واحد

هوای کربلا شور و نوای کربلا تموم زندگیمونه فدای کربلا بازم محرم شدم توی منای کربلا میدم فرش زیر پامو برای کربلا شب جمعه میشم زائر کنار انبیا سلام الله علی المظلوم الارض الکربلا یا حسین ابی عبدلله میاد بوی حرم می پزه نذری مادرم علم کش ها می گیرن توی دستاشون علم می خونم دم به دم می چکه اشکام دم به دم رو دیوار تکایا خورده شعر محتشم هوای کربلا مرتضی ثامن

دل در شور و حاله غیر از تو محاله دیوانگی عشق حسین عین کماله محزون حسینم مدیون حسینم عقل از سر من پریده و مجنون حسینم ثارالله ابا عبدالله ای راز و نیازم ای روح نمازم هر کس به کسی نازد و من هم به تو نازم هستم تا غلامت آقا جون می خوامت شیش دونگ عالم سندش خورده به نامت غیر از تو محاله مرتضی ثامن

دوباره شوق گریه تو قلب عالمه عزای اشرف بچه های آدمه کتیبه و علم نوحه های محتشم شروع فصل سینه زنا محرمه وقتی که خیمه غم بر پا میشه بانی روضه هامون زهرا میشه شفا ته پیالس یعنی آخر برات کربلامون امضا میشه دم همه دم فقط میگم حسین جان دوباره شوق گریه تو قلب عالمه عزای اشرف بچه های آدمه کتیبه و علم نوحه های محتشم شروع فصل سینه زنا محرمه وقتی که خیمه غم بر پا میشه بانی روضه هامون زهرا میشه شفا ته پیالس یعنی آخر برات کربلامون امضا میشه دم همه دم فقط میگم حسین جان شروع فصل سینه زنا مرتضی ثامن

احسنت به کافری که مسلمان کربلاست زار الحسین زار خدا فوق عرشه یک گوشه از جلالت مهمان کربلاست من هم به صدره رفته ام و معراج کرده ام قوسین من هلالی ایوان کربلاست مدد ثار الله باید به احترام رقیه سجود کرد باید به احترام رقیه سجود کرد شوخی که نیست دختر سلطان کربلاست زینب حسین است و خدا هم حسین پس زینب همان تجلی پنهان کربلاست چند جزیی از لبش می چکد از لبش زمین قاسم نیست بلکه حسن جان کربلاست قاسم نیست بلکه حسن جان کربلاست مدد ثار الله اباعبدالله باید که قبله ی دگری دست و پا کنم کعبه خودش گوش به فرمان کربلاست مسلمان کربلا مرتضی ثامن

اول شعر تبرک شده با بسم الله ابتدای همۀ مرثیه‌ها: بسم الله هرکه دارد به سرش شور و نوا بسم الله هرکه دارد هوس کرببلا، بسم الله دل ما را به سوی کرببلایت بکشان بوی سیب حرمت را به مشامم برسان اربعین آمده و گریه فراوان دارم بعد چل روز ببین حال پریشان دارم به لبم زمزمه و ذکر حسین جان دارم چشم امید به دستان کریمان دارم روزی اشک مرا در همۀ سال دهید پر پرواز ندارم به منم بال دهید گریه بر مرثیۀ زینب کبری خوب است گریه بر ذریۀ حضرت زهرا خوب است گریه بر تشنگی کودک و بابا خوب است گریه بر فاجعۀ نیزه و سرها خوب است باز هم گریه‌کن زینب کبری شده‌ام اربعین آمده و عاشق و شیدا شده‌ام کاروان اسرا سوی حرم آمده است حضرت عالمه، بانوی کرم آمده است با تنی زخمی و لبریز ورم آمده است با دلی پر زغم و دیدۀ نم آمده است کاروان آمده، افسوس که آب‌آور نیست قاسم و اصغر و شهزاده علی‌اکبر نیست وادی کرببلا حال و هوایی شده است بر سر قبر حسین، شور و نوایی شده است کار زینب به خدا نوحه‌سرایی شده است خاطرات سفرش باز تداعی شده است ای برادر به خدا بعد تو غوغایی بود بر سر رأس تو ای شاه چه دعوایی بود دیدم از دور همه بال و پرت را بردند دیدم از دور چگونه سپرت را بردند شال بسته‌شده دور کمرت را بردند ناگهان در دل گودال سرت را بردند اشک می‌ریزم و یاد غم عاشورایم یاد غارت شدن روسری زن‌هایم حسین کربلا داری علی علیان

من که داغ بی حساب رو دلمه غصه و درد و بلا رو سرمه منو کشت زهر جفا گرچه ولی خاطرات کودکی قاتلمه دیگه حالا لحظه رفتنمه دیگه وقت درد و دل گفتنمه یادگاری دارم از کرببلا جای کعب نی هنوز رو تنمه از غریب و آشنا جفا دیدم توی زندگی فقط بلا دیدم هنوزم جلو چشامه به خدا کی میدونه کربلا چه ها دیدم من حال مضطر جدمو دیدم لحظه آخر جدمو دیدم خاطرات کودکی علی علیان

از در این خونه بوده اینهمه بها گرفتم من تموم زندگیمو از امام رضا گرفتم وقتی گرفتار میشم به قرآن میرم دوباره پا بوس سلطان مشهد سرزمین عشقه مشهد بهترین پناهه مشهد فرصت دوباره واسه توبه از گناه حرمش همیشه غرق گریه و راز و نیاز به روی زائر خسته آغوشش همیشه بازه پابوس سلطان سعید قانع

توی این بی‌کسیام تنهاییام یه نفر هست که برام همه کسه کاری به هیچکی ندارم به خدا یه امام رضا دارم برام بسه غیر ذکر یا امام رضا که من دیگه ذکری رو بلد نیستم آقا نکنه یه وقت جوابمو ندی دیگه اینقدام که بد نیستم آقا هرجا از دست خودم خسته شدم آرومم کرده صفای حرمت دوباره دلم برات پر میکشه قربون کبوترای حرمت امام رضا برام بسه حسین طاهری

حرف ها گفتیم با پنجره فولاد رضا بغض ها ترکیده در صحن گوهرشاد رضا نیمه شبها تا سحر خیره به گنبد بوده ام پر گناه و خیره سر خیره به گنبد بوده ام بی خیال از کل غم ها عاری از محنت شدم تا که از باب الجوادت وارد صحنت شدم آمدم تا که مرا از درد درمانم کنی یا مرا آهو کنی س؟صید بیابانم کنی آمدم با خود تلنبار گناه آورده ام دست خالی نیستم ، بار گنار آورده ام آمدم از من بگیری ، باز عکس همه م خالی از بار گناهم که غرق ماتم ام باز هم با روسپیدی از حریمت میروم باز هم دلخوش به دستان کریمت میروم از خوشی های جهان غم را از آقا خواستم رزق شبهای محرم را از آقا خواستم پنجره فولاد رضا مهدی اکبری

حدیث عشق تو دیوانه کرده عالم را به خون نشانده دل دودمان آدم را غم تو موهبت کبریاست در دل من نمی دهم به سرور بهشت این غم را غبار ماتم تو آبرو به من بخشید به عالمی ندهم این غبار ماتم را زمان به یاد عزایت محرم است حسین اگرچه شور دگر داده ای محرم را اگر بناست دمی بی تو بگذرد عمرم هزار بار بمیرم نبینم آن دم را گدای دولت عشقم که فرق بسیار است گدای دولت عشق و گدای درهم را به نیم قطره ی اشک محبتت ندهم اگر دهند به دستم تمام عالم را محبت تو بود رشته ی نجات مرا رها نمیکنم این ریسمان محکم را به عاشقان تو نازم که بهر جانبازی گزیده اند همیشه خط مقدم را گناهکارم و یک عمر چشم گریانم به زخمهای تو تقدیم کرده مرهم را به یمن گریه برای تو روز محشر هم خموش می کنم از اشک خود جهنم را سخن زسوز دلت با که می توان گفتن که سوختی دل بیگانگانه را و مَحرم را نشست تخت سلیمان به خون چو یاد آورد حدیث قتلگه و ساربان و خاتم را سپهر از چه نشد پاره پاره آن ساعت که نقش خاک زمین دید عرش اعظم را روا نبود که امت به سر بریدن تو دهند اجر رسالت رسول خاتم را بنات فاطمه را بانگ العطش بر چرخ به جای آب بجوشد زسینه خون یم را لب از ثنات نگیرد دمی، اگر ببُرند هزار مرتبه دست و زبان میثم را حدیث عشق تو حسین طاهری

بال و پرم سوخته شد پای غم تو چشم ترم دوخته شد به کرم تو روبه حرم پنجره ی دیده گشایم منتظر تذکره کرببلایم باز منو بارون  منو چشمی که تره دوری چه سخته  عاشقت خون جگره باز نفس من  وقف هیئت شده و باز هوس من  یه زیارت شده و من  دل مجنونم و از ماتم تو دارم چشمه ی بارونم و از زمزم تو دارم من سر و سامونم و از پرچم تو دارم جانم حسین جانم حسین یا ابی عبدالله لطف و عطا و کرم بی عددی کن منتظر ملتمسم پس مددی کن دست خودم را برسانم به ضریحت بوسه خود را بنشانم به ضریحت سائلم و کاش  برسه توشه ی تو قبله دلها  شده شش گوشه تو این دل مستم  همه شب میره حرم عاطفه ی من شده درگیر حرم رزق مدام از کرم بی حد تو دارم نغمه ی  اوازمو از مرقد تو دارم من پر پروازم و از گنبد تو دارم جانم حسین جانم حسین یا ابی عبدالله سلسه ی موی تو شد خاک سر موی تو شد مهر نمازم گشته دخیل یل بی دست تو هستم من متوسل به ابالفضل تو هستم یار و نگارم با تو دل همنفسه دل بی قرارم تا محرم برسه قطره ام اما  باتو دریا دلمو من بی قرار  دهه اولمو فیض قنوتم رو من از یارب تو دارم این شور و شینم رو من از مکتب تو دارم ذکر حسینم رو من از زینب تودارم جانم حسین جانم حسین یا ابی عبدالله تذکره کربلا حسین سیب سرخی

تمام عالم امکان شود فدای حسین خدا سپرده خدایی خود به پای حسین به عالمی ندهم خاک کربلای حسین به این دلیل که حق گشته خون بهای حسین نوا گرفته نی از سوز نینوای حسین دوباره حال و هوای حرم دلم برده و های و هوی حرم عقل از سرم برده هر آنکه زنده به عشق تو نیست پس مرده خوش آن دلی که به تور شما گره خورده صفاست در حرم قدس باصفای حسین اسیر جذبه ی یاسم شمیم می خواهم دلم گرفته ز کویت نسیم می خواهم تویی امام حرم ، من حریم می خواهم پرم شکسته ، پر یاکریم می خواهم که پر زنم به سر گنبد طلای حسین تمام عالم امکان حسین سیب سرخی

صدام می کنی، دلم می تپه تا صدات می کنم اجازه بدی، پدر مادرم رو فدات می کنم حالا که، خودت می دونی تو قلبم چه جایی داری لب تر کن برات سر میدم، اربابم فدایی داری بیا یه نگاهی بکن اربابم منو با همه بدیهام  دریابم ببین برا حرم تو بی تابم حسین دعام میکنی میدونم میخوای سر به راهم کنی زهیرت میشم، همین که یه لحضه نگاهم کنی میبینی، رقم خورد آقا، به دسته شما تقدیرم میدونم که دوسم داری، میدونی که برات میمیرم حالا که تو مسیر تو افتادم مثه پدر و مادره اجدادم منم به نوکری تو دلدادم حسین ای جانمیه کاری بکن، خودت التماس چشمامو ببین دلم لک زده، برای وصاله حرم اربعین حسرت از، چشمام میباره، به لطف شما دل بستم جا موندم برام کاری کن، بی تابه زیارت هستم بیا منو بطلبم اینبارم خدا میدونه چه قدر، دوست دارم قدم تو مسیره حرم بر دارم حسین ای جانم صدام می کنی حسین سیب سرخی

دوباره غم بی کسی و دوباره طناب و اسارت دوباره یه آقا رو بردن غریبونه و با جسارت شده تازه داغ غم مادری میخونه با قلب و دل مضطری امون از غریبی و بی یاوری واویلا غم بی کسی حسین سیب سرخی

السلام ای حجت حق بر زمین حضرت صادق امام المومنین یا ولی الله یا کهف الوراء فانیا لله ای مرد خدا ما خدا را با تو پیدا میکنیم دیده با یاد تو دریا می کنیم با تو احیا شد قیام اهل بیت با تو رونق یافت نام اهل بیت ای فقیه بی بدیل روزگار تیغ گفتارت شبیه ذو الفقار هر که در راه شما پابند شد خوش بر احوالش سعادتمند شد ای گل زهرا امام غم نصیب ای غریب بن غریب بن غریب ای فدای تربت ویران تو خاک قبرِ با زمین یکسان تو زائر تو روزها شد آفتاب نیمۀ شب روضه خوانت ماهتاب هرکه از خاک مزارت بوسه چید طعم داغیِ بیابان را چشید آفتابیُ به رنگ مغربی آخرین مرد غریب یثربی من شنیدم خانه ات آتش زدند نیمه شب کاشانه ات آتش زدند میزدی ناله منم پور خلیل کم ببند آتش به پای من دخیل پشت در می سوخت از پا تا سرت بی هوا بُردی تو نام مادرت بی عمامه بی عبا صورت کبود پیر مرد شیعه و مرد یهود دست بسته چون امیر المومنین پیش اهل خانه می خوردی زمین رسیمان دست عدو افتاده بود جای پنجه بر گلو افتاده بود باز در بین محاسن پنجه خورد ریسمان را دورِ گردن می فِشُرد کس نداند با چه وضعی آن پلید جسم تو از خانه بیرون می کشید صورت تو لطمه ها بسیار خورد چند باری گوشۀ دیوار خورد تیزی سنگی به پهلویت گرفت حُرمِ آتش گوشۀ مویت گرفت دستهایت بست و بر مرکب نشست حرمت موی سپیدت را شسکت بی ادب بود و دهانش باز شد دید تنهایم زبانش باز شد زیره چشمی کرد سوی تو نگاه حرف های زشت میزد گاه گاه تو میان شعله ها در اضطراب لیک اصحابِ تو در خانه به خواب امام المومنین حسین سیب سرخی

مدد جویم من از لطف خدای حضرت صادق که آرم بر زبان مدح رسای حضرت صادق نبی گفته علی گفته خداوند جلی گفته به دفترخانه ی خلقت ثنای حضرت صادق بهشت جاودان جایش، به قصر نور ماوایش هر آنکس کاو بود تحت لوای حضرت صادق خدا را بنده ی والا، بشر را رهبر و مولا رسولان مبین مدحت سرای حضرت صادق کتاب حق کتاب او، حساب حق حساب او رضای حق بود همچون رضای حضرت صادق همه مشتاق نعمای بهشت و کوثر و جنّت بهشت و کوثر و جنّت فدای حضرت صادق همه مشتاق دیدار بهشتی طلعتان امّا بهشتی طلعتان محو لقای حضرت صادق هزاران مشکل پیچیده از هم باز گردیده ز دستور کلام دلربای حضرت صادق لطف خدای حضرت صادق علی اصغر انصاریان

در بستر افتاده رئیس مذهب جانش به روی لب در تاب و در تب آتش به سینه از زهر کینه یا بقیه الله آجرک الله زهر جفا چه کرد با پیکر او چیزی نمانده است غیر از سر او در بین بستر با حال مضطر یا بقیه الله آجرک الله ****** در بستر افتاده رئیس مذهب جانش به روی لب در تاب و در تب آتش به سینه از زهر کینه یا بقیه الله آجرک الله زهر جفا چه کرد با پیکر او چیزی نمانده است غیر از سر او در بین بستر با حال مضطر یا بقیه الله آجرک الله رئیس مذهب علی اصغر انصاریان

تا سرور ما حسینه سربازان و مطیع ایم با این ذکر یا اباالفضل پرچمدار بقیع ایم عالمی قطره و دل دریا بقیع قلب فرماندهی یوسف زهرا بقیع رمز پیروزی یا علی یا بقیع اربعین میریم پیاده از نجف تا بقیع علی کوثر علی یل خیبر علی بشنو لشکر رقیه وقت حمله ای وسیعه مبدا باب الجواد و مقصد حرم بقیعه به تموم عالم ما علم می زنیم آخرین برگه تاریخ و رقم می زنیم ارتش دشمن و میشکنیم صف به صف حرم بقیع دوباره میشه مثل نجف علی کوثر علی پرچمدار بقیع حسین عینی فرد

شیعه باز دوباره، غرق آه و زاره قبر چهار امامش، شده ویرونه مهدی فاطمه، پر شور و واهمه از غم و مصیبت، دلش چه خونه آخرش مهدی میادو (یه گنبد میسازه۳) مثل گنبد اباالفضل (به گنبد مینازه۳) به حق زهرا، عجل الولیک الفرج با ظهور ارباب،شیعه های بی تاب به مدینه میریم، به جنگ هر رذل قبر دشمناشو ، میکَنیم ز ریشه حساب کارشون، دست اباالفضل میرسه یه روز مدینه (که یازهرا بگیم۳) اشهد ان علی ان ولی الله بگیم۳) به حق زهرا، عَجل الولیک الفرج یه روز از مدینه، می زنیم به سینه آخه باز دل شده، کربوبلایی همه با آقامون، صاحب دلامون راه میفتیم سوی، گنبد طلایی اربعین میایم با مهدی (تو بین الحرمین۳) همگی میایم تو صحن (اباالفضل و حسین۳) شده ویرونه حسین عینی فرد

یه مدینه یه بقیع یه امامه ولی حرم نداره سینه زن ها ، کسی نیست تا ، بالا قبرش یه دونه شمع بذاره غریب آقام غریب آقام غریب آقام ، آقام امام صادق…. دل بی تاب ،دیگه شد آب ،که تو آفتاب، نه سایه بونی داره نه یه خادم ،نه یه زائر، نه کنارش یه روضه خونی داره فدا اشکت ،فدا آهت ،فدا قبرت، فدا صبرت آقا امام صادق یعنی میشه بیاد اون روز که ببینم می ریزم آب رو قبرت مرد خسته دل شکسته دست بسته شبیه جدش حیدر یه مدینه یه بقیع یه امامه ولی حرم نداره می برندش نیمه شب به زیر لب می گه مادر دل مضطر ،آتیش در ،اشک دختر دوباره توی مدینه زنده کرده یاد مادر یاد بابا یاد شکسته سینه بی حرمتی به آل عبا چند می کنی شب مرغ را اسیر کمند می کنی بر من هر آنچه خواست دلت نا روا بگو اما بیا به مادر من ناسزا نگو یه مدینه یه بقیع حمید علیمی

گرد و غبار غم زده خیمه به سینه ام من زائر قبور خراب مدینه ام آنجا که گریه ها همه خاموش و بی صداست هرکس بمیرد از غم آن سرزمین رواست آنجا که بغض سینه گلو گیر می شود حتی جوان ز غربت آن پیر می شود خاکش همیشه سرخ و هوایش غباری است از گریه های فاطمه آیینه کاری است اهل مدینه باب عداوت گشوده اند بر اهل بیت ظلم فراوان نموده اند هرکس دم از علی زده تخریب می شود صدیقۀ مطهره تکذیب می شود دنبال بی کس اند  که تنها ترش کنند صیاد بلبل اند که خونین پرش کنند ازنسل هیزمند و به آتش علاقه مند تفریحشان تمسخر هر نالۀ بلند در خواب هم نشان حیا را ندیده اند نیروی خویش را به رخ زن کشیده اند بغض علی زبانه کشد از وجودشان رنگ ریا گرفته همه تار و پودشان روزی که راه حضرت صدیقه بسته شد با ضربه ای حریم ولایت شکسته شد ظلمی اگر که هست از آن لحظه حاکی است تصویر چادریست که در کوچه خاکی است امواج یک صدا دلم آزار می دهد گویا صدای صورت و دیوار می دهد گویا به گوش می رسد از قصۀ فدک آوای نیمه جان و ضعیف «علی کمک» تصویر هر چه درد از آن صحنه شد بدیع یک گوشه ای ز غربت آن لحظه شد بقیع اوراق خاطرات غیورانه نیلی است هر چه که هست صحنۀ یک ضرب سیلی است بی درد مردمان زمان جان مرتضی ما را رها کنید بمیریم زین عزا روزی رسد ز سینه غم آزاد می کنیم همراه منتقم حرم آباد می کنیم گلدسته می زنیم چونان صحن کربلا گنبد بنا کنیم چونان مشهد الرضا ما داغ دار سیلی ناحق مادریم چشم انتظار منتقم آل حیدریم گرد و غبار غم حمید علیمی

عاشق حیدرم آدینی از برم شیعه حیدرم نوکر مرتضی ام لبیک یا شاه حیدر مدد اشهدان علی ولی الله بطلب زیارت کربلا لازمم علی اکبریم بیمه ی قاسمم بطلب زیارت کربلا لازمم علی اکبریم بیمه ی قاسمم السلام ای شهریار کربلا نور دوعین مادرم زاده مرا بهر غلامی حسین نطفه ی پاک پدر با شیر پاک مادرم علت این بوده که من از شیعیان حیدرم یک کلام باشد حرف رسول الله اشهد ان علی ولی الله حل هر مشکل یل دریادل یا ابوفاضل عاشق حیدرم حسین عینی فرد

پر کشیده مرغ دل در هوای فاطمه سینه با صفا بود از صفای فاطمه گل نشسته در دلم با ولای فاطمه هستیم بود همه از عطای فاطمه جان فدای فاطمه جان فدای فاطمه جان فدای فاطمه جان فدای فاطمه میپرم به عشق او با شکسته بالیم من به پیش پای او گرد روی قالیم هر کجا که نام اوست من همان حوالیم دل ز مهر او پر است گرچه دست خالیم هر کجا که نام اوست من همان حوالیم پر کشیده مرغ دل در هوای فاطمه سینه با صفا بود از صفای فاطمه گل نشسته در دلم با ولای فاطمه هستیم بود همه از عطای فاطمه جان فدای فاطمه جان فدای فاطمه جان فدای فاطمه جان فدای فاطمه میپرم به عشق او با شکسته بالیم من به پیش پای او گرد روی قالیم هر کجا که نام اوست من همان حوالیم دل ز مهر او پر است گرچه دست خالیم هر کجا که نام اوست من همان حوالیم پر کشیده مرغ دل احمد واعظی

پاشو ای گل که دلم رو خالی ملال کنی بشینی و درده دل با منه خسته حال کنی تو نگو منو حلال کن که دارم دق میکنم ای هلال من تو باید علی رو حلال کنی دل خسته به غم نشسته بشکنه اون دستی که پهلوتو شکسته زهرای من زهرای من به خدا غصه تو دل منو ز ریشه کند اینقده گزیه نکن تو رو یکم بخند تا میام نیگات کنم ازم رو بر میگردونی نفسم بند اومده راهه نگاهتو نبند به غم اسیرم ز دنیا سیرم داری میری الهی برات بمیرم پاشو ای گل احمد واعظی پاشو ای گل که دلم رو خالی ملال کنی بشینی و درده دل با منه خسته حال کنی تو نگو منو حلال کن که دارم دق میکنم ای هلال من تو باید علی رو حلال کنی دل خسته به غم نشسته بشکنه اون دستی که پهلوتو شکسته زهرای من زهرای من به خدا غصه تو دل منو ز ریشه کند اینقده گزیه نکن تو رو یکم بخند تا میام نیگات کنم ازم رو بر میگردونی نفسم بند اومده راهه نگاهتو نبند به غم اسیرم ز دنیا سیرم داری میری الهی برات بمیرم پاشو ای گل احمد واعظی

ای یار علی بیمار علی میشه بازم نگام کنی این آرزومه یک بار دیگه پسر عمو صدام کنی منو تنها نزار یک لحظه به یه دنیا نگات می ارزه بمیرم که صدات میلرزه فاطمه جان نیروی علی بانوی علی نشسته باز نماز نخون میمیره علی دلگیره علی توروخدا پیشم بمون جان علی میدونم که چقدر دلگیری نکنه تو هم از من سیری چرا از علی رو میگیری  فاطمه جان حسنت نداره شبها خواب میشه بی تو حسینت  بی تاب کی میزاره براش ظرف آب فاطمه جان ای ماه حرم ای شاه کرم به سر زده هوای تو از هیئت تو دل پر میزنه برای کربلای تو ای ماه حرم شب جمعه دلم غم داره داره چشمای من میباره آخه اسم تو گریه داره یا حسین یه نظر به دل نوکر کن حال وروز منو بهتر کن مارو سینه زن مادر کن یا حسین ای ماه حرم ای شاه کرم به سر زده هوای تو از هیئت تو دل پر میزنه برای کربلای تو ای ماه حرم شب جمعه غم داره داره چشمای من میباره آخه اسم تو گریه داره یا حسین یه نظر به دل نوکر کن حال وروز منو بهتر کن مارو سینه زن مادر کن یا حسین منو تنها نزار یک لحظه به یه دنیا نگات می ارزه بمیرم که صدات میلرزه فاطمه جان نیروی علی بانوی علی نشسته باز نماز نخون میمیره علی دلگیره علی توروخدا پیشم بمون جان علی میدونم که چقدر دلگیری نکنه تو هم از من سیری چرا از علی رو میگیری  فاطمه جان حسنت نداره شبها خواب میشه بی تو حسینت  بی تاب کی میزاره براش ظرف آب فاطمه جان ای یار علی بیمار علی میشه بازم نگام کنی این آرزومه یک بار دیگه پسر عمو صدام کنی ای یار علی حسین سیب سرخی