واحد

بازم با غصه دمسازم وقف عزای تو شده چشم ترم قلبم شده وابسته ات مادر ای هستی حیدر دست نوازش می کشی روی سرم قربان دست خسته ات محبتت گشته حاصل من بسته شد دل من پای پرچم تو یا زهرا و چادرت سرپناه من و سوز آه من و روضه ی غم تو یا زهرا ای سایه ی سر من هستی تو مادر من بر نوکرت عطا کن من سائلم به خدا یک مرتبه تو مرا فرزند خود صدا کن یا فاطمه مددی یا فاطمه یا زهرا ای یار آه از در و دیوار شد سینه ات آزرده و پهلو شکست ای جان ختم الانبیا مسمار آن صحنه ی خونبار دیدی که قلب محسنت در خون نشست گفتی که ای فضه بیا چه گویم از حمله ای که شد و ضربه ی لگد و آتش دل تو یا زهرا چه گویم از ماجرای در و شعله های در و روی چون گل تو یا زهرا خانه شده پر دود شد صورت تو کبود قلب تو زار و محزون یک لشگری به مصاف از ضربه های غلاف بال و پرت پر از خون یا فاطمه مددی یا فاطمه یا زهرا دست مولا شده بسته در دور دستان یل خیبر طناب دارد عجب صبری علی فردا از کینه ی اعدا افتد به دست دختر حیدر طناب شد کربلایی علی چه گویم از زینب و غم او بوسه زیر گلو ، آن نگاه حسین واویلا چه گویم از قحطی کفن و کهنه پیرهن و قتلگاه حسین واویلا غم گشته بی عدد و زینب به سر زند و در خاک و خون پر عشق زهرا و آه حزین شه غرق خون به زمین بر نیزه ها سر عشق مظلوم حسین یا حسین مظلوم حسین حسین جان آقا یا سیدی مولا قلب و دلم با غربت تو آشنا این خانه را در میزنم جانم ای روح و ریحانم سجاده ام با تربت تو آشنا تا کربلا پر میزنم به چشم من عکس گنبد تو شوق مرقد تو جان رسانده به اب ثارالله زده به سر باز هوای حرم ای خدای کرم هم مرا بطلب ثارالله هستم هلاک حرم بر خاک پاک حرم دارم بسی ارادت اشک مرا و تبم شوق و سلام لبم یعنی شب زیارت مظلوم حسین یا حسین مظلوم حسین حسین جان بازم باغصه دمسازم حسین سیب سرخی

اي همه ميل دل من سوي تو قبله جان چشم تو و ابروي تو نرگس مستت ربوده عقل من برده خوابم نرگس جادوي تو بر سر ميدان جانبازي دلم در خم چوگان ز زلف و گوي تو آمدم در کوي اميد تو باز تا مگر بينم رخ نيکوي تو من جگر تفتيده بر خاک درت آب حيوان رايگان در جوي تو اي اميد من، روا داري مگر؟ باز گردم نااميد از کوي تو لطف کن، دست جفا بر من مدار من ندارم طاقت بازوي تو روزگاري بوده ام بر درگهت چشم اميدم بمانده سوي تو تا مگر بينم دمي رنگ رخت تا مگر يابم زماني بوي تو چون نديدم رنگ رويت، لاجرم مانده ام در درد بي داروي تو بر من مسکين عاجز رحم کن چون فروماندم ز جست و جوي تو در غم تو روزگارم شد دريغ! ناشده يک لحظه همزانوي تو هم مشام جانم آخر خوش شود از نسيم جان فزاي موي تو خود عراقي جان شيرين کي دهد؟تا به کام دل نبيند روي تو قبله جان حسن خلج

نشسته ام بنویسم که بال یعنی تو عروج کردن سمت کمال یعنی تو نشسته ام بنویسم تصورت، هیهات فراتر از جریان خیال یعنی تو محبت تو همان آیینه است و مهرت آب تو آب و آینه ای پس زلال یعنی تو ز برگ های تو بوی رسول می آید گل محمدی بی مثال یعنی تو مسیر رد شدنت را کسی نگاه نکرد جمال زیر نقاب جلال یعنی تو تو نور و نورٌ علی نور و خالق النوری تو از تصور خاکی نشین ما دوری تو آن دعای رسولی که مستجاب شدی برای خانه ی خورشید آفتاب شدی یگانه دختر احمد شدن مراد نبود برای ام ابیهایی انتخاب شدی تو مرتضی نشده این همه صدا کردی تو مصطفی نشده صاحب کتاب شدی علی به پای تو شد ذره ذره آب و سپس تو هم به پای علی ذره ذره آب شدی تو عادلانه ترین فیضی و دو تا نه سال نصیب روح نبی و ابوتراب شدی تو آفتاب رسولی و آسمان علی تو روح سینه ی پیغمبری و جان علی شب سیاه بگیرد تمام دنیا را اگر ز خلق بگیرند نام زهرا را هزار سال به جز آستانه ی کرمت نبرده ایم در خانه ای تمنا را ز روی عاطفه خوابت نمی برد شب ها اگر روا نکنی حاجت گداها را قرار نیست به نان مدینه لب بزنی ز سفره ات نگرفتند رزق بالا را برای آن که مقام تو را نشان بدهند نموده اند فراهم بساط فردا را دل رسول خدا را اسیر درد مکن مگیر از سخن خویش لفظ «بابا»را نشسته ام بنویسم حسن خلج

دلم ز روز ازل گشته مبتلای حسین سلام من به حسین و کربلای حسین وجود عاشق و معشوق وقف یکدگرند حسین برای خدا و خدا برای حسین ثواب سعی وصفا کی رسد به یک لحظه قدم زدن وسط مروه و صفای حسین رضای حضرت حق در رضایت زهراست رضای حضرت زهرا دررضای حسین اگر معلم توحید من شود زینب به چشم خویش تماشا کنم خدای حسین دوباره زد به سرم عاشقم نوای جنون که پرده ای کشم امشب ز ماجرای حسین خلیل  آمده تا ذبح اعظمش بیند چه محشریست مگر باز در منای حسین مسیح ذره ای از خاک قتلگاه چشید تمام عمر شفا داد با شفای حسین دوید ختم رسل سر برهنه تا گودال میان هلهله ها گم شده صدای حسین ز خیمه گاه رسد خواهری تک و تنها مگر شنید میان حرم صدای حسین مبتلای حسین حسین سیب سرخی

ای محسنم تو اولین فدایی حیدر شدی شش ماهه که تو مونس تنهاییِ مادر شدی ای غنچه ی نشکفته ام پژمرده و پر پر شدی تنها سپر برای من مقابل لشگر شدی من افتادم... تو افتادی لگد خوردم...تو جون دادی میون در و دیوار چقدر تو دیدی آزار به پشتِ در شدی پرپر... بمیرم من برات مادر... من و این همه دشمن گرفتند تو رو از من ملعون ثانی حرمتِ آل پیمبر رو شکست با بغض و کینه از علی شد حمله ور در رو شکست دیدی من رو که پشت در افتاده بودم از نفس ناله زدم وای محسنم فضه به فریادم برس دیگه خسته از این دنیام تو رو کشتند جلو چشمام خونه م شد قتلگاهت مگه چی بود گناهت اولین فدایی حیدر حسین سیب سرخی

کار هر روز منه ثانیه شماری بگو مگه دوسم نداری واسه تو زار می زنم چو ابر بهاری بگو مگه دوسم نداری اگه دوسم نداری من که دارم ای شاه کرم من رو بخرم دلخوشیم اینه که تو دربار حسین من یه نوکرم باز بده پرم ابی عبدالله از تو می خوام یه کربلا وقتی که سلام میدم به شما می بینم آقا حرمت روبرومه توی هیئت حسم اینه عاشق ترینم آقا حرمت روبرومه عکس شیش گوشت روبرومه بغض گلومه من آرزومه زندگی بی عشقت آقا حرومه این گفت و گومه با آبرومه ابی عبدالله مگه دوسم نداری حسن عطایی

چه چیزا شنیدم از این آدما از اینا که میگن به تو راه نیست به من گفته بودن تو چاهی ولی آخه جایِ دریا ته چاه نیست چه چیزا شنیدم از این آدما از اینا که از کینه ی من پرن از اینا که هر جا دروغی بگن کنارش به اسمت قسم میخورن چه چیزا شنیدم از این آدما از اینا که اسم تو رو میبرن از اینا که با بردنِ آبروت واسه اسمشون آبرو میخرن واسه اسمشون آبرو میخرن گمون میکنم راهمون راست نیست گمون میکنم حقمون باطله بگو ما قرار چقد کج بریم که برگردی بالاسر قافله تو بالاترین ناجی عالمی واسه مردمی که فقط باختن تو تعبیرت این نیست اینی که هست نگاه کن چه چیزا ازت ساختن چه چیزا شنیدم از این آدما از اینا که اسم تو رو میبرن از اینا که با بردنِ آبروت واسه اسمشون آبرو میخرن واسه اسمشون آبرو میخرن رجز حضرت زینب عباس شاهی

آنکه باعشق حسینی گشته همدم زینب است آنکه بر سر شهادت بوده محرم زینب است آنکه شور افکنده با شور حسینی بر جهان از ازل خو کرده با صد محنت و غم زینب است آنکه نامش زین اب خوانده رسول کردگار چون نگویم من صفای اسم اعظم زینب است آنکه بر خواند حدیث ام ایمن بر امام من به جرات گویم آن زن هم حسین هم زینب است آنکه کاخ ظلم و استبداد را با یک خطاب کند و افکند از پی و بن ریخت بر هم زینب است آنکه اندر مجلس گردنکشان قد کرد علم چون حسن بر دشمنان یکدم نشد خم زینب است وصف زینب را ز من مشن بیا در کربلا خود بین چون حامی ناموس عالم زینب است ملجا اهل حرم تا ظهر اگر عباس بود شب نگهبان در کنار نهر علقم زینب است پرچمت گر سرنگون شد من نگه میدارمش غم مخور بعد از تو پشتیبان پرچم زینب است مدعی (منزوی) هرگز مزن بیهوده لاف عاشقی این حسین تنها یک عاشق دارد آنهم زینب است مرحبا بر زینب عباس شاهی

قسم به خاطره هایى که از نجف دارم سگ على ام و بر آدمى شرف دارم چنان عجین شده ام با فمن یمت یرنى که روز مرگ عزیزان خود شعف دارم زبان گشوده ام آرى به مدح حضرت او به جاى دفترم امشب به دست دف دارم کنون که لعن عدو على توانم کرد چرا زبان به کلامى دگر تلف دارم ؟ سرى نداشته ام لایق بریدن او بدین دلیل کلامى مع الأسف دارم عجب نبوده ز من کشف سر عالم چون مدال نوکرى شاه لو کشف دارم نجف که می روم از شوق کربلا مستم به کربلا بروم ، رغبت نجف دارم چه کربلاست که هر بار گفته ام از آن شبیه آتش سر در تنور ، طف دارم براى زینب او در دمشق سر دادن براى زندگى خویش یک هدف دارم قسم به خاطره ها عبدالرضا هلالی

حسینم‌ای بی سر، حسین عریان پیکر تو را تشنه کشتند، بمیرم‌ای مادر دوید و دویدم برید و بریدم سرت را سر نیزه دیدم قَتَلوکَ بُنَیَّ ذَبَحوکَ بُنَیَّ مَنَعوکَ بُنَیَّ، واویلا یا حسین یابن زهرا ثارالله خودم دیدم بگذاشت، به روی سینه پا خودم دیدم قاتل، گرفته مویت را به یک کهنه خنجر برید از تنت سر بمیرم برای تو مادر در کفش کهنه خنجر ضربه می‌زد به حنجر شد گلو خون سراسر، واویلا یا حسین یابن زهرا ثارالله *** در آن گودال خون، دلم را آزردند تنت خونین ماند و، سرت را می‌بُردند تنت پاره پاره و من در نظاره ز. ره می‌رسید ده سواره پیکرت زیر پا بود آسمان در عزا بود خواهرت در نوا بود، واویلا یاحسین یابن زهرا ثارالله حسینم‌ای بی سر، حسین عریان پیکر تو را تشنه کشتند، بمیرم‌ای مادر دوید و دویدم برید و بریدم سرت را سر نیزه دیدم قَتَلوکَ بُنَیَّ ذَبَحوکَ بُنَیَّ مَنَعوکَ بُنَیَّ، واویلا یا حسین یابن زهرا ثارالله حسینم ای بی سر نریمان پناهی

من شنیدم خانه ات آتش زدند نیمه شب کاشانه ات آتش زدند پشت در می سوخت از پا تا سرت بی هوا  بردی تو نام مادرت

یادآور عزای ایام فاطمیه ایام فاطمیه است ایام صادقیه مولا امام صادق عزای صادقیه حسین عینی فرد