واحد

سامراء گفتی دلم بیچاره شد یا به صحرا پا گذاشت آواره شد سامرا می گی دلم گل می كنه به دو تا امام توسل میكنه سامراء بیگانه از هر شادیه سامراء قبر امام هادیه شنیدم شبونه ریختند تو خونش اومدن به هم زدن آشیونش شنیدم قبرش و كندن پیش روش كاسه ی زهرو گذاشتند روبروش شنیدم درد دلش بود بی حساب شبونه آوردنش بزم شراب بعد اون بزم شراب با سوز و درد یاد عمه زینب و حسین مدد سامرا گفتی دلم بیچاره شد مجید رضانژاد

از غم بنالم  عشقت مدالم، ای قیل و قالم گنج قارون نمی‌خوام دوا درمون نمی‌خوام اسمم روی تابلو تو خیابون نمی‌خوام من تو رو می‌خوام حسین، من تو رو می‌خوام اِنّی سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَکُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَکُمْ این افتخارم جز تو ندارم هستی غمخوارم شدم عمری وبالت آرزویم وصالت مادرم گفت عزیزم شیر و کردم حلالت تویی تقدیرم حسین بی تو میمیرم حسین اِنّی سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَکُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَکُمْ عشقت مدالم مجید رضانژاد

من حسینم که جهان واله و حیران من است ابر و باد و مه و خورشید به فرمان من است جد من احمد مختار قریشی نسب است پدرم حیدر کرار امیر عرب است مادرم فاطمه خود خلقتتان را سبب است از ازل عشق خدا در رگ و در خون من است آدم ار حضرت آدم شده مدیون من است اباعبدالله آن دمی را که دمند صور علم دست من است دادگاهی که به پا هست قلم دست من است حکم آزادی و تبعید امم دست من است هرکه بگریست به زهرا به علی می‌بخشم هرکه شد اهل تبری به علی می‌بخشم اباعبدالله من حسینم پیام کیانی

بیا نور عالم چراغ هدایت فدای سیاهی شال عزایت بیا مرحم قلب مجروح زهرا بیا جان شیعه عزیزم فدایت بیا ای کهف امان بیا ای جان جهان العجل یا بقیة الله بیا با صوت جلیل بخوان از مدح علی العجل یا بقیة الله اباصالح العجل اباصالح العجل یا مولانا بقیة الله بیا نور عالم محمدحسین پویانفر

زِ کودکی خادمِ تو منم کربلا همه ی هستی و وطنم ثارالله نفس زدم زیر پرچمِ تو حک شده روو دلم اسم اعظمِ تو ثارالله حسین حسین ، ای حسین جانم ثارالله مشتاق دیدارت منم خاکی زِ دربارت منم قطره ام و دریا تویی ثارالله از همه دل کَنده منم بر کوی تو بنده منم نوکرم و آقا تویی ثارالله نگام کردی دادی بال و پرم کاش بمیرم آقا کربلا توو حرم ثارالله نمک خوردم پای سفره ی تو قد کشیدم آقا توی روضه ی تو ثارالله حسین حسین ، ای حسین جانم ثارالله زکودکی خادم تو منم جواد مقدم

ای حضرت جانان قمر درد مرا درمان قمر هم نفس و هم جانمی یا اباالفضل دلبر مَه رویم قمر ذکرِ تو را گویم قمر پشت و پناه عالمی یا اباالفضل دلو بُرده شَهپَر علمت دستمو تو بگیر محشر از کرمت یا اباالفضل دم مرگم در بَرَم تو بیا بر غلام درت یک نظر بنما یا اباالفضل ابوفاضل یا ابوفاضل یا عباس ای حضرت جانان قمر جواد مقدم

ذات یکتا مطلق حیدر مولا از حق مشتق حیدر جانم به انگور رو ضریح شاه نجف عشق ما رب ما حضرت الهه نجف نور حق تابیده بر زمین ز ماه نجف مشیت ازلی حضرت هو به سینه قبله من ابروی او یگانه حب اللهی موی او تجلی کرده خدا از روی او حیدر حیدر حیدر.... رازق خالق مولا حیدر عالی اعلا والا حیدر ذکر ما هر لحظه لا اله الا هو دلبرده از عالم با کرشمه ابرو مستی جان ما از شراب لعل او ذات یکتا مطلق آرش پیله ور

سایه تون همیشه رو سرم بوده خاطرات خوبم تو حرم بوده من از روز اول دلو زدم به نامت آقا یه عمریه که شدم شیفته مرامت آقا شدم از دعای ام البنین غلامت آقا روحم دنیا چشمام بستم من فقط کلب رقیه هستم سالار زینب سالار زینب این دلم مجنون تو اما لیلایی نوکری از بنده از تو آقایی همیشه کنار تو راحت این عالم آقا همیشه به این عشق و عاشقی می‌بالم آقا همین سینه کبودت شده مدالم آقا تو شب ظلمت ماتم حسین شاهم حسین همه جا میگم شاهم حسینه چقدر نام تو زیباست اباعبدالله نمکه زندگی ماست اباعبدالله مستجابت است دعا گوشه شش گوشه تو حرمت عرش معلی الله اباعبدالله بر مشامم میرسد هر لحظه بوی کربلا بر دلم ترسم بماند آرزوی کربلا تشنه ی آب فراتم ای اجل مهلت بده تا بگیرم در بغل قبر شهید کربلا یا حسین یا حسین بر مشامم میرسد سایه تون همیشه رو سرم بوده حسین ایزد خواه

چهل نفر از خدا بی‌ خبر شدن به بیت علی حمله ور زدن پشت هم با لگد روی در شکست بار شیشه شد و دردسر در افتاد و مادر افتاد و با سر افتاد و پیش چشمای حیدرا افتاد پرش می‌سوخت چادرش می‌سوخت معجرش می‌سوخت در میان دود پیکرش می سوخت وای وای دنیا چه چقدر نامرده وای وای با علی بد کرده کشیدن آقای بی یاور رو زدن بی حد دوخت پیغمبرو خدا از اون دومی نگذره شکستنده و پهلوی مادر صدا پیچید غصه می‌بارید بی‌حیا خنده غنچه گل رو لا لگد چیند حسن دغ کرد صورتش شد زد بدزدش نامرد رو بروش مادر می کشید در وای وای راه نفس سد شد وای وای حال حسین بد شد چهل نفر از خدا بی‌ خبر حسین ایزدخواه

اسم تو رو نوشیدم ارباب رفع اثر از گزند کردم گفتم یا ابالفضل العباس وقتی که علم بلند کردم با مدد از خودت شالو محکم کردم همه ی غیرت خودمو جمع کردم روبروم یه علم اومد و چند باری سرمو پا علم تا کمر خم کردم سلام به حضرت عباس به علامت عباس چه قیامته عباس قمر بنی هاشم سلام به آبروی آب به ذخیره ی ارباب نقل محفل اصحاب قمر بنی هاشم دیدم که تموم پهلوونا با اسم خودت مدد میگیرن از لات سر کوچه ی ما تا لاتای قدیم برات میمیرن پیچش زلف تو دست بادم داده می بریز که می از مشک تو آزاده هرکسی آدمت شده نوش جونش من سگ کوی تو پس بزن قلاده سلام به ماه عقیله زندگی عقیله دشمن تو ذلیله قمر بنی هاشم سلام به خالق قدرت مقتدای شجاعت رکن اصلی غیرت قمر بنی هاشم اسم تو رو نوشیدم ارباب حسین ستوده

خونمون شبیه من کلافه بود اون روزی که شدی کبود خونمون انگاری که اضافه بود سوخت توی آتیش و دود بالا و پایین داره آه زندگی زهرا مگه نه این روزا هم میگذره بهتر میشه دنیا مگه نه علی اگه در بزنه پا میشی از جا مگه نه خدا بخواد خنده میاد روی لب ما مگه نه آه زدنت ای پنجه ی ماه زدنت تو پشت در زخمی شدی باز وسط راه زدنت سخت زدنت مردای بدبخت زدنت خدایی تو این دو سه ماه من مُردم هر وقت زدنت خونمون شبیه من کلافه بود حسین ستوده

بد زدنت بمیرم انقدر زدنت که از نفس افتادی و هیشکی نیومد زدنت بد زدنت تو کوچه خلوت زدنت نزدیک خونه ی خودت توی محله ات زدنت بد زدنت حسین ستوده

کربلا شهر رویایی بی تو هرجایی بی تابم کربلا عشق دیرینم تو رو میبینم تو خوابم جا داره مثل عشقات یه روز از داغت بمیرم کاری کن تا دم مرگم نوکریت باشه تقدیرم هر عشقی جز تو زودگذره واسم هوامو داری لطفتو میشناسم من ریزه خوار سفره ی عباسم ابی عبدالله یا ابی عبدالله   یک عمره به تو منصوبم آقای خوبم یا حسین مستم کرد عشق شیش گوشه بازه آغوشت یا حسین آبادم با تو ام وقتی تو اوج سختی باهامی دل دادم به غمت آقا تا ته دنیا آقامی من که یه عمره سینه زنت بودم اسمتو بردم با همه وجودم نگاهی کن به سینه ی کبودم ابی عبدالله یا ابی عبدالله کربلا شهر رویایی حسین ستوده

تویی باب المرادم همه ی اعتقادم با دوری امتحان نکن گداتو از خاطرم نمیری مگه میشه نگیری دستی که سینه میزنه برا تو با غم تو عجینم میکوبم روی سینم غمتو به همه دنیا نمیدم تویی سیدالاحرار پا علم نگهم دار حالا که از همه دنیا بریدم دست خودم نیست آقا قلباً تو رو دوست دارم خودم اینو میدونم ولم کنی بیچارم حرم تو رویامه تیو شب مهتابی گشتم همه دنیا رو نیست مثه تو اربابی حسین حسین ای جانم زحمتم رو کشیدی تو اوج نا امیدی کسی جز تو نبود پشت و پناهم من کویر تویی رودم توی بیراهه بودم روضه های تو کرده سر به راهم ممنون لطف زهرام اگه میباره چشمام تو غمت رو به هر دلی نمیدی تو سختیای دنیا هوامو داشتی اما غیر بدی ازم چیزی ندیدی از تو چه پنهون دوریت برا دلم سنگینه تویی همون آقا که حتی غمت شیرینه از کرم تو دوره که بگی ازم سیری هرچی باشم بازم دست منو میگیری حسین حسین ای جانم تویی باب المرادم حسین ستوده

جا پای مالک اشتر و سلمان گذاشتیم روزی که با ضریح تو پیمان گذاشتیم ما نام هر کسی که به ایوان طلای تو یکبار سجده کرده، مسلمان گذاشتیم کافی نبود گریه‌ی ما در فراق تو این بار را به گردن باران گذاشتیم عشق است عشق، حق بده ما سینه چاک‌ها از دوریِ تو سر به بیابان گذاشتیم تا جز تو هیچکس ننشیند به قلب ما باب الورود سینه، نگهبان گذاشتیم ما بعد دیدن تو و ایوان طلای تو بر هرچه عشق، نقطه‌ی پایان گذاشتیم یک روز میرسد که بگوییم وقت مرگ ما نیز سر به دامن سلطان گذاشتیم تا جز تو‌هیچکس ننشیند به قلب ما باب الورود سینه، نگهبان گذاشتیم ما نام هر کسی که به ایوان طلای تو یکبار سجده کرده، مسلمان گذاشتیم کلیپ مسلمون کیه جواد مقدم

غریبِ شهر خراسان، بیا برادر من ز دوریِ تو چکد خون ز دیده‌ی تَرِ من ببین که یار تو بی یار و یاور افتاده ببین که خواهر تو بین بستر افتاده به روی سینه‌ی خود نامه‌ی تو را دارم مدام زیر لبم ذکر یا رضا دارم بیا که با تو بگویم ز درد و غم‌هایم نمانده تاب و توانی به کل اعضایم میان راه شکستند حرمتم ای یار ولی به قم شده جبران غربتم ای یار خدا گواست ندیدم بدی ز مردم قم نچیده‌اند در این شهر، پشت در هیزم سخن ز کینه و بغض علی در اینجا نیست میان مردم اینجا غلاف اصلا نیست غریب شهر خراسان بیا برادر من حسین ستوده

دم شیرینم تویی تسکینم ابی عبدالله، ابی عبدالله نازنین یارم تو رو دوست دارم ابی عبدالله، ابی عبدالله توی این شبا اومدم اینجا مهمون دریاشم پیش تو احیا شم بطلب منو یک شب جمعه کرب‌وبلا باشم تو بغلت باشم ته لطف و مرامی حسین تو همونی که می‌خوامی حسین نمی‌شه مصادره کرد معشوقه خاص عوامی حسین ابی عبدالله، ابی عبدالله سروسامون دل دیوونه ابی‌عبدالله، ابی‌عبدالله همه احساسم بمونی واسم ابی عبدالله، ابی‌عبدالله تو بری سر قله قاف هم دل می‌ره دنبالت، دست منو و شالت تو گرفتی گداتو از اول زیر پر و بالت قربون تمثالت می‌گه انگارم این زودیا کربلا دعوتی پاشو بیا تویی عشق مقدس من ابی‌عبدالله دم شیرینم حسین ستوده

در امان بود در این شهر غریب با همان تشنگی اش گفت حسین نامه ی دلشکن اش سرِ پیراهن او دعوا نیست از کفن داشتنش میسوزد دور او یک زن بی چادر نیست میکشد آه و میسوزد در امان بود در این شهر غریب حسین ستوده

آقا تو رو جون زهرا گره افتاده بی، تو به کل دنیا آقا، نکنی دل از ما نکنی سر تو چاه، دیگه مثل مولا برگرد، ای مرد شبگرد برگرد، ای ز مردم دلسرد برسون خودتو، ای پناه دلم به امید وصال، رو به راهه دلم العجل مولا... دنیا، یه سرابه محضه زندگیِ بی تو، یه عذابه محضه سخته، تو دلای سنگی کی برمیگردی، مُردم از دلتنگی احساس، چاره‌ی این تنهاست برگرد تو رو جون عباس ببین هق هق این، گریه‌های منو بی تو غم می‌گیره، جمعه‌های منو برسون خودتو، ای پناه دلم به امید وصال، توی راه دلم العجل مولا آقا تو رو جون زهرا حسین ستوده

رایة الحسین رایة الهدی طریق الامام طریق السلام طریق القیام طریق کربلا من المهدی الی اللحدی مع الحسین مسیر هم عهدی حسینه تا مهدی بقیة الله همه اهل زمین میدونن اربعین قرار ما با مولا اینه که یک صدا بگیم لبیک یا اباعبدالله حسین اباعبدالله رایة الحسین رایة الهدی حسین طاهری

هر نفس با دل و جان میخونم سینه زنان خدا اسمشو روی دلا نوشته شد برازنده من که تو پرونده من سفر بعدیمو کربلا نوشته بارمو بستمو منتظر رفتنم روح من رفت حرم پشت سرش رفت تنم آرزومه توی جاده یه روزی حرم میام پای پیاده رزق و برکت اذن حرکت از امام رضا و دلبرش جواده علیکَ صلی الله حسین یا ثارالله یه روزی حرم بیام پای پیاده مهدی سلحشور

دیدم که تموم پهلوونا با اسم خودت مدد میگیرن از لات سر کوچه ی ما تا لاتای قدیم برات میمیرن پیچش زلف تو دست بادم داده می بریز که می از مشک تو آزاده هرکسی آدمت شده نوش جونش من سگ کوی تو پش بزن قلاده سلام به ماه عقیله زندگی عقیله دشمن تو ذلیله قمر بنی هاشم سلام به خالق قدرت مقتدای شجاعت رکن اصلی غیرت قمر بنی هاشم سلام به ماه عقیله حسین ستوده

می‌گرده عوالم زیرِ همین پرچم محوّل الحاله ماه مُحرّم کرب‌و‌بلا جَنَّةَ اللهِ فی اَرضِه عشقت توی دنیا بی‌حد و مرزه می‌رن آدما از این زمونه فقط اسم تو باقی می‌مونه روضه‌ت واللهِ خیر کثیره خوش‌بخته اون‌که واسه‌ت می‌میره ای دینم ابی‌عبدالله آئینم ابی‌عبدالله دنیا می‌شه فراموشم وقتی که توی روضه‌ات می‌شینم ابی‌عبدالله ای جانم ابی‌عبدالله می‌رسه روزی‌مون از سرزمین تو اوج شگفتیه اربعین تو جَعَلَ اللهُ شِفاءُ فی تُربَتِه اجابت دعا زیرِ قُبّته اوسع و اسرع کِشتیته آقا جذّاب نوای دشتیته آقا دردم حسینه، درمون حسینه نوای لبِ مجنون حسینه تقدیرم ابی‌عبدالله تکبیرم ابی‌عبدالله آخر با مدد سقّا بین سینه‌زنی واسه‌ت می‌میرم ابی‌عبدالله ای جانم ابی‌عبدالله می‌گرده عوالم زیر همین پرچم علی اکبر حائری

سلامی از حقیر به جانب امیر أنا عبدالفقیر رفیق زندگیم، دلیل بندگیم ای احسان‌القدیم الا ای نگارم تو باشی کنارم ملالی ندارم بجز غم دوری همین افتخارم که نوکر تبارم به چشم خمارم شراب انگوری دارالجنونه کرب و بلا هم عاشق‌کشونه کرب و بلا هم غیر قابل تحمله دنیا بدون کرب و بلا هم اباعبدالله یا اباعبدالله اساس بندگی غمت بالندگی تموم زندگی من روضه‌است آقا تویی عالیجناب، عزیز بوتراب محرم نون و آب من روضه‌است چشات آفتابه، سریع العجابه تو رو خدا به دلم نگاهی کن بزرگ بزرگان دلآرام زهرا منو اربعین تا مشایه راهی کن خاکت روضه‌خیزه یا حسین و شفای مریضه یا حسین صد مرده زنده می‌شود از ذکر دل‌انگیز یا حسین اباعبدالله یا اباعبدالله سلامی از حقیر به جانب امیر علی اکبر حائری

وصف شورِ شیرین لحظه‌ی وصاله زندگی بدون کربلا محاله ما مقامی چون انبیا داریم خوش به حال ما کربلا داریم یک جهان مجنون، یک بغل مضمون با غم تو داریم رزقمونو از نوکری زیر علَم تو داریم بنده‌ی توام که بنده می‌نوازی زندگیمو توی روضه‌هات می‌سازی ذره‌ام من تو مهرِ تابنده تو پناهگاه و من پناهنده داروندارم رو که دارم از صدقه سرِ تو چیه بهتر از اینکه یه آدم باشه نوکر تو ذکر دلنشینم یا اباعبدالله فکر اربعینم یا اباعبدالله من خطا کردم تو عطا کردی قسمت من هم کربلا کردی پای تو جوونیمو میذارم تا که موسفید شم انقده میام کربلا یه سال اربعین شهید شم لحظه‌ی وصاله حسن عطایی