واحد

دست نگهدار نگو کار تمومه اینکه رو خاک غریبه عمومه دست نگهدار که عمه‌ام نبینه بی‌مُروت پاشو از رو سینه صبر کن نمی‌کُشن این‌جوری مظلومو سر نبرید امامِ معصومو صبر کن توی دل اهل حرم غوغاست مگه ندیدی مادرش اینجاست یکی بیاد جلو چشم مادر رو بگیره یکی بیاد از قاتل خنجر رو بگیره وای عمو، عمو حسین دست نگهدار دیگه جون نداره ذکر می‌خونه با لبای پاره نامسلمون یکی آب بیاره سر بریدن یه احکامی داره صبر کن بذار یه ذره بند بیاد خونش این‌جوری با پا برنگردونش صبر کن نکش موهای سرشو نامرد عمه نبین این صحنه رو برگرد لحظه‌ی سر بریدنِ امام عالمینه صدای العطش میاد از جگر حسینه دست نگه دار نگو کار تمومه حسن عطایی

هر طرف می‌نگرم، نیزه و شمشیر است یا رب حسین من، تک و تنهاست کربلا وا عطشا، نغمه‌ی ارض و سما لب عطشان حسین، نوحه خوان است کربلا قتلگه و نیزه و شمشیر است رأس شاه بی کفن، بر سران است کربلا نوحه گر لاله‌های سر جداست عمه این لاله چرا قد کمان است کربلا میکده‌ی خون هفتاد دو گل نقش گلزار حسین، بر خزان است هر طرف می‌نگرم، نیزه و شمشیر است یا رب حسین من تک و تنهاست هر طرف می‌نگرم محمدحسین حدادیان

روزی که شود  اِذَا السَّمٰاء ُانْفَطَرَت وانگه که شود  اِذَا النُّجُومُ انْکَدَرَت من دامن تو بگیرم اندر سُئِلَتْ گویم صَنَما  بِاَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَت عشق تو مرا  اَلَسْتُ مِنْکُمْ بِبَعید هجر تو مرا ” اِنَّ عَذٰابی لَشَدید بر کنج لبت نوشته یُحیِی و َیُمِیت مَنْ مٰاتَ مِنَ الْعِشقِ فَقَد مٰاتَ شَهید روزی که شود اذا السماء انفطرت جواد مقدم

من نوکر تو سرور من عاشق تو دلبر حسین حسین نوکری حس فوق العادست دیوونه کنندست چای روضه خوردم عمریه شدم مست جاری تو روضه ها رفاقت عشق بی نهایت عشق تو هرچی دارم مال رقیت ابی عبدالله حسین ابی عبدالله حسین ای مولا  ای آقا ای شاه بی همتا حسین حسین یا حسین رو دلم نوشته با گِلم سرشته کربلا رو دیدم انگاری بهشته دمت آقا خودِ جنونه آرامش جونه من کبوتر ، حرمِ تو آشیونه ابی عبدالله حسین ابی عبدالله حسین ای ساقی ای باقی تو ذکر عشاقی قمر قمر عموی باوفا اباالفضل کیمیا اباالفضل راه استجابتِ دعا اباالفضل شفیع محشره اباالفضل رهبره اباالفضل به خدا جلوه ی حیدره اباالفضل ابوفاضل قمر من نوکر تو سرور جواد مقدم

غمت در نهان خانه ی دل نشیند بنازی که لیلی به محمل نشیند مرنجان دلم را که این مرغ وحشی ز بامی که برخاست، مشکل نشیند بنازم به بزم محبت که آنجا گدایی به شاهی مقابل نشیند  غمت در نهان خانه ی دل نشیند جواد مقدم

نام ما را بنوسید مسلمان حسن لب ما بوسه نگیرد مگر از نان حسن زلف خود را به نخ چادر زهرا بسته هرکسی هست در این دهر پریشان حسن بی حرم هست ولی هرچه حرم زنده از اوست زائر کرببلاهم شده مهمان حسن پسرانش همگی گوش به فرمان حسین علی اکبر همه جا گوش به فرمان حسن عاقبت با مدد حضرت زهرای بتول عین ایوان نجف میشود ایوان حسن نام ما را بنوسید مسلمان حسن علی اکبر حائری

سفره رنگینی با کرمت میچینی هر چی بخواد گدا میتونه برداره در نداره این خونه معطل نمیمونه سائلی که به تو خیلی امیدواره قد کشیدم آقا پای همین سفره نشستم کنار قشنگ ترین سفره دار و ندارت رو چند دفعه بخشیدی مثل تو ندیدم قسم به این سفره بیان اگه همه آدما با هم تا دنیا هست کل گداهاشو بیاره حاتم بازم جا هست یا حسن یا حسن سفره رنگینی حسین ستوده

پر از شمیم بهشت است منبرت آقا به برکت نفحات معطرت آقا هنوز عطر و شمیم محمدی دارد گلِ دمیده ز لبهای أطهرت آقا شبیه حضرت خاتم مدینه العلمی علوم می چکد از خاک معبرت آقا یا شیخ الائمه چهار هزار حکیم و فقیه و دانشمند رهین مکتب اندیشه گسترت آقا اشاره های نگاهت زُراره می سازد شنیدنی است کرامات محضرت آقا یا شیخ الائمه ببین که شیعه‌ی صبح نگاه تو هستیم در آسمان همیشه منورت آقا هنوز شیعه و « قال الامامُ صادق» هست کنار چشمه‌ی جاری ِ کوثرت آقا سبد سبد گل لاله به باغ دل دارم به احترام دل داغ پرورت آقا نبود غیر گل آه و غنچه‌ی شیون به باغ بغض گلوگیر حنجرت آقا پراز شمیم بهشت است حسین ایزدخواه

منم مست از مِی ساقی همه فانی هو الباقی نجف رفتم فقط گفتم چه ایوانی عجب طاقی شدم حیرون همین که توی نجف شدم مهمون میدیدم بهشتو توو نم بارون کُلام افتاد همین که چشام به صحن شاه افتاد چه اشکی رو گونه هام به راه افتاد علی مولا ، علی مولا مولا به یک لشکر شده غالب زده بر پیکر غاصب اَشِداءُ علی الکفار علی بن ابی طالب چه طوفانی بپا کرده باز علی به یک آنی میمونه برا همه پشیمانی قدم میزد علی سرنوشتو باز رقم میزد‌ رو اسم یلانشون قلم میزد علی مولا ، علی مولا مولا درِ قلعه زمین خورده نبردا رو علی برده میتازه حیدرو دشمن تا سر برگردونه مُرده چه بازویی میچرخونه ذوالفقارو هر سویی میخواد برگرده عدو با چه رویی همه بی سر ندا میده جبرئیل بزن حیدر برا احمده فقط علی یاور علی مولا ، علی مولا مولا منم مست از می ساقی جواد مقدم

سیاهیه روضت کردم چادر مشکی مادرمو پخش حسینت کردم رایحه یاس حرمو یا ابوفاضل یا ابوفاضل من دور تو می گردم چون کعبه ی عشاقی مدیون مرام تو ام ای ساقی ای ساقی دست تو رو میبوسه قلاده این یاغی من سید دام توام ای ساقی ای ساقی جونم من اگر نشد فدات یا ابوفاضل یا ابوفاضل کشته و مرده زیاده برات یا ابوفاضل یا ابوفاضل تو حرم تو میشینم شک ندارم تو بهشت خدام رو فرش حرم راه میریم انگاری رو پر فرشته هام یا ابوفاضل یا ابوفاضل پر کن قدهی ساقی خالی شده پیمونه من مشتری کرم میخونه میخونه پیش تو فقط خوبه حال دل دیوونه ای صاحب محترم  میخونه میخونه باب الحوائج روزی رسون یا ابوفاضل یا ابوفاضل پای حرمت منو بکشون یا ابوفاضل یا ابوفاضل جوون من اگر نشدت فدات یا ابوفاضل یا ابوفاضل کشته و مرده زیاده برات یا ابوفاضل یا ابوفاضل مدیون مرام تو ام ای ساقی حسین ستوده

ساقی ساقی ای ساقی جام باده ی باقی هِی بریز و مستم کن از شراب مشتاقی از شراب از شراب از شراب مشتاقی باده ی پیاپی ریز جامه باده کن لبریز ساقیا نشاط آور مطربا طرب انگیز مطربا مطربا مطربا طرب انگیز مستم از سبوی تو دل در آرزوی تو کِی شود که بنشینم دمی روبروی تو روبرو روبرو دمی روبروی تو ساقی ساقی ای ساقی جواد مقدم

دنیا تو مشتمه، در نجف توی دستامه من یه سحر تُو نجف بشینم همه رؤیامه هر چی بخوام می‌شینم زیر بارون ایوونش خونه‌ی اَمنمه این خونه، خونه‌ی بابامه بابا حیدر آغوش گرم تو بازه برام بابا حیدر، حُبّ تو عین نمازه برام بابا حیدر، می‌شنوی درد و دلای منو بابا حیدر، خوبه که داری هوای منو کم نشه سایه‌ت از سر نوکر بابا بابا دوست دارمت تو رو از همه بیش‌تر بابا بابا عشق و ارادت زائر تو دیدن داره دستی که خورده ضریحتو بوسیدن داره خورشید و ماه به زمین اگه دیگه نتابیدن گنبد زرد تو قدرت تابیدن داره بابا حیدر تنگه دلم واسه بوی نجف بابا حیدر می‌کشی‌ام سر کوی نجف بابا حیدر می‌طلبی منو راستی بگو بابا حیدر، مهمون سرزده خواستی بگو حرف دلم رو می‌کنی باور حیدر حیدر دوست دارمت تو رو از همه بیش‌تر حیدر حیدر دنیا تو مشتمه در نجف توی دستامه حسین ستوده

کربلا قطعاً جنت الاعلامه دیدن صحنت آخر دنیامه هر کجا حرز اسمِ تو همرامه ثارالله ثارالله الهی بمیرم آقا زیر قدم تو سرپناهمه علم تو حاجتم شده حرم تو ثارالله ثارالله جان آقام آقام حسین جانم در تب و تابم از دمِ جانانه تربت و خاکت دردمو درمانه عشقِ تو مرز کفر و ایمانه ثارالله ثارالله نفس میکشم عمریه توی هوای تو هرچی که دارم برای تو دل اسیر کربلای تو ثارالله ثارالله جان آقام آقام ، حسین جانم شاهی و من بر درگه تو سائل لطف تو هرجا بر غلامه شامل روزیم از دست خیرِ ابوفاضل یا اباالفضل یا اباالفضل میون روضه ذکر طوفانی ابوفاضل جان و جانانی ابوفاضل شاهِ شاهانی ابوفاضل یا اباالفضل یا اباالفضل جان آقام آقام ابوفاضل نماهنگ کربلا قطعا جنت الاعلامه جواد مقدم

یابن الحسن صاحب عزا بنما قدم در چشم ما روضه بخوان در مجلس شاه غریب سامرا از روضه‌های جد تو چشمان باران گریه کرد ماهی دریا نوحه خوان ریگ بیابان گریه کرد گریم بر آن شاهی که در کنج قفس زد دست و پا پا تا سرش آتش گرفت در حجره از زهر جفا یا حضرت هادی مدد یا ابن الحسن صاحب عزا امیر برومند

بهار من شدی خزون این اول جوونی همسایه ها همه میگن بعیده که بمونی حالت وخیمه زهرا افتادی دیگه از پا میبینمت که بیقراری با حال زار و بیمار دست میگیری به دیوار زانوی راه رفتن نداری پُر از درده این جسم خستت نکش کار از دست شکستت مرو زهرا ، مرو زهرا از کینه ی من هی به تو شنیدم حرف بد زد تو پشتِ در بودی که بی هوا به در لگد زد واسه تو اشک میریزم منو ببخش عزیزم درو نشد بردارم از روت آتیش و دود و هیزم توو شعله ها شدی گم خیلی لگد زدن به پهلوت تنِ تو موند به زیر در وای چهل نفر به یک نفر وای مرو زهرا ، مرو زهرا نمیدونم روتو چرا همش میگیری از من حسن میریزه اشک ولی چیزی نمیگه اصلاً یه چی میده عذابش شبا همش توو خوابش میگه نزن ای پَست نامرد هی میگه پاشو مادر خونه بریم از این وَر چشات خون شد از دست نامرد پیش چشمش هی میشه تکرار که با صورت خوردی به دیوار مرو زهرا ، مرو زهرا بهار من شدی خزون این اول جوونی جواد مقدم

خوشا آن دل که در عالم پریشان علی باشد در این دنیای دور افتاده مهمان علی باشد علی مولا ، علی مولا بهشتی غیر از این پیدا نخواهد کرد در عالم یتیمی که سرش بر روی دامان علی باشد علی مولا ، علی مولا وجود نخل از شهد رطب ها میشود لبریز اگر در گوش آنها صوت قرآن علی باشد علی مولا ، علی مولا پریشان کرده ام گیسو ، غزل میبارد از چشمم دلم را نذر کردم تا پریشان علی باشد برای رد شدن از جاده اش باید جنون هم داشت به مقصد میرسد هر کس که حیران علی باشد مقامش برتر از شاهان عالم میشود روزی کسی که خاک زیر پای سلمانِ علی باشد علی مولا ، علی مولا همیشه جبرئیل از آستان دوست میخواهد که از سربازهای تحت فرمان علی باشد به ادراک سحاب آسمانی میرسد بی شک کسی که لحظه ای در زیر باران علی باشد به یاد میثم تمار می افتم که عمری به دنیا پشت کرده تا که خواهان علی باشد خدا در آیه های روشنِ قرآن بشارت داد که جانِ پاک ختم المرسلین جانِ علی باشد تمام رازهای خلقت از روز ازل باید سرآغاز کتابی تحت عنوان علی باشد علیٌ حُبُّهُ جُنَّة ، قَسیمُ النارِ و الجَنَّة به این ترتیب باید حشر از آن علی باشد من از فُزتُ و رَبِّ الکعبه فهمیدم که بایستی کلید رستگاری هم به دستان علی باشد سلامتی و ظهور آقا امام زمان صلوات خوشا آن دل که در عالم پریشان علی باشد در این دنیای دور افتاده مهمان علی باشد علی مولا ، علی مولا بهشتی غیر از این پیدا نخواهد کرد در عالم یتیمی که سرش بر روی دامان علی باشد علی مولا ، علی مولا وجود نخل از شهد رطب ها میشود لبریز اگر در گوش آنها صوت قرآن علی باشد علی مولا ، علی مولا پریشان کرده ام گیسو ، غزل میبارد از چشمم دلم را نذر کردم تا پریشان علی باشد برای رد شدن از جاده اش باید جنون هم داشت به مقصد میرسد هر کس که حیران علی باشد مقامش برتر از شاهان عالم میشود روزی کسی که خاک زیر پای سلمانِ علی باشد علی مولا ، علی مولا همیشه جبرئیل از آستان دوست میخواهد که از سربازهای تحت فرمان علی باشد به ادراک سحاب آسمانی میرسد بی شک کسی که لحظه ای در زیر باران علی باشد به یاد میثم تمار می افتم که عمری به دنیا پشت کرده تا که خواهان علی باشد خدا در آیه های روشنِ قرآن بشارت داد که جانِ پاک ختم المرسلین جانِ علی باشد تمام رازهای خلقت از روز ازل باید سرآغاز کتابی تحت عنوان علی باشد علیٌ حُبُّهُ جُنَّة ، قَسیمُ النارِ و الجَنَّة به این ترتیب باید حشر از آن علی باشد من از فُزتُ و رَبِّ الکعبه فهمیدم که بایستی کلید رستگاری هم به دستان علی باشد خوشا آن دل که در عالم پریشان جواد مقدم

این زندگی میشه دو بخش اینو قبول دارن همه علیِ قبل از فاطمه علیِ بعد از فاطمه تو جای همه پشت در میگی مولا سلامٌ علیکم شنیدی تو هم که نمیدن جوابِ سلامم رو مردم میدونم که سخت میگذره با علی سخت شده دیدن تو تو زخم تنت بیشتره یا علی من میدونم تنِ تو ای نگار من خداحافظ بیقرار من خداحافظ دیگه یار من خداحافظ ای وای من ، زهرای من این زندگی رو چشم زدن شیشه ی خوشبختی شکست مدینه دست به سینه بود سینه و دست وقتی شکست ببین حال و روز یل خیبرو دیگه خونه نشینه خبر داری الآن به قنفذ میگن پهلوون مدینه دیدم توی مسجد مغیره نشسته چطور صدر مجلس اینم مزد پهلوی ناقص اینم مزد این دست بی حس آه ای یارالی خداحافظ زخمیِ علی خداحافظ میمیرم ولی خداحافظ ای وای من ، زهرای من این چهل نفر از خونمون یه روزی میشن سی هزار حسینو پیدا میکنن توو قتلگاه توو نیزه زار همش میری از حال ، که میشه لگدمال کنار من و تو همون ساعت سه ، همون شیب گودال قرار من و تو شدی رو به قبله ، میگن رو به خیمه میفتن به جونش تنِ نامرتب ، همش میگه زینب با قد کمونش ای حسینِ من خداحافظ عشق بی کفن خداحافظ پاره پاره تن خداحافظ شاه کربلا خداحافظ کشته از قفا خداحافظ زیر نیزه ها خداحافظ ای وای من ، زهرای من این زندگی میشه دو بخش جواد مقدم

بی تو زهرا نفس گیره این دنیا میسوزه سینم از غصه این روزا آتیشم زده این داغ که ازم روو میگیری میمیرم زنده میشم دست به پهلو میگیری آسمونِ خونم تاریک و تاره ابر چشمام داره با تو میباره این تویی که هنوزم توو شبام میدرخشی میشه فاطمه جانم حیدرت رو ببخشی میبینمت شبا چقدر توو بسترت درد میکشی تو هرچی درد داری از اون قنفذ نامرد میکشی میخواست که با ضربِ غلاف خون به دل حیدر کنه یه کاری کرد که غسلتو برای من سخت تر کنه زهرا ، علی رو حلال کن خاطرات خوبمون تموم شد حیف دیدی چه زود خوشیمون تموم شد حیف بشکنه دست اونکه زندگیمو پاشوند زندگیم پشتِ در بود زندگیمو سوزوند این خونه حقش آتیش نبود اصلاً عمامم رو دور گردنم بستن آبرومو بردن توو شهر مدینه همسرم رو سوزوندن با آتش کینه کیو بگم که این روزا با علی دشمن نباشه کی فکر میکرد توو مدینه جایی برا من نباشه بگذریم از حالِ علی تو از خودت بگو برام میشه یه بار بعدِ سه ماه نگات بیفته به نگام زهرا ، علی رو حلال کن گِریَم میگیره با لرزش دستات با این سختی چرا پا میشی از جات بسه این خونه داری ای گل خشک و زردم فاطمه میگذره این روزا باز دورت میگردم بعد سه ماه بوی نون گرفت خونه موهای حسینت رو زدی شونه دیدمت گریه کردی نیمه شب رو سر من زینبت گریه میکرد دیشب با یه پیرهن پیراهنی که من دیدم بوی جدایی رو میده تو میری و من میمونم با زینب رنج کشیده سخت تره از غصه ی تو براش غم کرب و بلاست اون لحظه ای که میبینه سر حسین روو نیزه هاست زهرا ، علی رو حلال کن بی تو زهرا نفس گیره این دنیا جواد مقدم

ما را گدای حضرت زهرا نوشتند گدایان زهرا غلامان مولا اهل بهشتند اهل بهشتند جز او کسی حرف پیمبر را نفهمید جز او مدینه قدر حیدر را نفهمید میزند پیغمبر ما بوسه بر دستان زهرا فاطمه ام ابیها فاطمه ام ابیها زهرا فقط زهراست مثلش در بشر نیست جز او کسی پای علی اهل خطر نیست خرید عشق او را خریدی که غیر از سودِ دوسر نیست سودِ دوسر نیست عصاره ی وصیت زهرا همین است مولا فقط حیدر امیرالمومنین است گفت پیمبر کیست زهرا سرور زنهای دنیا فاطمه ام ابیها فاطمه ام ابیها وقتی گل ابناء آدم را سرشتند حسن عطایی

بهشتم اونجاست که جای پاته بهشتم خاک چادرته تویی که سفرت همیشه پهنه همه عالم روزی خورته پناه مادرونت محبت مدامه نگاه مهربون تو همونه که میخوامه دعای نیمه شبهات تجلی مرامه اراده ی خداست که سایه ی تو مستدامه اسم تو زیر لب میبرم از همه سختیا میگذرم مادرم مادرم مادرم بهشتم خاک چادرته حسن عطایی

عشق شما همیشه یه عشق رایج حضرت عشق مددی باب الحوائج حضرت قمر مافوق خلقت بشر تو میدون شیر با جگر هستم عمری مفتخر در خونتم ابوالفضل دیوونتم ابوالفضل دیوونتم ابوالفضل ای یله ام البنین تو رو حق امیرالمومنین بهترین بالانشین بیا دستای خالیمو ببین کربلا یک اربعین قرارمون توی اون سرزمین الدخیل ابوفاضل ای که شدی همه عزت قبیله ای تپشه دل حضرت عقیله حضرت ادب ای شیر حیدری نسب فرزند تک یله عرب خوشحالم دارم این لقب در خونتم ابوالفضل دیوونتم ابوالفضل ای یله با اقتدار شجاعت داره از تو اعتبار لشکری شد تارومار تا که شد به نگاه تو دچار حضرت پروردگار به وجود تو داره افتخار الدخیل ابوفاضل الدخیل ابوفاضل عشق شما همیشه یه عشق رایج مهدی رعنایی

رفتی و پژمردنمو ندیدی رفتی زمین خوردنمو ندیدی تو كوچه ها راه منو میبندن همه دارن به شوهرت میخندن یه فكری هم به حال بچه ها كن یه سر بیا زندگیمو نیگا كن اگه بیای با دلم بی غم میریم اصلا از این مدینه با هم بریم بازم بمونو دست به پهلو بگیر عیبى نداره از على رو بگیر كارم شده یه گوشه ای ببارم بچه هاتو سرِ خاكت بیارم دلِ من از همه كنار میگیره حالا علی دست به دیوار میگیره میشه بیای دوقطره زمزم بدی یه ظرف آب بیاری دستم بدی چه مادری از دخترم گرفتند خوابو از چشمای ترم گرفتند این چادر پاره منو میكشه خونِ رو گوشواره منو میكشه رفتی و پژمردنمو ندیدی مهدی رعنایی

مدینه بود و یه کوچه بودو کنار در رو ساقه ی گل یه غنچه بودو مدینه بود و یه خونه بود و یه باغچه ی پر از گل و جوونه بودو یه عده نامرد رسیدن از راه و توی کوچه چیا نکردن چی بگم آخه نه از رو باغبون نه از گل حیا نکردن باغبون گریه کرد ابر اومد و آسمون گریه کرد کبوتر تو آشیون گریه کرد بد تر از اینا میخ در خونه خون گریه کرد امون از مدینه، امون از مدینه حوریه بود و یه پنجه بود و یه بی حیایی دنبالِ شکنجه بود و دوشنبه بود و یه خسته بود و یه مردی که خیلی غرورش شکسته بود و تو اون شلوغی کاشکی میشد که دست من بسته نمیشد امون از اون که هر چی که با غلاف میزد خسته نمیشد وای حسن گریه کرد دلش شکست با مهن گریه کرد وقتی میگفتش نزن گریه کرد امون از مدینه، امون از مدینه مدینه بود و یه خونه بود و حسین ستوده

چه ساده، منو راهی کربلات کردی پیاده، بازم تا دل خیمه هات آوردی دلم رو، دوباره بردی دلم میره تا اسم تو می شینه رو لب من چشام می باره و آروم نمی گیره تب من تویی رویای شیرین هر شب من ای عشق شورانگیز، ای شور آتش خیز حسین حسین حسین جان چه آسون، شکار دل بی‌قرار کردی دلم رو، به داغ حرمت دچار کردی تو با من، چه کار کردی دلم غرقِ تمنّاته، سَرِ من خاک پاته چِشای من یه عمره از شهیدای نگاته همیشه روی پیشونیم غبار کربلاته بی تو سرگردونم، من با تو آرومم حسین حسین حسین جان نفسهام، حراج نفسای سینه زن هاس سَرِ من، فدای شور عشق بی کفن هاس فدایِ، زینب تنهاس میون روضه‌ی تو میشه حال ما پریشون چه شیرینه غم عشقت برای این دل مجنون دلم میخواد بیام پیشت ای آقا جون مجنون مجنونم، از عشقت میخونم حسین حسین حسین جان چه ساده منو راهی کربلات کردی میثم مطیعی

تو را دارم چه غم دارم، ابالفضل علمدارم چه سان نعش تو بردارم، چه سان رو بر حرم آرم نه قوت در کمر دارم، ابالفضل علمدارم نگهبان حرم، عباس امید خواهرم، عباس پناه دخترم عباس چه سان نعش تو بردارم تو را دارم چه غم دارم حسن عطایی