تمام دلخوشی زندگی من محمدحسین پویانفر

تمام دلخوشی زندگی من این است

که وقت مرگ می آیی و مرگ شیرین است

مگر نگفتی علی جان فمن یمت یرنی

بیا که وقت وفایت به عهده دیرین است

به رغم کوه گناهی که می کشم بر دوش

سبک شدم چو پر کاه

سینه سنگین است

شهادت اینه مرا فاطمه تقبل کرد

بیا همه کس و کارم زمان تلقینم

سلام وادی من وادی السلام علی

کجاست مسکن امن کسی که مسکین است

رسیده جان به لبم یا لبم رسیده به جان

مرا دو بوسه به روی ضریح تسکین است

کفن کنید مرا روبه قبله حرمش

نجف چه جای قشنگی برای تدفین است

فراق بس مرا میکشند یک میزان

سرم به دامن حیدر به روی بالین است

سرم مقابل ایوان طلای شاه نجف

سرم مقابل زهرا همیشه پایین است

علی که  ابروی او قاب قوس او ادنا است

اگر مرا نرساند به عرش غمگین است

تمام دلخوشی زندگی من محمدحسین پویانفر