بهار حسینی کربلا

ای موسی و در تور مناجات مقیم وز داغ تو سوخت جام موسی کلیم در راه حریم تو بسی اسماعیل دادیم زبیح یا ابا ابراهیم در جمع ببینید پریشانی را بنشسته به سوگ موسی ثانی را ای موسی و در تور مناجات مقیم وز داغ تو سوخت جام موسی کلیم در راه حریم تو بسی اسماعیل دادیم زبیح یا ابا ابراهیم در جمع ببینید پریشانی را بنشسته به سوگ موسی ثانی را در تور مناجات مقیم محسن طاهری

شما از امام رضا مهربون تر سراغ دارید امام رضا یه روضه خونده ما رو کشته و دست ما رو باز گذاشته امام رضا عالم آل پیغمبره و همشون امیر کلامند اما چون روضه حسین مال توده هاست مال فرهیخته ها فقط نیست دست همه را باز گذاشت فرمود ان کنت باکین لشی فابک للحسین فابک للحسین سعید حدادیان

امشب تو این بین الحرمین بگو اومدم یه بارم تو با من حرف بزنی گفت من به همه گفتم با تو ام یه دو کلام حرف بزن برم شهرم بگم آقا با هام حرف زده یه صحنه دارم میبینم تابوت میبرن یعنی میشه یه روز جنازه منم بین الحرمین ببین چقدر با عشق دارن میبرن از حرم حسین بره حرم عباس بوی حسین حیدر خمسه

سلام بابا دردت به جونم ببین کبوده آسمونم ای مهربونم ای همزبونم آروم جونم میخوام بدونم چرا کفن نداری سر به بدن نداری هر جا نشستی این دستاتو به نیت رقیه بالا بیار سلام بابا دردت به جونم ببین کبوده آسمونم ای مهربونم ای همزبونم آروم جونم میخوام بدونم چرا کفن نداری سر به بدن نداری هر جا نشستی این دستاتو به نیت رقیه بالا بیار سلام بابا امیر حسینی

تلخ شد کام من، شراب شدم نفَسم سوخت، آفتاب شدم آبرو روبرو نشد با عشق ساختم با خودم…، خراب شدم! بی هوا موج زد، جنون، گل کرد دل به دریا زدم، گلاب شدم وسط شعرم اشک، جاری شد وسط گریه، انتخاب شدم روضه ی شاه تشنه تا خواندم ساقی صحن انقلاب شدم او پسندید اشک چشمم را من هم از مَحرمان حساب شدم او پسندید سجده‌های مرا بنده ی آل بوتراب شدم از کرامات روضه، آب شدم شاعر روضه ی رباب شدم مادرانه، رباب کاری کرد نوکر کودکش خطاب شدم مستی ام جز به روضه خوانی نیست راهی «مجلس شراب» شدم نام دوزخ به پیش من مبرید من که با خیزران، عذاب شدم… هیچ کس، اینقدَر، پلید نشد خیزران، خسته شد… یزید نشد! رندها درک می‌کنند آری، مُهر ردّ و قبولمان «روضه» ست وسط گریه‌ها حرم برویم! ما که اذن دخولمان «روضه» ست هرچه حُسن است، هرچه خوبی، از کرم شاه کربلا دیدم وسط گریه، معجزه رخ داد حرم شاه طوس را دیدم! چشم نقاش، طرح مشهد زد پلک ما را کشید جارویش وام کردم توسلی، گفتم: ضامن ماست چشم آهویش! از جنون، گاه، سیر می‌گِریم گاه، از دست عقل، می‌خندم دم باب الجواد، موجی زد دل به سیل کرامت افکندم هوَسم بود بی‌هوا، در صحن، نفسم خرج آفتاب شود همه در شادی اش شریک شوند هر دعایی که مستجاب شود! پنج نوبت، «رضا رضا» گفتم گفت: توفیق باادب ز خداست پای گلدسته، سر نهاده اذان، پرچم او چراغ سبز خداست! خضر، عمری، به شُکر آب حیات، روبروی ضریح می‌گرید در مقام رضا، خلیل الله، دم در، با مسیح می‌گرید بین زوّار تو عزیز تر است هرکه رو کرده، اشک و زاری را پابرهنه، کلیم، با‌هارون، بوسه زد دست کفشداری را… گنبد او طلاتر از خورشید، سبزتر از بهار، پرچم اوست من که بدنام عالمم…، چه کنم؟ سند دل، به اسم اعظم اوست دست و پا می‌زنم به شوق حرم من غریقم تو ساحلم هستی گِله از دوری تو می‌کردم یادم آمد تو در دلم هستی چشم‌هایم ستاره باران شد آسمانی پر از شهاب شدم دم باب الرضا درستم کن هر دری را زدم، خراب شدم! تلخ شد کام من احمد بابایی

هوای تو تو سرم آقای جود و کرم تو ناخوشیا فقط دلم خوشِ به حرم کربلا اینجاست قلبم ارومِ چون از تو هیئت گنبد معلومِ من هوات و دوست دارم نوکرات و دوست دارم کربلات و کربلات و کربلات و دوست دارم **** دلم هر جه که بره آخر پیش تو میاد اونی که تو رو داره بهشت واسه چی میخواد من تو رو میخوام ای بهشت من با تو رقم خورد سرنوشت من مستمندم بیچارم مثل بارون می بارم با خیالت با خیالت با خیالت بیدارم هوای تو تو سرم احد قدمی

بیهوده قفس را مگشایید پری نیست جز مُشتِ پری گوشه ی زندان اثری نیست در دل اثر از شادی و امّید مجویید از شاخه ی  بشکسته ی امّید ثمری نیست گفتم به صبا دردِ دل خویش بگویم امّا به سیه چال ، صبا را گذری نیست گیرم که صبا را گذر افتاد ، چه گویم؟ دیگر ز من و دردِ دل من خبری نیست امّید رهایی چو از این بند محال است ناچار بجز مرگ، نجاتِ دگری نیست ای مرگ کجایی که به دیدار من آیی در سینه دگر جز نفس مختصری نیست تا بال و پری بود قفس را نگشودند امروز گشودند قفس را که پری نیست گفتم به صبا محسن طاهری

یا مقلب القلوب بنده رو سیاه منم یا مقلب القلوب با چه رویی در بزنم این آخر سالی حسابامو خودت درست کن خطاهامو خودت درست کن ای خدا سال جدید همه دارن میرن سفر اما من آرزومه کربلا برم سالمو با امام حسین شروع کنم بهترین هارو تو برام بزن رقم حول حالنا بطلبم کربلا یا مقلب القلوب روح الله بهمنی

مثل یکی دو روز دیگه حسین ابن علی بار میبنده از مدینه به عنوان حج خارج بشه وقتی میخواد از مدینه بره ام سلمه میاد برا بدرقه همسر پیغمبره حق مادری داره به گردن حسین فرمود حسین جان هر کجای عالم میخوای بری برو مادر اما به من قول بده طرف عراق نری عرض کرد پسرم جدد وقتی از دنیا می رفت مرا کنار بستر احتضار احضار کرد فرمود ام سلمه یه یادگاری مخصوص برات دارم با خودم گفتم این یادگار چی میتونه باشه که این همه پیغمبر تعظیم و تکریم داره برای یادگاری حرکت کاروان امام حسین سعید حدادیان

نیمه شب تو بیابون سرش رو دامن مادرش زهرا تازه آروم گرفته بود کاروان معطل شده بود اومدن گفتن آقا یا زین العابدین نیزه ای که سر بابا تون بهشه داخل زمین رفته در نمیاد گفت برید ببینید کجا رو داره نگاه میکنه گفتن آخر بیابونا رو داره نگاه میکنه گفت حتما یه نفر جا مونده اینا معطل شدن عصبانی شدن بد اخلاق رو فرستادن تا رسید به این خانوم یه لگد زد به این بچه بلند شو همه رو معطل خودت کردی بچه رو کشون کشون آورد نفسم گرفته عمو امیر حسینی

کاظمین تو چه باصفاست انگاری که مشهد الرضاست آخر رجب شهادتت مثل اربعین و کربلاست الحمدلله عاشق زیاده میرن پیاده مقصد باب المراده الحمدلله عاشق زیاده میرن پیاده مقصد باب المراده باب الحوائجی مثل عموت اباالفضل همیشه هیچی تو دنیا سفره موسی ابن جعفر نمیشه باب الحوائج موسی ابن جعفر باب الحوائج موسی ابن جعفر میدونه چی اومد سرت تو غل و زنجیر پیکرت کاظمین تو چه باصفاست محمدحسین حدادیان

دو تا ماشین شدن رفتن گردش تو جنگل ها موقع برگشتنه فکر میکردن دختر تو ماشین جلوییه ماشین جلویی فکر میکرد تو ماشین عقبیه رسیدن گفت دخترمون کجاست گفت سوار ماشین ما نشده بود زد تو سرش گفت بد بخت شدیم بچه رو جا گذاشتیم تو جنگل سریع برگشتن خوردن به تاریکی همون جا دیدن دختر بچه از ترس یه درخت رو بغل کرده از ترس جون داده  مرده مادرش مرد باباشم دیوونه شد اصلا رقیه نه تو بگو ددختر خودت اصلا رقیه نه امیر حسینی

عید سعید مبعث منو بین الحرمین یک طرفم اباالفضل یه طرف حرم حسین حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک خود رسول اکرم سرور عالمین قال حسین منی و انا من حسین حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک عید پایان شب تار مبارک بادا سیر در عالم انوار مبارک بادا اختیار دل ما را به حسینش داده بعثت احمد مختار مبارک بادا حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک عید سعید مبعث سعید حدادیان

خیلی از شما زائرین بچه هاتونو با خودتون آوردین دختر سه ساله تو سفر بهونه میگیره طولانی بودن راه سختی راه هی پدر و مادر نازش رو میخرن قربون صدقش میرن یکم طاقت بیار الان می رسیم الهی برات بمیرم از کربلا تا شام هر جا گفت بابامو میخوام نامردا اومدن جواب بد دادن از کربلا تا شام امیر حسینی

دیده بگشا بار دیگر با دو چشم خویش بنگر این حرم این کربلا این روضه های روح پرور میدرخشد بر رخم این اشک تا روز قیامت بارش لطف الهی در نظر تا صبح محشر من کجا و این خیابان بهشتی این عنایت یک طرف سلطان عالم یک طرف سردار لشکر یک طرف سلطان عالم یک طرف سردار لشکر این همان جایی است که زهرای اطهر گریه کرده این همان جایی است که با چشم تر آمد پیمبر این همان جایی است که زهرای اطهر گریه کرده این همان جایی است که با چشم تر آمد پیمبر دیده بگشا بار دیگر سعید حدادیان

این شبا بی تابتم عاشق این رابطم هر جایی که حسینیه است من یه پای ثابتم اشکام پره حسمه آقا دیگه بسمه دوری از حرم غصه ام وقتی به تو سلام میدم یعنی که یادم میکنی هر چیی بدم باشم حسین تو منو آدم میکنی حسین وای ارباب ارباب ارباب هر نفس با اسم تو میکنم دیونگی حرص اجدادی ماست روضه های خونگی نوحه رو زبونم شالت روی شونم پرچم سر در خونم تسبیو مهر کربلا همیه همراه من به هیچی محتاج نمیشه اونی که سینه میزنه حسین وای ارباب ارباب ارباب جزبه عشقت منو تا کجاها میکشه آره والا بی حسین زندگی بی ارزش نوکر اگه خالص حرف و عملش مثل حرف و عمل عابس کدوم شبه جمعه دلم تو حرمت نبود حسین من به تو وابسته شدم بطلب زود به زود حسین حسین وای ارباب ارباب ارباب این شبا بی تابتم روح الله بهمنی

کیه زینب دختر حیدره وارث خیبره کربلا میبره جانم یا زنیب خطبه هاش محشره خیلی معتبره خواهر قمره جانم یا زینب مرجع ادبه تیغ دو لبه عقیله العربه جانم یا زینب زینب زینب زینب کنز حیا زینب کان وفا زینب زینب زینب زینب درد آشینا زینب غرق بلا زینب زینب یا زینب کیه زینب انقلاب حجاب عطر ناب گداب ذکر بی بی رباب جانم یا زینب شیرزن کربلا عشق خون خدا محبوبه المصطفی جانم یا زینب عالمه فاضله محدثه کامله ای نایب فاطمه جانم یا زینب زینب زینب زینب سرگشته دوران آوازه طوفان زینب زینب زینب محبوبه جانان قرانینه قوربان زینب یا زینب خطبه هاش محشره حسن عطایی

به مدینه خبرِ سوختنش را نبَرید آه در سایه بیایید تنش را نبرید پیشِ او نامِ حسین و حسنش را نبرید از روی سینه‌یِ او پیرهنش را نبرید بگذارید که راحت بدهد جان زینب هر چه کردند نسوزد دَمِ آخر که نشد یا کمی کم بشود گریه‌یِ خواهر که نشد یا به عباس نگوید غمِ معجر که نشد یا نخواند نَفَسی روضه‌یِ حنجر که نشد چه پریشان شده امروز، پریشان زینب بی‌نَفس مانده و بالایِ سرش نیست کسی رو به قبله شده و دور و برش نیست کسی تا بگیرند زیرِ بال و پَرش نیست کسی یا بگیرند خبر از جگرش نیست کسی زیرِ لب داشت حسینیم سَنَ قوربان زینب یادش اُفتاد خودش دید پرش را بُردند دیر آمد سرِ گودال سرش را بُردند با سرِ نیزه‌یِ سرخی پسرش را بُردند زودتر از زن و بچه خبرش را بُردند می‌دَودَ در وسطِ خیمه‌ی سوزان زینب یک طرف داشت سنان باز سنان را می‌زد یک طرف حرمله هم پیر و جوان را می‌زد همه‌ی قافله را دخترکان را می‌زد جای شلاق به تن، چوبِ کمان را می‌زد تک و تنها شده با جمعِ یتیمان زینب چه کند، مادری از طفل نشان می‌خواهد کودکِ بی‌رَمَقی تکه‌یِ نان می‌خواهد دختری آمده از عمه توان می‌خواهد راه‌رفتن به رویِ آبله جان می‌خواهد می‌رود تا برسد گوشه‌ی ویران زینب… حسن لطفی گریه خواهر حیدر خمسه

شهید دستغیب یه کتابی داره به نام داستان های شگفت نقل میکنه از یه عالمی اون عالم میگه من خواب دیدم عالم نه یه فرد عادی این عالم میگه خواب بودم تو عالم رویا دیدم منو بردن بهشت شروع کردن چرخوندن و تابوندنو بهشتو به من نشون دادند بهشتم طبقاتی داره حور و جنات تجری من تحت الانهار قصر های ریز و درشتی بهشتی رو دیدم که چشم رو خیره میکرد بالای این قصر ها یه قصری رو دیدم از همه یه سر و گردن بالاتر خوشگل تر زیباتر شلوغ تر برو بیاش بیشتر از این ملک پرسیدم این قصر کیه گفتن این قصر مال میرزا حبیبه نجاره پدر و مادر مهدی حسن آبادی

تا رو کشته علی افتاد دیدن حسین دیگه تکون نمیخوره گفتن کار حسین دیگه تموم شده نظم کربلا داره بهم میخوره حسین قبل از بنی هاشم داره از دنیا میره متوسل شدن به عقیله یه وقت دیدن یه خانمی تو این صحرا داره میدوه هی صدا میزنه مهل المهلا حسین یابن الزهرا حسین غریب مادر حسین عزیز خواهر حسین کار حسین تموم شده روح الله بهمنی

بابا جان از ره دور تو را بوسیدم دل رقیه برات لک زده بود روی نیزه دیدمت خوابید از ره دور تو را بوسیدم اما یه شب دلش طاقت نیاورد بلند شد آهسته آهسته با پنجه پا اومد جلود کسی بیدار نشه رسید جلو نیزه بابا میخواست فقط خلوت خودش و باباش باشه هیچ کس نفهمه آروم صدا میزد بابا یه جوری که کسی دیگه بیدار نشه انقدر گفت بابا بابا یه وقت دید این نیزه خم شد سر باباش اومد پایین سرو بغل گرفت اون صورت کبودشو گذاشت رو صورت خونی بابا بابا جان امیر حسینی

سایه ندارد ولی به عالم امکان سایه فکنده است اقتدار محمد سایه نمی‌ماند از فروغ جمالش هاله نور است در کنار محمد شمس رخش هم‌جوار زلف سیه‌فام آیت و اللیل و النهار محمد تا که بماند اثر ز نکهت مویش خاک حسین است یادگار محمد تربت خوش‌بوی کربلای معلاست یک اثر از موی مشک‌بار محمد رایت فتحش به اهتزاز درآمد دست خدا بود چون که یار محمد من چه بگویم «حسان»! به مدح و ثنایش؟ بس بودش مدح کردگار محمد اقتدار محمد سعید حدادیان

برام تعریف میکردن تو این حرم یه موقع کنار حرم دیدن سرو صدا بلند شد شلوغ شد دیدن یه خادمی داره یه زائری رو دعوا میکنه گفت برو از حرم بیرون چه کاری بود کردی گفت ما جمع شدیم اومدیم جلو گفتیم که زائرو بیرون نمیندازن این چه کاری بود کردی گفت شما نمیدونید حرف نزنید جان من بگو چی کار کردی زد زیر گریه گفت خجالت میکشم بگم خجالتم نمیکشه اومده کنار ضریح بچشو شیر میده باباش دلش میسوزه امیر حسینی