دفتر آیت الله بروجردی

فرمود بچه ها آستین به دهان بگیرند آروم آروم گریه کنن دیشب وقتی بدن زهرا را غسل میدادند حسین گریه میکرد زینب کلثوم اما حسن یه جور دیگه گریه می کرد آخه اون چیزی که حسن دیده حسین ندیده خدا نیاره جلو چشمش مادرش زمین بخوره اسما می گفت آب میریختم یه وقت دیدم علی خیبر شکن دست از غسل برداشت هی میگه وای زهرا آقا جان فرمودی بچه ها آروم گریه کنن چی شد داد میزنی فرمود اسما دستم رسید به بازوی ورم کرده آروم گریه کنن مجید بنی فاطمه

اولین بار مگه یادم میره که نگام به پرچمِ تو افتاد مادرم اسمِ تو خوند تو گوشم پدرم سینه زدن یادم داد عُمریه فکرِ، روز و شب من شده تو چیزی نمیخوام، از تو به غیرِ از خودِ تو من تو رو دارم، چجوری دلم مُردد شه من تو رو دارم، همه دنیا هم با من بَد شه من تو رو دارم، من تو رو دارم **** تو رو می‌شناسم از اون روزی که شنیدم اسمتو گریه کردم یادته چه حالی داشتم آقا چی میشه به اون روزا برگردم من نتونستم، اون که تو دوست داری بشم لحظه به لحظه، از تو خجالت میکِشم من تو رو دارم، نوکری هم عالمی داره من تو رو دارم، دلِ مگه غمی داره من تو رو دارم، من تو رو دارم **** نمیدونم چی اومد، سَرِ چشمام که اشکام مثه اون، قدیم نمیشه میشینم توی روضه اما حالا مثه روزای بچّگیم نمیشه نمیدونم چی اومد، سَرِ این دل که عطرِ حرمت کم شده آقا یه کاری کن که یکم، آروم بگیرم تو رو به چادرِ حضرت زهرا(س) من بی وفا اما با این گدا سَر کن اشکمو بهتر کن حالمو بهتر کن منو زهرا، پَسندم کُن زمین خوردم آقا بلندم کن درستش کن، خراب کردم روی لطفِت، حساب کردم اولین بار مجید بنی فاطمه

علی رو بردن مسجد گفت فکر میکنی الان رهاش میکنم هر جوری بود اومد جلو مسجد دید نانجیب شمشیر بالا سره ولی الله گرفته میگه یا بیعت میکنی یا میکشیمت همون جلو در مادر منو و شما فرمود اگه علی رو رها نکنی موهامو پریشون میکنم کنار قبر بابام نفرینتون میکنم سلمان میگه دیدم نفرین نکرده دیدم ستون های مسجد داره میلرزه امیرالمومنین فرمود سلمان برو به فاطمه بگو علی میگه بسه تا اومد مقابل بی بی گفت سلمان ببین با آقام چه کردند علی رو بردن مسجد مجید بنی فاطمه

فضه میگه تا اومدم دیدم بین در و دیوار زهرا افتاده نگفت صورتم نگفت محسنم نگفت بازوم فقط یه جمله گفت علی رو کجا بردن گفتم خانوم جان علی رو بردن سمت مسجد چادرشو سر کرد خمیده خمیده اومد وسط جمعیت گفت مگه میزارم مولام پا برهنه ببرید دست انداخت کمر بند علی رو گرفت علی رو کجا بردن مجید بنی فاطمه

بانوی یاس لیلای علی از هر نظری همتای علی به پاکی زلال سلام از من سلام من به بانوی رشیده سلام من به محترم ترین زن به خانوم چرا قدت خمیده حسم میگه تو مادرم هستی فکرم مدتی یه جایی رفته نونی که علی گذاشت تو سفرم قطعا فاطمه لقمه گرفته پس مادرمی سایت به سرم ممنونم به فکرمی قربونت برم پس مادرمی سایت به سرم ممنونم به فکرمی قربونت برم بانوی یاس مجید بنی فاطمه

سلام فاطمیه،سلام ماه ماتم سلام اشک و گریه،سلام ناله و غم سلام ای سیاهی،سلام ای کتیبه سلام بزم روضه،سلام نوحه و دم سلام سینه زن ها،سلام گریه کن ها سلام سوز سینه،سلام اشک نم نم سلام عصمت الله،سلام عفت الله سلام ای رشیده،سلام قامت خم سلام لطمه دیده،سلام اشک دیده سلام یاس پرپر،سلام یار همدم سلام فاطمیه،سلام ماه ماتم سلام اشک و گریه،سلام نوحه و غم سلام بی نشانه،سلام درد شانه سلام خاک کوچه،سلام مسجد غم سلام ای مدافع،سلام دست رافع سلام جسم مجروح،سلام روی مبهم سلام دل شکسته،سلام دست بسته سلام شیر خیبر،سلام مرد عالم سلام فاطمیه،سلام ماه ماتم سلام شاه مردان،سلام چشم گریان سلام مرد خانه،سلام چشم محرم سلام کوثرت کو،کجاست یاورت کو سلام غیرت الله،بگو همسرت کو سلام فاطمیه،سلام ماه ماتم سلام فاطمیه مجید بنی فاطمه

فاطمیه ها به من نگید روضه بخون، سخته خصوصا این شبا به من نگید روضه بخون، سخته تورو امام رضا به من نگید روضه بخون، سخته برای بچهء سید سخته بگه مادرم زمین افتاد بگه یه جوری زد اون نامرد که مادرم تو کوچه جون داد ای داد ای داد ای داد دنیا عجب نامرده قبر پنهون تو سادات اذیت کرده فاطمیه ها دل تموم آسمون خونه شبا تو رضه ها تموم حرف روضه خون خونه بمیرم ای خدا رو پیرهن مادرمون خونه دل  صاحب الزمان خونه مثل  خونه روی اون دیوار چی سر تو آورده آتیش چی سر تو آورده مسمار جای ضرب سیلی سادات و اذیت کرده داغ روی نیلی، سادات و اذیت کرده ای داد ای داد ای داد دنیا عجب نامرده قبر پنهون تو سادات اذیت کرده دیگه ازم نخواه چیزی بگم که خواهرم سخته میون کوچه ها بگم چی اومده سرم سخته آخه چجور بگم کبوده چشم مادرم سخته بزا بگم نبودی زینب، شده بودم عصای مادر وسط کوچه ها فهمیدم نمیبینه چشای مادر ای وای روی خاک کوچه نشسته مادر ای داد ای داد ای داد میلرزه دست مادر ای داد ای داد ای داد دنیا عجب نامرده قبر پنهون تو سادات اذیت کرده نگید روضه بخون مجید بنی فاطمه

به غمت شب و روزم رو سر کردم پی تو همه دنیا رو میگردم میدونی چه شبا که خوابیدم مادر برا تو خواب حرم دیدم مادرم تو هستی سایه ی رو سرم تو هستی من برات بمیرم مادر بی حرم تو هستی همه از غم تو مادر آشفتن ویی اون شب قدری که میگفتن سر ما به عزای تو گرمه مادر دل ما به دعای تو گرمه بهترین مسیر عشق تو بس که دلپذیره دستمو تو محشر هر نخ چادرت میگیره مادرم تو هستی سایه ی رو سرم تو هستی من برات بمیرم مادر بی حرم تو هستی همینه قلب بی تابم همیشه پسرت باشه اربابم نوکرا دریای احساسن به حسین ما ها رو میشناسن صاحبم حسینه مالک روح من حسینه من اسیر طوفان کشتی نوح من حسینه مادرم تو هستی سایه ی رو سرم تو هستی من برات بمیرم مادر بی حرم تو هستی خواب حرم مجید بنی فاطمه

امشب تو هم زیر لب بگو مادر فرمود هر کی محبت بی بی تو دلش باشه میتونه بهش بگه مادر مادر برای عمر کمت گریه میکنیم امشب اگه شد برا فاطمه اصرارم اینه که بلند بلند گریه کنند اگه گفتن چرا بلند بلند گریه میکنی بگو آخه برا جوون مرده بلند بلند گریه میکنند مادر ما همش هیجده سالش بود یه کاری کردن مثل پیرزنا دست به دیوار می گرفت آخ مادر زیر لب بگو مادر مجید بنی فاطمه

ای آنکه شرح فضل تو خیلی مُفصّل است فیضِ نوشتن از تو همان فیضِ أَکمَل است با اینکه شعرِ مـدحِ تو أغـلَـب مُطَوّل اسـت جانِ سُخن خلاصه در این بیتِ مُجْمَل است “یا قاهر العـدوّ و یا والی الوَلی” “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” ای آفرینش دوجهان در نـظام تـو ای ماورایِ حـدّ تـصـوّر , مـقـامِ تو ای چشم کُلّ خلق , به جودِ مُدامِ تو مُشکل گُشاست بسکه توسّل به نامِ تو شـد هَـمّ و غَـمّ عالم و آدم سَیـنجلی “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” ای نام دلنشین تو با کبـریا , یکی ای با تو شأن حضرت خیرُ النّسا , یکی چشم جهان ندیده مثال شمـا , یکی با تو شده ست در همه جا مُصطفی , یکی تو صادرِ نخُستی و مخلوق اوّلی “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” گر چون خُدای خویش تو را خوانده ام احد دارم برای گـفـته ی پُر مغز خود سـند قبل از ازل تو بودی و هستی پس از ابد رزّاق و خـالق و غنی و قـادر و صمد مجموعه ی صفات خُدا در تو مُنجلی “یا مُظهِر العجائُب و یا مرتضی علی” ای ابتدای سِـیر تـو از انـتهایِ عـرش ای غرق عطر و بوی خوش تو هوایِ عرش ای ردّ پایِ نـور تو در جایْ جـایِ عرش ای جانـشین ذاتِ خُدا ای خُـدایِ عرش ای مهر و ماه پیش جمالت, چو مَشعلی “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” خوشبخت شد کسی که ز غیر تو دست شُسـت خوشبخت تر کسی که کسی جُز تو را نَجُسـت هر کس که شـد خـراب تو کـارش شـود دُرُسـت بی دست و پاتریـنم و شادم که از نُخُسـت بر دامن تو چـنگ زدم , بی مُعـطّـلی “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” “ای دل غلام شاه جهان باش و شاه باش” یعنی که باش مُخـلص مولا و بچّه هاش بگذار مثل میثم تمّار سر به پاش آن قدر مثل مالکِ اشتر بـزن صـداش تا مثلِ دُر شوی پس از این جمله , صیقلی “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” باقی تویی برابر تو ما که هالِــکـیم تو باطن صلاتی و فی الجمله تارِکـیم ماها کُجا برای تو چون حُجر و مالِکیم؟ بی تو شبیه مُنْکرِ تو زشت و مُضحِکیم گـفتیـم در برائتِ از هـر چه حنبلی “یا مُظهِر العجائِب و یا مرتضی علی” یا قاهر العدو مجید بنی فاطمه

دم غروب میگیره دلم نگو حرم که میره دلم همه رفیقام رفتن من موندم و آه به جون هر چی مرده قسم اگر به کربلا برسم براتون میمیرم تنها با یه نگاه میبینی آقا شده گریه کار نوکرت شب و روز میبینی آقا چقدر حرم ندیده مونده هنوز میبینی آقا میبینی آقا میبینی آقا شده گریه کار نوکرت شب و روز میبینی آقا چقدر حرم ندیده مونده هنوز میبینی آقا میبینی آقا شنیدم شبای جمعه حرمت داره چه حالی مادرت میرسه از راه دوباره جای ما خالی شنیدم شبای جمعه حرمت داره چه حالی مادرت میرسه از راه دوباره جای ما خالی اگه بشم مسافر تو یه شب جمعه زائر تو دیگه دلم آرومه آرومه آقا یه دل سیر نگات کنم و تو حرمت صدات کنم و دیگه نمیخوام چیزی از تو بخدا میترسم آقا دم آخری نیای بالا سرمو میترسم آقا بمیرم نبینم آخرش حرمو میترسم آقا میترسم آقا میترسم آقا دم آخری نیای بالا سرمو میترسم آقا بمیرم نبینم آخرش حرمو میترسم آقا میترسم آقا بخدا غم یه دنیا میشینه میون سینه ام هر دفعه یه جایی عکس حرم تو رو میبینم دیگه رسیدم آخر خط حالا برام تو موندی فقط آخه نمیتونم از تو دل بکنم منم و آرزوی حرم کجا و دارم آخه برم چه میشه پایین پات سینه بزنم میشناسی منو همونم که دم زدم به تو همیشه میشناسی منو آخه من حرم برم مگه چی میشه میشناسی منو میشناسی منو میبینی آقا شده گریه کار نوکرت شب و روز میبینی آقا چقدر حرم ندیده مونده هنوز دم غروب میگیره دلم مجید بنی فاطمه

همش دلم میگیره برا حرم، شب جمعه بیشتر دلم میخواد یه بار به کربلا برم، شب جمعه بیشتر میگن که زائرا میان به کربلا، شب جمعه بیشتر میگن که مادرت میریزه اشک برات، شب جمعه بیشتر اصلا شبای تحت قبه حالیه اونجا باشم نرم چیز محالیه اصلا همین ضریح قشنگه عالیه جای من و شما پائین پا خالیه اللهم الرزقنا زیارت الحسین همیشه توی زندگی کنارمی، تو قیامت بیشتر تو دنیا خیلی احتیاج به تو دارم، تو قیامت بیشتر الهی سایتون نشه کم از سرم چقده میخوامت میدونی تو لحظه های آخرم چقده میخوامت دلم فقط خوشه به این که نوکرم که عمریه فقط گدای این درم دلم خوشه که اسمتونو میبرم که مادر شماست همیشه مادرم اللهم الرزقنا زیارت الحسین اللهم الرزقنا شفاعه الحسین دلم میگیره برا حرم مجید بنی فاطمه

زنی از خاک، ‌از خورشید، از دریا،‌ قدیمی‌تر زنی از هاجر و آسیه و حوا قدیمی‌تر زنی از خویشتن حتی، از أعطینا، قدیمی‌تر زنی از نیّت پیدایِش دنیا، قدیمی‌تر که قبل از قصۀ ‌»قالوا بلی» این زن بلی گفته‌ست نخستین زن که با پروردگارش یا علی گفته‌ست ملائک در طواف چادرش، پروانه پروانه به سوی جانمازش می‌رود سلانه سلانه شبی در عرش از تسبیح او افتاد یک دانه از آن دانه بهشت آغاز شد، ریحانه ریحانه نشاند آن دانه را در آسمان با گریه آبش داد زمین خاکستری بود، اشک او رنگ و لعابش داد چه بنویسم از آن بی‌ابتدا، بی‌انتها، زهرا ازل زهرا، ابد زهرا، قدر زهرا، قضا زهرا شگفتا فاطمه! یا للعجب! واحیرتا! زهرا چه می‌فهمم من از زهرا و ما أدراک ما زهرا! زنی از خاک حمیدرضا برقعی مرا در سایۀ خود بُرد و جوهر ریخت در شعرم رفوی چادرش مضمون دیگر ریخت در شعرم مدام او وصله می‌زد، وصلۀ دیگر بر آن چادر که جبرائیل می‌بندد دخیل پر بر آن چادر ستون آسمان‌ها می‌گذارد سر بر آن چادر تیمّم می‌کند هر روز پیغمبر بر آن چادر همان چادر که مأوای علی در کوچه‌ها بوده‌ست کمی از گرد و خاکش رستخیز کربلا بوده‌ست غمی در جان زهرا می‌شود تکرار در تکرار صدای گریه می‌آید به گوشش از در و دیوار تمام آسمان‌ها می‌شود روی سرش آوار که دارد در وجودش روضه می‌خواند کسی انگار برایش روضه می‌خواند صدایی در دل باران که یا أماه! أنا المظلوم، أنا المقتول، أنا العطشان خدا را ناگهان در جلوه‌ای دیگر نشان دادند که خوبِ آفرینش را به زهرا ارمغان دادند صدای کودکش آمد، تمام عرش جان دادند ملائک یک به یک گهوارۀ او را تکان دادند صدای گریه آمد، مادرم می‌سوخت در باران برای کودک خود پیرُهن می‌دوخت در باران وصیت کرد مادر، آسمان بی‌وقفه می‌بارید حسینم هر کجا خُفته، قدم آرام بردارید! تن او را به دست ابری از آغوش بسپارید جهان تشنه‌ست، بالای سر او آب بگذارید زمان رفتنش فرمود: می‌بخشید مادر را کفن‌هایم یکی کم بود، می‌بخشید مادر را بمیرم بسته می‌شد آن نگاه آهسته آهسته به چشم ما جهان می‌شد سیاه آهسته آهسته صدای روضه می‌افتد به راه آهسته آهسته زنی آمد به سوی قتلگاه آهسته آهسته بُنَّیَ تشنه‌ای مادر برایت آب آورده… . زنی از خاک حمیدرضا برقعی

شنیده می‌شود از آسمان صدایی که … کشیده شعر مرا باز هم به جایی که … نبوده هیچ‌کسی جز خدا، خدایی که … نوشت نام تو را، نام آشنایی که … پس از نوشتن آن آسمان تبسم کرد و از شنیدنش افلاک دست و پا گم کرد نوشت فاطمه، شاعر زبانش الکن شد نوشت فاطمه، هفت آسمان مزین شد نوشت فاطمه، تکلیف نور روشن شد دلیل خلق زمین و زمان معین شد نوشت فاطمه یعنی خدا غزل گفته است غزل ـ قصیده نابی که در ازل گفته است نوشت فاطمه تعریف دیگری دارد ز درک خاک مقام فراتری دارد خوشا به حال پیمبر! چه مادری دارد! درون خانه بهشت معطری دارد پدر همیشه کنارت حضور گرمی داشت برای وصف تو از عرش واژه بر می‌داشت چراکه روی زمین واژه وزینی نیست و شأن وصف تو اوصاف اینچنینی نیست و جای صحبت این شاعر زمینی نیست و شعر گفتن ما غیر شرمگینی نیست شعر از نفس افتاده حمیدرضا برقعی خدا فراتر از این واژه‌ها کشیده تو را گمان کنم که تو را، اصلاً آفریده تو را که گرد چادر تو آسمان طواف کند و زیر سایه آن کعبه اعتکاف کند ملک ببیند و آنگاه اعتراف کند که این شکوه جهان را پر از عفاف کند کتاب زندگی‌ات را مرور باید کرد مرور کوثر و تطهیر و نور باید کرد در آن زمان که دل از روزگار دلخور بود و وصف مردمش الهیکم التکاثر بود درون خانه تو نان فقر آجر بود شبیه شعب ابی‌طالب از خدا پر بود بهشت عالم بالا برایت آماده است حصیر خانه مولا به پایت افتاده است به حکم عشق بنا شد در آسمان علی علی از آن تو باشد تو هم از آن علی چه عاشقانه همه عمر مهربان علی! به نان خشک علی ساختی، به نان علی از آسمان نگاهت ستاره می‌خواهم اگر اجازه دهی با اشاره می‌خواهم به یاد آن دل از شهر خسته بنویسم کنار شعر دو رکعت نشسته بنویسم شکسته آمده‌ام تا شکسته بنویسم و پیش چشم تو با دست بسته بنویسم به شعر از نفس افتاده جان تازه بده و مادری کن و این بار هم اجازه بده به افتخار بگوییم از تبار توایم هنوز هم که هنوز است بی‌قرار توایم اگرچه ما همه در حسرت مزار توایم کنار حضرت معصومه در کنار توایم فضای سینه پر از عشق بی‌کرانه توست «کرم نما و فرود آ که خانه، خانه توست» شعر از نفس افتاده حمیدرضا برقعی

خدا مادراتون رو براتون نگه داره تو همه جا راحت حرف باباتو میزنی اما همه جا حرف مادرتو نمیزنی همیشه گفتم هزار مرد زمین بخورد اما یه زن زمین نخورد امشب حسین گفته بیا میخوام باهات درد و دل کنم مادر ما هیجده ساله بود بعد در و دیوار یه کاری کردن بچه هاشو نتونست بغل بگیره یه زن زمین نخورد مجید بنی فاطمه

قامت خمیده بود ولی سرفراز بود زهرا میان آتش و خون در نماز بود در را شکست آنکه نفهمیده بود که حتی به روی او در این خانه باز بود از فِضهُ خُذینی او این قدر بدان وضعی درست شد که به یک زن نیاز شد از فِضهُ خُذینی او این قدر بدان وضعی درست شد که به یک زن نیاز شد بازوش سِرِّ قُوَّت بازوی مرتضی است اما غلاف در پی افشای راز بود حبل المتین شد است گرفتار ریسمان مضطر شد آنکه خودش چاره ساز بود گفتم زخم پهلو ی او بسته شد نشد حتی زمان غسل هم این روضه باز بود آری مزار گمشده ی بی نشان او شور آفرین ترین غزل اعتراض شد آخر جَهاز فاطمه بر دخترش رسید وقتی سوار بر شتر بی جهاز شد قامت خمیده بود مجید بنی فاطمه

اسم تو می بارد از نفس باران نور رخت دارد جلوه ی بی پایان بر دل خسته می دهد اسمت لذت عشقی مدام بر روح بلندت سلام سلام ای گوهر دریای نور ای آیه ی زیبای عشق ریحانه ی روح خدا سلام ای دار و ندار علی ای بود و نبود حسن ای مادر ارباب ما ذکر لب نوکر ها سیدتی لبیک یا فاطمه الزهرا صلی الله علیک اسم تو می بارد از نفس باران نور رخت دارد جلوه ی بی پایان بر دل خسته می دهد اسمت لذت عشقی مدام بر روح بلندت سلام سلام ای گوهر دریای نور ای آیه ی زیبای عشق ریحانه ی روح خدا سلام ای دار و ندار علی ای بود و نبود حسن ای مادر ارباب ما ذکر لب نوکر ها سیدتی لبیک یا فاطمه الزهرا صلی الله علیک مهر تو در دلها آیه ی توحید است جلوه ای از نورت صورت خورشید است آیه به آیه از دل قرآن داده خدا این پیام از نفس باران مجید بنی فاطمه