حسینیه کربلا اندرزگو تهران

من دیروز یا پریروز فکر کنم فهمیدم آقای کریمی قهرودی ها هیئت میومد روضه شرکت میکرد دختر خانومش بی قراری می کرد بعد زنگ زدم بهش گفتم چه طوری دخترم حالت چه طوره دیدم بدون هیچ درنگی گفت عمو میای برا بابام بخونی درخواست کردم دختر شهید بیاد پیش تابوت باباش بعد اومده بود دم تابوت نشسته بود هی گل پرپر میکرد گفتم بابا رو دیدی گفت عمو فقط استخونه اما عمو خیلی گریه کردم شب خوابم نمیبره یاد استخون های بابام می افتم حالا شما در نظر بگیرید یه دختر میگه بابا بعد آوردن سرو پرت کردند تو خرابه جلوش بی قراری هلالی پورکاوه

زینب وارد گودی قتلگاه شد اینو عرض کردم خدمتتون پارسال شاعر و مداح بهتون رحم کردن به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود دیر رسیدم من کی میگه زینب دیر رسید اول کسی که وارد گودی شد زینب کبری بود دید حسین رو زمین افتاده اومد ابی عبدالله رو بلند کرد از ناله زینب امام حسین به هوش اومد رو کرد زینبم برگرد تا شمر نیومده برگرد دوباره بی هوش شد زینبم برگرد تا شمر نیومده برگرد خواهرم اینا حیا ندارند برگرد دوباره بی هوش شد دوباره به هوش آمد زینبم داغ منو بیشتر نکن تا شمر نیومده برگرد یه وقت دید یه کسی پشت سر اوست احساس کرد از پشت سر نگاه کرد... گودی قتلگاه سیدحسین مومنی

آقات اینطوری تو گودال افتاده بود با صورت بعد کسی جرئت نمیکرد بره بعد یکی گفت مرده تموم شده کار یعد یکی گفته نه داره نفس میکشه یکی گفت من میدونم چه طور بفمم زندس گفت چه طوری گفت الان میگم اومد نزدیک گودال گفت حمله کنید طرف خیمه ها یه وقت دید خودشو روی نیزه بلند کرد گفت من هنوز زنده ام شمر با اون بد ذاتی اش گفت درست میگه اول برید کار حسینو تموم کنید مسلمونا تا وقتی حسین زنده بود کسی دست نزد به صورت کسی سیلی نزد کسی لگد نزد به زینب رو یعنی اول سرو بریدن بعد حمله کردن من هنوز زنده ام علی پورکاوه

پهلوان عرب، شهریار عجم قمر بنی‌هاشم، افتخار حرم اقتدار و نگاه، زلف نگار و نگاه شیر و شکار و نگاه سجده کردن دشمن به ذوالفقار و نگاه بی بدل رو ببین، چشم یل رو ببین دست عجل رو ببین دم مغرب کربلا، صبح جمل رو ببین شبه حسن/عباس بن علی کمر شکن/عباس بن علی بسته کمربندِ حیدریُ مسلما/عباس بن علی یا اباالفضل، یامولا محشری شده در، کربلای حسین حمله کرده به خیبر، مرتضای حسین ضربه دست‌و برم، ناز شصت‌و برم نگاه مست‌و برم دستمال زردی که هنوز نبسته برم هیجان‌و برم، ابروان‌و برم تیر و کمان و برم رجزش شیرِ سرخ عربستان‌و برم اباالقمر/عباس بن علی مرد خطر/عباس بن علی نام پدر را، زنده می‌کند چُنین پسر/عباس بن علی یا اباالفضل، یامولا پهلوان عرب عبدالرضا هلالی

حالا آقا تون همین طوری رفت پشت خیمه کجا بزاره بچه رو با یه دست گرفته یه دست انداخت یه خنجرو برداشت شروع کرد یه قبری رو کندن داشت قبر میکند یه دفعه دید یه دستی اومد رو کتف حسین داداش داداش تا زینبو دید بغضش ترکید اومدی خواهر دیدی بهم خندیدند چرا داری گریه میکنی مگه نرفتی بچه رو آب بدی خوب آبش دادند دیگه دید گریش بیشتر شد گفت حسین داری منو نگران میکنی این عبا رو که زد کنار این بچه دهانش چشمای علی اصغر بازه گفت من میدونم چشش دنبال کیه بزار بگم رباب بیاد یه لالایی بخونه بغضش ترکید علی پورکاوه

بنویسید شدم پیر اباعبدالله نوکری پیر، به تعبیر اباعبدالله بنویسید که از کودکی‌ام تا حالا بوده‌ام پای به زنجیر اباعبدالله طفل جانم که چنین شیر شده در پیری خورده در کودکی‌اش شیر اباعبدالله شیر مهر پسر فاطمه را در کامم در ازل ریخت علمگیر اباعبدالله روز و شب در پی برپایی بزمش هستم فکر و ذکرم شده درگیر اباعبدالله سرنوشتم چو حبیب بن مظاهر انگار گره خورده است به تقدیر اباعبدالله به گمانم که شبی پای عَلَم می‌میرم چشم در چشم به تصویر اباعبدالله آخرش روز دهم جان مرا می‌گیرد روضۀ سخت و نفسگیر اباعبدالله پیر اباعبدالله عبدالرضا هلالی

ای که به عشقت اسیر خیل بنی آدمند سوختگان غمت با غم دل خرمند هر که غمت را خرید عشرت عالم فروخت با خبران غمت، بی خبر از عالمند در شکن طُره ات، بسته دل عالمیست وآن همه دلبستگان، عقده گشای همند یوسف مصر بقا در همه عالم تویی در طلبت مرد و زن، آمده با درهم اند تاج سر بوالبشر، خاک شهیدان توست کاین شهدا تا ابد، فخر بنی آدمند در طلبت اشک ماست، رونق مرآت دل کاین دُرَر با فروغ، پرتو جام جمند چون به جهان خرمی، جز غم روی تو نیست باده کشان غمت، مست شراب غمند عِقد عزای تو هست، سنت اسلام و بس سلسله ی کائنات، حلقه ی این ماتمند گشت چو در کربلا، رایت عشقت بلند خیل ملک در رکوع، پیش لوایت خمند خاک سر کوی تو، زنده کند مرده را زآنکه شهیدان تو، جمله مسیحا دمند هر دم از این کشتگان گر طلبی بذل جان در قدمت جانفشان، با قدمی محکمند حی علی العاشقی عبدالرضا هلالی

به این حرمله گفتندجایی شد دلت بسوزه برا حسین گفت مختار بگم در امانم گفت بگی میکشمت گفت میگم بسوزی گفت یه جا برا حسین دلم سوخت گفت توئه سنگ دل دلت برا حسین سوخت گفت آره گفت کجا دلت سوخت گفت دیدم بچه رو زیر عبا قایم کرد بعد میدیدم بچه زیر عبا داره دست و پا میزنه از اونور مادر این بچه بغل وا کرد آقا بچمو آوردی آقا بهش آب دادن آقات یه دو قدم میرفت ربابو میدید بر میگشت میومد طرف ما لشکر بهش میخندیدم مگه گلوی طفلو بزنی خنده داره آخه مقتل مینویسه ازن الی الازن میخ دیدی میزنی به چوب میخ راحت میره اما راحت دیگه در نمیاد سه شعبه یه جوری گیر کرده بود دلم برا حسین سوخت علی پورکاوه

دست بر کشتن این ذریه دیگر نزنید داس بر قامت این تازه سنوبر نزنید آب و دانه که ندادید خجالت بکشید لا اقل تیغ به حلقوم کبوتر نزنید واویلا واویلا طفل من آمده است خواب است هیاهو نکنید زهره اش آب شود طفل به لشکر نزنید این نه زبان دارد و نه تاب و توانی به جدال این علی اصغر من هست نه اکبر نزنید واویلا واویلا بچه دارید همه دست ز خونش بکشید بر زمین مرگ مرا روی پیمبر نزنید شیرخوار است ببینید ندارد زرهی او چه کاری به شما داشته آخر نزنید با همان تیر که عباس گرفتید ز من بی حیا ها به گلوی علی اصغر نزنید بگذارید که دفنش بکنم با دل خون بعد من نیزه بر این قبر مطهر نزنید کوچکی سر او تاب ندارد به خدا من که هستم همه جا سنگ به این سر نزنید واویلا واویلا تازه سنوبر عبدالرضا هلالی

روشن‌تر از خورشید و ماهه این نور اباعبدالله تو روضه کربلا معلومه راه و بشناسیم از بیراهه بیراهه یعنی دور از یارم بی عشق بی نبض و بیمارم الحمدلله توی قلبم حسین بن علی رو دارم یا اباعبدالله قلب من تسلیمه با تو میشم بیمه آقا آقا آقا یا اباعبدالله شب و روز من با کربلا تنظیمه آقا آقا آقا یا اباعبدالله کربلا مستیمه بهترین اقلیمه آقا آقا آقا ای حسین جانم جانم جانم جانم وقتی که رو به پرچم کردم اسم تو دیدم سر خم کردم پرچم تو وقتی بوسیدم عمر دلتنگی‌مو کم کردم این عشق که چشمام تر میشه خوب و بد اسمم نوکر میشه با فکرت حالم خوبه اما با ذکرت حالم خوب‌تر میشه یا اباعبدالله اسم تو شیرینه به دلم میشینه آقا آقا آقا یا اباعبدالله دین من حب تو دل و دادم به تو آقا آقا آقا یا اباعبدالله ضریح شش گوشه بهترین آغوشه ای حسین جانم جانم نور اباعبدالله عبدالرضا هلالی

تا می شود ز چشمه ی توحید جو گرفت از دست هر کسی که نباید سبو گرفت تو آبی و به آب تو را احتیاج نیست پس این فرات بود که با تو وضو گرفت کوچک نشد مقام تو ،نه! تازه کربلا با آبروی ریخته ات آبرو گرفت شرم زیاد تو همه را سمت تو کشید این آفتاب بود که با ماه خو گرفت دیگر برای اهل بهشت آرزو شدی وقتی عمود ازسر تو آرزو گرفت خیلی گران تمام شد این آب خواستن یک مشک از قبیله ي ما یک عمو گرفت از آن به بعد بود صداها ضعیف شد ازآن به بعد بود که راه گلو گرفت زینب شده شکسته غرورش،شنیده ای؟ دست کسی به کنج النگوی او گرفت در کوفه بیشتر به قَدَت احتیاج داشت با آستین پاره نمی شد که رو گرفت تقصیر من بود علی پورکاوه

دوتا بدن تو کربلا تغییر شکل پیدا کردن یکی عباس بود قد رشید ام البنین بود امام چهارم تو یه قبر کوچیک گذاشت عباسو میدونی چرا چون آخ وقتی ابی عبدالله از بدن اباالفضل برگشت تازه نیزه دارا اومدن تیر اندازا اومدن بدن آقای علقمه رو به یه نخلی بستن شروع کردن تمیرن تیر اندازی کردن یعنی بدنو خیرات کردن وقتی ابی عبدالله قاسمو بغلش کرد این پاهاش از زمین بلند شد میخواست بره میدون سینشو چسبوند به بدن حسین پا های قاسم از زمین کنده شد اما وقتی رفت بالای سرش بیارتش این سینه رو که چسبوند دید پا ها داره به زمین کشیده میشه میدونی چرا آخه اسبا اومدن از رو بدنش رد شدن بدنش شده بود مثل موم عسل تغییر شکل بدن علی پورکاوه

میمنه مست حسن میسره مست حسن فقط نه پرچم و نیزه معرکه دست حسن بنازم این علمو قدرت لم یزلی حکومت علوی و وزیر جنگ علی می رود میدان حیدری دیگر محشری دیگر صفدری دیگر همچو مصحف ها پاره شد صف ها سرنگون گشته خیبری دیگر سیدنا الحسن شیر جمل حسن مانده به دامنشان لکه ننگ جمل عدو نرفته ز یادش صحنه جنگ جمل علی کنار حسن حسن کنار علی زلف حسن گره خورده به ذوالفقارعلی می رود میدان حیدری دیگر روح همان روحو پیکری دیگر فتنه خنثی شد کمرش تا شد معرکه دست حسن عبدالرضا هلالی

علمت یعنی پناه ، حرمت یعنی بهشت باید اسمت رو فقط به روی تربت نوشت تو دل آرام من تب ایام من نفس راحت منو چی میتونم بگم مگه آقا تو کم کشیدی زحمت منو به نگاه کرم برسون به حرم دل بی طاقت منو حسین تو عوض میکنی جان دنیای آدمو واسه تو میزنم من قید دو عالمو تو به چشم من آموختی رنگ پرچمو که به چشمم نبینم رنگ جهنمو … دل آرامم دل آرامم یا اباعبدالله … به تو آقاجان درود ، به تو آقاجان سلام خوبه حال و روز من شبی که هیئت میام خوبه حالم آقا ولی خب کربلا میتونه بهترش کنه تویی باب المراد داری نوکر زیاد خدا باز بیشترش کنه یه آقایی دارم که دل من میخواد همه رو نوکرش کنه حسین نور تو بوده قبل از صبح ازل حسین روی ماه تو قبل از ماه و زحل حسین بیا بالا سر من قبل از اجل حسین دم مرگم بخونم صلی علی الحسین … دل آرامم دل آرامم یا اباعبدالله … به خدا به گردنم داری خیلی حق حسین نوکریتو میکنم به همین بیرق حسین همیشه تکیه گاه عشق تو یک نگاه چطور از تو بشم جدا آقا یا لَلعجب که ندیده وهب به تو دل بست تو کربلا هنر این علم اینه طیب رو هم بکشونه به روضه ها حسین همه روزی میگیرن از خوان کربلا همه منظومه ها تو کیهان کربلا وقتی رو میکنم به ایوان کربلا دلمو میسپرم به سلطان کربلا … دل آرامم دل آرامم یا اباعبدالله … حرمت یعنی بهشت عبدالرضا هلالی

یا حسین غریب مادر تویی ارباب دل من یه گوشه چشم تو بسه واسه حل مشکل من یه روزی میاد آقاجون که منم سگ تو باشم چشامو موقع مرگم زیر پات گذاشته باشم چشمامو موقع مرگم زیر پات گذاشته باشم آقا من خودم میدونم لایق این حرفا نیستم اما از شما چه پنهون از اهل زمونه خستم اما از شما چه پنهان از اهل زمونه خستم دل من عاشق میمونه دائم از شما میخونه منو میشناسی آقا جون من همونم اون دیوونه منو می شناسی آقا جون من همون همون دیوونه تموم مردم دنیا مارو میخونن دیوونه آره ما دیوونه هستیم بی خیال این زمونه آره ما دیوانه هستیم بی خیال این زمونه تا وقتی عشق به تو باشه اینا حرف و بهونه واسه عشق تو هلاکم این خطم ، اینم نشونه واسه عشق تو هلاکم این خط و اینم نشونه حسرت زیارت تو مونده تو این دل زارم کربلا تو تا نبینم آروم و قرار ندارم کربلاتو تا نبینم آروم و قرار ندارم یل کربلا اباالفضل قربون اون قد و بالات فدای خشکی لبهات فدای خشکی لبهات یا حسین غریب مادر عبدالرضا هلالی

من برایت پدرم پس تو برایم پسری چه مبارک پسری و چه مبارک پدری یاد شب های مناجات حسن می افتم می وزد از سر زلف تو نسیم سحری همه گشتیم ولی نیست به اندازه ی تو نه کلاه خوودی و نه یک زره ای نه سپری من از آنجا که به موسایی ات ایمان دارم می فرستم به سوی قوم تو را یک نفری بی سبب نیست حرم پشت سرت راه افتاد نیست ممکن بروی و دل ما را نبری قاسمم را به روی زین بگذار عبّاسم قمری را به روی دست گرفته قمری نوعروست که نشد موی تو را شانه کند عاقبت گیسویت افتاد به دست دگری تو خودت قاسمی و سر زده تقسیم شدی دو هجا بودی و حالا دو هجا بیشتری بند بند تو که پاشید خودم فهمیدم از روی قامت تو رد شده هر رهگذری جا به جا می شود این دنده تکانت بدهم وای عجب درد سری وای عجب درد سری من برایت پدرم عبدالرضا هلالی

پیراهنی دختر طلحه برای حضرت زهرا سوغات آورد این پیرهن هم گشاد بود هم بلند اسما میگه چند بار به خانم گفتم خانم میشه این پیرهنو به من بدید فرمود نه این مال منه مختص منه اگه میخوای به علی بگم برات بخره گذشت تا اون لحظه ای که صدا زد اسما بیا بچه ها رفتن میخوام بدنمو شست و شو بدم مادرمون زهرا بدنشو شست و شو داد این جراحاتو پاک کرد بعد فرمود اسما اون پیراهنی که دختر طلحه برام به هدیه آورد رو بیار عرض کردم خانم اون پیراهن هم براتون گشاده هم بلنده فرمود بیار تو رفت آورد میگه به سر خانوم کردم اما هر کاری کردم این بازو تو آستین گیر کرد پیراهن سیدحسین مومنی

چشمامو می بندم ؛ می گریم می خندم تنهایی شیدایی ؛ حرفای رویایی  کربلا کربلا کربلا کربلا  بعد از مرگ گریونم ؛ قبرم نیست سامونم ای جونم می دونم ؛ کربلات مهمونم  کربلا کربلا کربلا کربلا  دستام رو شیش گوشه ؛ انگار تو آغوشه اربابم بی تابم ؛ می دونم باز خوابم  کربلا کربلا کربلا کربلا  چشمامو میبندم عبدالرضا هلالی

آقای من، دلیل گریه های من دلم برای تو،حرم برای من به روی گنبدت با دستای خودت کبوتری رو پر بده بجای من حرم حرم به یاد کربلام قدم قدم همیشه با شمام تبش تبش ،نفس نفس می گم من فقط تو رو می خوام حسین من حسین من حسین من حسین من دنیای من، همیشه آشنای من الهی که بگیره باز دعای من دوباره قسمتم شه کربلای تو براتم و بده امام رضای من حرم حرم به یاد کربلام قدم قدم همیشه با شمام تبش تبش ،نفس نفس می گم من فقط تو رو می خوام حسین من حسین من حسین من حسین من دلیل گریه های من عبدالرضا هلالی

ابی عبدالله وقتی اومد بالا سر قاسم دید پاشنه پای قاسم هی روی خاکه یعنی نفس میخواد بیاد بیرون ولی نمیشه یه وقت نگاه کرد دید به دهن قاسم یه چیزی خورده دست انداخت این دهن و این خونابه ها رو کنار زد گفت یه بار دیگه میگی عمو هر موقع سر قاسمو میدید سه ساله خانوم میگفت پسر عمو شنیدم تو ام سه سالگی یتیم شدی بابام نذاشت آب تو دلت تکون بخوره پسر عمو من از وقتی یتیم شدم مو هام سوخته گوشم داره میسوزه بالا سر قاسم علی پورکاوه

به مهر و ماه قسم این راه پر از عشق بگو آگاه اشهدان حسن کریم الله ای جان دل علی و زهرا حسن ای زیباترین امام دنیا حسن نه تنها که ما ابالفضل و زینبین پای سفرة کریمانه‌ت حسن ای کس و کارم دل و دلدارم من دوشنبه‌ها رو به عشق تو دوست دارم _______________________ بند دوم یه سرداره فداکاره مث حیدر چه کراره الگوی جنگیدن علمداره جانم به کریم آل طاها حسن صلی الله علیک یا مولانا حسن گفته هر شهید دشت کرببلا لبیک حسین و لبیک حسن دو قمر یک راه پسران شاه مث شیر جملن قاسم و عبدالله _______________________ بند سوم غم دنیا غم دلها شده قبر گل زهرا ای امام بی‌حرم غریب آقا آقامون عشق بی تکرار حسن یه کرببلا دلش غم داره حسن به‌به چی میشه اگ بعد از اربعین زوار الحسین بشن زوار الحسن عشق و مه‌جوری غربت و دوری نمیذاریم که بقیع بمونه اینجوری اشهدان حسن کریم الله عبدالرضا هلالی

یه قلبی مشغول به دنیاست امام زمان ازش چی میخواد چیکار کنه که امام زمان ازش راضی بشه جوونا تو رو خدا اینو برنامتون قرار بدین یه سوال در اتاقاتون بزنید تو صفحه مونیتور موبایلتون یه جوری بنویسید چه کنم که امام زمانم از من راضی باشه چه کنم که قلب من به سمت حضرت مایل باشه یا حضرت نگاه ویژه به من بکنه یه بار یه آقایی از من یه سوالی کرد از خبرنگارای صدا و سیما گفت چی کار کنیم مشمول عنایت حضرت باشیم گفتم سوالت غلطه چون ما مشمول عنایت حضرت هستیم باید سوالو اینجوری مطرح کنیم چی کار کنیم که مشمول عنایت خاص حضرت باشیم حضرت ویژه به ما نگاه کنه رضایت امام زمان سیدحسین مومنی

گرچه در آمدنم نیست رضای تو عمو پر کشیدم چو کبوتر به هوای تو عمو تو معین می طلبیدی و شتابان شده ام چقدر مثل حسن بود صدای تو عمو واویلا  واویلا عمو نیست عباس ولی دست که دارم به تنم چه کسی گفته زمین مانده لوای تو عمو من که لبیک به لب داشته ام آمده ام که بیفتم ته گودال به پای تو عمو واویلا واویلا عمو پر کشیدم چو کبوتر عبدالرضا هلالی

یه صدا میاد به گوشم یه صدای دست سنگین یه صدای که دلا رو دوباره میکنه غمگین بی هوا نزن حرومی مادرم سرش پایینه اگه چشماش نمیبینه اثر سیلی همینه یارالی ننه یه صدا میاد به گوشم علی پورکاوه

کسی الان روضه ای به دلشه مثلا نیت کرده باشه یکی بلند شه بگه من روضه بخونم سر امام حسین رو چه جوری واسه حضرت رقیه آوردن من درک نمیکنم تو رو بدون احترام یزید برام آورده دستات کجاست بی کسیمو بغل کنه یه خورده دلم برات تنگ شده بود خوش اومدی عزیزم چیزی نمونده تا برام به پای تو بریزم دنبالم اومده با حرفای بدش کشید مو هامو هم گفتم نزن زدش ببین کبودیمو دندون خونیمو نبودی زجر ازم گرفت شیرین زبونیمو بابا حسین من نیت روضه علی پورکاوه