حسینیه کربلا اندرزگو تهران

تن بی سرتو چه کنم تشنه حنجرتو چه کنم دل مادرتو چه کنم زخمای سر تو چه کنم حسین جان روی خاک تنتو چه کنم تنها موندنتو چه کنم غم پیرهنتو چه کنم بگو چه کار کنم ترک خیمه گاه نکنی تن بی سرتو چه کنم تشنه حنجرتو چه کنم دل مادرتو چه کنم زخمای سر تو چه کنم حسین جان روی خاک تنتو چه کنم تنها موندنتو چه کنم غم پیرهنتو چه کنم بگو چه کار کنم ترک خیمه گاه نکنی

بین همه عشقای دنیا عشق است اباالفضل پور علوی فاتح دل ها عشق است اباالفضل زین رو بودش انس میان وی و مادر زیرا که بود ذکر دل حضرت زهرا عشق است اباالفضل عشق است ابالفضل بین همه عشقای دنیا عشق است اباالفضل بر قلعه قلبم علمی سبز نشاندم بر روی علم ثبت ز جنس زر اعلی عشق است اباالفضل عشق است ابالفضل بین همه عشقای دنیا عشق است اباالفضل تا دید دو چشمان قشنگ پسرش را با ام بنین گفت چنین حضرت مولا عشق است اباالفضل عشق است اباالفضل بین همه عشقای دنیا عشق است اباالفضلبا پلک زدن کار دو صد معجزه کرده تکبیر به لب نعره زنان ساحل و دریا عشق است اباالفضل عشق است اباالفضل بین همه عشقای دنیا عشق است اباالفضل فریاد طنین افکن آن مهدی موعود این است بدانید که ای مردم دنیا عشق است اباالفضل عشق است اباالفضل بین همه عشقای دنیا عشق است اباالفضل تا در صف محشر بنهد پای اباالفضل با آمدنش می رسد این نغمه ز هر جا عشق است اباالفضل عشق است اباالفضل بین همه عشقای دنیا عشق است اباالفضل بر روی دل و قلب محبان اباالفضل بنوشته چنین با خط خود حضرت زهرا عشق است اباالفضل عشق است اباالفضل بین همه عشقای دنیا عشق است اباالفضل بین همه عشقای دنیا عبدالرضا هلالی

بی تو زندگیمون جز دلواپسی نیست آره درک عشقت کار هر کسی نیست با سر بریده تو چی گفتی آقا که تا دنیا دنیاست سرمونه بالا اونی که حسینی توی زندگیش نیست حتی عاشقیش هم یه دروغی بیش نیست یه دروغی بیش نیست حسین حسین حسین ….. من و اربعین و حرم یه ساقی موکب و دهین و چاییه عراقی به خدا شهادت همه نیت ماست یا حسینمونه که هویت ماست که هویت ماست درک عشقت عبدالرضا هلالی

نیمه شبه و خلوته تموم شهر کربلا بعد یه روز باشکوه خوابن همه مسافرا اما دل خراب من بازم شده غرق جنون یکی تو گوش من میگه امشبرو تو قدر بدون رو شاپر فرشته ها پا میزارم با یا حسین قدم زنون گریه کنون میام تو بین الحرمین نیمه شبه و خلوته علی پورکاوه

نمیدونم تو خواهرا اونایی که بالا بچه آوردن بچه کوچیک دختر دارن یه دقیقه مچ دستشو بندن بالا ببینن این مچ اگر از شتر بیفته چی میشه من دارم اذیت میکنم ولی میگم دیگه آخه زنا زاده وقتی با اسب اومد بالا سرش گفت بیا بالا دختر امام حسینه سیدا جان علی گوشتونو بگیرید گفت بابام گفته سوار اسب غریبه ها نشو گفت سوار اسب نمیشی دست انداخت از گیسو گرفت خیلی بده آدم ..... گیسو علی پورکاوه

منم و شور تو و این دل سرگردانی که اسیرت شده با جذر و مدی طوفانی به سر تخت سلیمان به طلا نقش شده هرکه افتاد به خاک تو کند سلطانی علّت اوّل دیوانگی ماست حسین عقل افتاده در این نام به سرگردانی دام زنجیر نگردد دل دیوانه ی ما شعله ای نیست که خاموش شود حیرانی قبله ی چشم من و گوشه ی بین الحرمین «تربت کربو بلا باد به ما ارزانی» علت اول دیوانگی عبدالرضا هلالی

از کربلا اومدن مدینه عبدالله ابن جعفر طیار یه ذره گذشت حال بی بی مرتب شد اومد جلو گفت خانومم گفت جانم گفت یه چیزی میخوام بگم اچازه دارم گفت بله عبدالله بگو خانوم یه چیز منو اذیتم داره میکنه ببخشید میتونم بپرسم گفت بپرس عبدالله گفت خانوم شنیدم هر شهیدی زمین خورد تو دویدی بالا سرش گفت آره عبدالله گفت شنیدم بچه هامو غرق به خون آوردن تو از خیمه بیرون نیومدی گفت آره گفت عشق منو به حسین کنار خواهر برادری به کنار عبدالله من یه مادرم می ترسیدم بچه هامو غرق به خون ببینم آه بکشم حسین خجالت زده بشه عشق به حسین علی پورکاوه

تو هستی راه سعادت بود ذکر تو عبادت علی سالار شهیدان بده توفیق شهادت حسین جان مرا حاجت روا کن حسین جان برای من دعا کن حسین جان نصیبم کربلا کن حسین جان اگر تو خیر کثیری ولی من هم عبد حقیرم الهی من در رکابت اباالفضل تو بمیرم حسین جان بدم اما تو خوبی حسین جان تو غفار الذنوبی حسین جان تو ستار العیوبی تو هستی راه سعادت عبدالرضا هلالی

اومد جلوی حر دست انداخت زیر چانه سرتو بالا بگیر با مایی دیگه شاید اصلا یکی تیپش به تیپ هیئتیا نمیخوره ولی امام حسینو دوست داره راهش بده تحویلش بگیر چون مهمون تو نیست مهمون حسینه حسین به ما یاد داد هر کی بد بود بیار بغل من اصلا امام حسین امام حسین بداست اومد جلو ابی عبدالله سر پایین گفت با من گفت زینبو چه کنم گفت او هر چی من بگم خیالت راحت باشه اونایی که دختر دارن خواهر کوچولو دارن اگر با یکی گرم صحبت کنی بچه داشته باشی میاد جلو میگه سلام عمو یه وقت دید یکی عبای حر رو میکشه با مایی علی پورکاوه

عالم رو قبضه کرده نامت ای جانم به تو و قیامت شد مثل فاطمه مقامت حق داری گردن امامت سرباز امر ولی ای نور منجلی تالیا بن علی زینب ای کوه صبرو بلا بانوی ما سوا زینب به شهیدی که کشته شد مظلوم کربلاییم کن خانوم ای خانوم شد مثل فاطمه مقامت عبدالرضا هلالی

آی قد خمیده نوکرات اومدن سلام مادر سلام مادر ببین اینا پشت در بودن سندد چیه آخه نامه نوشت به معاویه صدای نفساشو پشت در شنید اول حیا کردم دور زدم برگشتم یادم اومد علی خیلی از رفیقامو تو جنگا کشته این برگشتن راه وا کرد یه دور خیزی کردن ببین اینا پشت در بودن صدا بی بی میومد من همین که وارد خونه شدم یه لن دهور روی در گفت پس زهرا کو یه وقت دید امام حسن به سر میزنه مادرم زیر در گیر کرده صدای مادر علی پورکاوه

لعنت به این شام فقط كتك خوردیم مُدام ببخش این لُكنت كلام مَ مَ من بابا،بابا مو می خوام از خدا لعنت به این شام لعنت به هرچی چشم بد لعنت به كینه و حسد لعنت به هر نامردی كه عمه مو زد چشاشو دوخته دشمن به ناموس خدا چی میكشه عمه ی ما سنگ میخوره از لابلای نیزه ها «گفتم تویی بابای خوب و مهربان، زد گفتم من چیزی نگفتم، بی امان زد تاریك بود چشمم جایی را نمی دید تا دید تنهایم رسید و ناگهان زد تا دستهای كوچكم روی سرم بود با ضربه ای محكم به ساق استخوان زد موی تو سوخته لعنت به خولی و تنور می بوسمت از راه دور لعنت به ضجر منو رو خاك كشوند به زور قافله می ره كوچه ها رو تا كُنه طی هُل می دادن با نوك نی تا رسیدیم به كوچه ی مجلس می لعنت به مُطرب كور شه به حق گریه هام بس خورده لقمه ی حرام می گفت كه دیگه زیور و زر نمی خوام لعنت به اون مست،دلها رو پاره پاره كرد به جمع مون نظاره كرد دیگه نذار بگم به كی اشاره كرد لعنت به این شام عبدالرضا هلالی

به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من عزیز خواهر   غریب مادر عزیز خواهر   غریب مادر عزیز خواهر   غریب مادر به سمت گودال عبدالرضا هلالی

مادرم نیست، تکیه گاه محکمی دور و برم نیست سایمو دیدم علی اکبرم نیست سایه ی عباس بالای سرم نیست علم افتاد دستی که بریدنش با پرچم افتاد دیدی راه حرمله به حرم افتاد تنت آخرش رو خاکا افتاد گودال تنگ و گرد و غبار و گرمای تند و هرم هوارو نمیبخشم اون چکمه پوش و اون نیزه دار و اون تیغ کند و اون ده سوار و نمیبخشم روبروتو نگاه کن منم که میبینم گلوتو میبوسم از راه دور هم ماه روتو کیه که تو پنجه هاش گرفته موتو زخم ابروت جلو مادرم زدن لگد به پهلوت شبیه خودش شدی شکسته بازوت کاشکی شمر بی حیا بلند شه از روت ملعون نشست و سینت شکست و من خنده های مردای مستو نمیبخشم زجر و سنان و خولی پست و اون بی حیای گونی به دست و نمیبخشم زیر تیغی به گلوت عجب زدن زخم عمیقی لشکری گفت چه ضربه ی دقیقی نه واست پیرهنی مونده نه عقیقی شمر نامرد سرتو برید سمت من بلند کرد روی پیشونیم نشسته عرق سرد شبیه رگ بریدت دورت شلوغ بود گمشد صدامون رفتم اسیری بازار شام و نمیبخشم بستم چشامو تو ازدحام و با دست بسته بزم حرام و نمیبخشم مادرم نیست عبدالرضا هلالی

کوه کرمه رقیه سادات جان دلمه رقیه سادات بعد حرم امام حسینه عشقم حرم رقیه سادات الحق این بانوی مظلومه معنی نفس المهموم مثل مادر بزرگش زهرا خانوم خانومه خانوم سیدتی فاطمه مرحمتی ملیکه ی دنیا و آخرتی کابوس عدو رقیه سادات هر لحظه بگو رقیه سادات دنیا زیر پاشه وقتی میره رو دوش عمو رقیه سادات صاحب انفاس قدسی است نوه ی زهرای مرضیه است هر کی که با رقیه باشه شک نکن که زندگیش بیمه است سرورمه همه جا یاورمه منم رقیه اسم دخترمه سیدتی فاطمه مرحمتی ملیکه ی دنیا و آخرتی ای اوج شرف رقیه سادات ای عشق و هدف رقیه سادات دل میبره گنبدت شبیه ایوان نجف رقیه سادات بنت امیرالمومنینه نور آسمون و زمینه نجف تا کربلا مشایه ذکر زوار اربعینه آب حیات ای برات عتبات سوارمون کن تو کشتی نجات سیدتی فاطمه مرحمتی ملیکه ی دنیا و آخرتی کوه کرمه رقیه خاتون عبدالرضا هلالی

تا که با نیزه گرفتن پدر جان مرا این چنین آمدی و با عجله هول شده ام عفو کن بهت منو حالت حیران مرا صبر کن عمه بیاید کمک من بکند صدر مجلس بنشاند سر مهمان را طرح عشق بار عجیبی است به روی لب تو چه کسی چوب زده قاری قرآن مرا لب من از لب تو عاقبتش خوب تر است فقط این خسم شکسته دو سه دندان مرا چه قدر عمه زحمتکش ما خورده زمین عمه پس داده در این قافله تاوان مرا حالت حیران عبدالرضا هلالی خیر شد عاقبت قاعله ی کشف حجاب کس ندیده بخدا موی پریشان مرا خواستم پاره گریبان بکنم در غم تو چو زجر دریدست گریبان مرا پیش من باش و دگر بر سر بازار مرو بر سر نی بده ترجیح تو دامان مرا دوش قرص مه روی تو به یادم آمد طلعت روی نکوی تو به یادم آمد می گذشت از در مسجد نفس آلوده سگی گذر خویش به کوی تو به یادم آمد سائلی دامن خود را به رفویی می دوخت دامن خویش به رفوی تو به یادم آمد ذکر خیر تو شد و بال ملک گستردند بوی اشک آمد و بوی تو به یادم آمد بخت خود دیدم و کارم گرهی محکم خورد گره های سر موی تو به یادم آمد بسملی بال و پر خویش به خون می آلود بین گودال وضوی تو به یادم آمد می بریدند لب تشنه سر از حیوانی بر سرم خاک، گلوی تو به یادم آمد آتشی در دل شب جلوه نمایی می کرد دختر سوخته موی تو به یادم آمد حالت حیران عبدالرضا هلالی

به هرچی جز عشق تو گفتم نه و صلی الله علی الباکین علی الحسین معنی یاسی ملجا العاصی منو دریابم حس خوشبختی دارم از وقتی تویی اربابم مثل آسمونا عاشقت یه رنگه به خدا قسم که غمتم قشنگه به هرچی جز عشق تو گفتم نه برات میمیرم بده فتوا رو رسونده فطرس سلام ما رو به کربلا به کربلا علم الانسان روح الرحمن تو پناهم باش هر کجا راهو اشتباه رفتم سر راهم باش واسه دلبرش هر عاشقی میجنگه به خدا قسم که غمتم قشنگه

باب النجاه الامه منه الشفا فی تربه ای من اسمه دوا حسین و ذکره شفا حسین تو رو میخوام تو هم منو بخواه حسین الحمدلله اومدم توی روضه ها الحمدلله میکنم گریه بر حسین الحمدلله الذی خلق البکا الحمدلله الذی خلق الحسین السلام علی الحسین و علی علی ابن الحسین و علی اولادالحسین و علی اصحاب الحسین باب النجاه الامه علی پورکاوه

علم آماده پرچم آماده مادرت اذن اشکمو داده کربلایی ها روضه میگیرن تا دوباره کربلا نیان نمیمیرن علم تو مرهم بی تابیه آقا حرم تو خونه اربابیه آقا صلی الله علی سیدالشهدا جان آل عبا حسین حسین صلی الله علی سیدالنجبا وسیله السعدا حسین حسین حسین وای وای وای حسین وای وای وای ای خانه بهشتیم ایوان کربلا سلطان کربلا سلطان کربلا حضرت روضه توبه آدم اشک با عبرت ای مسیحا دم بعد هر سختی نفس تازه این در خونته که الی الابد بازه ممنونم قلبم شدی نبضم شدی آقا ممنونم آرامش محضم شدی آقا صلی الله علی سیدالشهدا چایی تو شفا حسین حسین صلی الله علی افضل العرفا خاک تو داره وفا حسین حسین ای خانه بهشتیم ایوان کربلا سلطان کربلا سلطان کربلا علم آماده عبدالرضا هلالی

گودال همون کوچه‌ست خنجر همون میخِ مظلوم ترین شهید تاریخِ وای از کربلا گودال بلا مونده پیکری زیر دست و پا وا اسفا گوشه قتلگاهه حسینِ بی دفاع وا اسفا سر میبرن کوفی‌ها اما از قفا واویلا علی الحسین این بغض و کینه از خیبر و بدره الشمر جالس علی صدره وای از قتل صبر وای از نیزه‌دار مونده یک نفر بین سی‌هزار دم اذون صدای ناله میرسه از آسمون دم اذون انگشت و انگشتر و برده ساربون واویلا علی الحسین گودال همون کوچه است عبدالرضا هلالی

دم اذون صدای ناله میرسه از آسمون دم اذون انگشت و انگشتر و برده ساربون واویلا علی الحسین از بعد عاشورا کرببلا دیگه از ضربه دوازدهم میگه میسوزه دلم از این ماجرا دیگه پیرهنش غارت شد چرا خون‌جگره ببین که زینب با کیا همسفره خون‌جگره خولی داره سر و شبونه میبره شام بلا کوچه به کوچه بدتر از کرببلا شام بلا بزم می و چوب و سر و تشت طلا واویلا علی الحسین دم اذون عبدالرضا هلالی

هیهات من الذله زیر پرچم غرور نمیرم من هیهات من الذله تا تویی که راه دور نمیرم من هیهات من الذله زیر بار حرف زور نرفتی تو هیهات من الذله زیر بار حرف زور نمیرم من آهای نوکر حسین باید مثل حر باشیم جلو واژه ستم با یه یاعلی پاشیم تو با درد مردمت باید آشنا باشی توی این سکوت تلخ تو باید صدا باشی صدات مثل موج داره خروش داره میرسه به گوش کیست مرا یاری کند در دیار نخل و خون کیست علمداری کند از تن گل‌های من کیست پرستاری کند معنی لبیک یاحسین همینه یاری خلق خدا معنای دینه

یه دختری رو خاک ویرونه نشسته رفته تو فکر باباش و چشماشو بسته از آدما خسته شده دلش شکسته از بس که گریه کرده و صداش گرفته دلش برای دیدن باباش گرفته عمه زیر بازوهاشو یواش گرفته از بس که گریه کرده و صداش گرفته دلش برای دیدن باباش گرفته نه به غذایی لب زده نه بازی کرده گفته به بچه ها که بابا بر می گرده موی سپیدش رو با روسری پوشونده آستینش و تا روی انگشتاش کشونده با این کارش هستی زینب و سوزونده عمه ببین سوز دل و حال خرابم دیدم به روبا روی پایش گرم خوابم دیگر نمانده صبر و تابم دیدم مرا با خنده خواند و بر روی زانویش نشاند و دستی کشید از مهربانی بر سر من عمه بگو بابای من کو بابا می آید از سفر کاری کن عمه می خواهم اماده شوم یاری کن عمه تو آبروداری کن عمه عمه لباسم هست پاره حتی ندارم گوشواره چیزی نمانده تا که از غصه بمیرم بابای من گر امشب آید از شرم او جان بر لب آید جانی ندارم تا در آغوشش بگیرم چشمی ندارم تا در آغوشش بگیرم فکر بابا علی پورکاوه

آخه من یه جا رفته بودم برا شهید روضه بخونن خاکش کنند خیلی از بچه هیئتیا وایساده بودند یه وقت بزرگتر اون هیئت گفت همه کنار برن بعد اون بزرگتر هیئته گفت همه برن کنار خواهرش داره میاد بچه هیئتیا یه کوچه وا کردند همه سرا پایین خواهرش اومد از وسط این کوچه رفت همه سرا پایین گودال کوچه وا کردند شمر سنان اخنس خولی سنان دائم الخمر خواهر شهید علی پورکاوه

سوختم تا که این پیرهنو دوختم میکشم از ته دل آه ای حسین فی امان الله عاشورا ساعت سه قصه به سر میرسه میریزه تو قتلگاه خونی که مقدسه عاشورا ساعت سه یعنی اوج حادثه زینب ناله میزنه بس کن شمر دیگه بسه آه بنی بنی  آه بنی بنی وای از روضه وداع میسوزه خواهر تو وقتی بوسه میزنه جای من حنجر تو پنجه میکشی به خاک لب های خشک تو دید یا زهرا گفتی و شمر محکم تر تیغو کشید آه بنی بنی  آه بنی بنی حسین فی امان الله عبدالرضا هلالی