موکب لواءالزینب طهران

قامت کمان کند که دو تا تیر آخرش یک دم سپر شوند برای برادرش خون عقاب در جگر شیرشان پر است از نسل جعفرند و علی، این دو لشکرش این دو ز کودکی فقط آیینه دیده اند آیینه ای که آه نسازد مکدرش واحیرتا که این دو جوانان زینب اند یا ایستاده تیر دو سر در برابرش؟ با جان و دل دو پاره جگر وقف می کند یک پاره جای خویش و یکی جای همسرش یک دست، گرم اشک گرفتن ز چشم هاش مشغول عطر و شانه زدن دست دیگرش چون تکیه گاه اهل حرم بود و کوه صبر چشمش گدازه ریخت ولی زیر معجرش زینب به پیشواز شهیدان خود نرفت تا که خدا نکرده مبادا برادرش … زینب همان شکوه که ناموس غیرت است زینب که در مدینه قرق بود معبرش زینب همان که فاطمه از هر نظر شده است از بس که رفته این همه این زن به مادرش زینب همان که زینت بابای خویش بود در کربلا شدند پسرهاش زیورش گفتند عصر واقعه آزاد شد فرات وقتی گذشته بود دگر آب از سرش

گفتم از کوه بگویم قدمم می لرزد از تو دم می زنم اما قلمم می لرزد هیبت نام تو یک عمر تکانم داده ست رسم مردانگی ات راه نشانم داده ست پی نبردیم به یکتایی نامت زینب کار ما نیست شناسایی نامت زینب من در ادراک شکوه تو سرم می سوزد جبرئیلم همه ی بال و پرم می سوزد من در اعماق خیالم … چه بگویم از تو من در این مرحله لالم چه بگویم از تو چه بگویم؟! به خدا از تو سرودن سخت است هم علی بودن و هم فاطمه بودن سخت است چه بگویم که خداوند روایتگر تو است تار و پود همه افلاک نخ معجر توست روبروی تو که قرآن خدا وا می شد لب آیات به تفسیر شما وا می شد آمدی تا که فقط زینت مولا باشی تا پس از فاطمه صدیقه ی صغری باشی آمدی شمس و قمر پیش تو سو سو بزنند تا که مردان جهان پیش تو زانو بزنند چشم وا کردی و دنیای علی زیبا شد باز تکرار همان سوره ی ” اعطینا ” شد عشق عالم به تو از بوسه مکرر می گفت به گمانم به تو آرام پیمبر می گفت : بی تو دنیای من از شور و شرر خالی بود جای تو زیر عبایم چقدر خالی بود رسم مردانگی ات حمیدرضا برقعی

آنچه در عشق خیر الکلام است آنچه در صبر حسن ختام است آنچه  در گفتنش عقل خام است آنچه کار رسول و امام است وصف زینب علیها سلام است از وقار پیامبر نوشن از کرامات کوثر نوشتن از رجز های حیدر نوشتن حاصلش گفتن یک مقام است شان زینب علیها سلام است جلوه در جلوه شیر خدا آیه در آیه خیرالنسا او حسین پس از کربلا حیدر کوفه زهرای شام است او که زینب علیها سلام است در شکوه نمازی نشسته در خروش صدایی شکسته در وقار قدمهای خسته آنچه فریاد سرخ قیام است آه زینب علیها سلام است زینب  است و سرشتش حسین است خط به خط سرنوشتش حسین است در دو عالم بهشتش حسین است آنچه در تفسیر آن ناتمام است زینب علیها سلام است

عالمی را از سر ره زد کنار شد به میدان شهادت رهسپار

به جلوه حسنینش خجسته خواهر زاد یقین کنید که ام الحسین دیگر زاد سلام باد بر این خواهر و بر این خواهریش خدای  داده مقام حسین پروریش محمدند و علی هر دو محو دیدارش نشان بوسه ی زهرا به ماه رخسارش هزار مریم و حاجر شده گرفتارش شرف گرفته شرافت به ذل دیوارش عفاف و عصمت و ایثار جنس بازارش فقط به روی حسین است چشم دیدارش برات عفو خدا ریخته است در قدمش یقین کنید بود قلب فاطمه حرمش چه دختری که جلال پیامبر دارد ز خردسالی خود صولت پدر دارد فرشته ای است ولی صورت بشر دارد نه بلکه تینت او تینتی از هور خوبتر دارد به سیدالشهدا الفتی دگر دارد از آن جمال محال است چشم بردارد فقط نه محو جمالش نبی شده امشب حسین فاطمه هم زینبی شده امشب حجاب فاطمه از  چادرش نمودار است زکودکی به علی مثل مادرش یار است مقام ام ابیهایی اش سزاوار است چو ذوالفقار زبانش به خطبه کرار است حسین از وی و وی از حسین سرشار است نماز فاله اش را خدا خریدار است زهی نماز شب آن حقیقت زهرا که سیدالشهداگفت التماس دعا جمال اوست به چشم علی تماشایی خطابه هاش همه حیدری و زهرایی نکرده شوی بود مادر شکیبایی گرفته سایه اش از آفتاب زیبایی نهاده چهره به خاک درش توانایی نخوانده درس  معلم بود به دانایی ز خردسالی پرواز کرده تا حیدر به ذوالفقار زبانش نوشته یا حیدر در آسمان علی اختری چنین باید ز کوثر نبوی کوثری چنین باید کنار خون خدا خواهری چنین باید به حلم و صبر رضا مادری چنین باید بانوان جهان رهبری چنین باید به حق فاطمه فاطمه را دختری چنین باید نه صبر رفته از دستش به صبر فرمان داد کنار مقتل خون بر امام خود جان داد تو کیستی که علی گونه رهبری کردی به صبر و همت و ایثار مادری کردی سلام بر تو که خون را پیامبری کردی تو با خطابه ات اعجاز حیدری کردی تو با امام شهیدان برابری کردی تو مثل فاطمه اسلام پروری کردی حسین فلک نجات است و ناخدایش تویی علی زبان خدا باشد وصدایش تویی

می نویسم که والضُحیٰ زینب عصمت الله کبریا زینب جمعِ اسماء و اسمها زینب ربنا بعدِ ربنا زینب می نویسم پس از خدا زینب نامِ او تا که بر زبان اُفتاد کوه برخاست آسمان اُفتاد عَلَم از شانه یِ یَلان اُفتاد سرِ ما هم بر آستان اُفتاد می نویسم که اِنَما… زینب

یا رب از دل های ما نور محبت را مگیر این تجمع این توسل این ارادت را مگیر هستی ما بستگی دارد به عشق اهل بیت هر چه می خواهی بگیر اما ولایت را مگیر خدا در کوره ی صبر علی پرداخت زینب را برای کربلا با شیر زهرا ساخت زینب را لسان لیله القدر است قدر او کسی مثل حسین بن علی نشناخت زینب را

زینب کسی است که در راه عفتش عباس می دهد نخ معجر نمی دهد دختر مگو بگو گوهر مرتضی علی دختر مگو بگو که تاج سر مرتضی علی اولادهم مساوی اکبادهم لذا زینب نگو جگر مرتضی علی داشت افتخار کند بر تو بوتراب ای میوه دل وثمر مرتضی علی نوع نگاه او به تو اثبات میکند زهراست زنده در نظر مرتضی علی زینب کسی است حاج ابراهیم رهبر

زینب یگانه است حاج ابراهیم رهبر یا که خدا به خلق پیمبر نمی دهد یا گر دهد پیمبر ابتر نمی دهد حتی اگر چه فیض الهی به هیچ کس غیر از  رسول سوره کوثر نمی دهد دختر در این قبیله تجلی کوثر است بی خود خدا به فاطمه دختر نمی دهد زینب یگانه است و خدا هم به فاطمه تا زینب است دختر دیگر نمی دهد زینب رشیده ای ست که بر شانه کسی تکیه به غیر شانه حیدر نمی دهد زینب شکوه خواهریش را در عالمین دست کسی به غیر برادر نمی دهد او مظهر صفات جلالی حیدر است یعنی به راحتی به کسی سر نمی دهد زینب همان کسی ست که در راه عفتش عباس می دهد نخ معجر نمی دهد زینب یگانه است حاج ابراهیم رهبر 

زینب رشیده ایست  که بر شانه کسی تکیه به غیر شانه حیدر نمی دهد زینب شکوه خواهریش را درعالمین دست کسی به غیر برادر نمی دهد او مظهر صفات جلالی حیدر است یعنی به راحتی به کسی سر نمی دهد زینب رشیده ایست  که بر شانه کسی تکیه به غیر شانه حیدر نمی دهد زینب شکوه خواهریش را درعالمین دست کسی به غیر برادر نمی دهد او مظهر صفات جلالی حیدر است یعنی به راحتی به کسی سر نمی دهد زینب شکوه خواهری حاج ابراهیم رهبر

نسیمی آشنا از سوی گیسوی تو می آید ……نفس هایم گواهی می دهد بوی تو می آید شکوه تو زمین را با قیامت آشنا کرده …… و رقص باد با گیسوی تو محشر به پا کرده زمین را غرق در خون خدا کردی خبر داری؟ ……. تو اسرار خدا را بر ملا کردی خبر داری- جهان را زیر و رو کرده است گیسوی پریشانت……. از این عالم چه می خواهی همه عالم به قربانت مرا از فیض رستاخیز چشمانت مکن محروم …… جهان را جان بده، پلکی بزن، یا حی یا قیوم خبر دارم که سر از دیر نصرانی در آوردی ……. و عیسی را به آیین مسلمانی در آوردی خبر دارم چه راهی را بر اوج نیزه طی کردی ……از آن وقتی که اسب شوق را مردانه هی کردی تو می رفتی و می دیدم که چشمم تیره شد کم کم …… به صحرایی سراسر از تو خالی خیره شد کم کم نسیمی آشنا حمیدرضا برقعی تو را تا لحظه ی آخر نگاه من صدا می زد……..چراغی شعله شعله زیر باران دست و پا می زد حدود ساعت سه ، جان من می رفت آهسته ……. برای غرق در دریا شدن می رفت آهسته بخوان! آهسته از این جا به بعد ماجرا با من……. خیالت جمع ای دریای غیرت خیمه ها با من تمام راه بر پا داشتم بزم عزا در خود ……… ولی از پا نیفتادم ، شکستم بی صدا در خود شکستم بی صدا در خود که باید بی تو برگردم ……. قدم خم شد ولیکن خم به ابرویم نیاوردم