منزل صابر خراسانی

سلمان اجازه گرفتن وارد منزل شدند یا نه نا محرم دوست نداشت به صورتش دست بزنه صدا زد زهرا رفت پشت در زهرا رفت پشت در کسی نبینه زهرا رو یا امام رضا نا نجیب چنان لگد زد به در دیگه علی رو صدا نزد صدا زد فضه بیا محسنمو کشتن درد صاحب درد صاحب درد می داند ز چیست رنگ روی زرد روی زرد می داند که چیست وقت غسل جسم زهرا از چه مولا گریه کرد قنفذ سنگین دل نامردمی داند ز چیست زهرا رفت پشت در محمد فصولی

هر چند ناتوان شدی اما ز پا نیفت ای هشتمین عزیز! عزیز خدا نیفت می ترسم آن که دست بریزد به پهلویت باشد ز پا بیفت ولی بی هوا نیفت کوچه به آل فاطمه خیری نداشته دیوار را بگیر و در این کوچه ها نیفت مردم میان شهر تماشات می کنند این بار را به خاطر زهرا بیا نیفت دامان هیچ کس به سرت سر نمی زند حالا که نیست خواهر تو پس ز پا نیفت تکّه حصیر خویش از این حجره جمع کن اما به یاد نیمه شب بوریا نیفت ای وای اگر به کرببلا بوریا نبود! راهی برای دفن شه کربلا نبود ای هشتمین عزیز ابوالفضل بختیاری

فکر کن ظهر شود روز به آخر برسد لحظه ها بگذرد و ساعت خنجر برسد لحظه ی آخر گودال به کندی برود خنجر شمر سراسیمه به حنجر برسد فکر کن بین اجانب به چه وضعی به چه حال؟ زینب از تل به تماشای برادر برسد هرچه بوده است به غارت برود ، در گودال بوسه ای از رگ خشکیده به خواهر برسد ازدحام است و در این معرکه زینب مانده به برادر برسد یا که به معجر برسد قد خم دارد از این غم چه کسی می دانست؟ ارث مادر وسط دشت به دختر برسد لحظه آخر گودال محسن ناصحی

گفته بودی مرگ در بستر برایت خوب نیست دیدن تنهایی خواهر برایت خوب نیست پیرهن کهنه به تن کردی برایت خوب بود این عقیق سرخ و انگشتر برایت خوب نیست هر قدر شمشیر خوردی بیشتر گفتی علی ذکر نام نامی حیدر برایت خوب نیست از جلو سخت است می‌دانم ولیکن صبر کن در نیاور تیر را از پر، برایت خوب نیست سن و سالت رفته بالا، آه دست و پا زدن زیر نعل اسب یک لشگر برایت خوب نیست غیرت اللهی و می‌دانند این نامحرمان دیدن اطفال بی معجر برایت خوب نیست سنگ بر پیشانی‌ات خورده است بیش از حد، دگر خیزران و چوب و طشت زر برایت خوب نیست سمت گودال آمده با قامتی خم فاطمه باز می‌گویی: نیا مادر! برایت خوب نیست کهنه پیراهن سعید قانع

تو ای شور نهان در رقص پرچم ها تبت سوزان ترین تب ها غمت شیرین ترین غم ها تو را می‌خواهد این شب ها تو را می‌خواند این دم ها تو ای احرام مشکی پوش ها ماه محرم ها الا ای اشکریزت چشم ابراهیم و عیسی و نوح و آدم ها مصیباتت فراتر از لهوف و از مقرّم ها تو ای ماه محرم ها... *** لباسی باید از جنس تجلی بر تنت باشد که عریانی گواه اشتیاق رفتنت باشد نجیبی مثل اسرار خدا جای شگفتی نیست اگر جسمت فدای حرمت پیراهنت باشد اگر کوهی به این سرهای بی تن هم نظر داری تو زانو می زنی تا کل صحرا دامنت باشد ازین آتش که در سر داری ای وارسته از هستی سری باقی نمی ماند که محتاج تنت باشد تو حق بر گردن توحید داری باز سر دادی مبادا دینی از حتی سرت بر گردنت باشد اگر چه وسعت داغ تو در عالم نمی گنجد خدا می خواست قلب شیعیانت مدفنت باشد ماه محرم ها هادی جانفدا

سرّ توحید احمدی این است : که علی را فقط خطاب کند عرصه‌ ی جنگ هم که تنگ شود روی حیدر فقط حساب کند آی مرحب ! برو کنار بایست ، هدف انگار کندن در نیست شیر حق این چنین که می‌غرّد آمده قلعه را خراب کند روح انگار روح تازه گرفت ، آمد از فاطمه اجازه گرفت تا که در عرش ، عکسِ حیدر را ـ درِ قلعه به دست ـ قاب کند می‌ پری آن طرف سواره ، ولی عمرو ! آن سوی خندق است علی جنگجویی ندیده‌ام چون تو سوی مرگش چنین شتاب کند دلت از او شنید و نرم نشد ؟ پیش خورشید بود و گرم نشد ؟ پس لب ذوالفقار او تنها می‌ تواند تو را مجاب کند فرق او را شکافتی ، بشکاف ! مُحرِم است او و خواست قبل طواف در وضویش به رسم عاشق‌ ها روی خود را به خون خضاب کند تیغ بر عمرو ، پهلوان حیدر آنچنان زد که حضرت داور ضربه‌ی روز خندقِ او را بهترین ضربه انتخاب کند در میان عرب خبر پیچید ، در دلش هر مبارزی فهمید سر توحید احمدی قاسم صرافان خاک خود را به باد خواهد داد رزم اگر با ابوتراب کند همه دیدند امیر می‌ آید زودتر از غدیر می‌ آید کی شود یک امینی دیگر شرح آن ضربه را کتاب کند ؟ بیشتر بین عاشقانِ علی ، حرف سلمان و مالک است ولی رقص خرما فروش بر سرِ دار دل ما را همیشه آب کند بعد یک عمر ذکر یا حیدر مطمئنیم ساقی کوثر به دل کوزه‌ گر می‌ اندازد خاک ما را خم شراب کند قلب ما در لحد که می‌بویند ، به رقیب و عتید می‌ گویند بنده‌ ی حیدرند بگذارید او بیاید خودش حساب کند شعرم از برق ذوالفقار رسید ، روشن و گرم و بی‌ قرار رسید تا به ذره‌ نگاه یار رسید ، می‌ رود کار آفتاب کند شعر شمعی برای تو که نشد ، قد گلدسته‌های تو که نشد شادم اما ، مگر شنیده کسی شاعرش را علی جواب کند ؟ سر توحید احمدی قاسم صرافان

کسی در سن هجده سالگی پهلو نمیگیرد کسی در خانه اش از مَحرَم خود رو نمیگیرد جوان وقت نشستن از کسی یاری نمیخواهد و تا برخواست از جا دست بر زانو نمیگیرد ولی زهرای من این روز ها یک دست بر پهلو و دست دیگرش را هم به روی گونه میگیرد نمیبینم که بنشاند به زانو کودکانش را بغل میگیرد اما یاری از بازو نمیگیرد به دستی میکِشد بر گیسوی طفلان خود شانه به دست دیگر اما موج را از مو نمیگیرد درسن هجده سالگی محمدحسین ملکیان

ای که چون من هزارها داری آسمانی پُر از دعا داری دست هایم دخیلتان هستند بس که دستِ گره گشا داری از گدا هم کریم می سازی بس که اعجاز کیمیا داری من هوای تو را به سر دارم تو هوای دلِ مرا داری هر چه بیمار هم بیاید باز تو برایِ همه دوا داری هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر دل شکسته کسی به من می گفت : خوش به حالت امام رضا داری درِ این خانه را زدم عشق است کفتر جلدِ مشهدم عشق است ما ندیدیم بام از این بهتر هیچ جا احترام از این بهتر آهوی دامِ آهویت هستم نیست صیاد و دام از این بهتر از تهِ دل سلام همسایه ای سلام اَلْسلام از این بهتر با جُذامی ، غلام ، هم سفره من ندیدم مرام از این بهتر برتر از حاکمی ، سلیمانی ست تو بگو که کدام از این بهتر نوکر خانه ی تو باشم من که نباشد مقام از این بهتر غیر نوکر شدن چه می خواهم ؟ جز کبوتر شدن چه می خواهم ؟ هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر باز دارم به سر هوای ضریح دل من تنگ شد برای ضریح دوست دارم رها شوم از خود در میان سر و صدای ضریح دست هایِ پر از تمنایی می خورد رویِ حلقه های ضریح می شود خوب تر خدا را دید در همان یا رضا رضای ضریح واجب است به هر عاشق سجده ی شکر پیش پای ضریح حرم ثامن الحجج رفتم میلیون مرتبه به حج رفتم اشک با من سرود غم با تو نوحه ی گریه دار و دَم با تو گفتن شعرِ روضه ها با من جلوه دادن به محتشم با تو ناله از دل زدن بُوَد با من کربلا کردن دلم با تو گذری کن شبی به روضه ی ما چشم با این گدا ، قدم با تو دست با من ، به سر زدن با من زدنِ خیمه و علم با تو روضه خواندن برای تو با من گریه های مُحَرمم با تو روضه خواندی تو ای امام غریب جَدِّ ما تشنه بود یَابنَ شبیب جَدِّ ما را سوارها کشتند بین گودال بارها کشتند جَدِّ ما یک نفر ولی او را لشگری از هزارها کشتند نعل ها گرد و خاک می کردند جَدِّ ما را غبارها کشتند خواهرش را پس از بریدن سر خنده ی نیزه دارها کشتند وای از عصرِ روزِ دهم وای از ضربه ی دوازدهم هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر

سپردمت به خدا و به ریگهای بیابان سپردمت به غبار به خارهای مغیلان سپردمت به وحوش،به شیرهای درنده به مردمان دهات و به آهوان پریشان به باد گفتم اگر شد مرتبت بکند که تا خمیده نگردد دوباره مادر جانبه گوش خاک سپردم تنت بپوشاند بدست اینکه ببیند کسی تو را عریان سپردمت به هر آنکس که بود ، اما تو سپردیم به که رفتی!؟ به دلقکان به کنیزان؟! سپردیم به دو صد چشم پست نامحرم؟ به شمر و خولی و اخنس به حرمله به سنان؟ گل مرا بپوشان مهدی عزیزیان

مانند مادرم چقدر میخورم زمین تو خورده ای زمین ، من اگرمیخورم زمین تو بی کسم شدی و منم بی کست شدم از تل تورا ندیدم و دلواپست شدم مانند دختران تو طاقت نداشتم گفتی نیا به جان تو طاقت نداشتم بی سر نباش و بی سروسامان نکن مرا حالا که آمدم تو پشیمان نکن مرا با دیدن تو چنگ به مویم زدم حسین بالا سر ِ تو کاش نمی آمدم حسین پنجاه سال خواهری ام را چه میکنی؟ احساس های مادری ام را چه میکنی؟ وقتی که پیکر تو زمین گیر ِ نیزه هاست زینب تمام زندگی اش زیر ِ نیزه هاست خواهر بمیرد آه دگر دست و پا نزن تنگ است جات مادرمان را صدا نزن احساس های مادری مهدی عزیزیان

اگر که دلم غرق ماتم است دلتنگ روز های نخست محرم است چشمم هنوز خیره به اشعار پرچم است باز این چه شورش است که در خلق عالم است اشک که باید و شاید نداشتم شرمنده ام برای غمش کم گذاشتم قطره بدون عشق به دریا نمیرود پایی که روضه آمده هر جا نمیرود هر کس پی غلامی این خانه میرود هرگز ز یاد حضرت زهرا نمیرود چشمان ما همین که ز گریه نشان گرفت مثل همیشه فاطمه تحویلمان گرفت ای وای که اگر ماه محرم نداشتیم والله بی حسین خدا هم نداشتیم داغش اگر نبود دل خرم نداشتیم ای کاش غیر غصه او غم نداشتیم آیا نظیرش آمده در عالمین نه ما را گدا کنید ولی بی حسین نه بعد از وفات کاش محبت به من کنید جسم مرا محافظت از سوختن کنید با اشک روضه شست و شوی بدن کنید بر من لباس نوکریم را کفن کنید یه لحظه ام مباد زمان را هدر دهید پیش از همه امام رضا را خبر دهید تا خواندمش بدون کلامی قبول کرد دادم به هر طریق سلامی قبول کرد طعنه نزد به من تو کدامی قبول کرد بی امتحان مرا به غلامی قبول کرد سجده به خاک او عمل واجب من است ایرانیم امام رضا صاحب من است دلتنگ محرم جواد حیدری

هر چه خواهی تو با جانم بکن مادرم اینجاست عریانم نکن حسین جانم خواهرت تفسیر کرد آیات قرآن تو را سنگ خوردم تا نبینم سنگ باران تو را چند شب پیشم نبودی گیسویت آشفته شد بعد من کی شانه زد موی پریشان تو را من بی وضو موی تو را شانه نکردم حالا به دنبال سرت باید بگردم مادرم اینجاست مازیار طاولی

به نعلای تازه سپردن تو رو نیزه دارا غریب گیر آوردن تو رو نفس میزنی خون میاد از تنت من بمیرم چرا پشت و رو کردنت نگاه کرد به اون بدن گفت تا حالا ندیده بودم حسین پشت به آسمان بخوابی چی شده داداش به عریانی تو دلم سوخت به پیراهنت رحم نکردند به تن هر چی داشتی بردند دیگه دنبال چی میگردند حسینم حسینم یکی نیست بگه نیزه ها بس کنید مادرش اومده قتلگاه بس کنید چرا پرده حرمت رو میدرید کهنه پیراهنش رو کجا میبرید غریبی مثل تو کی دیده غریب گیر آوردن تو رو ابوالفضل بختیاری

گریه امشب یه حال ویژه ای داره شاید خودتم درست تشخیص ندی الان برا چی داری گریه میکنی دلتنگیه شب امام رضاست روضست نگرانی محرمه آقا جان چیکار کنیم قدیمیا میگفتن الهی به چکنم چکنم گرفتار نشی هر کیو میبینی میگه چیکار کنیم امسال چی میشه محرم چیکار کنم اربعینم چه طور میشه یا امام رضا به خدا دلشوره داریم به خدا به اندازه ای که برا محرم نگرانیم برا سلامتمون نیستیم نگرانی محرم احمد واعظی

مو مثه زائرای دلخِسته مو مثه کِفترای صحن و سِرات خیلی دوسِت دروم خودت مِدِنی بخوره تو سَرِ مو درد و بِلات دَرِ ای خانه با دل و جونُم هَرچی دِشتُم نِدِشتُمه دادُم خواستی پیدام کنی بیا اینجه شبای جمعه تو گوهرشادُم هرکی دردی دِرِه بیه که آقا زود شفاشه مِده تو ای خانه کم کسی نیست آقای ما, مشتی علی موسی الرضایه, سلطانه دست روی سینه و چشوم به هَمو خورشیدیه که اسمشه گنبد اینجه خیلی صِفا دِرِه..مردم! دلتان که گرفت بیِن مشهد یا دِوایی مِخِن یا پولی مِخِن روزیِ هرکی اینجه دست آقاست دختری وِسَط حرم دیشب با یه ویلچر آمد,رو پاش ورخاست فقط ایره بُگُم که هرکی میه دست خالی از اینجه دَر نِمِره خوب و بد قاطی و هم از یَک دَم هَمَمانه امام رضا مِخِره دل ما غصه دار یَک چیزه گرچه همساده ی امام رضایِم بعد از اینجه خودِ خدا مدِنه تو خماری صحن کربلایِم مثل زائرای دل خسته مهدی اکبری

به تو سلام میدم درمون دردامی به تو سلام میدم تویی که آقامی به تو سلام میدم همیشه آقامی به تو سلام میدم بغض دلم واشه به تو سلام میدم میدونم این جاشه به تو سلام میدم جواب نده باشه جواب نده باشه جواب نده باشه تکلیفمو روشن کن یه کاری واسه من کن پس کی به گدات میگی از کربلا دیدن کن ای آقام ای آقام من کرب و بلا میخوام ایوون طلا میخوام من کرب و بلا می‌خوام به تو سلام میدم حسین طاهری

حالم خرابه خرابه برا من عذابه عذابه که دستام میون طنابه طنابه گلوبند من با ربابه منم ناموس بن الزهرا منو کابوس و شب و صحرا اینِ قاموس تو ای دنیا منم تنها دیگه نا ندارم بابا دیگه پا ندارم بابا واسه بوسه روی صورت دیگه جا ندارم بابا **** میخوام عموم و ببینه کبودی روم و کدوم و بگم لکنت گفتگوم و گلوم و جای سوختگی های موم و بگو به عمو برگرده بگو دخترت پر درده بگو به اسیری رفتم بدون تو مثل برده بابایی حسین بابایی ***** حالم خرابه خرابه برا من عذابه عذابه که دستام میون طنابه طنابه گلوبند من با ربابه منم ناموس بن الزهرا منو کابوس و شب و صحرا اینِ قاموس تو ای دنیا منم تنها دیگه نا ندارم بابا دیگه پا ندارم بابا واسه بوسه روی صورت دیگه جا ندارم بابا **** میخوام عموم و ببینه کبودی روم و کدوم و بگم لکنت گفتگوم و گلوم و جای سوختگی های موم و بگو به عمو برگرده بگو دخترت پر درده بگو به اسیری رفتم بدون تو مثل برده بابایی حسین بابایی هی به دلم میگم مهدی رعنایی

ستاره دنباله دار منظومه عشق یا رقیه بنیان گذار اصلی حکومت شهر دمشق یا رقیه گره گشای مشکلات عالمین دستت مغرب و مشرق همگی به زیر دین دستت این همه معجزه ز دستای تو بر میاد چون شونه میون زلف پر پیچ حسینه دستت ای شونه نشین ابالفضل نقش رو نگین ابالفضل اسمت رو نوشته حسین بر سربند جبین ابالفضل ستاره دنباله دار محسن عراقی

بگو تو خرابه بندم نکنن بیشتر از این گله مندم نکنن به خدا خیلی سرم درد می کنه بگو از موهام بلندم نکنن ناله هام به آسمون رسیده بود بسکه زجر موی منو کشیده بود جلوش و اگه نگرفته بودن سر دخترات و هم بریده بود شنیدم موی تو هم کشیده شد خیلی طول کشید سرت بریده شد شنیدم یکیش به کوفه برنگشت نیزه هایی که واست خریده شد کی روی سینه ت نشسته بابایی چشمای نازت و بسته بابایی هنوزم داره خون از لبت میره دندونات و کی شکسته بابایی **** بابا حسین دیدنِ دستای بسته اومدی پیش کاروان خسته اومدی حالا که دیگه نمیتونم پاشم حالا که پاهام شکسته اومدی تو خرابه بندم نکنند مهدی اکبری دخترت خیلی گرفتار شده مثل عمه دست به دیوار شده یه چیزی میگم به هیچکسی نگو چشام از گرسنگی تار شده بگو تو خرابه بندم نکنن بیشتر از این گله مندم نکنن به خدا خیلی سرم درد می کنه بگو از موهام بلندم نکنن ناله هام به آسمون رسیده بود بسکه زجر موی منو کشیده بود جلوش و اگه نگرفته بودن سر دخترات و هم بریده بود شنیدم موی تو هم کشیده شد خیلی طول کشید سرت بریده شد شنیدم یکیش به کوفه برنگشت نیزه هایی که واست خریده شد کی روی سینه ت نشسته بابایی چشمای نازت و بسته بابایی هنوزم داره خون از لبت میره دندونات و کی شکسته بابایی تو خرابه بندم نکنند مهدی اکبری

دل محراب خوشه به اینکه تو نمازم ربنای تازه ای دارم تو توی ذهنم میایی و بعدش چه هوای تازه ای دارم مهر تربت حرم باعث شد حتی منم نماز خون بشم همیشه بی تربت که وافعا می دونم نماز من نماز نمیشه آلوده سر رو تربتت می ذاریمو و پاک برمی گردیم ما همه از این خاکیمو به این خاک بر می گردیم دل محراب محسن عراقی