ام ابیها قم

بهشت رویایی من فقط از مقام علی اصغر تا مقام علی اکبر قلادمو گره بزن فقط یا مقام علی اصغر خدایی می کنن این دو برادرگره گشایی می کنن دل دیونه مو را همش هوایی می کنن قلب شیدای منو کرب وبلایی می کنن نوشته های روی پرچم علی اصغره نور علی اکبره پر شور علی اکبره ذکرم از گهواره تا گور علی اکبره بهشت رویایی حسن رضا قلی

تنها زینب بین صحرا زینب تنها زینب بین اعدا زینب زنی از تیره سادات زنی بالا تر از آیات که بر دروازه ساعات میان عده ای الوات معذب شد خدا زینب دمه دروازه ساعات غم در جان او حل شد معطل شد تنها زینب بین صحرا زینب محسن عرب خالقی

ای پناه بی پناها آبروی رو سیاها یک نگاهت من رو بسه یک نگاه از اون نگاها کار عیسی کن منو احیا کن سر من گرم گناه منو دعوا کن واسه مجنونت کار لیلا کن من میخوام گریه کنم خب یه بغل وا کن لیلا کیه لیلا تویی قربونت شم بی سر و بی سامونت شم کاش کی یک شب کرب و بلا مهمونت شم ای پناه بی پناها علی اکبر حائری

راه می‌ره روبه‌ روی رقیه مشغولِ گفت‌وگوی رقیه معمولاً کُل دنیا می‌گن همه حاجت‌ها رو به عموی رقیه باد باید موج بزنه به پرچم اباالفضل مُرده باید زنده بشه با یک دَمِ اباالفضل دردودلاتو بگو به ساقی العطاشا مَحرمه اباالفضل اقتدار اباالفضل، باوقار اباالفضل وارث علی و ذوالفقار اباالفضل در تمامِ اَدوار ماندگار اباالفضل الگوی وفا در روزگار اباالفضل یا اباالفضل دَخیلُک راه می‌ره روبه‌روی رقیه علی اکبر حائری

سلامی از حقیر به جانب امیر أنا عبدالفقیر رفیق زندگیم، دلیل بندگیم ای احسان‌القدیم الا ای نگارم تو باشی کنارم ملالی ندارم بجز غم دوری همین افتخارم که نوکر تبارم به چشم خمارم شراب انگوری دارالجنونه کرب و بلا هم عاشق‌کشونه کرب و بلا هم غیر قابل تحمله دنیا بدون کرب و بلا هم اباعبدالله یا اباعبدالله اساس بندگی غمت بالندگی تموم زندگی من روضه‌است آقا تویی عالیجناب، عزیز بوتراب محرم نون و آب من روضه‌است چشات آفتابه، سریع العجابه تو رو خدا به دلم نگاهی کن بزرگ بزرگان دلآرام زهرا منو اربعین تا مشایه راهی کن خاکت روضه‌خیزه یا حسین و شفای مریضه یا حسین صد مرده زنده می‌شود از ذکر دل‌انگیز یا حسین اباعبدالله یا اباعبدالله سلامی از حقیر به جانب امیر علی اکبر حائری

روزیمو می‌گیرم از دست حسین دست حسن بیرون نمی‌رم از فکر حسین فکر حسن وسط این دهه‌ی سینه‌زنی واسه حسین جون تازه میده به سینه زنا ذکر حسن دلمو گره زدم از تو جدا نمی‌شه بخدا هیچکی امام مجتبی نمی‌شه قاسم و عبدالله ابن حسن یعنی که کربلا هم بی حسن کرب و بلا نمی‌شه روی سینه با خط نفیسم باید بنویسم امام حسن شده بانی چشمای خیسم همه چیمی رفیق صمیمی تو یار قدیمی امام حسین به این آقا می‌گه تو کریمی چه شباهت داره به جنگ علی جنگ حسن رنگ سبز شال بچه سیداست رنگ حسن همه عالم می‌زنن به سینه‌شون سنگ حسین ابی عبدالله به سینه می‌زنه سنگ حسن به سگ گرسنه هم نونش رو می‌رسونه اون که واسه دشمناش هم حتی مهربونه به خدا یقین دارم روزی که ما می‌میریم همه میرن و امام حسن فقط می‌مونه روزیمو می‌گیرم از دست حسین علی اکبر حائری

به ازل برمی‌گرده علاقه‌ام به حسین داره بیشتر می‌شه اشتیاقم به حسین پر از عکس شیش گوش و تمثال حرم اینجوری شد مزیّن اتاقم به حسین عشق‌های زود گذر بسه، عشق حسین مقدّسه یعنی به ما به اربعین یه کربلا نمی‌رسه؟ وفاداری تو، بزرگواری تو دیدم هر چی خوبیه یه جا داری تو آوردیم توو راه، مثل نور ماه وَصَلَّ الله علیکَ یا اباعبدالله تا ابد جریان داره رفاقت با حسین گریه تو روضه با ما شفاعت با حسین اگر تو راه روضه رفیقت رو دیدی تو بیارش تا هیات هدایت با حسین سلام رفیق بچّگی بهت میگم همیشگی اینهمه من صدات زدم می‌شه یه دفعه بگی سرآغازی تو، سرانجامی تو کی خوشبخت مثل من که آقامی تو شبیه تو شاه ندیدم والله وَصَلَّ الله علیکَ یا اباعبدالله به ازل برمی‌گرده علاقه‌ام به حسین علی اکبر حائری

می‌دانید که من کیستم پای دینِ خدا بایستم اگر یزید را ادب نکنم من دختر مرتضی علی نیستم راه حق اراده می‌خواهد یعنی با اراده می‌میرم بر نِی ایستاده خون خدا من هم ایستاده می‌میرم جلیله‌ام، بت بزرگ را خودم می‌شکنم خلیله‌ام، بعدِ علمدار، علمدارِ این قبیله‌ام من عقیله‌ام، من عقیله‌ام... شیرم دختر شیرم با گرگانِ شام درگیرم از حلقومِ پسرِ معاویه حق علی را پس می‌گیرم من که در کاخ عُبِیدالله دشمن را بی‌ آبرو کردم کاخ سبز اموی‌ها را با یک خطبه زیر و رو کردم فاضله‌ام، کمال در ولایت علی بوَد کامله‌ام، یک تنه سینه‌سپرِ تمامی قافله‌ام من عاقله‌ام من عقیله‌ام من عقیله‌ام... من کیستم محسن عرب خالقی

امام زمان تو زیارت ناحیه می فرمایند یه بار خضاب نشد محاسن ارباب چند بار کربلا محاسنش خضاب شد یه بار بالا سر علی اکبر خضاب شد ببار با خون گلوی شیرخواره خضاب شد سید حیدر هندی قصیده معروفش میگه یه بارم با خون قلب خودش خضاب کرد ساعتی که خون مثل ناودون از سینه میریخت این خون‌ها و این خضاب ها جایی همین چند روز قبل شسته شد تو دیر راهب نصرانی با گلاب سر ارباب ما رو شستشو داد خون‌ها رو پاک کرد خاک‌ها رو از رو صورت برداشت نمی‌دونم چه می‌شه تو این شهرشام دوباره یه بار دیگه محاسنش خضاب شد محاسن خضاب شده سید مهدی میرداماد

شیر دلاور علیه پاک و مطهّر علیه آقای آقای مِقداد و سلمان و قنبر علیه چقَده ماهه، حضرتِ حیدر شاه اسداللّهه، حضرتِ حیدر دلبرِ دل‌خواهه، حضرتِ حیدر همدَم و همراهه، حضرتِ حیدر گدا اومده سرِ خوان علی، ای جانم علی عالَمی بِره به قربانِ علی، ای جانم علی مستِ حیدرم به قرآنِ علی، ای جانم علی همه می‌دونن که سلطانه علی، ای جانم علی عشقِ مصوّر علیه، روح پیمبر علیه آقام و مولام و سلطان و جانان و حیدر علیه بهترین یاره، حضرتِ حیدر گردنم حق داره، حضرتِ حیدر دلبر و دل‌داره، حضرتِ حیدر حیدر کرّاره، حضرتِ حیدر باده می‌خورم از جامِ علی، آقامه علی واژه‌ی بدونِ ایهامه علی، آقامه علی مست و سرخوشم چه خوش‌نامه علی پدر تمومِ اَیتامه علی، آقامه علی شیر دلاور علیه علی اکبر حائری

برا توفیق این اشک و این ناله ازت ممنونم برا توفیق این رزق هر ساله ازت ممنونم برا این عشق و شور مادرزادی ازت ممنونم برا این ارث شیرین اجدادی ازت ممنونم باز پناهم دادی اشک و آهم دادی رو سیاه آمده بودم ولی راهم دادی دار و ندارمی صاحب اختیارمی میدونم بالاسرم وقت احتضارمی همینکه از عمق دل دوسِت دارم ازت ممنونم نصیبم کردی از داغت میبارم ازت ممنونم اجازه دادی باشم مشکی پوشِت ازت ممنونم گذاشتی برگردم باز به آغوشت ازت ممنونم مستجابم کردی انتخابم کردی گر چه بد بودم نوکر خطابم کردی دار و ندارمی صاحب اختیارمی میدونم بالاسرم وقت احتضارمی برا توفیق این اشک سید مهدی میرداماد

بوی بهشت می‌وزد از کربلای تو ای کشته ای که جان دو عالم فدای تو در حیرتم چه شد که نشد آسمان خراب وقتی شنید نالۀ واغربتای تو تو هرچه داشتی به خدا داده ای حسین فردا خداست جَلّ جَلالُه جزای تو اندر مِنا ذبیح یکی بود و زنده رفت ای صد ذبیح کشته شده در منای تو بوی بهشت می‌وزد از کربلای تو سید مهدی میرداماد

ته دلم خالی شده، آخه دلم خیلی پره خیلی وقته که این دنیا،دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که خواهر تو اسیر بشه ناموس آدم تو کوچه سر به زیر بشه آقای عالم تابوتش حصیر بشه دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که بخوان تو رو خار کنن دختر آدم و با لگد بیدار کنن خواهرتو راهی بازار کنن دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که رقیه‌تو اذیت کنن چندتا نامحرم خیمه رو غارت کنن جلو آدم به مادرش جسارت کنن دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که دور دخترت کل بکشن معجرشو از روی محمل می‌کشن زینب و دست بسته چهل منزل بکشن دیگه به درد نمی‌خوره نفسم می‌مونه تو گلوم، منو می‌کشن از سر موم منو می‌کشه می‌گه نگاه این داداش علیه این عموم بزنم میری سمت کدوم نمی‌گفتی مگه کو عموم؟ مثلا بزم چی می‌شه بسه گریه و زاری تموم بشکنه دستت که معجرو بر نداری مطمئنم تو یکی دختر نداری بزن تو صورتم هیچ جا نمی‌گم ولی فکر نکنی من دیگه بابا نمی‌گم صورتم با ورم چی می‌شه بابا کار حرم چی می‌شه نیزه ای که زدن به عمو بزنن به سرم چی می‌شه دیگه بال و پرم چی می‌شه با لگد کمرم چی می‌شه می‌گن زجر اگه گوشوارتو مثلا ببرم چی می‌شه ببین گونم که می‌ریزه ازش درد سنان زد، حرمله از خنده غش کرد ریان ابن شبیب، جد ما رو غریب گیر آوردن ریان ابن شبیب، آب و واسه حبیب دیر آوردن تو شیب گودال سرازیر شد حسین پیر شد ضربه‌ی خولی، نفس گیر شد حسین پیر شد ته گودال زمین گیر شد حسین پیر شد عذاب کردنت منع آب کردنت شبیه گندم ری آسیاب کردنت همه منتظرن، مادرش برسه کاش صدای برادر به خواهرش برسه دست قاتل اگه به سرش برسه آی خدا به داد موی دخترش برسه همونی که ازم، پدرم رو گرفت با یه مشت حرومی دور حرم رو گرفت داد زد سرم و معجرم رو گرفت اومدم فرار کنم موی سرم رو گرفت ته دلم خالی شده علی اکبر حائری

چون که خورشید به پوشاندن او مأمور بود زینب و بی‌معجری از ذهن عالَم دور بود راوی انگار که در شام و کوفه کور بود روی ناقه نور بود و نور بود و نور بود ای حافظِ معجرت اباالفضل ای وارثِ معجرت رقیه یک حیدر و پهلوونِ خیبر یک زینب و یک بنی‌امیّه الله الله تبارک‌الله به خطابتِ زینب و به جلالتِ زینب و به قدر و شوکت زینب و استقامت زینب و به قد قیامت زینب و به نجابت زینب و و به ساحت زینب و کوه صلابت زینب و عرش ما رؤیتِ زینب و ذکر اجابت زینب و بعد کربلا همه دیدن امامتِ زینبو ای مهارِ ناقه‌ات در دست سکّان‌دارِ عرش ای رکابِ مَحملت پای اباالفضلِ علی کربلا در کربلا می‌مانْد اگر زینب نبود ای علمدارِ قیام، جای اباالفضلِ علی ای حافظِ پرچمِ اباالفضل ای وارثِ خطبه‌های حیدر عالَم همه مبهوت که آمد از مَحملِ تو صدای حیدر الله الله تبارک‌الله... به جناب زینب و به رکاب زینب و نورِ حجاب زینب و به انقلاب زینب و فنِّ خطاب زینب و به فضائل زینب و زن کامله زینب و عامل و عادله زینب و عاقل و قابله زینب و منبرِ محملِ زینب و ابن مرجانه زمین خورده مقابلِ زینب و زینب زینب، زینب زینب زینب و بی معجری علی اکبر حائری

نشونه‌ی جونمی، ترونه‌ی زبونمی بهونه‌ی شبونمی، می‌بینمت تو خونمی جریان داری تو زندگیم حسین عزیزم از قدیم حسین همه باهم می‌ریم حرم همه باهم میگیم حسین حسین وا وا تو آیت اجابتی، تو رایت شجاعتی نهایت محبتی، والله قسم قیامتی شیش گوشه‌ت خونه‌ی دلم حسین رفیق اولم، حسین همینکه رو به کربلا به قبله مایلم حسین حسین وا وا نشونه ی جنونمی علی اکبر حائری

ای دلبر، دلربا، زیبا، مه لقا یار، با وفا،عباس اباالفضل علم می‌کوبه، زمین می‌لرزه چقدر دشمن تو، کمین می‌لرزه اباالفضل میره، یسار و یمین، می‌لرزه سرد شر میبره، بهتر میبره نفس یک لشکری و قمر می‌بره بدتر می‌بره، محشر میبره شمشیرش چو ذوالفقار حیدر، می‌بره ای جانا، جان جان طوفان بی کران شیر قهرمان،عباس اباالفضل میده آرامش، تا که می‌خنده میشه آماده ، مه تابنده رقیه واسش، میاد و زره می‌بنده یا اباالفضل.... مسلط می‌جنگه، راحت می‌جنگه توی میدون شیره، با اصالت می‌جنگه حضرت می‌جنگه، تا شط می جنگه پسر علی، چه با، سیاست می‌جنگه مولانا، علی‌ ای دلبر دلربا زیبا مه لقا علی اکبر حائری

صحن گوهرشاد اسم دوم بهشته آره والا آره والا دست خالی رد شم سلطان واسه تو زشته آره والا آره والا کس و کار منی خدای دل بردنی همیشه امضا برای حاجتام میزنی توی مشهد میخوام سلام بدم این دفعه از زبون همه پهلوونای مازنی السلام السلام ای شاه خوبان السلام السلام ای شاه مردان سلام برشاه دل شاه دلیران آقا موسی الرضا آقا امام رضا یه دور بگردم من و صحن وسرا یه دور بگردم یا رضا دورت بگردم سقا خونه ات آقا اکسیر حیاته آره والا آره والا جبرایئل حتی جز جمع زائراته آره والا آره والا رحمت بی حدی  تو دنیا پرچم زدی به عجب ضریحی و چه صحنی و چه گنبدی تو ته خوبی و من ته هرچی بدی این دفعه میخوام بگم با لهجه مشهدی یارضا یارضا خیلی طلایی مخوامت به مولا بزرگ مایی مثه اوکفترات شدم هوایی مثه تو نمیه هیچ کی خدایی آقا امام رضا جونوم فداته میگن حاتم  گدای خاک پاته صحن گوهرشاد مهدی رعنایی

روز دخترو تبریک میگم به دخترا علی الخصوص به دختره امام حسین رقیه جان دست کوچیکش سر پناه ما زینت دوش خو عمو عباس دختر امام حسین شرین زبانه عالمه سفره تو پهنه هرشب توی بین الحرمین حرمش برو ببین عشق ابوالفضل رو ببین نوه فاطمه بوده روز دختره علی اکبر حائری

گدا نوازه در خونشه که به روی همه بازه حرمشه که برا دلم نیازه کار خوبه اگه امام رضا بسازه چقدر خاطره دارم از صحن گوهرشاد گره هامو گره زدم به پنجره فولاد خانه آباد شدم خانه ات آباد اباالجواد درد و مداوا کرده اباالجواد گره‌هامو وا کرده اباالجواد دلمو دریا کرده آقامون به تنهایی کرامتو  معنا کرده یا علی بن موسی الرضا کریم عالم کبوترمو بیا بده پر و بالم گدای توامو به خودم می بالم گوشه حرم توئه که خوبه حالم به سمت مشهد شده  امشب دلم روونه همشیه سایه مهر تو رو سرمونه زیارتت مرحم درده پیر وجوونه امام رضا نگیری از من نگاه تو امام رضا دلم شده مبتلا تو امام رضا روی چشمام خاک پاتو می‌بوسم دست همه خادما و زائراتو اباالجواد مهدی رعنایی

نوکری ما بالاترین عبادته رزق محرّم همه، توی دهه‌ی کرامته من دلم توی شهرقم آرومه زندگیم دستِ حضرت معصومه خواهر امام رضا، تاج سر امام رضا ما رو به سفارش تو می‌خره امام رضا از گِل امام رضا، قلب و دل امام رضا ثواب زیارتت معادل امام رضا سر پناه می‌شه، واسه همه امام رضا آهوی بی کسم ولی، ضامنمه امام رضا خوبه که اهل، کشور ایرانم همیشه مدیون، حضرت سلطانم دلبرم امام رضا، تاج سرم امام رضا دلخوشی اوّلی و آخرم امام رضا کرَمه امام رضا، محترمه امام رضا وا می‌شه هر گره‌ای تو حرم امام رضا وقتی که میاد، اسم کرَم توو ذهن من دل منم می‌گه: کریم فقط آقام امام حسن باشم اون کمک کرده، که از زمین پاشم من می‌خوام کلب، امام حسن باشم عشق من امام حسن، نقل دهن امام حسن کی به دادم می‌رسه؟ مطمئنم امام حسن لطف مستدام حسن، نغمه‌ی رو لبام حسن من تو محشرم فقط داد می‌زنم، امام حسن حسن مولا دهه کرامت علی اکبر حائری

جان جانانی ضربانی ضربانی ولی نعمت ایرانی رضاجانی جان جانانی خدایی سلطانی شاه خراسانی علی موسی الرضا بی همانندی شیرین‌تر از قندی وقتی که میخندی علی موسی الرضا دلبری نوه ی ساقی کوثری محشری پسر موسی ابن جعفری بهترین پناهی تو برای زائرین شمس دین منو هم راهی کن اربعین ولی نعمت ایرانی مهدی رعنایی

داره رد میشه بره به سمت خونه یه مقداری توشه برداشته یه وقت صدای زوزه یه سگ نظرشو به خودش جلب کرد دیگه اصن یادش رفت خونه مریض داره همسرش باردار ا گوشتو جیگری که تهیه کرده بود ریز  کرد ریخت در مقابل این سگ خدایا من مشکل این بنده و مخلوق تو رو برطرف کردم با زوزش اظهار نیاز کرد به حرمت اینکه یک سگر رو این چنین بهش توجه کرد خدا به او عزتی داد در اصفهان نمازش اولین پرسی درسش اولین کرسی درس و متمول شد از طریق ارثی که بهش رسید و با این پول اول کاری که کرد یه مسجد ساخت تو اصفهان نه کم نظیر بی نظیر عزت خدا به عالم سید حسین مومنی

کار رو برای خدا انجام بده لازمم نیست کسی بفهمه اگر برای خدا کاری انجام دادی مخفیانه در روایته خدا ابا داره این کار که برای اون انجام گرفته از دید مردم مخفی بمونه خدا علنیش میکنه لازم نیست خودت علنی کنی بگی من این کارو کردم اصلا لازم نیست به خدا وگذار کن عملی که خالصا مخلصن به وجه الله خدا به اون عمل ارزش میده خدا اون عمل رو بزرگ میکنه کار برای خدا سید حسین مومنی

دو تا رفیق سالیان سال هم رفیقن هم بچه محلن هم همسایه یه اتفاقی افتاد با هم دیگه نزاع و دعواشون شد رفیق شماره یک چاقو کشیدزد به رفیق شماره دو رفیق شماره دو  توانمند بود دست و پیچوند چاقو رو گرفت زد به رفیق شماره ی یک اونی که اول زد فقط دو را زخمی کرد ولی دومی که زد درجا طرف مرد یکی رفت سینه ی قبرستون یکی رفت منتظر چوبه اعدام رفتیم زندان برای اینکه رضایت بگیریم خیلی به پدره من التماس کردم قبول نکرد به مادره التماس کرد چند سالش بوده نوزده سالش بوده خطای یک جوان سید حسین مومنی

این روایت شنیدن بعضی رفقا یه عده از اهل ری رفتن خدمت امام صادق علیه السلام آقا فرمود شما اهل کدوم شهرید گفتن اهل ری فرمود رحم الله اهل قم راوی عرض کرد آقا ما اهل ری هستیم فرمود رحم الله اهل قم بار سوم گفتن آقا ما اهل ری هستیم فرمود رحم الله اهل قم راوی میگه ساکت شدیم دیدیم این همه تعریف بسمونه بعد فرمود قم بلدنا در اون روایت و بلد شیعتنا سلام الله علی اهل تربتها مقدسه اهلها منا حدیث دیگر و نحن منهم بعد می‌فرماید به اون‌ها حضرت چه دعاها می فرماید البته بعد می‌فرماید در آخرین روایت حضرت می‌فرماید جوانانشون آخر زمان مرگ و میریشون زیاده چون استخفاف و سخریه دارند به بزرگتراشون به پیرمرداشون ادب نسبت به بزرگتراش نمی‌کند رحم الله اهل قم استاد بندانی