عشاق الرضا تهران

نوه شیر خدا قاسم قاسم مجتبی کربلا قاسم قاسم حرز بابات سپرش قاسم قاسم مرحبا به مادرت قاسم قاسم قاسم قاسم یل بی حمتایی بین میدان شبیه سقایی قاسم قاسم دلیر و شیر افکن قاسم قاسم به قدرت دارایی دم (یاقاسم یاقاسم) میگه یاعلی مدد قاسم قاسم عبدِ اللهُ و سمد قاسم قاسم کرد جوشن به تنش دشمن دشمن ولی بی زره اومد قاسم قاسم قاسم مثل حسن قدرت داره تیغ دستش عجب سرعت داره می‌جنگید و خدا هم می‌فرمود رزم قاسم خدا قوت داره دم (یاقاسم یاقاسم) تویی احلی من الاصل قاسم قاسم معنی واژه‌ی یل قاسم قاسم پسر شیر جمل قاسم قاسم پسر شیر جمل قاسم قاسم قاسم قاسم نمایان جنگیده پیش سقا عجب رزمی دیده از رعقشو بیا اولادش باش با انگشتش داره بازی میده دم (یاقاسم یاقاسم) در رگش خون حسن قاسم قاسم مست پیشونه حسین قاسم قاسم بند چمکشو نبسته معلومه شده مجنون حسین قاسم قاسم قاسم قاسم پر از احساسی تو قاسم روی عمو حساسی تو بابل استاد رزم سقا باش کودک کیه عموت عباسی تو دم (یاقاسم یاقاسم) نوه شیر خدا قاسم مجید رضانژاد

خدا کند که کسی پا به ماه به زمین نخورد خدا کند که کسی مادرش زمین نخورد خدا کند که کسی بی هوا زمین نخورد به ضرب پا وسط شعله ها زمین نخورد هزار مرد بیفتد به پیش چشم همه ولی زنی وسط کوچه ها زمین نخورد در ازدحام هجوم ستم ، در خانه خدا کند که زنی (پا به ما) زمین نخورد…. به آن عبا که علی روی همسرش انداخت زنی مقابل نامردها زمین نخورد به اشک چشم حسینش خدا کند دیگر که مادری جلوی بچه ها زمین نخورد زدند فاطمه را هر چه ، باز هم میگفت که من زمین بخورم ، مرتضی زمین نخورد پس از مدینه و این مادر و زمین خوردن خدا کند پسرش کربلا زمین نخورد خدا کند که کسی نیزه بی هوا نزند خدا کند که دگر بی هوا زمین نخورد الهی مادرت زمین نخوره صابر خراسانی

جز غم کسی به خانه من سر نمی زند اینجا که مرغ شوق دگر پر نمی زند در شهر خود غریبم و با درد آشنا در خانه غریب کسی سر نمی زند من دختر پیامبر و زان همه یکی دم از سفارشات پیمبر نمی زند می زد مرا مغیره و یک کس به او نگفت زن را کسی مقابل شوهر نمی زند بیش از خودم به حالت زینب دلم بسوخت مادر، کسی مقابل دختر نمی زند شاعر:سیدرضا موید میزد مرا مغیره مهدی رعنایی

خیمه گاه امن و امانه تا یه طرف حسینه یه طرف اباالفضل امنیت بین زنانه تا یه طرف حسینه یه طرف اباالفضل شمس و قمر به کنار هم یه طرف حسینه یه طرف اباالفضل کوه و قدرت عیان تا یه طرف حسینه یه طرف اباالفضل اونکه ندای خندش تسلی دل اباالفضله اونکه دل وا نکرده یه دفعه به گله اباالفضله اونکه رباب از اسمش همیشه خجله اباالفضله سپهسالاره امیره و سرداره اباالفضل همیشه رویای مشکو در سر داره اباالفضل از اول با عشق بچه های زهرا بزرگ شد غزال حیدر محاله دست برداره وسط معرکه تو میدون یه طرف رقیه یه طرف اباالفضل توی شلوغی نخلستون یه طرف رقیه یه طرف اباالفضل خیمه گاه امن و امانه امیر برومند

بگذریم خودت خوبی سرت خوبه گلوت خوبه میزد با طعنه هی بهم می گفت عموت خوبه راستی منو دیدی تو رو دیدم که جا خوردی بوی نون تازه ست بدون من غذا خوردی بگذریم خودت خوبی سرت خوبه گلوت خوبه میزد با طعنه هی بهم می گفت عموت خوبه راستی منو دیدی تو رو دیدم که جا خوردی بوی نون تازه ست بدون من غذا خوردی بگذریم خودت خوبی مجید رضانژاد

یه لشکر پر از داد و هلهله‌ست به لشکر پر از شور و ولوله‌ست یه لشکر پر از شمر و حرمله‌ست دلشوره دارم .. شده بغض جنگ جمل شدید حسن دیده دشمن تو رو که دید واسه‌ت نقشه‌ی تازه‌ای کشید ای تک‌سوارم .. با تیر و نیزه‌شون ، شد قامتت نشون از پیکر عسل ، میریزه جای خون اسبا یکی یکی ، رد میشن از تنت ضرب المثل شدی ، با قد کشیدن عجب روضه‌ای شد تو کربلا به یاد غم و رنج کوچه‌ها بازم تازه شد داغ مجتبی عزا به پا شد .. یه دشت و یه قاسم، یه دشمن و با اسبا تنش رو فشردن و توو خیمه زَنا غرق شیوَن و غوغا بپا شد .. اسم علی رو برد ، فرق سرش شکست خون لخته‌ها چه زود ، راه گلوشُ بست پهلوی زخمی و ، بازوی پُر ورم زینب رسید و گفت ؛ « ای وای مادرم» ای حسین…. علی اکبر که جوشن داشت آن شد تو که جوشن نداری وای بر من ای تک سوارم مهدی رعنایی

باید غبار صحن تو را طوطیا کنند « آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند» هو هوی باد نیست که پیچیده در رواق خیل ملائکند رضا یا رضا کنند بازار عاشقان تو از بس شلوغ شد ما شاعرت شدیم که مارا سوا کنند «هر گز نمیرد آنکه دلش» جلد مشهد است حتی اگر که بال و پرش را جدا کنند هر کس به مشهد آمد و حاجت گرفت و رفت او را به درد کرببلا مبتلا کنند دردی عظیم و سخت که آن درد را فقط با یک نگاه گوشه ی چشمت دوا کنند از آن حریم قدسی ات آقای مهربان «آیا شود که گوشه ی چشمی به ما کنند» غبار صحن تو صابر خراسانی

ما جواب هل من ناصر تو هستیم اربعین کرببلا زائر تو هستیم انشاالله یا ثارالله ما ملت امام حسینیم از تربت امام حسینیم تا لحظه ظهور مهدی در بیعت امام حسینیم انشاالله یا ثارالله قلبی لدیک و سلام علیک اللهم الرزقنا کرببلا فی یوم اربعین انشاالله ماه خون و قیام است این کلام امام است شیعه را صلح و سازش با ستمگر حرام است شیعه یار حسین است در کنار حسین است هرکه آزاده باشد جان نثار حسین است جواب هل من ناصر محمدحسین حدادیان

من یه روضه بگم برم حیفمه هر وقت تو این محله ها خودمون روضه اومدم سختی داره اما راحتی روضه هم داره شیرفهم روضه میشی ماها دعوا زیاد دیدیم به حساب این که محلمون دعوا زیاد دیدیم تعارفم نداریم چه حق با یارو باشه  چه حق نباشه اگه زن باهاش باشه ما دیدم اینو میگی برو شانس آوردی زن باهاته حتی اگه یکی برسه ببینه داری با کسی دعوا میکنی طرف زن باشه میاد یقتو میگیره بزار زن و بچش برن بعد برو دعوا از اون ته داره میگه چی میگی از آن زمان که به سر نیزه ها هلم دادند بابا زنو نمیزنن از آن زمان که به سر نیزه ها هلم دادند نشست و حرف نزد گوشه گیر شد زینب بگذار زن و بچه اش برن حیدر خمسه

منم که خیبر شکنم منم همان شیر ژیان به قلب لشکر میزنم حیدرم من مالک محشرم من ساقی کوثرم من هستم ناتمام حیدر من زینت منبر من جان پیغمبرم من بر عالم امام منم که خیبر شکنم منم همان شیر ژیان به قلب لشکر میزنم حیدرم من مالک محشرم من ساقی کوثرم من هستم ناتمام حیدر من زینت منبر من جان پیغمبرم من بر عالم امام مالک محشرم من محمود عیدانیان

دل گره خورده بر آن زلف تو در توی تو پیچ موی تو شده بین الحرمین طاق دو ابروی تو جانان علی اکبر میریزه از رخ تو جلوه پیغمبری گفتی تو اکبری وارث خیبری نوه زیبای فاطمه و حیدری جانان علی اکبر قد رعنایت سرو سپیدار شده کربلا مهد احمد مختار شده دور تا دور سرت آینه می چرخاندی قامتت شانه به شانه با علم یار شده ماشاالله الله بر قدرت اکبر حیدر در هیبت اکبر احمد در صولت اکبر علی اکبر علی اکبر جانان علی اکبر امیر برومند

چه خواب خوشی میدیدم یهو زد و عمو از خواب پریدم عمو یه چیزایی شنیدم که سر تو این نامردا بریدن چقدر خوابای خوبی دیدم عمو خودم رو تو بغل تو دیدم چه روزگاری خوبی داشتیم عمو عجب بر و بیایی داشتیم تو که رفتی عمو سر بازار رفتیم عمو بین انزار رفتیم خواب خوشی میدیدم مجید رضانژاد

تا لاله گون شود کفنم بیشتر زدند از قصد روی زخم تنم بیشتر زدند قبل از شروع ذکر رجز مشکلی نبود گفتم که زاده ی حسنم بیشتر زدند این ضربه ها تلافی بدر و حنین بود گفتم علی وبر دهنم بیشتر زدند از جنس شیشه بود مگر استخوان من دیدند خوب می شکنم بیشتر زدند می خواستند از نظر عمق زخم ها پهلو به فاطمه بزنم بیشتر زدند تا از گلم گلاب غلیظی در آوردند با نعل تازه بر بدنم بیشتر زدند دیدند پا ز درد روی خاک می کشم در حال دست و پا زدنم بیشتر زدند یادگار امام حسن مهدی رعنایی

رسید وقت سفر سربه زیر شد زینب حسین چشم تو روشن اسیر شد زینب هزار زخم روی پیکرت دهن وا کرد هزارسال ز داغ تو پیر شد زینب سه چهار مرتبه با شمر همکلام شده نداشت چاره دگر ناگزیر شد زینب چقدر پای غنیمت کتک ز لشگر خورد چقدر زخمی مشتی فقیر شد زینب گرسنه بود ولی تازیانه خیلی خورد غذا نبود ولی خوب سیر شد زینب همانزمان که به سرنیره ها هلش دادند نشست و حرف نزد گوشه گیر شد زینب نبودن تو و عباس کار خودرا کرد و با سنان و شبث هم مسیر شد زینب بگیر گوش خودت را کسی صدایش کرد بلند شو همه رفتند دیر شد زینب رسید وقت سفر حیدر خمسه

دست مرا دیگر نمیگیری حتی حال مرا دیگر نمپرسی حتی حسین لکنت گرفته دختر شیرین زبانت از سایه دست کسی ترسید حتی در خیمه دست از گریه بی اشک شسته تیر سه شعبه آمد و خندید حتی گهواره خالی تکان دادن ندارد بس کن رباب حسین دیدی چه آمد بر سر خواهر به نی دست کسی معجر ندیدم حسین من روی دستت نعل های تازه دیدم تو دست کم انگشت و انگشتر ندیدی حسین دیدم کمک می خواستی دست مرا دیگر نمیگیری صابر خراسانی

باید مصیبت های زینب را بیان کرد حالا که دیگر بین ما بیگانه ای نیست روزی به زلفت شانه میزد دست زینب جز پنجه های شمر حالا شانه ای نیست این‌چندمین بار است زینب میشمارد انگار که در قافله دردانه ای نیست از بس سرت افتاده از بالای نیزه دیگر به روی صورت تو چانه ای نیست عباس چشمان خودش را بسته یعنی جای حرم در بزمِ بی شرمانه ای نیست….. مصیبت های زینب حیدر خمسه

آخر یه روز شیعه برات حرم می سازه حرم برای تو شه کرم می سازه آخر یه روز مهدی برات ضریح می سازه مثل ضریح شش گوشه بهش می نازه به کوری وهابی و دشمن حیدر بقیع تو آباد میشه گل پیمبر خدا کنه حاجت ما یه روز روا شه بقیع خاکت هم مثه کرب و بلا شه آخر یه روز ضریحتو بغل می گیریم حسن حسن می گیم پای ضریح می میریم آخر برات یه گنبد طلا می سازیم شبیه گنبد امام رضا می سازیم پنجره فولاد می سازیم حاجت می گیریم دخیل می بندیم که پای دخیل بمیریم سقا خونه بپا کنیم با شور و احساس بالا سر ام البنین (س) مادر عباس کریم تر از تو به خدا کسی ندیده خدا کریم تر از تو رو نیافریده السلام علی الکریم مهدی رعنایی

آمده ام، آمدم ای شاه پناهم بده خط امانی ز گناهم بده ای حرمت ملجأ درماندگان دور مران از در و راهم بده ای گل بی خار گلستان عشق قرب مکانی چو گیاهم بده لایق وصل تو که من نیستم اِذن به یک لحظه نگاهم بده ای که حَریمت به مَثَل کهرباست شوق وسبک خیزی کاهم بده تاکه ز عشق تو گدازم چو شمع گرمی جان سوز به آهم بده لشکرشیطان به کمین من است بی کسم ای، شاه پناهم بده از صف مژگان نگهی کن به من با نظری، یار و سپاهم بده در شب اول که به قبرم نهند نور بدان شام سیاهم بده ای که عطا بخش همه عالمی جمله ی حاجات مرا هم بده اسارت صابر خراسانی

نگرانم اگه دستم از تو جداشه بمیرم نگرانم قیامت اگه دامنت رو نگیرم نگرانم کمکم کن جوونیم گذشت و هنوز بیخیالم کمکم کن دارم پیر میشم کن نگاهی به حالم نگرانم برا نوکرات خیلی این روزا من نگرانم برا مرد و زن گریه کن سینه زن نگرانم کمکش کن مریضه یه گوشه کنار ی خوابیده کمکش کن نفس گرفته محرم ندیده کمکش کن نگرانم روح الله رحیمیان

سلطان ملک اقتدار یاحیدر یاحیدر صاحب تیغ ذوالفقار یاحیدر یاحیدر غران تو میدون وقتی پا میذاری دشمنت میگه الفرار یاحیدر یاحیدر چه فرمانده ی بی باکی عجب شیر خطرناکی رجز میخونی تو میدون به ولله که کولاکی با ادب علی و شاه باجذب علی و ذکر دم به دم علی و بهترین قسم علی علی علی جان علی و شور جاودان علی و نور آسمان علی و مرد قهرمان علی علی علی یاحیدر یاحیدر تو هستی قتال العرب یاحیدر یاحیدر ای شاه هاشمی نسب یاحیدر یاحیدر وقتی که درب قلعه رو ازجا در آوردی دشمن می گفت یاللعجب یاحیدر یاحیدر علی نامی و جنگاور علی صف شکن لشکر زدی مرحبو له کردی جزاک الله یاحیدر باغضب علی و شاه لا کشف علی و سرور عرب علی و هاشمی نسب علی علی علی باصفا علی و شور سینه ها علی و معدن سخا علی و تک یل خدا علی علی علی یاحیدر یاحیدر سلطان ملک اقتدار امیر برومند

آمد به پا بلند شود خورد بر زمین مجبور شد که خواهر خود را صدا کند کارش به التماس کشیده ولی چه سود باید حسین چند عبا دست و پا کند مثل انار دانه شده ریخت بر زمین وقتی ز خاک خواست تنش را جدا کند تا خیمه‌گاه جمع جوانان به خط شدند شاید که تکه تکه تنش جا به جا کند تا دید خواهر آمده شد غصه‌اش دوتا حالا عزا گرفته چه سازد، چه‌ها کند کم نیست چشم خیره سر شوم بد نظر ای کاش می‌شد این همه لشگر حیا کند می‌کوشد از میان تب‌ها و دشنه‌ها حتی ز روی تیغ، علی را سوا کند درگیر بود ساقۀ نیزه به سینه‌اش راهی نبود تا گرۀ بسته وا کند کتفش ز جای ضرب تبر باز مانده است هر ضربه آمده که یکی را دوتا کند بد جور دوختند تنش را به سطح خاک باید شروع به کندن سر نیزه‌ها کند مانند خاک روی زمین پخش شد تنش طوری زدند آرزوی بوریا کند حسین جان داده صابر خراسانی

خورشید من به ذره خاکی نظاره کن دنیای بی فروغ مرا پرستاره کن سوگند می‌دهم به تن پاره‌پاره‌ات پرونده گناه مرا پاره پاره کن خورشید من به ذره خاکی نظاره کن دنیای بی فروغ مرا پرستاره کن سوگند می‌دهم به تن پاره‌پاره‌ات پرونده گناه مرا پاره پاره کن خورشید من به ذره خاکی نظاره کن دنیای بی فروغ مرا پرستاره کن سوگند می‌دهم به تن پاره‌پاره‌ات پرونده گناه مرا پاره پاره کن خورشید من مهدی رعنایی

بی رمق بود و تا تکان میخورد به تنش نیزه و کمان میخورد وقتی افتاد دوره اش کردند چه لگد ها از این و آن میخورد هر کسی خسته بود عقب میرفت بدن خسته همچنان میخورد همه رفتند ، شمر ول کن نیست شمر تا رفت از سنان میخورد زیر لب گفت آب آب ، اما چکمه ها بود بر دهان میخورد بی رمق بود روح الله رحیمیان

راست می گوینــد کـه در احتضـــار افــتاده ای مادرت یکـــبار  تـو پنجــــاه بـــــار افتـــــاد ه ای روضــــه خــــوان دست زهـرای ز کار افتاده ای روی خاک حــــجره هم چشم انتظار افتاده ای این نشستن ها و این برخاستن ها یک طـرف بی جــــواد افتـــــادنت اقـــــای تــنها یک طرف راست می گوینــد کـه در احتضـــار افــتاده ای مادرت یکـــبار  تـو پنجــــاه بـــــار افتـــــاد ه ای روضــــه خــــوان دست زهـرای ز کار افتاده ای روی خاک حــــجره هم چشم انتظار افتاده ای این نشستن ها و این برخاستن ها یک طـرف بی جــــواد افتـــــادنت اقـــــای تــنها یک طرف عبا به سر صابر خراسانی

در حریم قدسی‌‌ات بال مناجاتی بده گنبدت دل می‌‌برد، وقت ملاقاتی بده دست‌هایم خالی از پیش است، سوغاتی بده من، فقیرم، تکه‌نانی بهر خیراتی بده از کنار تو گدا با دست خالی رد نشد نیست عاقل هر کسی دیوانه مشهد نشد از دم گرمت مسیحا صاحب دم می‌شود بی‌ تو باشم حضرت خورشید، سردم می‌‌شود نان برای خوردن و بردن فراهم می‌شود من زیادی‌ام فقط؟ از سفره‌ات کم می‌‌شود؟ ما لبِ تشنه، لب ِدریایمان پیش شماست هرکجا باشیم هم یک پایمان پیش شماست این حرم را چشم‌های تار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار می‌خواهد چه‌کار؟ دل به تو بسته طنابِ دار می‌خواهد چه‌کار؟ خب جوابش را بده اصرار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار را آورده است تو جوابش را بده، دکتر جوابش کرده است من که زائر بوده‌ام یک مرتبه در این حرم وقت مرگ و در فشار قبر و روز محشرم تو خودت گفتی که منت می‌گذاری بر سرم قول دادی ور نه نام مادرت را می‌‌برم سوختم در عشق تو خورشید، خاموشم نکن مرگ من در وقت تنهایی فراموشم نکن در حریم قدسی ات صابر خراسانی