راس الحسین تهران

غم تو میون هر قلب و دلی حسین یارالی حسین یارالی حسین با غمت چه کنم تشنه کربلا بگو السلام علی من حتک حرمته وای نفس المهموم بدم المظلوم ابی عبدالله وای سید الشهدا شاه کرببلا یکی میزنه هی نیزه به گلوی تو جای چکمه قاتل مونده به روی تو داره میزنه بر سر زینب غم زده پاشو خواهرو بعد از خیمه به سوی تو السلام علی خامس اصحاب کسا السلام علی خامس اصحاب کسا خاک کرببلا پر شده از خون خدا السلام من استجابه الدعا وای نفس المهموم بدم المظلوم ابی عبدالله غمت میون هر قلب ابوالفضل بختیاری

پای پرچمای تو من سربه‌راه شدم خیلی وقته خسته از هرچی گناه شدم شب که میشه روضه‌هات آقا تو گوشمه عشق من پیرهن سیاهی که میپوشمه میزنم سینه ٬ پای این روضه که دلم تنگ حرم یاره میزنم سینه ٬ داره میبینه مادرت چشمامو که میباره “نازنین آقا ٬ نازنین آقا نزنی رومو به زمین آقا” مهر تربتت چه رنگی داد نمازمو دیدی هر قنوت من دست نیازمو اونقده بهت میاد آقا کرم کنی سائلت رو باز نمک‌گیر حرم کنی ای کس و کارم ٬ یار و غم‌خوارم نمیگم دیگه که گرفتارم میگم آقاجون ٬ به گرفتاری چه غمی دارم که حسین دارم “نازنین آقا ٬ نازنین آقا نزنی رومو به زمین آقا” از حرم بگو واسه‌ م زیبا شه لحظه‌ هام هرجا هستم حس کنم الان تو کربلام حرف کربلا که میشه بوی سیب میاد توی روضه‌ها چه شب‌ ها که حبیب میاد میزنه سینه ٬ میره میشینه دم در با چشمایی که دریاست میخونه آروم ٬ به زیر بارون یاحسین جان مادرت هم اینجاست “نازنین آقا ٬ نازنین آقا نزنی رومو به زمین آقا” پای پرچمای تو جواد حقیقت پای پرچمای تو من سربه‌راه شدم خیلی وقته خسته از هرچی گناه شدم شب که میشه روضه‌هات آقا تو گوشمه عشق من پیرهن سیاهی که میپوشمه میزنم سینه ٬ پای این روضه که دلم تنگ حرم یاره میزنم سینه ٬ داره میبینه مادرت چشمامو که میباره “نازنین آقا ٬ نازنین آقا نزنی رومو به زمین آقا” پای پرچمای تو جواد حقیقت

آسمون تاریکه کوچمون باریکه میگیره دستامو بی حیا نزدیکه میگیره دستامو بی حیا نزدیکه من روضه خونه مادرم من پسر بزرگ ترم بین کوچه ها شکست غرور علی پرورم نمیزنن به خدا کبوترو نمیزنن گل یاس حیدرو نمیزنن جلو بچه مادرو نمیزنن… مگه دست بر میداشت مادرم افتاد چقدر بهم برخورد سر مادرم داد زد من گریه میکنم زیاد که دیگه به یادم نیاد مادرمو زد بی هوا خدا برا هیچ کس نخواد نمیزنن نفس پیمبرو نمیزنن یه شکسته پیکرو نمیزنن جلو بچه مادرو نمیزنن به خدا کبوترو نمیزنن گل یاس حیدرو آسمون تاریکه جواد حقیقت آسمون تاریکه کوچمون باریکه میگیره دستامو بی حیا نزدیکه میگیره دستامو بی حیا نزدیکه من روضه خونه مادرم من پسر بزرگ ترم بین کوچه ها شکست غرور علی پرورم نمیزنن به خدا کبوترو نمیزنن گل یاس حیدرو نمیزنن جلو بچه مادرو نمیزنن… مگه دست بر میداشت مادرم افتاد چقدر بهم برخورد سر مادرم داد زد من گریه میکنم زیاد که دیگه به یادم نیاد مادرمو زد بی هوا خدا برا هیچ کس نخواد نمیزنن نفس پیمبرو نمیزنن یه شکسته پیکرو نمیزنن جلو بچه مادرو نمیزنن به خدا کبوترو نمیزنن گل یاس حیدرو آسمون تاریکه جواد حقیقت

زیر باران دوشنبه بعد از ظهر اتفاقی مقابلم رخ داد وسط کوچه ناگهان دیدم زن همسایه بر زمین افتاد سیب‌ها روی خاک غلطیدند چادرش در میان گرد و غبار قبلا این صحنه را… نمی‌دانم در من انگار می‌شود تکرار آه سردی کشید، حس کردم کوچه آتش گرفت از این آه و سراسیمه گریه در گریه پسر کوچکش رسید از راه گفت: آرام باش! چیزی نیست به گمانم فقط کمی کمرم… دست من را بگیر، گریه نکن مرد گریه نمی‌کند پسرم چادرش را تکاند، با سختی یا علی گفت و از زمین پا شد پیش چشمان بی‌تفاوت ما ناله‌هایش فقط تماشا شد صبح فردا به مادرم گفتم گوش کن! این صدای روضه‌ی کیست طرف کوچه رفتم و دیدم در و دیوار خانه‌ای مشکی است **** با خودم فکر می‌کنم حالا کوچه ما چقدر تاریک است گریه، مادر، دوشنبه، در، کوچه راستی! فاطمیه نزدیک است… زهرا پشت در ابوالفضل بختیاری زیر باران دوشنبه بعد از ظهر اتفاقی مقابلم رخ داد وسط کوچه ناگهان دیدم زن همسایه بر زمین افتاد سیب‌ها روی خاک غلطیدند چادرش در میان گرد و غبار قبلا این صحنه را… نمی‌دانم در من انگار می‌شود تکرار آه سردی کشید، حس کردم کوچه آتش گرفت از این آه و سراسیمه گریه در گریه پسر کوچکش رسید از راه زهرا پشت در ابوالفضل بختیاری