ریحانه النبی تهران

میخونم هر سحر آروم سلام الله علی سید المظلوم میخونم هر سحر آروم سلام الله علی سید المظلوم دوباره اسمت روی لب گل کرده دلم هر جایی باشه بر میگرده، کربلا، کربلا، کربلا میخونم هر سحر آروم سلام الله علی سید المظلوم دوباره اسمت روی لب گل کرده دلم هر جایی باشه بر میگرده کربلا کربلا کربلا ای جان من کف عمان من ای ذکر تو شور بیان من اسم تو حسین هر ضربان من جانم جانم جانم ای جان من مولا حسین سیدنا حسین میخونم هر سحر آروم سلام الله علی سید المظلوم دوباره اسمت روی لب گل کرده دلم هر جایی باشه بر میگرده کربلا، کربلا، کربلا، میخونم هر سحر آروم محمدحسین پویانفر

به تو از دور سلام به سلیمان جهان از طرف مور سلام به تو از دور سلام به حسین از طرف وصله ناجور سلام به تو از دل بسته شدم به شبای جمعه کربلا وابسته شدم به تو دل بسته شدم به خدا من از همه به غیر تو خسته شدم به تو از دور سلام به سلیمان جهان از طرف مور سلام به تو از دور سلام به حسین از طرف وصله ناجور سلام به تو از دل بسته شدم به شبای جمعه کربلا وابسته شدم به تو دل بسته شدم به خدا من از همه به غیر تو خسته شدم به سلیمان جهان محمدحسین پویانفر

سینه زنا مع امام منصور حی علی کرببلا انشاالله زمین نه مونه این علم و این پرچم حسین حسین میگن یه روز همه عالم بهترین اربابی لطف تو بی منت نقش باب القبلت ادخلو فی الجنت گریه کنا مع امام منصور سینه زنا مع امام منصور حی علی کرببلا انشاالله زمین نه مونه این علم و این پرچم حسین حسین میگن یه روز همه عالم بهترین اربابی لطف تو بی منت نقش باب القبلت ادخلو فی الجنت گریه کنا مع امام منصور مع امام منصور محمدحسین پویانفر

کرده ام نذر که عمری ز غمت گریه کنم آه از دل کشم و از علمت گریه کنم گر دلم سوخته است لطف به من کرده خدا بهر آن است که سوزم ز غمت گریه کنم گاه در ماتم تو بر سر و بر سینه زنم گاه بنشینم و زیر علمت گریه کنم منم آن سائل درمانده که با دست تهی در دل شب به امید کرمت گریه کنم به غبار حرم کرببلایت سوگند دوست دارم که شبی در حرمت گریه کنم کاش آیی دم مردن به سر بالینم تا نهم صورت خود بر قدمت گریه کنم کرده ام نذر که عمری ز غمت گریه کنم آه از دل کشم و از علمت گریه کنم گر دلم سوخته است لطف به من کرده خدا بهر آن است که سوزم ز غمت گریه کنم گاه در ماتم تو بر سر و بر سینه زنم گاه بنشینم و زیر علمت گریه کنم منم آن سائل درمانده که با دست تهی در دل شب به امید کرمت گریه کنم به غبار حرم کرببلایت سوگند دوست دارم که شبی در حرمت گریه کنم کاش آیی دم مردن به سر بالینم تا نهم صورت خود بر قدمت گریه کنم حسین غریب محمدحسین پویانفر

تا خداوندی خدا برجاست پرچم شاه کربلا برپاست یا حسین یا حسین عاشقی می‌کنیم باز مثل همون قدیما نمیزاریم بگیرن امام حسین رو از ما محال کربلا من رو صدا نکنه به عهد هرساله ما وفا نکنه من و فراق اربعین خدا نکنه یا حسین نحن بحماک یا حسین حلت بفنائک تا خداوندی خدا برجاست پرچم شاه کربلا برپاست یا حسین یا حسین عاشقی می‌کنیم باز مثل همون قدیما نمیزاریم بگیرن امام حسین رو از ما محال کربلا من رو صدا نکنه به عهد هرساله ما وفا نکنه من و فراق اربعین خدا نکنه یا حسین نحن بحماک یا حسین حلت بفنائک عاشقی می کنیم باز محمدحسین پویانفر

میخونم هر سحر آروم سلام الله علی سید المظلوم میخونم هر سحر آروم سلام الله علی سید المظلوم دوباره اسمت روی لب گل کرده دلم هر جایی باشه بر میگرده، کربلا، کربلا، کربلا میخونم هر سحر آروم سلام الله علی سید المظلوم دوباره اسمت روی لب گل کرده دلم هر جایی باشه بر میگرده کربلا کربلا کربلا ای جان من کف عمان من ای ذکر تو شور بیان من اسم تو حسین هر ضربان من جانم جانم جانم ای جان من مولا حسین سیدنا حسین میخونم هر سحر آروم سلام الله علی سید المظلوم دوباره اسمت روی لب گل کرده دلم هر جایی باشه بر میگرده کربلا، کربلا، کربلا، می خونم هر سحر محمدحسین پویانفر

هنوز هم که هنوز است ما عزاداریم و هست پرچم سرخ تو بر سر هر بام که گفته است حسینیه ها شود تعطیل که گفته روضه و غم را دگر کنیم تمام تمام دلخوشی ما همین محرم توست بدون بزم عزا خوب نیست این ایام ای به شرط آن که بهانه به مقرضان ندهیم به وقت روضه و گریه دلخوشی مامحرم است محمدحسین پویانفر

میخونم هر سحر آروم سلام الله علی سید المظلوم میخونم هر سحر آروم سلام الله علی سید المظلوم دوباره اسمت روی لب گل کرده دلم هر جایی باشه بر میگرده، کربلا، کربلا، کربلا میخونم هر سحر آروم سلام الله علی سید المظلوم دوباره اسمت روی لب گل کرده دلم هر جایی باشه بر میگرده کربلا کربلا کربلا ای جان من کف عمان من ای ذکر تو شور بیان من اسم تو حسین هر ضربان من جانم جانم جانم ای جان من مولا حسین سیدنا حسین میخونم هر سحر آروم سلام الله علی سید المظلوم دوباره اسمت روی لب گل کرده دلم هر جایی باشه بر میگرده کربلا، کربلا، کربلا، میخونم هر سحر محمدحسین پویانفر

اگرم اجل ندهد امان به محرمت برسم حسین تا امان بده که به روضه ی تو نفسم حسین به سیاهی علمت قسم به شلوغی حرمت قسم تو همه کسم به خودت قسم نسپاریم همه کسم حسین نه چو می شفا نه چو زر جلا نه چو سگ وفا به تو کرده ام تو کس منی تو بس منی همه شب دعا به تو کرده ام اگرم سیه اگرم کریم اگرم ز وصل تو بی نصیب نه که دشمنم که ز غفلتم بوده هر جفا به تو کرده ام سحرم تویی قمرم تویی ثمر دو چشم ترم تویی به جهنمت برم اگر به خدا قسم سپرم تویی دو برس به این من ناخلف که به ادعا شده گفته ام پدرم تویی غریب ارباب اگرم اجل ندهد امان محمدحسین پویانفر

به لحظه ی بریدن سرت آه می کشم برای پاره های پیکرت آه می کشم به اشک و ناله های خواهرت آه می کشم برای ضجه های مادرت آه می کشم از گودال صدا میاد شمر داره کجا میاد خولی داره واسه چی سمت قتلگاه میاد حسین آه آه آه برای بریدن سر از قفا آه میکشم وقتی که میزدی تو دست و پا آه میکشم برای صدای آه بچه هات آه میکشم برای طفل پشت خیمه ها آه میکشم برا بریدن سرت آه میکشم محمدحسین پویانفر

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید فغان که بخت من از خواب در نمی‌آید صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش که آب زندگیم در نظر نمی‌آید قد بلند تو را تا به بر نمی‌گیرم درخت کام و مرادم به بر نمی‌آید مگر به روی دلارای یار ما ور نی به هیچ وجه دگر کار بر نمی‌آید مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید وز آن غریب بلاکش خبر نمی‌آید ز شست صدق گشادم هزار تیر دعا ولی چه سود یکی کارگر نمی‌آید بسم حکایت دل هست با نسیم سحر ولی به بخت من امشب سحر نمی‌آید در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز بلای زلف سیاهت به سر نمی‌آید ز بس که شد دل حافظ رمیده از همه کس کنون ز حلقه زلفت به در نمی‌آید نفس بر آمد محمدحسین پویانفر

خوشا دردی!که درمانش تو باشی خوشا راهی! که پایانش تو باشی خوشا چشمی!که رخسار تو بیند خوشا ملکی! که سلطانش تو باشی خوشا آن دل! که دلدارش تو گردی خوشا جانی! که جانانش تو باشی خوشی و خرمی و کامرانی کسی دارد که خواهانش تو باشی چه خوش باشد دل امیدواری که امید دل و جانش تو باشی! همه شادی و عشرت باشد، ای دوست در آن خانه که مهمانش تو باشی گل و گلزار خوش آید کسی را که گلزار و گلستانش تو باشی چه باک آید ز کس؟ آن را که او را نگهدار و نگهبانش تو باشی مپرس از کفر و ایمان بی‌دلی را که هم کفر و هم ایمانش تو باشی مشو پنهان از آن عاشق که پیوست همه پیدا و پنهانش تو باشی برای آن به ترک جان بگوید دل بیچاره، تا جانش تو باشی عراقی طالب درد است دایم به بوی آنکه درمانش تو باشی دین و ایمانم محمدحسین پویانفر

آقا سلام دوای دردامی آرامش همه ی دنیامی ای سایه ی سرم عزیزم من کجا برم عزیزم غیر این حرم عزیزم آقا به داد من رسیدی اشک چششممو که دیدی التماسمو شنیدی حسین آقای منی دلیل نفس های منی تو امید فردای منی همه دین و دنیای منی از خونه ی تو جای دیگه آقا نمیرم یه روزی از عشقت میمیرم برات شهادت میگیرم آقا لطفی که کرده ای تو به من مادرم نکرد ای مهربان تر از پدر و مادرم حسین آقا سلام محمدحسین پویانفر

اَلسَّلامُ عَلَيک يااَمينَ اللَّهِ فى‏ اَرْضِهِ، وَحُجَّتَهُ عَلى‏ عِبادِهِ، اَلسَّلامُ عَلَيک يا اَميرَ الْمُؤْمِنينَ، اَشْهَدُ اَنَّک جاهَدْتَ فِى اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ، وَعَمِلْتَ بِکتابِهِ، وَاتَّبَعْتَ سُنَنَ نَبِيهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِ وَآلِهِ، حَتّى‏ دَعاک اللَّهُ اِلى‏ جِوارِهِ، فَقَبَضَک اِلَيهِ بِاخْتِيارِهِ، وَاَ لْزَمَ اَعْدائَک الْحُجَّةَ مَعَ مالَک مِنَ الْحُجَجِ‏ الْبالِغَةِ عَلى‏ جَميعِ خَلْقِهِ اَللّهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسى‏ مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِک‏ راضِيةً بِقَضآئِک، مُولَعَةً بِذِکرِک وَدُعآئِک، مُحِبَّةً لِصَفْوَةِ اَوْلِيآئِک، مَحْبُوبَةً فى‏ اَرْضِک وَسَمآئِک، صابِرَةً عَلى‏ نُزُولِ بَلائِک، شاکرَةً لِفَواضِلِ نَعْمآئِک، ذاکرَةً لِسَوابِغِ آلآئِک، مُشْتاقَةً اِلى‏ فَرْحَةِ لِقآئِک، مُتَزَوِّدَةً التَّقْوى‏ لِيوْمِ جَزآئِک، مُسْتَنَّةً بِسُنَنِ اَوْلِيآئِک، مُفارِقَةً لِأَخْلاقِ اَعْدائِک، مَشْغُولَةً عَنِ الدُّنْيا بِحَمْدِک وَثَنآئِک، پس پهلوى‏ روى مبارک خود را برقبر گذاشت وگفت: اَللّهُمَّ اِنَّ قُلُوبَ الْمُخْبِتينَ اِلَيک والِهَةٌ، وَسُبُلَ الرَّاغِبينَ اِلَيک شارِعَةٌ، وَاَعْلامَ الْقاصِدينَ اِلَيک واضِحَةٌ، وَاَفْئِدَةَ الْعارِفينَ مِنْک فازِعَةٌ، وَاَصْواتَ الدَّاعينَ اِلَيک صاعِدَةٌ، وَاَبْوابَ الْإِجابَةِ لَهُمْ مُفَتَّحَةٌ، وَدَعْوَةَ مَنْ ناجاک مُسْتَجابَةٌ، وَتَوْبَةَ مَنْ‏ اَنابَ اِلَيک مَقْبُولَةٌ، وَعَبْرَةَ مَنْ بَکى‏ مِنْ خَوْفِک مَرْحُومَةٌ، وَالْإِغاثَةَ لِمَنِ اسْتَغاثَ بِک مَوْجُودَةٌ، وَالْإِعانَةَ لِمَنِ اسْتَعانَ بِک مَبْذُولَةٌ، وَعِداتِک لِعِبادِک مُنْجَزَةٌ، وَزَلَلَ مَنِ اسْتَقالَک مُقالَةٌ، وَاَعْمالَ‏ الْعامِلينَ لَدَيک مَحْفُوظَةٌ، وَاَرْزاقَک اِلَى الْخَلائِقِ مِنْ لَدُنْک نازِلَةٌ، وَعَوآئِدَ الْمَزيدِ اِلَيهِمْ واصِلَةٌ، وَذُنُوبَ الْمُسْتَغْفِرينَ مَغْفُورَةٌ، وَحَوآئِجَ خَلْقِک عِنْدَک مَقْضِيةٌ، وَجَوآئِزَ السَّآئِلينَ عِنْدَک مُوَفَّرَةٌ، وَ عَوآئِدَ الْمَزيدِ مُتَواتِرَةٌ، وَمَوآئِدَ الْمُسْتَطْعِمينَ مُعَدَّةٌ، وَمَناهِلَ الظِّمآءِ مُتْرَعَةٌ، اَللّهُمَّ فَاسْتَجِبْ دُعآئى‏، وَاقْبَلْ ثَنآئى‏، وَاجْمَعْ بَينى‏ وَبَينَ‏ اَوْلِيآئى‏، بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَعَلِىٍّ وَفاطِمَةَ، وَالْحَسَنِ وَالْحُسَينِ، اِنَّک وَلِىُ‏ نَعْمآئى‏، وَمُنْتَهى‏ مُناىَ، وَغايةُ رَجائى‏ فى‏ مُنْقَلَبى‏ وَمَثْواىَ و در کامل‏ الزِّيارة بعد از اين زيارت اين فقرات نيز مسطور است اَنْتَ اِلهى‏ وَسَيدى‏ وَمَوْلاىَ، اِغْفِرْ لِأَوْلِيآئِنا، وَکفَّ عَنَّا اَعْدآئَنا، وَاشْغَلْهُمْ عَنْ اَذانا، وَاَظْهِرْ کلِمَةَالْحَقِّ وَاجْعَلْهَا الْعُلْيا، وَاَدْحِضْ کلِمَةَ الْباطِلِ وَاجْعَلْهَا السُّفْلى‏، اِنَّک عَلى‏ کلِّشَى‏ءٍ قَديرٌ. زیارت امین الله محمدحسین پویانفر

من اومدم آشتی کنم درو به روم وا میکنی توی کویر غفلتم چشامو دریا میکنی من اومدم آشتی کنم درو به روم وا میکنی توی کویر غفلتم چشامو دریا میکنی دوباره بشنو درد و دلامو میخوام باهات حرف بزنم بشنو صدامو الهی العفو الهی العفو با بدی و گناه من مثل همیشه راه میای هر چی خودت میخوای بده تو که برام بد نمی خوای من اومدم آشتی کنم محمدحسین پویانفر

نیاوری اصلاً بدیمُ به روم نزاشتی که هیچ جا بره آبروم تو تنها نزاشتی دلِ خستم گرفتی توی غصّه‌ها دستم با اینکه می‌دونی گنهکارم دوستم داری، دوست دارم ندیدم من از تو به جز خوبی در آرم از دل آشوبی چه شب‌ها که دلتنگ یک حسرتم می‌خوام کربلا باز بشه قسمتم نمی‌خوام به غیر از حرم از خدا نمی‌خوام به جز اربعین کربلا دلتنگ یک حسرتم محمدحسین پویانفر

خیال روی تو در هر طریق همره ماست نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست به رغم مدعیانی که منع عشق کنند جمال چهره تو حجت موجه ماست ببین که سیب زنخدان تو چه می‌گوید هزار یوسف مصری فتاده در چه ماست اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد گناه بخت پریشان و دست کوته ماست به حاجب در خلوت سرای خاص بگو فلان ز گوشه نشینان خاک درگه ماست به صورت از نظر ما اگر چه محجوب است همیشه در نظر خاطر مرفه ماست اگر به سالی حافظ دری زند بگشای که سال‌هاست که مشتاق روی چون مه ماست خیال روی تو محمدحسین پویانفر

متن نخواستی بدیمو بیاری به روم نخواستی بدیمو بیاری به روم سجاد محمدی نخواستی بدیمو بیاری به روم نخواستی که خط دار بشه آبروم . می دونم برا اومدن دیر شده نگاه کن چقدر نوکرت پیر شده من اونم که پیشت نمک گیر شده . بی پناهم جوابم نکن روسیاهم خرابم نکن جوابم نکن . یه وقتایی اینقدر خرابم ؛ حسین که حتی نمیشه بخوابم ؛ حسین . همون وقتایی که حرم لازمم همون وقتایی که نمیشه برم باید ساخت با دوری تو لاجرم نخواستی بدیمو بیاری به روم سجاد محمدی این صبوری دقم داد دقم بی قرارم آخه عاشقم دقم داد دقم . به دردت نخوردم میدونم خودم ولی خُب جایی رو ندارم برم . تو قلبم به جز عشق تو جا نشد می خواستم که آدم شم اما نشد خدا شاهده خواستم آقا نشد . باز دعام کن که آدم بشم باز دعام کن درست شم یه کم که آدم بشم . بی پناهم جوابم نکن روسیاهم خرابم نکن جوابم نکن . کعبه یک زمزم اگر در همه عالم دارد چشم عشّاق تو نازم که دو زمزم دارد . هر کجا ملک خدا هست حسیّنیه تو است هر که را می نگرم شور محرّم دارد . نه محرّم نه صفر بلکه همه دوره ی سال کعبه با یاد غمت جامه ی ماتم دارد . روضه خوان تو خدا گریه کن تو آدم اشک ، ارثی است که ذرّیه ی آدم دارد . باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است . در بارگاه قدس که جای ملال نیست سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است . کشتی شکست خورده ی طوفان کربلا در خاک و خون تپیده ی میدان کربلا . گر چشم روزگار بر او زار می‌ گریست خون می‌ گذشت از سر ایوان کربلا نخواستی بدیمو بیاری به روم سجاد محمدی

وای منو وای منو ، وای من و وای من من بودم و میخ در و ، سینه زهرای من… محکم لگد زدن به در ، با این که می دونستن برای وا کردن در ، فاطمه رفت جای من نه این که تنها یک نفر زمین خورد مادر زمین خورد و پسر زمین خورد فضه برا کمک رسید و حیدر دو سه قدم مونده به در زمین خورد (ام ابیها حضرت زهرا) وای من میخ درو سینه زهرای من محمدحسین پویانفر

ای تکیه گاه علی تکیه به دیوار نکن با این بازوی کبود جان علی کار نکن خانمم به رفتن اسرار نکن جلو چشم حسنت گریه نکن سر قبر محسنت گریه نکن نود و پنج روزه که دلم میسوزه صدای خنده زهرا نمیاد نود و پنج روزه که دلم میسوزه دستای شکسته بالا نمیاد نود و پنج روزه که دلم میسوزه محسنم دیگه به دنیا نمیاد نود و پنج روزه که دلم میسوزه صدای خنده زهرا نمیاد دانلود مداحی ای تکیه گاه علی محمدحسین پویانفر

نمردم آخر سر تو رو رو نیزه دیدم پی تو روی خار دویدم چیا از حرمله شنیدم رگاتو دیدم یه عده نابلد بُریدن چرا سرت رو بد بریدن سنان که نیزه زد بریدن زیر مرکب افتادی پیش زینب افتادی بی عبا و عمامه نامرتب افتادی ای حسینم واویلا ، ای حسینم واویلا یکی تنت رو با نیزه از زمین بلند کرد جلو چشام بگو بخند کرد به حلقومت یه نیزه پر کرد تو اون شلوغی ، چطور لباس تو در اومد دیدم که شمر کافر اومد با چکمه روی منبر اومد با خدا توی مقتل سوز و سازت رو دیدم وقتی سر جدا میشد چشم بازت و میدیدم ای حسینم واویلا، ای حسینم واویلا مگه نگفتم به دست نکن انگشترت رو محکم بپوشون پیکرت رو ببین تو حال خواهرت رو تا ابن اشعث رسید تو اون برو بیا زد به پیکر تو با عصا زد برا رضایت خدا زد هر کی هرچی دستش بود بر جنازه ای میزد بر چهل تا پای اسب نعل تازه ای می زد اجتمع الناس تورو قربة الی الله کُشتن حسین وای ، وای ، وای ، حسین ، وای، وای ، وای نمردم آخر سر تو رو نیزه دیدم محمدحسین پویانفر

چادرت را بتکان روزی ما را بفرست ای که روزی دو عالم همه از چادر تو است ای مادر  ای مادر من از خاک پای تو سر بر ندارم مگر لحظه ای که دگر سر ندارم مگیر از سرم سایۀ چادرت را پناهی از این خیمه بهتر ندارم چادرت را بتکان  روزی ما را بفرست ای که روزی دو عالم همه از چادر تو است ای مادر  ای مادر بگیر از سر لطف جان مرا هم ببخشا اگر جان دیگر ندارم بخوانم به فرزندیت که امیدی به غیر از دعاهای مادر ندارم مگیر از سرم سایۀ چادرت را پناهی از این خیمه بهتر ندارم چادرت را بتکان روزی ما را بفرست محمدحسین پویانفر

مَا زَالَتْ بَعْدَ أَبِیهَا واویلا واویلا اماه مُعَصَّبَهَ الرَّأْسِ آخه مادرم کجا خورده سرش چقدر زخمی شده بال و پرش رو میگیره از نگاه شوهرش بَاکِیَهَ الْعَیْنِ گریه هاش زیاده چشماش تاره شایدم اینا همش آثاره ضربه های بی رحمه دیواره گریمو در آورده مادرم جوون مرده **** مَا زَالَتْ بَعْدَ أَبِیهَا واویلا واویلا اماه نَاحِلَهَ الْجِسْمِ به خدا توون نداره بدنش آخه با هر چی که میشد زدنش چه خجالت میکشید از حسنش مُنْهَدَّهَ الرُّکْنِ میخوره زمین تا میخواد پا شه بی رمق تر از همه پاهاشه کنارش باید یه دیوار باشه گریمو در آورده مادرم جوون مرده **** کربلا روز عاشورا واویلا واویلا اماه ذبیح العطشان سر بریده از قفا یا مظلوم تشنه لب به کربلا یا مظلوم یا مرمل بالدماء یا مظلوم مقطع الاعضاء قطعه قطعه روی خاک افتادی که اسیر خنجر صیادی روی پای مادرت جون دادی گریمو در آورده خواهرت کتک خورده دانلود مداحی ما زالت بعد ابیها محمدحسین پویانفر

بهار علی خزان شده ای شبیه گل ارغوان شده ای شکسته شدی به خاطر حیدر کمان شده ای شکسته شدی به خاطر حیدر  بگو چه کنم مرو زهرا ، مرو زهرا با این درد و ماتم با این غصه و غم با این اشک نم نم ، می میرم شکسته شده قداست تو بمیرد علی از خجالت تو بریده عدو لباس عجل را به قامت تو بریده عدو لباس عجل را  بگو چه کنم مرو زهرا ، مرو زهرا زینب مثل بارون داره چشم گریون با این قلب پر خون ، می میرم یگانه گل شقایق من من عاشق تو هم تو عاشق من نمی گذرد بدون تو دیگر دقایق من نمی گذرد بدون تو دیگر بگو چه کنم شکسته شده قداست تو بمیرد علی از خجالت تو بریده عدو لباس عجل را به قامت تو بریده عدو لباس عجل را  بگو چه کنم بهار علی خزان شده ای شبیه گل ارغوان شده ای مداحی بهار علی خزان شده ای محمدحسین پویانفر