ریحانه النبی تهران

فقط من به تو دل سپردم حسین میدونم به دردت نخوردم حسین همین آبرو هم تو دادی بهم برات آبرومو آوردم حسین نبودی تو هیچی نداشتم من میدونم کم گذاشتم من نبودی تو هیچی نداشتم من میدونم کم گذاشتم من چی می خواستم از این بهتر تو ارباب و منم نوکر حسین جان به تو دلسپردم محمدحسین پویانفر

تا خداوندی خدا برجاست پرچم شاه کربلا برپاست یا حسین یا حسین عاشقی می‌کنیم باز مثل همون قدیما نمیزاریم بگیرن امام حسین رو از ما محال کربلا من رو صدا نکنه به عهد هرساله ما وفا نکنه من و فراق اربعین خدا نکنه یا حسین نحن بحماک یا حسین حلت بفنائک پرچم شاه کربلا محمدحسین پویانفر

اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد ثم الثانی و ثالث و الرابع این شور عشق چقدر نایابه ای خدایا برسان ما را به شهر کربلا که دل بیتابه یا حسین با تو رفاقت میکنم حرمت رو کی زیارت میکنم اللهم العن محمدحسین پویانفر

وابسته تیغ علم شده دل باعث درد سرم شده دل به صحن و سرای تو پر میکشه بیقرار اذون حرم شده دل آقام آقام السلام علی غریب کرببلا وسیله السعدا من کجا تو کجا وابسته تیغ علم شده محمدحسین پویانفر

فقط من به تو دل سپردم حسین میدونم به دردت نخوردم حسین همین آبرو هم تو دادی بهم برات آبرومو آوردم حسین نبودی تو هیچی نداشتم من میدونم کم گذاشتم من نبودی تو هیچی نداشتم من میدونم کم گذاشتم من چی می خواستم از این بهتر تو ارباب و منم نوکر حسین جان به تو دل سپردم محمدحسین پویانفر

همه دنیارو نمیدم به یه لحظه حرمت آقا حرمت آقا گره خورده این دل من به پرای علمت آقا علمت آقا منو به محرم رسوندی ازت ممنونم نه محرم تموم سال برات گریونم به ابالفضل که تا زندم به پات میمونم ای آب حیات عالی درجات کشتی نجات ارباب جونم به فدات جونم به فدات ارباب جونم به فدات ارباب جونم به فدات ارباب جونم به فدات ارباب به خدا سر شد تموم شب و روزم به هوای تو به هوای تو میدونم محتاجم آقا همه عمرم به دعای تو به دعای تو ای آب حیات عالی درجات کشتی نجات ارباب جونم به فدات جونم به فدات ارباب جونم به فدات ارباب جونم به فدات ارباب جونم به فدات ارباب منو به محرم رسوندی ازت ممنونم نه محرم تموم سال برات گریونم همه دنیا رو نمیدم محمدحسین پویانفر

زدم صدا اگه صدام میاد توی این شلوغیا تو رو خدا جلو چشای من نزن تو دست و پا تو رو خدا جلو چشای من نزن تو دست و پا دویدمو خودمو سمت قتلگاه کشیدم بریدمو بدون پیروهن تو رو که دیدمو زدم صدا محمدحسین پویانفر

عشق منو تو خدایی تو حرمت چه صفایی نگاه نکن به شناسنامم اصلیتم کربلایی عمریه حسینیم بین الحرمینیم چی می خوام از این بهتر تو ارباب و من نوکر حسین آقا جان حسین آقا جان عشق منو تو خدایی تو حرمت چه صفایی نگاه نکن به شناسنامم اصلیتم کربلایی عمریه حسینیم بین الحرمینیم چی می خوام از این بهتر تو ارباب و من نوکر حسین آقا جان حسین آقا جان اصلیتم کربلاییه محمدحسین پویانفر

به تو از دور سلام به سلیمان جهان از طرف مور سلام به تو از دور سلام به حسین از طرف وصله ناجور سلام به تو از دل بسته شدم به شبای جمعه کربلا وابسته شدم به تو دل بسته شدم به خدا من از همه به غیر تو خسته شدم حسین آقام همه میرن تو میمونی برام حسین آقام محمدحسین پویانفر

سینه زنا مع امام منصور حی علی کرببلا انشاالله زمین نه مونه این علم و این پرچم حسین حسین میگن یه روز همه عالم بهترین اربابی لطف تو بی منت نقش باب القبلت ادخلو فی الجنت گریه کنا مع امام منصور سینه زنا مع امام منصور حی علی کرببلا انشاالله زمین نه مونه این علم و این پرچم حسین حسین میگن یه روز همه عالم بهترین اربابی لطف تو بی منت نقش باب القبلت ادخلو فی الجنت گریه کنا مع امام منصور سینه زنان محمدحسین پویانفر

من غلام نوکراتم عاشق کربلاتم تا آخرش باهاتم تو همونی که میخوامی دلیل گریه هامی تا آخرش باهامی من غلام نوکراتم عاشق کربلاتم تا آخرش باهاتم تو همونی که می‌خوامی دلیل گریه هامی تا آخرش باهامی عشق یعنی به تو رسیدن یعنی نفس کشیدن تو خاک سرزمینت عشق یعنی تموم سال و همیشه بی قرارم برای اربعینت آقای من زندگیم و دستت دادم تو این مسیر افتادم ای عشق مادرزادم غلام نوکرات محمدحسین پویانفر

راس تو میرود بالای نیزه ها من زار میزنم در پای نیزه ها اه ای ستاره دنباله دار من زخمی ترین سر نیزه سوار من پاشو داداش نگاهی کن که دارن به من غم زده میخندن دارن پای سر عباس جلو چشم همه دستمو میبندن (حسین جانم حسین جانم حسین جانم حسین جانم) ای بی کفن چه با این پاره تن کنم با چادرم تو را باید کفن کنم من میروم ولی جانم کنار توست تا سال های سال شمع مزار توست پریشونم همه جونم به قربونی که تنی که ته گوداله پر از تیغ و پر از نیزه پر از زخمه و خاکی و لگد ماله (حسین جانم حسین جانم حسین جانم حسین جانم) راس تو میرود محمدحسین پویانفر

وابسته تیغ علم شده دل باعث درد سرم شده دل به صحن و سرای تو پر میکشه بیقرار اذون حرم شده دل آقام آقام السلام علی غریب کرببلا وسیله السعدا من کجا تو کجا وابسته تیغ علم محمدحسین پویانفر

دور از تو با این که ضرر کردم تو راهو نشون دادی که برگردم کربلا برا منه نالایق یه حس جدیدی بود شدم عاشق ای صفای حرمت غروبا و شبای حرمت نفس توی هوای حرمت همه رویام عشق یعنی سینه زنی یعنی حب الحسین اجننی یعنی ارباب همه کس منی همه دنیام حسین وای عشق یعنی سینه زنی محمدحسین پویانفر

من اسمه دوا تویی ثارالله و ذکره شفا تویی ثارالله دار الشفا روضه تو ابی عبدالله مریضمو پی دوا میگردم فقط میون روضه ها میگردم خدارو بین هیئت پیدا کردم چه عزتی داری چه نعمتی دارم به پرچم تو تا ابد بدهکارم من خیالم تخته پس قیامت با تو یا ابا عبدالله گریه کنان مع امام منصور سینه زنان مع امام منصور من اسمه دوا محمدحسین پویانفر

من غم مهر حسین با شیر از مادر گرفتم روز اول کامدم دستور تا آخر گرفتم بر مشام جان زدم یک قطره از عطر حسینی سبقت از مشک و گلاب و نافه و عنبر گرفتم عالم ذر ذره ای از خاک پای حضرتش از برای افتخار از حضرت داور گرفتم بر در دروازۀ ساعات یک ساعت نشستم تا سراغ حضرتش از زینب مضطر گرفتم زینبی دیدم چه زینب کاش مداحش بمیرد من ز آه آتشینش پای تا سر در گرفتم سر شکسته دل پر از خون دیده خون آلود اما حالتی دیدم که بر خود حالتی دیگر گرفتم ام لیلا رعشه بر اندام دیدم اوفتاده گفت من این رعشه از داغ علی اکبر گرفتم نا گه از بالای نی فرمود شاه تشنه کامان سر براه دوست دادم زندگی از سر گرفتم اکبرم کشتند و عون و جعفر وعباس و قاسم تا خودم از تشنگی اب از دم خنجر گرفتم گفت ساعی زین مصیبت از دردربار جانان حظّ ازادی برای اکبر و اصغر گرفتم غم مهر حسین محمدحسین پویانفر

ای ساربان آهسته ران ،کارام جانم میرود وان دل که با خود داشتم با دل ستانم می رود من مانده ام مهجور ازو،درمانده و رنجور ازو گویی که نیشی دور از او در استخوانم می رود گفتم به نیرنگ وفسون ،پنهان کنم ریش درون پنهان نمی ماند که خون بر آستانم می رود محمل بدار ای ساربان ،تندی مکن با کاروان کز عشق آن سرو روان،گویی روانم می رود او می رود دامن کشان ،من زهر تنهایی چشان دیگر مپرس از من نشان،کز دل نشانم میرود با این همه بیداد او،وان عهد بی بنیاد او در سینه دارم یاد او،یا بر زبانم می رود باز آی و بر چشمم نشین ،ای دل ستان نازنین کاشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می رود در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود ای ساربان محمدحسین پویانفر

تا خداوندی خدا برجاست پرچم شاه کربلا برپاست یا حسین یا حسین عاشقی می‌کنیم باز مثل همون قدیما نمیزاریم بگیرن امام حسین رو از ما محال کربلا من رو صدا نکنه به عهد هرساله ما وفا نکنه من و فراق اربعین خدا نکنه یا حسین نحن بحماک یا حسین حلت بفنائک عاشقی می کنیم محمدحسین پویانفر

سلام الله به حرم ابی عبدالله وابسته تیغ علم شده دل باعث درد سرم شده دل به صحن و سرای تو پر میکشه قرار اذون حرم شده دل آقام آقام السلام علی غریب کرببلا سلام الله محمدحسین پویانفر

آوردی همون جایی که میده بوی جدایی جدایی واسم یعنی الان توی کربلایی میترسم آوردی که تعبیر خوابم رو اینجا ببینم تنت رو زیر دست و پا روی خاکا ببینم می ترسم من از این که اینجا بمونی می ترسم ببینم سر و موتو خونی می ترسم همین جا که ایستادم همین جا میمیرم جلو قتلگاهم میدونی می ترسم حسین جان چی اومد سر من که عمرم را پای حسین گذاشتم منی که توی دنیا کسی رو نداشتم بیا تا عزیزم جای مادرم روی ماهت رو ببوسم واویلا جدایی محمدحسین پویانفر

قال الحسین علیه السلام ها هنا والله هتک حریمنا ها هنا والله قتل رجالنا اعوذ بالله من الکرب والبلا همه بنی هاشم مثل قطره به دریا پیوستند اذون میگه اکبر پشت سر حسین قامت بستند داره چه زود میگذره این روز و شبا و لحظه ها نه روز دیگه وای من داره میره سرا به نیزه ها قال الحسین علیه السلام ها هنا والله هتک حریمنا ها هنا والله قتل رجالنا اعوذ بالله من الکرب والبلا همه بنی هاشم مثل قطره به دریا پیوستند اذون میگه اکبر پشت سر حسین قامت بستند داره چه زود میگذره این روز و شبا و لحظه ها نه روز دیگه وای من داره میره سرا به نیزه ها قال الحسین محمدحسین حدادیان

از دور ندا داد برادر برده اند سر و دست و تنم را بستند به ناحق ره حق را کشتند گلوی نفسم را دستی که بدادی به خدایت دستان خدا بود بریدند آن دست ببرد سر هر را خشکانده همه کار و کسم را بی دست به دیدار خدا شو خود مست به دیدار خدا شو سیراب شوی از بر معبود من نیز شکستم قفسم را هرآنچه که دلبستگیم بود از بند دل و جان برادر دادم به رهش جانم و حتی فرزند صغیر نورسم را من تاج چه خواهم که نیرزد تاجی که پر از نخوت و رنگ است من در پی حق آمده بودم بر تیغ کشانم هوسم را گر باز بیایم به زمانت گر باز کشانند به تیغم تقدیم کنم جان و سرم را تعظیم کنم دادرسم را لبخند نیامد به لبانم از فتنه ی گردن به جرس ها رو ترش کنم اهل هوس را عباس بداند هوسم را لبخند نیامد به لبانم از فتنه ی گردن به جرس ها رو ترش کنم اهل هوس را عباس بداند عبسم را لبخند نیامد به لبانم از فتنه ی گردن به جرس ها رو ترش کنم اهل هوس را عباس بداند عبسم را هر بار بیاید شب هجران در گور بلرزد تن شیطان افتاده ز چشم نور بنگر خود نور مزار خلصم را آن ذبح خیالش که بریده است اما به زمین هرزه ی خود را این داس هرس کرد هوس را خود را به تماشا هوسم را صاحب عزا محمدحسین پویانفر