روضه الحسنین(ع) تهران

نقطه با بسم الله حیدر کرار زینت عرش با الله حیدر کرار شبی که آقا خوابیدی جای پیغمبر جبرئیل میگفت ایول الله حیدر کرار سیف الاسلام علی سلطنت تام علی پرچمی که خدا زده رو هر بام علی بهترین نام علی بهترین آقام علی اون بهشتی رو که تو نیستی رو نمیخوام علی یل صفدر، محشر، ای ساقی کوثر امین الله، مولی، ای صاحب منبر اسد الله، غوغا، ای فاتح خیبر بنازم به بازوت ای پهلوان حیدر علی مولی مولی مولی علی مولی مثل اقیانوس بی کران حیدر کرار رشته ی وصل کهکشان حیدر کرار دست تو بوده چرخه ی خلقت عالم تحت فرمانت، آسمان حیدر کرار مرد معراج علی کعبه ی حجاج علی از ذکر نوح نبی در دل امواج علی روسرم تاج علی دل به تو محتاج علی دشمن از اون نگات مونده هاج و واج علی جان و جانان، ایمان، ای حافظ قرآن زیر پاهات دنیا نه عالم امکان رعد و برق چشمات شد علت باران مثل باد و طوفان میگردی تو میدان علی مولی مولی مولی علی مولی نقطه با بسم الله محمدحسین حدادیان خال سیاهت قبله گاه بنی هاشم تویی فرمانده تو سپاه بنی هاشم ای علم تو تکیه گاه بنی هاشم علم رو دادی دست ماه بنی هاشم شیر شیران علی در دل میدان علی ای الگوی شیر سرخ عربستان علی ای پهلوان علی ایهاالسلطان علی حیدر حیدر دلاور مرد جاویدان علی سر و سردار، سالار یا حیدر کرار ابالحسن حسین صف شکن قهار یل یل ها فکر و ذکر علی اکبر ای استاد رزم عباس علمدار علی مولی مولی مولی علی مولی ممسوس فی ذات الله به عوالم هستی شاه حق لا حول ولا قوه الا باالله مردونگی یعنی میری جولان میدی حمله میکنی میرسی امان میدی صبح و ظهر و مغربیابن ابی طالب به نفس قدسی جان به جهان میدی اسم اعظم داری حیدر حیدر حیدر تیغ دو دم داری حیدر حیدر حیدر دستی به طاق عرش اعلا علیون هستی علمدار حیدر حیدر حیدر حیدر حیدر حیدر حیدر حیدر حیدر نقطه با بسم الله محمدحسین حدادیان

یادم اومد زینبم باید یادش بیاد این صحنه مرا میبرد همراه و به روی شانه ام دستش قد دختر برای مادرش کار عصا می کرد حسین حسین یادم اومد زینبم باید یادش بیاد این صحنه مرا میبرد همراه و به روی شانه ام دستش قد دختر برای مادرش کار عصا می کرد حسین حسین به روی شانه سعید حدادیان

من که شدم محاصره میسوزم به خاطر اونی که قراره کربلا بره نکنه سرت رو نیزه ها بره برگرد تو رو جان علمدار چه کنه بی تو زینب وسط بازار اینا میکشن تو رو به سمت قتلگاه نرو که به غارت میبرن حتی لباس کهنه رو واویلا میا به کوفه آقا با لب تشنه پر زدم یا حسینه اشهدم میبینه یه شب تو کوفه مادرت که توی تنور خولیه سرت مسلم روی دار العماره داره میسوزه یاد طفل شیر خواره چه بلا ها که قراره سر خواهرت بیاد کاروان اسرا و مجلس ابن زیاد واویلا میا به کوفه آقا آه چی بگم از امشبم نگران زینبم که میبینه داغ تو به زودیا میره تا محله یهودیا باید غم طفل سه ساله گریه ها و سواله زن غساله تو خرابه میبینه زخم پیشونی تو رو مثل زینب می بوسه رگای خونی تو رو واویلا میا به کوفه آقا من که شدم محاصره محمدحسین حدادیان

فاطمه کمر علی رو گرفت پیراهن علی رو گرفت قد خم نشه یه سر ریسمان به گردن زین العابدین یه سر ریسمان به بازوی زینب اگه بازو رو ببندن راه رفتن از تعادل در میاد دختر بین زین العابدین و زینب رقیه است اول زینب گفته این کوچکتر از همه جلو خودم باشه من مواظبش باشم وقتی سر ریسمانو می کشیدند با تازیانه میزدند که تند برند رقیه می ترسید عمه بخواد زمین بخوره بر می گشت با دست بسته عمه تو زمین نخوری تا آبروی قبیله ای تو عقیله ای تو هستی مایی عمه جان خودم مواظبتم ریسمان سعید حدادیان

حیرانم اما هیچکس حیران من نیست باور کن اینجایی که دیدم جای زن نیست اینجا برای خیزران لب را نیاری آقا خدا ناکرده زینب را نیاری اصلا ببین گل ها توان خار دارند؟ پرده نشینان طاقت بازار دارند؟ من راضی ام انگشتر من را بگیرند وقت کنیزی دختر من را بگیرند اینجا برای نعل پا دارند آنقدر کنج تنور خانه جا دارند آنقدر مهر و وفا که نه جفا دارند، اما اینجا کفن نه بوریا دارند اما باید مسیر تو چرا اینجا بیفتد؟ حیف از سر تو نیست زیر پا بیفتد حیرانم محمدحسین حدادیان

مادر پدر ما به فدای حَسنینت روزی همه دست اباالفضل و حسینت باید که حماسه بگه پیغمبر خاتم از بَدر و صِفّینِت... یا حیدر فاطمه مادر بچه شیعه‌ها بابا حیدر تا قیامت میگه زهرا لافتی الّا حیدرشاه حیدر سند محکم لا اله الّا الله حیدر می‌کَنه خیبر و تا که میرسه از راه حیدر عالم رو به هم میزنه با گرد و غبارش یا فاطمه رو نوشته روی ذوالفقارش با رزم اباالفضل توی کربلا خدا کرد این بارم تکرارش... شیر حیدر ای هنرنمایی رزم تو عالم گیر حیدر وقت جنگیدن تو میگه خدا تکبیر حیدر یار حیدر توی میدون میکُنی با ذوالفقار هرکار حیدر یل عبدوَد کش دلاور کرّار حیدر مادر پدر ما به فدای حَسنینت روزی همه دست اباالفضل و حسینت باید که حماسه بگه پیغمبر خاتم از بَدر و صِفّینِت... شاه حیدر محمدحسین حدادیان