1397

مرا به خاطر این عشق سرزنش کردند بگو فراق ببینم ، کنایه هم بخورم !؟ من عاشق تو شدم تا که آخر عمرى شبیه زلف به هم خورده ات به هم بخورم شراب داد به من روزگار ، لب نزدم ولى تو زهر بده ، قول می دهم بخورم چقدر نامه نوشتم که دوستت دارم ولى قبول نکردى ، چرا ؟ قسم بخورم ؟! لب و دهان مرا طعم باده می گیرد اگر کنار تو چایى تازه دم بخورم قلم به دست گرفتى مرا کنار نزن مرا قلم کن و نگذار تا قلم بخورم اگر قبول کنى نذر کرده ام پس از این ناهار غصه بنوشم ، وَ شام غم بخورم بیا و سهم مرا کم نکن ز رزق لبت طبیب گفته نباید زیاد کم بخورم حرم حرم نکنم پس بگو چکار کنم شده ست طالع من حسرت حرم بخورم به خاطر این عشق حیدر خمسه

با که گویم تن بیمار چرا خونین است سنگ غلست، در و دیوار چرا خونین است باز می شویم و هر بار چرا خونین است انحنای نوک مسمار چرا خونین است وای از آن میخ که خون بار مرا می بیند   قاتلت گفت که دشمن شکنش را کشتیم خوب شد پای علی سینه زنش را کشتیم نه فقط فاطمه با او حسنش را کشتیم می زند داد به لبخند زنش را کشتیم تاکه در مسجد و بازار مرا می بیند   آه از آن روز که کارم به تماشا افتاد رد پایی به روی چادرت آنجا افتاد من زمین خوردم و بانوی من از پا افتاد ضربه ای آمد و بر بازوی تو جا افتاد باز این روضه ی دشوار مرا می بیند   قنفذ از راه از آن لحظه که آمد می زد تازه می کرد نفس را و مجدد می زد وای از دست مغیره چقدر بد می زد جای هر کس که در آن روز نمیزد می زد باز با خنده در انظار مرا می بیند با که گویم امین مقدم

امشب خدا دعای مرا مستجاب کرد بابا مرا برای خودش انتخاب کرد منکه توان پا شدن ازجا نداشتم خیرش قبول عمه دوباره ثواب کرد با اینکه من خودم پر درد وجراحتم زخم لب تو زخم لبم را کباب کرد دروازه ی پراز غم ساعات یکطرف مارا یزید وارد بزم شراب کرد درشام شام دختر تو تازیانه بود عمه تمام خرج سفر را حساب کرد زجری که من کشیده ام از دستهای زجر عکسی کبود از رخ دردانه قاب کرد گفتم نزن که بال و پرم درد میکند اما چه سود خواهش منرا جواب کرد من نذر کرده ام که ببوسم لب تورا حالا خدا دعای مرا مستجاب کرد گفتم نزن کاظم غفار نژاد

فرماندهی کل قوا دست رقیه است جبریل امین هم بخدا مست رقیه است از حاتم طائی تو نزن دم که به قاموس صد حاتم طِی سائل دربست رقیه است شاهان دو عالم همه دیوانه ی جودش هستی دو عالم همه از هست رقیه است ای طفل سه ساله مددی مرجع سادات ما را تو نما از کرمت غرق مناجات زینب همه ی جان و دو دنیای حسین است صد شعبه از آن جلوه ی تقوای حسین است به به ، به دل هر که در این عالم فانی مجنون شده و عاشق و شیدای حسین است به به ، به تو ای حر که شدی نوکر ارباب در نامه ی اعمال تو امضای حسین است یا حضرت حر ، حر بکن این قلب اسیرم ای کاش شوم نوکر ارباب و بمیرم دیوانه اگر راهی میخانه نباشد بر شمع غمت واله و پروانه نباشد من واله و شیدای حسن می شوم آقا در نام تو دو نقطه و دندانه نباشد مور تو بمیرد اگر از لطف دو چشمت دور و بر این سفره ی شاهانه نباشد ای گلپسر حضرت زهرا نظری کن در حق من بی سر و پا هم پدری کن فرماندهی کل قوا احد قدمی

یا وجیهه عند الله اشفعی لنا عندالله به دعای زهرا هستم نوکر ابا عبدالله قلب من شبیه حرم عمریه این باورمه مادر حسین مادرمه یا اماه پسرت کریمه عشقه نمیشه برام تکراری تو امام حسن رو اصلا یه جور دیگه دوس داری سایه داری رو سرمون تا آخر ما از دل و جون میمونیم از فاطمیون یا اماه دیگه با ظهور مهدی میشه این جهان رویایی یه حرم برات میسازیم تو مدینه استثنایی ای دریای عشق و کرم شبیه سقای حرم به من هم بگو پسرم یا اماه تویی کوثر پیغمبر تویی ذوالفقار حیدر توی سختیها  آل الله میگیرن مدد از مادر این عاشق محتاج دعاست حاجت من کرب و بلاست اربعینم دست شماس یا اماه مادر حسین ابوالفضل بختیاری

یاسم محمد جوادی یاسم ولی به رنگ گل ارغوان شدم این روزها, قیام و رکوعم شده یکی مثل هلال ماه, خمیدم کمان شدم آمد به خانه دختر طلحه به دیدنم گفتم ببین که پوستِ بر استخوان شدم یک روز اگر زمین نخورم شب نمی شود نیرو ز دست داده ام و ناتوان شدم من بازویم شکسته ولی کار می کنم حیدر ببیندم که دوباره جوان شدم گیرم وضو جبیره, مقصر مغیره شد بس ضربه زد به بازوی من نیمه جان شدم یاسم محمد جوادی

بس کن رباب داری خودتو آب میکنی بس کن رباب دل ما رو بی تاب میکنی بس کن رباب حرمله رو بیدار میکنی بس کن رباب خودتو گرفتار میکنی چی بگم خانوم بچمو از شیر گرفتن چی بگم خانوم علیمو با تیر گرفتن حالا منو این دل خون نداره یه لحظه آروم تو بگو چیکار کنم من با این دل خسته خانوم دنیا بی علی برام عذابه بمیرم پسرم رو نیزه خوابه روضه حضرت علی اصغر مداحان اهل بیت

فكر حيدر به سرش بود هدف شكل گرفت نام حيدر به لبش بود شرف شكل گرفت خواست مافوق جنان را سحري خلق كند اينچنين بود كه ايوان نجف شكل گرفت كعبه را ساخت ولاتگه حيدر باشد صحبت از در نجف شد و صدف شكل گرفت حضرت حق به علي زل زد و حيدر به خدا عشق اينگونه به قلب دوطرف شكل گرفت ياعلي گفت خدا هر دوجهان عاشق شد عالم خاكي ما هيچ جنان عاشق شد پير ايراني ما حضرت سلمان وقتي اشهد وان علي گفت اذان عاشق شد كوه دل سنگ ترين است همه جا به مثل كوه هم نام علي گفت و درآن عاشق شد تيغ ابروي علي كشته فراوان دارد قوس ابروي علي ديد و كمان عاشق شد بادم حيدر كرار بشر ساخته شد پدري كرد براين خاك و پسر ساخته شد برق لبخند علي كرد جهان را روشن و از آن برق زدن شمس و قمر ساخته شد لافتي شاهد اين مصرع مجنون من است محض جنگيدن او تيغ دوسر ساخته شد فکر حیدر محسن صرامی

قرارم باش نگارم باش یه بیچاره م ارباب تو چاره م باش خزونم من بهارم باش بیا روز محشر کنارم باش آواره تم من آواره می میرم واست صد باره مادرت واسه نوکرهات می کنه تو محشر غوغا بس که حسینشو دوست داره حسین جانم حسین جانم حسین جانم ارباب حسین جانم کریمی و کرم داری یه لشگر زیر این علم داری مث حیدر جنم داری به جای حسن هم حرم داری حال و هواتو دوست دارم صحن و سراتو دوست دارم من هم از اون روز که آقا پامو گذاشتم تو دنیا کرببلاتو دوست دارم قرارم باش نگارم باش یه بیچاره م ارباب تو چاره م باش خزونم من بهارم باش بیا روز محشر کنارم باش آواره تم من آواره می میرم واست صد باره مادرت واسه نوکرهات می کنه تو محشر غوغا بس که حسینشو دوست داره حسین جانم حسین جانم حسین جانم ارباب حسین جانم قرارم باش مهدی مختاری

آقایی مولایی ندیدم مثل تو جایی همه قطره تو دریایی حرمت اوج زیبایی ای مهربانتر از پدر و مادرم حسین من رو ببر آقا شب جمعه حرم حسین قال ابالحسن ، هر دم به شور و شین ان کنت باکیا فابک علی الحسین مولای یا حسین چشمامون بارونه دلا از داغ تو خونه مادری نوحه می خونه با صدایی که محزونه بی پیروهن حسین ، مادر بشه فدات بی سر شدی شهید ، تشنه لب فرات قال ابالحسن ، هر دم به شور و شین ان کنت باکیا فابک علی الحسین مولای یا حسین آقا جون فدای تو همه ایل و تبار من عشق تو اعتبار من نوکریم افتخار من ای اعتبار من همه از روضه های تو دارالقرار من آقا جون کربلای تو قال ابالحسن ، هر دم به شور و شین ان کنت باکیا فابک علی الحسین مولای یا حسین آقایی مولایی مهدی اکبری

خدا رو شاکرم که دائم ترانه لبم رقیه است عاشق شبهامم که ذکر هر شبم رقیه است منی که مذهبم رقیه است مثه برادرش می مونه امید هر چی نا امیده به قفل حاجتها اسم رقیه شاه کلیده جواب سائلاشو میده خوشبختی یعنی خدا مراقب دلت باشه رقیه صاحب دلت باشه خوشحالی خوشبختی یعنی اسیر آل فاطمه باشی رقیه ای تر از همه باشی خوشحالی رقیه جانم رقیه عشق و دین و ایمانم بهشت بی بی ام اسحاق جان برادر حسینه ملائکم محوش که مثل مادر حسینه نایب خواهر حسینه لالایی گوی علی اصغر عشق مقدس ربابه بازوی باباشه زیر سرش وقتی میخوابه چه با وقار و با حجابه خوشبخته اون که رقیه توی زندگیش باشه یا حرم رقیه مأواشه خوشبخته خوشبخته اون که تو حرمش به سجده افتاده به خاطر رقیه جون داده خوشبخته رقیه جانم رقیه عشق و دین و ایمانم فدای گنبد سفیدت که حتی برده ماهو از رو از رو ادب خورشید وقت طلوع میزنه زانو تو صحن این سه ساله بانو لطف رقیه بوده و بس اگه الان تو این مسیرم آرزومه که یک بار ضریحشو بغل بگیرم درست همون لحظه بمیرم خوشبخت دنیام حالا که با رقیه محشورم به نوکریش یه عمره مأمورم خوشبختم خوشبخت دنیام که صورتم زخمی این عشقه وقتی که دین همه ی عشقه خوشبختم رقیه جانم رقیه عشق و دین و ایمانم ترانه لبم مهدی رعنایی

آقایی اومد پیش امام رضا بنام یونس بن یعقوب آدم خوبی بود در مدینه عم دفن شده گفتبه امام رضا علیه السلام عرض کردم که: دعایى به من تعلیم فرما و مختصر کن. فرمود: «بگو که: یَا مَنْ دَلَّنِی عَلى‏ نَفْسِهِ، اى کسى که رهنمایى کرد مرا بر خودش، وَ ذَلَّلَ قَلْبِی بِتَصْدِیقِهِ، و رام گردانید دل مرا به باور داشتنش! أَسْأَلُکَ الْأَمْنَ وَ الْإِیمَانَ؛ سؤال مى‏کنم تو را ایمنى و ایمان» دعای امام رضا ناصر رفیعی

امام رضا انتظارش از ما چیه خوب گوش بدید آقایی بنام حضرت عبدالعظیم حسنی ایشون 4 تا امام را درک کرده امام کاظم، امام رضا، امام جواد، امام هادی حالا بعضی ها میگن  امام عسکری رو هم درک کرده من یقین ندارم حضرت عبدالعظیم خیلی امامزاده نیست یعنی فرزند بلافصل نیست ایشون 4 نسل پشتشون میرسه به امام حسن حضرت عبدالعظیم بجایی رسیده بود که امام هادی میگف بیا بیا کنار من بشین هر کس او را زیارت کند ثواب زیارت کربلا را دارد اومد خدمت امام رضا امام رضا بهش گفت سلام مرا به شیعیانم برسان انتظار امام رضا ناصر رفیعی

یکی از اصحاب امام رضا شخصی است بنام ریّان میگه من اومدم درخونه امام رضا تازه به اسم امام رضا سکه زده بودن سکه زده بودن روش السطان علی بن موسی الرضا خب اسن سکه ها خیلی ارزش داشت مخصوصا توی عراق توی مدینه ، مکه توی ایران تازه سکه خورده به اسم امام رضا که بعضی هاش تو موزه ها هنوز هست ایشون میگه اومدم در خونه امام رضا دیدم یه کسی داره میره داخل بنام معمر گفتم داری میری دیدن امام رضا گفتم خیلی دلم میخواست یه پیراهنی از امام رضا بگیرم تبرکی یه مقداری از این سکه هایی که به اسم امام رضا خورده  تبرکی به من بده این معمر میگه من رفتم داخل و من یادم رفت به اقا بگم بگم آقا فلانی دم در ایستاده آقا فرمودند معمر برو به ریان بگو بیاد تو رفقتم گفتم امد آقا دو تاپیراهن تا کردن و 30 تا سکه در خونه امام رضا ناصر رفیعی

وجود مقدس علی بن موسی الرضا مثل امشبی که در خانه موسی بن جعفر که ایشون پر اولادم بودن امام کاظم امشب بدنیا اومدن مادرشون نجمه ایشون کنیز بودند اهل آفریقا بانوی بزرگواری است که خود امام کاظم میفرمایند وقتی باردار بود به امام رضا به امام کاظم عرض میکرد این بچه با من حرف میزنه  توش کمم به من آرامش میده امام صادق به امام کاظم پسرش فرمود فی سلبک لفی سلبک عالم ال محمد خدا تو نسل تو عالم آل پیمبر رو قرار داده کاش من زنده باشم و فرزند تو را ببینم و پیغمبر اکرم فرمود پاره تن من در خراسان دفن میشه ولادت امام رضا ناصر رفیعی

دل بسته ام مرا زسر خویش وا مکن از من مرا جدا کن و از خود جدا مکن هرگز نگویمت که بیا دست من بگیر گویم گرفته ای زعنایت رها مکن در من اگر سعادت ترک خطا نبود در تو کرامت است تو ترک عطا مکن خواهی اگر زلطف بمن اعتنا کنی دیگر به کثرت گنهم اعتنا مکن نزد کریم فرق ندارند خوب و بد یکجا قبول کن همگان را سوا مکن دل بسته ام حمید علیمی

پایتخت رفیع سلطنتَت بنده کرده دو صد سلیمان را تا نقاب از رُخت کنار زدی شیعه کردی تمام ایران را ناقه ات تا رسید نیشابور سجده کردند جام سلطان را مرد سلمانی ِشما دارد همه ی رتبه های سلمان را نجف و کربلای ما گشته جنت مشهد خراسان را به حرم پر زدم خدا را شکر زائر مشهدم خدا را شکر ما ندیدیم بام از این بهتر هیچ جا احترام از این بهتر آهوی دام ِ آهویت هستم نیست صیاد و دام از این بهتر از تهِ دل سلام آقا جان ای سلام اَلْسلام از این بهتر با جُزامی ، غلام ، همسفره من ندیدم مرام از این بهتر برتر از حاکمی، سلیمانی ست تو بگو که کدام از این بهتر نوکر خانه ی تو باشم من که نباشد مقام از این بهتر غیر نوکر شدن چه می خواهم جز کبوتر شدن چه می خواهم شیعه کردی ایران را حمید علیمی

ای که بهتر ز من هزار ها داری آسمانی پر از دعا داری دستم هایم دخیلتان هستند بس که دست گره گشا داری از گدا هم کریم می سازی بس که اعجاز کیمیا داری من هوای تو را به سر دارم تو هوای دل مرا داری هرچه بیمار هم بیاید باز تو برای همه دوا داری دل شکسته کسی به من می گفت خوش به حالت امام رضا یا شمس الشموس حمید علیمی

از اهل منبر این روایت را شنیدم در روضه ی غربت به این مطلب رسیدم و حاصل کل خدائی خداوند دو مصرع شعر خدا در اولین بند از انبیاء غیر از پیمبر،در جهان سر شیرین برای فاطمه چون جان حیدر در کودکی بودند روزی در رقابت با این دو معنای رقابت،شد رفاقت ناگاه زهرا دید بابایش فراوان ذکرش شده جانم حسن،جانم حسن جان زهرا که عالم بود بر کار پیمبر پرسید از بابای خود با دیده ی تر بابا چرا احسنت گفتی دلبرم را تحسین نکردی دلبر کوچکترم را اشک پیمبر شد روان از حرف زهرا فرمود دیدم از زمین تا عرش اعلا حتی خودت حتی علی حتی خداوند حتی تمام انبیاء با اشک و لبخند از فرط شادی قلبشان در شور و شین است بر روی لب هاشان همه جانم حسین است دیدم حسن مانده غریب انگار این سان جای همه گفتم خودم جانم حسن جان حسن مانده غریب حمید علیمی

الحمدالله الذی جعلنا من المتمسکین بولایه مولانا امیرالمومنین ع به بندگی نرسد بنده ای به پای علی قلم چه عاجز ولال است در ثنای علی محب آل علیم خوشم که اثباتِ حلال زادگی من بود به پای علی علی امام من است و تمام عمرم را شوم غلام کسی که بود گدای علی لبم که خورد به انگور زرد کنج ضریح شدم ز باده پرستان مبتلای علی قسم به شأن یدالله فوق ایدیهم قبول حق نشود سجده بی ولای علی پیمبران که نه از جبرئیل خواهش کن بپرسد از خود ایزد از ابتدای علی نبی پس از شب معراج با تبسم گفت: نشسته بین هجاهای رب صدای علی بدون حاشیه،اصلا علی چه شخصیتی است که متن اصلی دنیاست جمله های علی نشانه ایست فقط سنگ کعبه فکر کنم بهانه بوده بنایش فقط برای علی از اینکه قبله شده زادگاه شاه نجف زمان سجده بود در سرم هوای علی زمانه بر سر جنگ ولایت مولاست گرفته فاطمه در دست خود لوای علی علی و فاطمه یک روح در دوتا بدن اند علی امام من است حمید علیمی

منم مثل کبوتریم که افتاده به دام تو ام تو آقایی منم تا ابد غلام ابن غلام تو ام وقتی میام حرمت دنیا کوچیکه برام امشب مریض تو ام اما دوا نمیخوام با امام رضا خوشبخت خوشبختم با امام رضا دردم دوا میشه با امام رضا شامل حالم لطف خدا میشه یا امام رضا آقام ای آقام… یا امام رضا آقام ای آقام تو سلطان منم تا ابد ببین آقا فقیر تو ام من افتادم به دام تو اباالفضلی اسیر تو ام سقا خونت به خدا دارشفا منه تو دستای کرمت کرب و بلا منه با امام رضا دنیام که بهشته پای گنبدش دل مبتلا میشه با امام رضا شامل حالم لطف خدا میشه یا امام رضا دوست دارم… یا امام رضا دوست دارم یا امام رضا دوست دارم… یا امام رضا دوست دارم مثل کبوتری ام حمید علیمی

شوق پرواز تا خدا دادی دست من نیست چشم بارانی به نگاهم بهانه ها دادی از کرامات دست تو این است بیش از اندازه به گدا دادی جامه اش را تبرکی بردند هر مریضی که تو شفا دادی در دل زائرینت امید است گنبدت آرزوی خورشید است ارتباط با ما ،مایه دلگرمی است مدح امام رضا سعید قانع

کاشکی می شد کبوتری رو گنبد طلا بشم زائر اون صحن و سرای پاک و با صفا بشم وقت نماز رو سجادم با گریه میگم ای خدا یعنی میشه که خادم آقا امام رضا بشم وقتی دلم پر می زنه میره تا گنبد طلا حس می کنم آقا می خواد همیشه با خدا بشم دنیای بی امام رضا برای من جهنمه خدا نیاره روزی که من از آقام جدا بشم می خوام کنار ضریحش مثل یه روستایی برم میخوام که ساده دل باشم تا زود حاجت روا بشم اگر که بی قیمتم و کسی من و نمی خره باید توی حرم خاک قدوم زائرا بشم زائر زیاد داره ولی میگن غریب الغرباست چی می شه مونس دل غریب آشنا بشم میگن که این صاحبخونه به سائلاش لطف می کنه دلم می خواد تا عمر دارم تو حرمش گدا بشم تنگه دلم برای یک سحر نشستن تو حرم دخیل پنجره فولاد با روضه ی سقا بشم "پنجره فولاد رضا برات کربلا میده" کاش لایق زیارت حسین سر جدا بشم آقام برا ابن شبیب روضه خون کربلا شد منم می خوام روضه خون ذبیح باالقفا بشم شاعر : رضا رسول زاده دار الشفا سعید قانع

چه شور و حالیه خدا تو قلب مشهد الرضا دلا همه منجلیه شب شب ذکر علیه سلسله گیسو اومده ضامنه آهو اومده دلم خوشه ولایی ام تو این شبا هوایی ام به خدا به خدا تا ابد امام رضایی ام دل من جای آقامه مست و شیدای آقامه طوطیای چشام خاک کف پا های آقامه آقام آقام رضا جانم ضامن آهو اومده سعید قانع