1397

روح و ریحان منی اقا دین و ایمان منی اقا به خدا جان منی جان منی جان منی اقا روزیمو بیشتر کن ، حالمو بهتر کن جلوه ی محول الاحوال دستمال اشکیمو،پیرهن مشکیمو دوخته مادرت برام امسال چقدر بهم میاد،پیرهن عزات نفس بده نفس بزنم برات روح و ریحان منی اقا دین و ایمان منی اقا به خدا جان منی جان منی جان منی اقا از شما ممنونم من به تو مدیونم چون منو با ابرو کردی به من عزت دادی، خیلی قیمت دادی زندگیمو زیر و رو کردی منم تا اخرش میمونم باهات نفس بده نفس، بزنم برات روح و ریحان حسین سیب سرخی

قرارم نگارم چه خوبه با تو روزگارم شعارم،بهارم ،به دوری از حرم عادت ندارم بازم نشسته رو دلم حسرت کربلا دل می تپه تو سینه به ساعت کربلا تا که بیام دوباره زیارت کربلا کربلا من فقیرم ، تو کریم بن کریم تو امیری من یه نوکر از قدیم تو امیدی در خونتون زدیم اقا سفره دار کربلا ارباب منو جون مادرت دریاب حبیبم ، طبیبم ،همیشه بی قرار بوی سیبم رفیقم ، شفیقم ، به یادت روضه دارم هر دقیقم سینه زنی برای تو داره حکمتی با نوکری برای تو دارم عزتی من باورم اینه که الان توی هیئتی روسیاهم ، بدیمو به روم نیار سنگ خارم ، تو بده بهم عیار دم مرگم رو چشام قدم بزار سفره دار کربلا ارباب منوجون مادرت دریاب قرارم نگارم حسین سیب سرخی

یه شب تَفاُل زدم به چشمای خیس تو تشر زدی که اگه طاقت نداری برو گفتم سرم پای تو به جاش غمت پای من بریز اب پاکی و خودت رو دستای من گفتی اگه عاشقم بشی نه شب داری نه روز عاشقی مثه یه اتیش خودت میخوایی بسوز دلم و خواستی این دلم سرم و خواستی این سرم دیدی دارم پر میزنم پرم و خواستی این پرم پیچیده تو زندگیم عطر هوای حرم عطر همه نام یه مدافعان حرم تو کوچه های هوس یواش یواش گم شدم گفتی بیا و نترس اومدم ادم شدم گفتی که اگه من و میخوای باید خدایی بشی زیر سایه علم بیای کرب و بلایی بشی بمیره عالم باز کمِ برا امیر علقمه برای اون که کشسته شد پیش پای فاطمه تفعل زدم حسین سیب سرخی

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم به وقت صبح قیامت که سر ز خاک بر آرم به گفت و گوی تو خیزم به جستجوی تو باشم خدا کند که پریشان هر غمت باشم همیشه گریه کن زیر پرچمت باشم خدا کند نشوم از شما جدا آقا تمام عمر اسیر محرمت باشم در آن نفس حسین سیب سرخی

من از این شامی ها بیزارم می خندن به لباس پارم بابا بیا تا این که بچه هاشون ببینن چه بابایی دارم این دنیا چقدر نامرده آوردن ما رو مثل برده می خوام گرمی آغوشت رو شبای این خرابه سرده من از این شامی ها بیزارم می خندن به لباس پارم بابا بیا تا این که بچه هاشون ببینن چه بابایی دارم این دنیا چقدر نامرده آوردن ما رو مثل برده می خوام گرمی آغوشت رو شبای این خرابه سرده دنیا چقدر نامرده حسین سیب سرخی

پناه حرم یه مادری داره به صورتش می زنه پناه حرم میکشه خنجر و نمی شه سرت جدا پناه حرم جلو چشمای مادرم زدی دست و پا با نیزه زد تو دهنت یکی بی هوا زدن یه عده پیرمرد تو رو با عصا لب گودال مادر افتاده ته گودال خواهر افتاده آن طرف تر برادری تنهاست بین یک مشت خنجر افتاده پناه حرم رفتی و دخترت داره کتک می خوره پناه حرم حسین سیب سرخی

حسین تموم آسمون گرفته که قتلگاه و خون گرفته دشمن تو جنون گرفته انقدر مادرت و صدا نزن دست و پا نزن انقدر آتیش به قلب ما نزن دست و پا نزن پنجه هات و روی این خاکا نزن دست وپا نزن نور عینم لب تشنه کشتنت تو رو حسینم حسین تموم آسمون گرفته که قتلگاه و خون گرفته دشمن تو جنون گرفته انقدر مادرت و صدا نزن دست و پا نزن انقدر آتیش به قلب ما نزن دست و پا نزن پنجه هات و روی این خاکا نزن دست وپا نزن نور عینم لب تشنه کشتنت تو رو حسینم تموم آسمون گرفته حسین سیب سرخی

السلام ای حجت حق بر زمین حضرت صادق امام المومنین یا ولی الله یا کهف الوراء فانیا لله ای مرد خدا ما خدا را با تو پیدا میکنیم دیده با یاد تو دریا می کنیم با تو احیا شد قیام اهل بیت با تو رونق یافت نام اهل بیت ای فقیه بی بدیل روزگار تیغ گفتارت شبیه ذو الفقار هر که در راه شما پابند شد خوش بر احوالش سعادتمند شد ای گل زهرا امام غم نصیب ای غریب بن غریب بن غریب ای فدای تربت ویران تو خاک قبرِ با زمین یکسان تو زائر تو روزها شد آفتاب نیمۀ شب روضه خوانت ماهتاب هرکه از خاک مزارت بوسه چید طعم داغیِ بیابان را چشید آفتابیُ به رنگ مغربی آخرین مرد غریب یثربی من شنیدم خانه ات آتش زدند نیمه شب کاشانه ات آتش زدند میزدی ناله منم پور خلیل کم ببند آتش به پای من دخیل پشت در می سوخت از پا تا سرت بی هوا بُردی تو نام مادرت بی عمامه بی عبا صورت کبود پیر مرد شیعه و مرد یهود دست بسته چون امیر المومنین پیش اهل خانه می خوردی زمین رسیمان دست عدو افتاده بود جای پنجه بر گلو افتاده بود باز در بین محاسن پنجه خورد ریسمان را دورِ گردن می فِشُرد کس نداند با چه وضعی آن پلید جسم تو از خانه بیرون می کشید صورت تو لطمه ها بسیار خورد چند باری گوشۀ دیوار خورد تیزی سنگی به پهلویت گرفت حُرمِ آتش گوشۀ مویت گرفت دستهایت بست و بر مرکب نشست حرمت موی سپیدت را شسکت بی ادب بود و دهانش باز شد دید تنهایم زبانش باز شد زیره چشمی کرد سوی تو نگاه حرف های زشت میزد گاه گاه تو میان شعله ها در اضطراب لیک اصحابِ تو در خانه به خواب امام المومنین حسین سیب سرخی

یه آه سردو زدن دعا میکردو زدن ما گریه میکنیم آخه یه پیر مرد و زدن غریب آل زهرایی مروج العاشورایی روضه میخونی تنهایی واویلا جدمو میزدن گوشه قتلگاه فرقه بالسیوف و فرقه بالرماح ***** خسته ی تاب و تبی پشت سر مرکبی تو کوچه خوردی زمین تازه مثه زینبی نفس بریده بی حالی تو هم رو خاکا پامالی ولی به یاد گودالی واویلا جدمو میزدن کوفیا بی هوا فرقه بالسیوف و فرقه بالعصا ***** بین یه مشت نا نجیب اگر چه بودی غریب نشد تنت غارتو نبودی شیب الخضیب غریب و بی یاور موندی دلای ما رو سوزوندی با گریه روضه میخوندی واویلا جدمو میزدن بی کس و بی سپر فرقه بالسنان فرقه بالحجر دعا می کردو زدند سیب سرخی

بر حاشیه برگ شقایق بنویسید گل تاب فشار در و دیوار ندارد بر سایه گلبرگ گل یاس نویسید این گل همه زیباییست و خار ندارد آری همه زیباییست با شاخه نازک والله که این گل طلب نار ندارد بر روی در خانه مولا بنویسید یک زن به خدا طاقت مسمار ندارد میخ در و شلاق و جنین و سر و بازو جز فاطمه ، محسن که طرفدار ندارد بر سر در این شهر پر از دود نویسید ظلمت همه جا رفته و افسار ندارد در شهر مدینه همه در خواب عمیقند شهری که در آن یک تن بیدار ندارد بر روی زمین و تلی از خاک نویسید زهرا همه نور است ، تو را کار ندارد!!! زهرا همه نور است و زمین جای تنش نیست این نور خدایی جز علی یار ندارد تاب فشار در و دیوار علی اصغر انصاریان

با اشک و آه و زمزمه، نوحوا علی الحسین با اضطراب و واهمه، نوحوا علی الحسین فرموده است حضرت صادق به شیعیان ای شیعیان من! همه نوحوا علی الحسین باید پس از سلام به تو، زود گریه کرد یعنی که بی مقدمه نوحوا علی الحسین باید تمام وقت برای تو ضجه زد ممتد، بدون خاتمه نوحوا علی الحسین در مجلس حسین نباید سکوت کرد در ازدحام و همهمه نوحوا علی الحسین شب‌های جمعه فاطمه هم نوحه می‌کند با ناله‌های فاطمه نوحوا علی الحسین پشت حسین فاطمه در علقمه شکست پس در کنار علقمه نوحوا علی الحسین هم ناله صدای غم انگیز زینبیم با زینب مکرمه نوحوا علی الحسین نوحوا علی الحسین علی اصغر انصاریان

مدد جویم من از لطف خدای حضرت صادق که آرم بر زبان مدح رسای حضرت صادق نبی گفته علی گفته خداوند جلی گفته به دفترخانه ی خلقت ثنای حضرت صادق بهشت جاودان جایش، به قصر نور ماوایش هر آنکس کاو بود تحت لوای حضرت صادق خدا را بنده ی والا، بشر را رهبر و مولا رسولان مبین مدحت سرای حضرت صادق کتاب حق کتاب او، حساب حق حساب او رضای حق بود همچون رضای حضرت صادق همه مشتاق نعمای بهشت و کوثر و جنّت بهشت و کوثر و جنّت فدای حضرت صادق همه مشتاق دیدار بهشتی طلعتان امّا بهشتی طلعتان محو لقای حضرت صادق هزاران مشکل پیچیده از هم باز گردیده ز دستور کلام دلربای حضرت صادق لطف خدای حضرت صادق علی اصغر انصاریان

عشق منو تو چه ماجرایی دارد این غصه چه شاه و چه گدایی دارد من بین صفا و مروه هم میگویم ایوان نجف عجب صفایی دارد روز خلقتش آدم گفت یا علی لبیک از خروش او عالم گفت یا علی لبیک این صدا الهی بود ذکر دادخواهی بود هر نفس بنی ادم گفت یا علی لبیک قبل خلقت انسان شد ملائکه حیران دید عرش مستحکم گفت یا علی لبیک این بشر قدیمی بود با خدا صمیمی بود ز آن زبان و جان هر دم گفت یا علی لبیک مرده گر شود احیا شک نکن که در آنجا روح عیسی مریم گفت یا علی لبیک تا و را حق داور خواند ساقی کوثر سلسبیل با زمزم گفت یا علی لبیک هر که راه را گم کرد رو به مرتضی آورد نور دید و شد خرم گفت یا علی لبیک ایوان نجف علی اصغر انصاریان

در بستر افتاده رئیس مذهب جانش به روی لب در تاب و در تب آتش به سینه از زهر کینه یا بقیه الله آجرک الله زهر جفا چه کرد با پیکر او چیزی نمانده است غیر از سر او در بین بستر با حال مضطر یا بقیه الله آجرک الله ****** در بستر افتاده رئیس مذهب جانش به روی لب در تاب و در تب آتش به سینه از زهر کینه یا بقیه الله آجرک الله زهر جفا چه کرد با پیکر او چیزی نمانده است غیر از سر او در بین بستر با حال مضطر یا بقیه الله آجرک الله رئیس مذهب علی اصغر انصاریان

تا سرور ما حسینه سربازان و مطیع ایم با این ذکر یا اباالفضل پرچمدار بقیع ایم عالمی قطره و دل دریا بقیع قلب فرماندهی یوسف زهرا بقیع رمز پیروزی یا علی یا بقیع اربعین میریم پیاده از نجف تا بقیع علی کوثر علی یل خیبر علی بشنو لشکر رقیه وقت حمله ای وسیعه مبدا باب الجواد و مقصد حرم بقیعه به تموم عالم ما علم می زنیم آخرین برگه تاریخ و رقم می زنیم ارتش دشمن و میشکنیم صف به صف حرم بقیع دوباره میشه مثل نجف علی کوثر علی پرچمدار بقیع حسین عینی فرد

دوای دردمه مدد یا رقیه شبیه فاطمه من افتخارمه که از تو بخونم همین کلاممه مدد یا رقیه من آنم که با سوره ی سر دارم هرآنچه میخواهم او بهتر دارد بجان زینب آواره خواهم سد اگه از من چشم لطفش بر دارد بی بی سه ساله رقیه ندیدم مثال رقیه مدد یا رقیه عمه جان صاحب الزمان راحته خیالم رقیه منه ایماندی رقیه مدد یا رقیه حسین عینی فرد

امیر بی قرین کفیل الزینب نگاه محجبین کفیل الزینب عزیز فاطمه مدد یا عباس یل ام البنین کفیل الزینب قیامت قد رعنای عباسه و یوسف مست چشمای عباسه تموم عالم اینو میدونن که شفاعت کار دستای عباسه عبدم و امیره ابلفضل یل بی نظیره ابلفضل دلبر دو علم حسین و قمر العشیره ابلفضل کفیل الزینب حسین عینی فرد

دلم دریایی از غمهای بسیار غم غربت غم یارو غم یار من از روز ازل مظلوم بودم زحق خویشتن محروم بودم هم از اهل مدینه ظلم دیدم هم از این کوفیان طعنه شنیدم دلم سوزان بسانِ آفتاب است سلامم بین مردم بی جواب است از آن روزی که بی زهرا شدم من در این عالم تک و تنها شدم من خدا داند که زهرا جانِ من بود به درد بی کسی درمان من بود ولی از او فقط یک شکوه دارم به سینه غُصه ای نا گفته دارم تو که تنهائیم را دیده بودی مرا ای کاش با خود برده بودی زدنیا سوی جنت رهسپارم که تنها با اجل یک حرف دارم اجل فارغ ز رنج و محنتم کن زدیدار مغیره راحتم کن اگر زینب گذارت کوفه افتاد به بازار و میان کوچه افتاد بدان معنای نام کوفه ننگ است پذیرائیشان با خاک و سنگ است ناله فاطمه امیر کرمانشاهی

دلم دریایی از غمهای بسیار غم غربت غم یارو غم یار من از روز ازل مظلوم بودم زحق خویشتن محروم بودم هم از اهل مدینه ظلم دیدم هم از این کوفیان طعنه شنیدم دلم سوزان بسانِ آفتاب است سلامم بین مردم بی جواب است از آن روزی که بی زهرا شدم من در این عالم تک و تنها شدم من خدا داند که زهرا جانِ من بود به درد بی کسی درمان من بود ولی از او فقط یک شکوه دارم به سینه غُصه ای نا گفته دارم تو که تنهائیم را دیده بودی مرا ای کاش با خود برده بودی زدنیا سوی جنت رهسپارم که تنها با اجل یک حرف دارم اجل فارغ ز رنج و محنتم کن زدیدار مغیره راحتم کن اگر زینب گذارت کوفه افتاد به بازار و میان کوچه افتاد بدان معنای نام کوفه ننگ است پذیرائیشان با خاک و سنگ است غم غربت امیر کرمانشاهی