1397

دل و دلداری عباس سر و سردای عباس من فدای عشق تو که علمداری عباس کور بشه چشم کافر قد و بالای تو محشر وقتی میجنگه با غیرت میگه لبیک یا حیدر ای بال و پرم قمر بنی هاشم دریای کرم قمر بنی هاشم جانم به جمال خوشگلت آقا ساقی حرم قمر بنی هاشم جانم جانم یل ام بنین دلبر دل هایی عباس ذکر رو لب هایی عباس نه فقط شاه این عالم شاه دو دنیایی عباس عموی بی قرین عباس ساقی مهجبین عباس دل و دلداری عباس محسن صائمی

به خدا بابا تو بیابونا واسه خنده زدنم لااوبالیا من دیدم یه وقت سر تو چه سخت بسته بودن بابا رو شاخه درخت دستمون طناب تو دلا عذاب با چه وضعی اومدی مجلس شراب اون یزید پست کبه نی به دست زد و دندونای ثنایای تو رو شکست یادت بیاد بابای من برای تو بودم عزیز تو فقط بهم بگو چی میشه معنی کنیز بال و پرم سوخت گل سرم سوخت به زیر تازیانه جسم لاغرم سوخت دور و برم سوخت سراسرم سوخت نمیدونم خبر داری که معجرم سوخت منو بد زدن با لگد زدن واسه خنده زدنم محسن صائمی

بهترین آقای دنیایی تو ذکر روز و شب مایی خدا نکنه یه روز آقا بیفته بینمون جدایی نوکر دربارم سگ علمدارم به جون مادرم آقا خیلی دوست دارم چه اسم زیبایی امید فردایی ضامن فردا و شافع عقبایی حسین ثارالله از وقتی که اومدم دنیا بوده ام نوکر تو آقا در خونه شما ارباب ما رایت الا جمیلا ای رفیق و یارم مونس و غمخوارم به جون مادرم آقا خیلی دوست دارم بهترین آقای دنیایی محسن صائمی

منو تنها نذار خواهر زارم نداره زینبت بعد تو آروم دم آخر بخون برا من روضه کربلا رو ام کلثوم داری میری غریبونه خسته شدی از زمونه زخمای کرببلا رو دلت همیشه میمونه چشات میباره آروم غریبی ام کلثوم همه کربلا یکدفعه مردن تا رسیدم کنار جسم اکبر تو رو کشته ولی تیر سه شعبه که زدن به گلوی علی اصغر زدن تیرو به حلقوم غریبی ام کلثوم ببر از یاد دیگه شام بلا رو ببر از یاد محله یهودو میدونم تازیونه درد داره ولی از یاد ببر جسم کبودو به ما ها شامیا با سنگ از روی بام دادن هدیه مهمونمون رو بردن خرابه سیلی زدن به رقیه داری میری غریبونه محسن صائمی

جنس لبخند تو از ترانه، گریه های تو هم عاشقانه یک نگاهت برایم بهانه، تا فدایت شوم عاشقانه لحظه اوج دلواپسیها، ای ترک خورده بیکسی ها حرمت کهنه اطلسیها، عطر بیخواب نیلوفرانه رود مشتاق آغوش بازت، آرزوهای دور و درازت آسمان رنگ چادر نمازت، وسعت آبی بیکرانه مثل قایق سواران اروند، موج را از تو باید بپرسند قد اگر خم کنی با دماوند میشوی تازه شانه به شانه لطف سرشار زاینده رودی، تو صعود بدون فرودی از همان روز اول تو بودی، نبض ناایستای زمانه مثل گرمای ظهر جنوبی، چون طلوعت ندارد غروبی یا که تعبیر یک خواب خوبی، بعد خمیازه های شبانه آفتاب از دو چشمت فراریست، آبشار از نگاه تو جاریست وه که پیش چنین اقتداریست، شعر پر قوتم کودکانه دشت را پر ز بابونه کردی، دامنت را پر از پونه کردی آن سبد را که وارونه کردی، زد کویر وجودم جوانه غرق گل می کنم این بغل را، کوچه پس کوچه های محل را می فرستم برایت غزل را، سوی یک مقصر بی نشانه جنس لبخند تو صابر خراسانی

زلف شب را به سراپای سحر می ریزم تا خود صبح به راه تو قمر می ریزم ساحل چشم من از شوق به دریا زده است چشم بسته به سرش شوق تماشا زده است جمعه را سرمه کشیدیم مگر برگردی با همان سیصد و فرسنگ نفر برگردی زندگی نیست و ممات است تو را کم دارد دیدنت ارزش آواره شدن هم دارد از دل تنگ من آیا خبری هم داری آشنا پشت سرت مختصری هم داری منتی بر سر ما بگذاری بد نیست آه کم چشم براهم بگذاری بد نیست نکند منتظر مردن مایی آقا منتظر هات بمیرن می آیی آقا به نظر میرسد این فاصله کم شدنی نیست غیر ممکن تر از این خواسته ها هم شدنی ست دارد از جاده صدای جرسی می آید مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید منجی ما به خداوند قسم آمدنی ست یوسف گمشده ای اهل حرم آمدنی ست به راه تو قمر میریزم صابر خراسانی

برای بردن نامت گل از گلم وا شد برام واژه به واژه پر از تماشا شد به احترام تو زمین از جای خود پا شد و آسمان سر تعظیم پیش تو تا شد به من نگاه کن از ذره آفتاب بساز مرا خراب کن عبد ابوتراب بساز چه روز ها سر گیسوی تو شب کردم به شوق این که تو هستی طبیب تب کردم به دوستان تو از دوستی ادب کردم به دشمنان تو از دشمنی غضب کردم به سر هوای تو دارم به پر نیازی نیست برای بردن نامت صابر خراسانی

اى بهشت قرب احمد فاطمه ليلة القدر محمد فاطمه اى خدا مشتاق يارب يا ربت اى سلام انبياء بر زينبت كاروان دل روان در كوى تو قبله جان محمد روى تو عصمت حق كوثر پيغمبرى بلكه زهراى محمد پرورى مشعل شب‏هاى احياى على نقش لبخندت مسيحاى على عمر تو بالاتر از ارض و سماست هيجده سالت اگر خوانم خطاست گر چه در اين گردش ليل و نهار زيستى با خاكيان هجده بهار بهشت قرب احمد محمدحسین پویانفر اولين نور آخرين روشنگرى هم ازل را هم ابد را مادرى اى سه شب بى قوت و از قوت تو سير هم يتيم و هم فقير و هم اسير آن كه خاك مقدمش جان همه گفت جان من فداى فاطمه اى كه در تصوير انسان زيستى كيستى تو كيستى تو كيستى فوق هر تعريف و هر تفسير هم پاكتر از آيه ي تطهير هم اى سجود آورده بر پاى تو سر اى خدا هم از نمازت مفتخر مرتضى را محو صحبت كرده ‏اى غرق در درياى حيرت كرده‏ اى مدح تو كى با سخن كامل شود وحى بايد بر قلم نازل شود اى دو عالم قبضه‏ اى در مشت تو وى زمام خلق در انگشت تو انبياء را رهبرى كن فاطمه اولياء را مادرى كن فاطمه خاك را فيض تو آدم مى‏كند فضه ات اعجاز مريم مى‏ كند بهشت قرب احمد محمدحسین پویانفر بر در بيتت مقام قنبرى نيست كم از رتبه پيغمبرى آنچه هست و نيست فيض عام توست خوش‏ترين ذكر امامان نام توست از نبى تا حضرت مهدى همه ذكرشان يا فاطمه يا فاطمه سائل بيت گِلينت عالمى بسته نبود باب احسانت دمى اى مهار ناقه ات زلف عفاف پيرهن بخشيده در شام زفاف عفو، را نازم كه گرد بسترت قاتلت هم نيست نوميد از درت سينه ي تو جنت پيغمبر است دامنت تا صبح محشر كوثر است اخترانت جمله ماه عالمند دخترانت خوبتر از مريمند دست بوس قنبرت فرزانگى خاك پاى فضه ات مردانگى از شب ميلاد تا آخر نفس مصطفى يك دست را بوسيد و بس آن هم اى دست خدا دست تو بود اى بر آن لب‏ها و دست تو درود چون ببيند چشم احسانم تو را با كدامين عقل بشناسم تو را گر چه عمرى در پناهت زيستم آن كه بشناسد تو را من نيستيم با وجود آن همه نعت و سپاس ناشناسى ناشناسى ناشناس بايد اين جا لب فرو بست از بيان روز محشر قدر تو گردد عيان شمع جمع اهل محشر چهر تو است مُهر هر پرونده مُهر مِهر توست جز تولاى تو دست آويز نيست بى تو رستاخيز، رستاخيز نيست حق به محشر محور جودت كند آن قدر بخشد كه خوشنودت كند محشر از فيض تو گلباران شود عفو، مشتاق گنه كاران شود شاعر:  غلامرضا سازگار بهشت قرب احمد محمدحسین پویانفر

شب‌های جمعه نیمه شب‌ها تا سپیده بر روی اسرارش خدا پرده کشیده از راه می‌آید زنی قامت خمیده لب می‌گذارد روی حلقوم بریده فریادهای یا بنی پا بگیرد حیدر بیاید بازوی زهرا بگیرد روضه نمی‌خواهد تنی که سر ندارد قربان آن آقا که انگشتر ندارد یک تکه‌ای سالم همه پیکر ندارد جایی برای بوسۀ مادر ندارد گیسوی خود را ریخته روی گلویش مادر بود اینگونه شکل گفتگویش گوید بنی، یا بنی، یا بنی برخیز آمد مادرت زهرا، بنی دیدم خودم در عصر عاشورا، بنی افتاده بودی زیر دست و پا، بنی من بی وضو موی تو را شانه نکردم حالا به دنبال سرت باید بگردم فداها ابوها محمدحسین پویانفر

اول دفتر به نام خالق اکبر آن که سزد نام او در اول دفتر نکته ای از قدرتش بس، این که بگویم اوست علی آفرین و فاطمه پرور فاطمه مجموعه صفات خداوند فاطمه آیینه کمال پیمبر عصمت کبری، ولیه ی الله عظمی قره ی عین النبی، حبیبه داور بَضعه ی احمد نه بلکه روح محمد همسر حیدر نه بلکه هستی حیدر شهر خرد احمد و علی ست درِ آن فاطمه آن شهر راست مرکز و محور فاطمه مجموعه صفات خدا محمدحسین پویانفر ای به مثَل بی مثَل چو خالق یکتا وی به نُبی چون نَبی ستوده داور شأن تو در «إنّما ولیُّکُمُ الله» با حق و با احمد و علی ست برابر جز پدر و شوهر و دو ابن و دو بنتت روی تو نادیده کس ز اکبر و اصغر پای به محشر چو می نهی رسد آواز «غضّوا أبصارکم» به خلق، سراسر چشم و چراغت دو گوشواره عرش اند راحت جانت دو نازدانه دو دختر در قدم مادر است جنت موعود وین سخن نغز چون سروده پیمبر در عجبم زین حدیث و آن که چرا او داده به زهرای خویش کنیه مادر بهر شفاعت تو را بس است در آن روز دست ابوالفضل و خون محسن و اصغر هر که پناهش تویی پناه تو عالم وان که شفیعش تویی شفیع به محشر به به از آن رهبری که پیرو زهراست به به از آن پیروی که فاطمه رهبر حبل متین پیمبران الهی است هر نخی از چادرت به عرصه محشر چهره ز أعمی نهان کنی و بگویی می نگرم من ورا نبیندم او گر آب وضویت دوای عیسی و موسی خاک درت آبروی ساره و هاجر کشته راه خدایی و هدف تو امر به معروف بود و نهی ز منکر حضرت باقر برای چاره هر غم نام تو می برد بر زبان مطهر خانه تو قبله امید سه حجت بیت تو معراج صبح و شام پیمبر سید رضا مؤید فاطمه مجموعه صفات خدا محمدحسین پویانفر

من از خاک پای تو سر بر ندارم مگر لحظه ای که دگر سر ندارم مگیر از سرم سایه ی چادرت را پناهی از این خیمه بهتر ندارم بگیر از سر لطف جان مرا هم ببخشا اگر جان دیگر ندارم بخوانم به فرزندیت که امیدی به غیر از دعاهای مادر ندارم با تو محشر به پا میکنیم در قیامت چنان که حراسی ز محشر ندارم به داغ تو خون گریه کردم هنوزم خبر از دل خون حیدر ندارم سرودم ز داغ تو چاره ای جز نوشتن ز دیوار و از در ندارم شنیدم که دست تو از کار افتاد اگر چه درست است باور ندارم خاک پای تو محمدحسین پویانفر

حی علی خیر العمل ، یعنی ولایِ فاطمه آری رضایِ حق بُوَد حکماً رضایِ فاطمه فاطمه مادر منه قسم آخر منه نور نخ چادرش سایۀ رو سر منه اُمُّنا زهرا مدد .. همیشه نوکریم کمه ، همیشه لطف تو زیاد دلم فقط رضایت ، مادریِ تو رو میخواد تا که تو لبخند نزنی ، نمیشه دل تو سینه شاد هر کی تو رو دوست نداره ، منم ازش بدم میاد من فقط سنگ تو رو رویِ سینه میزنم نوکرِ نوکرهاتم با دشمنت دشمنم اُمُّنا زهرا مدد .. حی علی خیر العمل ، یعنی ولایِ فاطمه آری رضایِ حق بُوَد حکماً رضایِ فاطمه فاطمه مادر منه قسم آخر منه نور نخ چادرش سایۀ رو سر منه اُمُّنا زهرا مدد .. از اسمت حاجت میگیرم ، تا رو لبم گل میکنه گناه بچه رو فقط ، مادر تحمل میکنه هر کی گرفتاری داره ، به تو توسل میکنه خدا خودش یه جاهایی ، به تو توکل میکنه شفاعت محشرم تویی همه باورم نوکرتم مثل حسن به تو میگم مادرم اُمُّنا زهرا مدد .. حی علی خیر العمل ، یعنی ولایِ فاطمه آری رضایِ حق بُوَد حکماً رضایِ فاطمه فاطمه مادر منه قسم آخر منه نور نخ چادرش سایۀ رو سر منه اُمُّنا زهرا مدد .. ولای فاطمه محمدحسین پویانفر

یا ساقی کوثر مولانا علی علی علی مولا مولانا علی ای عشق پیغمبر مولانا علی ای فاتح خیبر مولانا علی ای شافع محشر مولانا علی ای ساقی کوثر مولانا علی علی علی مولا مولانا علی دیشب به سرم باز هوای دگر افتاد دیشب  به سرم باز هوای دگر افتاد در خواب مرا سوی  خراسان گذر افتاد چشمم به ضریحِ شَهِ والا گهر افتاد این شعر همان لحظه مرا در نظر افتاد با آل علی هر که در افتاد بر افتاد! یا ساقی کوثر محمد فصولی

تو ولی اللهی به پیمبر جانی برا تشخیص حق بهترین برهانی دو تا روزه بی بی فاطمه خوشحاله هم غدیر اول هم غدیر ثانی توی دستت دستم علی مولانا علی با تو پیمان بستم علی مولانا علی توی دستت دستم علی مولانا علی با تو پیمان بستم علی مولانا علی روزمحشر عشق تو میزانه تو ولی اللهی محمد فصولی

ها علىٌّ بشر کیف بشر ربه فیه تجلى و ظهر (1) مانده عالم همه در حیرت تو که بشر میشود این گونه مگر عله الکون و لولاه لما کان للعالم عین و اثر (2) حبه مبدء خلد و نعیم بغضه منشاء نار و سقر (3) من له صاحبه کالزهراء او سلیل کشبیر و شبر (4) فلک فى فلک فیه نجوم صدف فى صدف فیه درر (5) در دل شیعه‌ی خود کرده نظر ها علی و بشر کیف بشر جلوه ی نور رخت شمس و قمر خاک نعلین علی در و گهر قمرت را فلک مشتری است نجفت خانه‌ی مادری است تو سرا پا وجودت ز رسول و محمد خودش حیدری است همه مستیم خم و باده علی یم رحمت بود یاد علی به نبی گفته حبریل امین که الا یا نبی ناد علی هاعلی بشر کیف بشر محمد فصولی

حیدری ام قلندرم خاک نعلین قنبرم یا علی یا علی من تو را نوکرم اولی و اخری و حیدری و صفدری ای بنازم که دلیل فتح جنگ خیبری جانشین مصطفایی هستی پیغمبری جانم به تو و جانم به نجف مینازه همه عالم به نجف ****** در هوایت کبوترم مستم و مست کوثرم یا علی یا علی من تو را نوکرم یا علی و یا عظیمی ذکر شیر علقمه تار گیسوی تو حیدر همچو حبل محکمه مهر تو افتاد از اول توی قلب فاطمه جانم به تو و ایوون نجف کاشکی که بشم مهمون نجف حیدریم قلندرم محمد فصولی

قلم بر صفحه سرگردان عشق است و دفتر سفره دار خوان عشق است یتیم شهر مکه شد پیمبر همان که صاحب قرآن عشق است اگر گفتند ابتر کور بودند که زهرا گوهر تابان عشق است پسر عمش ابالایتام آنکه خودش بابای فرزندان عشق است کریم ومهربان ودست ودل باز حسن، بانی هر احسان عشق است و آن نامی که سر خط جنون است حسینم وای سرگردان عشق است عجیب است اینکه بیمار است سجاد دوای درد بی درمان عشق است امام باقر آن علامه دهر دبیر دانش اموزان عشق است کسی کز دست صادق اب خوردست مرید مرد با ایمان عشق است کلید باب حاجات است کاظم خودش محبوس در زندان عشق است رئوف و مهربان آقاست مردم علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است گوهر تابان عشق صابر خراسانی

مست حبیم و به ما حب سبو شد واجب جامه از عشق دریدم و رفو شد واجب آدم از صلب علی ابن ابی طالب بود اینچنین بود که بر او سجده شد واجب بی وضو نام علی را نبرد پیغمبر محض او بود در اسلام وضو شد واجب هر اذان دلم با اقامه تو آیه آیه صحف شرح جامه تو اعتقادم علی اعتبارم علی هم رهایی از بند نارم علی ریزه خوار تو مولا جن و انس و ملک مست حبیم محسن عراقی

ای میخانه دار حوض کوثر حیدر لقد کرمنا بنی آدم از ولایت زهرا شرافت داره غبار قدومت به عرش معلی پس از تو شروع کرد خدای توانا به خلقت دنیا لقد کرمنا بنی آدم از ولایت زهرا شرافت داره غبار قدومت به عرش معلی پس از تو شروع کرد خدای توانا به خلقت دنیا کاشف الکرب علی ابن ابی طالب بردن اسم تو داره سجده واجب بعد ذکر تو همیشه زیر لب گفتم لعنت الله علی دشمن غاصب آروم جون حیدر حضرت انسیه میخانه دار حوض کوثر محسن عراقی

ای نفس پاک پیغمبر ذکری که میکنه مستم صد و ده مرتبه یا حیدر کننده خیبر مولانا علی امیر و سر لشکر مولانا علی تو صاحب منبر مولانا علی غلام تو قنبر مولانا علی ای اسدالله الغالب مولانا علی ابن ابی طالب تو هستی صاحب افلاک شیر پیکان یل بی باک از شوق دیدن رویت کعبه زد سینه اش را چاک ای نفس پاک پیغمبر محمد فصولی

آمدُم که بُگُم گدا نِمِخی؟ یا که اصلاً غلام سیا نمخی؟ یک دفم به زبون ما تو بگو: نوکرم! راستی کربلا نمخی؟ دورم از کربلا، بابام مگه که نکنه از امام رضا نمخی! مو مریض خود خود خودتم نسخه بنویس، بگو شفا نمخی؟ کار دیگه که از مو بر نمی یه روضه خون بی دست و پا نمخی؟ مِخی از بوی سیب بِرت بخوانم؟ بره شیب الخضیب برت بخوانم؟ نکنه ما رِ انتخاب نکنی یا بِخی نوکرم حساب نکنی به همه پُز دادم که همسایه تُم خودمانم، ما رِ خراب نکنی جون هر که که دوس دری، بامرام! ای دفه آمدم، جواب نکنی زبونم لال شکایت ماها رِ به باباتان ابوتراب نکنی هی درم از تو دور مُرُم به خدا نکنه مارو انتخاب نکنی صابر خراسانی

شکاف آیا دلیلش چیست وقتی خانه در دارد کسی باید که از این راز کعبه پرده بر دارد به دنبال چه می گردند گرد کعبه حاجی ها به غیر از آن شکاف حیدری چیزی مگر دارد؟ علی را هرکسی دیده است گویا کعبه را دیده شکافی کعبه دارد که علی بر تیغ و سر دارد لباس کعبه را هر سال گیرم نو کنند اما لباس نو به زخم کهنه ی او کی اثر دارد؟ دهان کعبه را با نقره پر کردند، می دانند که از اسرار صاحبخانه و مهمان خبر دارد من از جهل عرب حیران که شق الکعبه را دیده و از پیغمبر خود خواهش شق القمر دارد بیا و سنگ حیدر را بزن بر سینه ای حاجی که والله از حجر بوسی ثوابی بیشتر دارد علی را این و آن نون لنا خواندند و فهمیدم چرا عمری ست مولا با خودش تیغ دو سر دارد راز کعبه صابر خراسانی