1398

ديشب  به سرم باز هواي دگر افتاد در خواب مرا سوي  خراسان گذر افتاد چشمم به ضريحِ شَهِ والا گهر افتاد اين شعر همان لحظه مرا در نظر افتاد با آل علي هر كه در افتاد بر افتاد! اين قبرِ غَريب الغُربا خسرو طوس است اين قبرِمُغيث الضُّعفا شَمس شُموس است خاكِ درِ  او،  مرجعِ  ارواح و نفوس  است آل علی محمد فصولی بايد  ز  رَهِ  صدق،  بر  ا ين  خا ك   در  افتاد با آل علي هر كه در افتاد بر افتاد! اين روضه ي پر نور، به جنّت زده پهلو مغز مَلَك از عطر نسيمش شده خوشبو بشنيد  نسيم  سحري  رايحه ي  او كز بوي بهشتيش، چنين بي خبر  افتاد با آل علي هر كه در افتاد بر افتاد! حورانِ  بهشتي  زده اند، در حرمش  صف خِيلِ مَلَك از نور، طَبَق ها  همه  بر كف شاهان به ادب در حرمش گشته مُشرّف اينجاست كه تاج از سر هر تاجوَر افتاد با آل علي هر كه در افتاد بر افتاد! اولاد علي  شافع  يوم  عَرَصاتند د ا ر ا ي   مقا ما ت   رَ فيعُ  ا لدَّ رَ جا  تند در روز قيامت همه اسباب نجاتند اي واي بر آن كس كه به اين دَرّه در افتاد با آل علي هر كه در افتاد بر افتاد ! کام و دهن از نام علی یافت حَلاوت گل در چمن از نام علی یافت طَراوت هر کس که به این سلسله بنمود عَداوت در روز جزا، جایگهَش در سَقَر افتاد با آل علي هر كه در افتاد بر افتاد! هر کس که به این سلسله ی پاک جفا کرد بد کرد، نفهمید، غلط کرد، خطا کرد دیدی که یزید از ستم و کینه چه ها کرد آخر به دَرَک رفت و به روحش شَرَر افتاد با آل علي هر كه در افتاد بر افتاد! آل علی محمد فصولی

از دردهایم با تو میگویم پدرجان از گوشواره از النگویم پدرجان تنها نشانی مانده آن هم جای زخم است دشمن شبیخون زد به گیسویم پدرجان دیشب گلت از روی ناقه بر زمین خورد انگار که در کوچه ها مادر زمین خورد از زخمهای صورتم بابا گمانم فهمیده ای که دخترت با سر زمین خورد درد شدید مفصل زانو بماند سوز ورمهای سر بازو بماند دیشب نبودی حرمله بدجور میزد لبها بماند...گوشه ی ابرو بماند هی لا به لای رد شدنها سنگ خوردیم از هیزها از بد دهنها سنگ خوردیم در بین کوچه از جوان و کودکان و بالای بام از پیر زنها سنگ خوردیم مرد یهودی سوی چشمان مرا برد خولی لگد زد نیمی از جان مرا برد بابا! تلفظ کردن نام تو سخت است بدجور مشت زجر دندان مرا برد از درد هایم بگویم صابر خراسانی

قلم بر صفحه سرگردان عشق است و دفتر سفره دار خوان عشق است یتیم شهر مکه شد پیمبر همان که صاحب قرآن عشق است اگر گفتند ابتر کور بودند که زهرا گوهر تابان عشق است پسر عمش ابالایتام آنکه خودش بابای فرزندان عشق است کریم ومهربان ودست ودل باز حسن، بانی هر احسان عشق است و آن نامی که سر خط جنون است حسینم وای سرگردان عشق است عجیب است اینکه بیمار است سجاد دوای درد بی درمان عشق است امام باقر آن علامه دهر دبیر دانش اموزان عشق است کسی کز دست صادق اب خوردست مرید مرد با ایمان عشق است کلید باب حاجات است کاظم خودش محبوس در زندان عشق است قلم بر صفحه صابر خراسانی رئوف و مهربان آقاست مردم علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است قلم بر صفحه صابر خراسانی

اینکه از دستِ پیمبر دستِ او بالاست کیست اینکه جمعش با نبی یک شعرِ بی همتاست کیست اینکه در پایِ تنورِ خانه‌اش زهراست کیست اینکه در قابِ خدا تصویرِ او تنهاست کیست کیست این و کیست این و کسیت این ، تنها علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی باز تکلیفِ مرا این جام روشن می‌کند این شرابِ کهنه من را فارغ از من می‌کند این جنون آواره‌ام در کوی و برزن می‌کند مدحِ او من را نه ، حافظ را هم اَلکَن می‌کند از ازل تا  تا ابد...حق‌حق و هوهو... یاعلی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی آسمان اینقدر پُر باران مگر هم می‌شود ای خدا مانندِ تو انسان مگر هم می‌شود جمع خشم و عشق و تیغ اینسان مگر هم می‌شود در دو تَن_زهرا و او_یک جان مگر هم می‌شود دست او بالاست حیدر خمسه مصطفی شد  مرتضی یعنی که شد زهرا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی حضرت اردیبهشت سالها و ماه‌ها روزها با نخل‌ها و شب انیسِ چاه‌ها پیشِ تو همسُفره می‌گردد گدا با شاه‌ها می‌شود پیدا پس از تو چاه‌ها از راه‌ها از علی نازل شدیم و رفتنِ ما تا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی حق علی و او حق و این دو تسلسل می‌شود حق بده جبریل هم در محضرش هُل می‌شود او صراط‌ُالله او راهِ تکامل می‌شود شانی از وَالعادیاتش مدحِ دُل‌دُل می‌شود درکِ ما گُم شد وَ ما‌ اَدراکَ ما مولا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی تا به میدان آمدی لشکر نفهمیدم چه شد تَن دوتا شد سرجدا شد سر نفهمیدم چه شد تا گرفتی از درَش خیبر نفهمیدم چه شد آنچنان کَندی در از جا  در نفهمیدم چه شد آنچنان لرزید خیبر گفت واویلا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی ذوالفقارت آمد و بسیارها جا مانده‌اند چشمها از ضربِ تندت بارها جا مانده‌اند زیرِ ضربِ تیغِ تو سردارها جا مانده‌اند عَمرو عاصان رفته و شلوارها جامانده‌اند گفت عزائیلِ حیران بینِ این غوغا: علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی تیر بر پایِ تو خورد و از نمازت فیض برد در رکوع آمد گدا از دستِ بازت فیض برد آفرینش از قنوتِ چاره سازت فیض برد عَمرو وَد از نازشصتِ تن نوازت فیض برد شد کُمیل و میثم و سلمان و بوذرها علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی دست او بالاست حیدر خمسه پیرزن چشم انتظارت بارِ نانش را بِبَر مرکبِ طفلان ، به پشتت کودکانش را بِبَر با جُزامی نان بخور غم از گریبانش بِبَر یک تبسم کن به زهرا باز جانش را بِبَر با حسین و با حسن گفتیم ما : بابا علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی هرکجا که می‌رسد انگار محشر می‌رسد زودتر از هر گدا آقا دَمِ در می‌رسد هرچه دارد سُفره‌اش  نصفش به نوکر می‌رسد بیش از خود او به حال و روزِ قنبر می‌رسد کارِ ما با قنبر است و کارِ قنبر باعلی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی باده از الله‌اکبر تا علیکم می‌خورَد حسرتِ نانِ جو‌اَش را سخت گندم می‌خورد زخمها و زخمها از جهلِ مردم می‌خورد ناسزاها را بجای  هر تبسم می‌خورد این نماز عشق باشد شد سجودِ ماعلی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی اینکه بر دوشِ پیمبر از شرافت پا گذاشت رویِ دوشِ خویش عمری کیسه‌ی خرما گذاشت اینکه دنیا را خدا آورد پیشش جا گذاشت لقمه لقمه نان دهانِ مردِ نابینا گذاشت می‌خورَد اما همیشه خونِ دلها را علی اَشهدُاَن لا امیرالمومنین  الا علی دست او بالاست حیدر خمسه

ساقی! مِی ای بده که مرا زیر و رو کند بویش ز دور، کارِ هزاران سبو کند داند خدا که خوردن این می چه می کند جامیکه مست می شود، آن کس که بو کند جامی بده به یادِ رخ مرتضی علی جامیکه زخمهای نهان را رفو کند خندد خرد به عقل کسیکاین چنین می ای بگذارد و شراب بهشت آرزو کند زین مِی نخورده، پاک نگشت و نمی شود صدبار دل به زمزم اگر شستشو کند دنیا علی نداشت اگر آبرو نداشت دنیا مدام شُکر چنین آبرو کند خلقت به روی دست، علی را گرفت و گفت دست کسی نظیرش اگر هست رو کند با کوثرم چه کار! مرا ساقی اش بس است دل با چه رو از او طلب غیر از او کند با زاهدیکه خواهشِ کوثر کند، بگو بگذارد این تیمّم و قصد وضو کند ساقی می بده محمدحسین پویانفر

چقدر پنجره را بی بهار بگذاری و یا نیایی و چشم انتظار بگذاری مگر قرار نشد شیشه ای از آن میِ ناب برای روز مبادا کنار بگذاری؟ بیا که روز مبادای ما رسید از راه که گفته است که ما را خمار بگذاری؟ در این مسیر و بیابان بی سوار، خوشا به یادگار خطی از غبار بگذاری گمان کنم تو هم ای گل بدت نمی آید همیشه سر به سر روزگار بگذاری نیایی و همه ی سر رسیدهامان را مدام چشم به راهِ بهار بگذاری جواب منتظران را بگو چه خواهی داد همین بس است که چشم انتظار بگذاری؟ به پای بوس تو خون دانه می کنیم و رواست که نام دیگر ما را انار بگذاری گمان کنم وسط کوچه ی دوازدهم قرار بود که با ما قرار بگذاری چراغ بر کف و روشن بیا، مگر داغی به جان این شب دنباله دار بگذاری چقدر پنجره را صابر خراسانی

گریه ام در حرم از روی پریشانی نیست که پریشانی از آداب مسلمانی نیست در طوافند چنان موج کبوترهایت که در این سلسله انگار پریشانی نیست عربی آمده پابوس تو از سمت عراق همه ی حسرتش این است که ایرانی نیست دست خالی ست هر آنکس به حرم می آید در ورودی که نیازی به نگهبانی نیست! در معطل شدن و دست رساندن به ضریح لذتی هست که در سجده طولانی نیست ادخلوها بسلامٍ آمنین…در باز شد از میان جمعیت راهی به این سر باز شد در حرم سهل است, حتی در دل میدان مین هر زمان که یارضا گفتیم, معبر باز شد اول ِ نامش که آمد بر زبانم سوختم در دلم بال صد و ده تا کبوتر باز شد از صدای گریه ی زن ها یکی واضح تر است خوش به حالش بعد عمری بغض مادر باز شد دار قالی…پنجره فولاد… مادر سال ها گریه ام در حرم صابر خراسانی

شیعیان دیگر هوای کربلا دارد حسین(ع) روی دل با کاروان کربلا دارد حسین(ع) از حریم کعبه جدش به اشکی شست دست مروه پشت سر نهاد امّا صفا دارد حسین(ع) می برد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظیم بیش از اینها حرمت کوی منا دارد حسین(ع) بس که محمل ها رود منزل به منزل با شتاب کس نمی داند عروسی یا عزا دارد حسین(ع) آب خود با دشمنان تشنه قسمت می کند عزّت و آزادگی بین تا کجا دارد حسین(ع) دشمنش هم آب می بندد به روی اهل بیت داوری بین با چه قومی بی حیا دارد حسین(ع) دشمنانش بی امان و دوستانش بی وفا با کدامین سرکند؟ مشکل دوتا دارد حسین(ع) شمر گوید گوش کردم تا چه خواهد از خدا جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین(ع) اشک خونین گو، بیا بنشین به چشم شهریار کاندرین گوشه عزایی بی ریا دارد حسین(ع) محمل ها رود حیدر خمسه

الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب آقا جانمون علی ابن ابی طالب الحمد لله صابر خراسانی

احمد به خدا غیر علی یار نمیخواست پیغمبر ما همسفر غار نمیخواست رفتند به بیراهه و خوردند به بن بست تا بوده علی بوده و تا هست علی هست ای شیر کردگار صاحب ذوالفقار از هوهوی دمت دشمن شد تار و مار یا مولا یا علی **** ما را سر بحث و جدل و قائله ای نیست مابین خداوند و علی فاصله ای نیست چرخیدن یک عده به دور و بر کعبه بی حب علی جز عمل باطله ای نیست اعلا حضرت علی والا قدرت علی ما با تو میدهیم دست بیعت علی یا مولا یا علی احمد به خدا محمدحسین پویانفر

صَباحاً اَتَنَفَسُ بِحُبِ الحُسَین مَسائاً اَتَنَفَسُ بِحُبِ الحُسَین بِحُبِ الحُسَین به عشق تو نفس میزنم به عشق تو نفس میکشم به نیت ضریحت آقا رو پرچم تو دست میکشم گریه صبح و شام من مستی مستدام من تربت توبه کام من عشق علیه السلام من ای غم نا تمام من زخم من التیام من السلام ای امام من عشق علیه السلام من صباحا اتنفس بحب الحسین ملامحمد فصولی

یا علی شوف شوف شوف الشیعه شاه مردان ای شیر غران حیدر ذوالفقار تو کرده طوفان حیدر تا تو آقا پا میزاری تو میدون ذکر عرش و فرش میشه ای جان حیدر گوش جان بگشا و بشنو از امیر کردگار لافتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار عمریه مست از این می نایابم کربلایی شد این دل بی تابم اهل عالم من اگه خوبم یا بد هر چه هستم باز نوکر اربابم من اگر جاهل گمراهم اگر شیخ طریق قبله ام روی حسین است و همینم دین است بوده پیش از گل من سر خوش نامش دل من مستی ما به حقیقت ز می دیرین است ذکر لبم دمادم اینه آقا الحمد الله الذی هدانا الی حسین ابن علی مولانا یا حسین شوف شوف شوف الشیعه شکر لله شد حب تو تقدیرم با ولای تو داده مادر شیرم زنده هستم با شور شیرین تو من بدون این عاشقی میمیرم تو مپندار که از عشق تو دل بر گیرم ترک روی تو کنم دلبر دیگر گیرم بعد صد سال اگر از سر قبرم گذری من کفن پاره کنم زندگی از سر گیرم ذکر لبم دمادم اینه آقا الحمد لله الذی هدانا الی حسین ابن علی مولا یا حسین شوف شوف شوف الشیعه یا علی شوف محمدحسین پویانفر

ممنون از ایل و تباری که تو داری از لطف بیش از انتظاری که تو داری ما دست و پا گیریم اگر تو دست گیری ما معتبر از اعتباری که تو داری خشم تو را مرحب به لکنت گفت وقتی ابرو گره زد ذوالفقاری که تو داری حیثیت هر منکری زیر سؤال است روی حسابِ بی مزاری که تو داری هر کس تو را دارد چرا باید بترسد مثل تو تنها از خدا باید بترسد تو رفتی و با کوفه در افتاد زینب بعد از تو جانش در خطر افتاد زینب انگار باید بچه های تو بیفتند هر وقت در بین گذر افتاد زینب گفت اُسکُتوا و خطبه ی غرّا بیان کرد حتی خودش یاد پدر افتاد زینب زیب که بیهوده نمی افتاد از پا از نیزه سر افتاد اگر افتاد زینب یک عمر سعی ات بر حجابِ دخترت بود اما تو رفتی و دگر افتاد زینب میخواستی چشم کسی بر او نیفتد برگَرد زینب را ببر افتاد زینب پشت در و دروازه که فرقی ندارد مانند زهرا پشت در افتاد زینب از سر گذشتند و اسیر سر گذشتند بعد از پسرها دخترانت در گذشتند ممنونم از صابر خراسانی

بارون نجف / رویایِ منه ایوون نجف / دنیای منه حیدر، حیدر، علی مدد ها علیٌ بشرٌ کیف بشر ربهُ فیهِ تجلیٰ و ظَهَر فلکٌ فی فلکٌ فیه نجوم صدفٌ فی صدٌف فیه دُرَّر مانده عالم همه در حیرت تو که بشر میشود اینگونه مگر !!!؟ خاک نعلین علی در و گُهر در دل شیعه ی خود کرده نظر مشعل نور رخش شمس و قمر ها علیٌ بشرٌ کیف بشر ربهُ فیهِ تجلیٰ و ظَهَر فلکٌ فی فلکٌ فیه نجوم صدفٌ فی صدٌف فیه دُرَّر مانده عالم همه در حیرت تو که بشر میشود اینگونه مگر بارون نجف محمود کریمی

چون خدا طالب گدا حسین هوشیار چون خدا طالب گدا شد باز در رحمت به سوی ما شد باز بنده شرمنده ی خدا شد باز او خریدار اشک ما شد باز خبر امد گناه میبخشند

صفا و مروه دیده ام دور حرم دویده ام هیچ کجا برایه من کرببلا نمیشود

من از ماه توبه جا مونده بنده ای دور از خدا مانده به سرم آمده بلا چکنم گشته ام سخت مبتلا چکنم به خودم کرده ام جفا چکنم نپذیری اگر مرا چکنم