1398

در کوفه یا در محضرم فرقی ندارد هر جا که باشی دلبرم فرقی ندارد خود را به بالین شهیدان می رسانم پس دور با دور و برم فرقی ندارد در کوچه های کوفه جسمت را کشیدند چه جسم تو چه پیکرم فرقی ندارد زد بر لب و دندان تو با چوب دستی این با جسارت با سرم فرقی ندارد یاران من در هردو عالم بی نظیرند پس داغ تو با اکبرم فرقی ندارد در کوفه یا در محضرم فرقی ندارد هر جا که باشی دلبرم فرقی ندارد خود را به بالین شهیدان می رسانم پس دور با دور و برم فرقی ندارد در کوچه های کوفه جسمت را کشیدند چه جسم تو چه پیکرم فرقی ندارد زد بر لب و دندان تو با چوب دستی این با جسارت با سرم فرقی ندارد یاران من در هردو عالم بی نظیرند پس داغ تو با اکبرم فرقی ندارد در کوفه صابر خراسانی

با گریه می نویسه نامه ای غریب کوفه توی کوچه ها آقا نیا به شهری که اصلا ندارن هیچ مروت و وفا چیا بگم از کوفه تو کوچه دورم کردن خودم میدیدم کلی نیزه فراهم کردن تو کوچه ها حرف سرتون وای وای برا علی اکبر تو وای وای غریب کربلا حسین جانم غریب کربلا حسین جانم غریب کربلا حسین جانم منی که کرد جنگیم آقا سخت برام تو کوچه بازارا آقا نیا رباب و زینب و ناموس نمیشه سرشون اینا می ترسم از نامردا یه قلب مضطر دازم می دونم آقا سخته خودم یه دختر دارم غریب کوفه عباس میرخلف زاده

با تموم بدیم اعتماد کردی با تموم وجودم گناه کردم ولی دستمو بازم بگیر ارباب بذار ساده بگم اشتباه کردم شه محترم بطلب حرم که یه عمره در خونه ی تو نوکرم تویی خواهش دل مضطرم آرزومه کربلا برم با مادرم ثارالله یا اباعبدالله این محاله که دست از تو بردارم اشک چشممو امشب گواه کردم دل به هرچی به غیر از نگات بستم بذار ساده بگم اشتباه کردم بطلب مرا شه کربلا که دلم لک زده واسه گنبد طلا دیوونه ت شدن همه عاقلا یه نگات دوای درد من مبتلا ثارالله یا اباعبدالله با تموم بدیم اعتماد کردی با تموم وجودم گناه کردم ولی دستمو بازم بگیر ارباب بذار ساده بگم اشتباه کردم شه محترم بطلب حرم که یه عمره در خونه ی تو نوکرم تویی خواهش دل مضطرم آرزومه کربلا برم با مادرم ثارالله یا اباعبدالله ناله هامو شنیدی دعام کردی روضه هاتو شنیدم صدات کردم خیلی مردی که باز آبرو دادی توبه کردم و می خوام که برگردم بطلب مرا شه کربلا که دلم لک زده واسه گنبد طلا دیوونه ت شدن همه عاقلا یه نگات دوای درد من مبتلا شه محترم بطلب حرم که یه عمره در خونه ی تو نوکرم تویی خواهش دل مضطرم آرزومه کربلا برم با مادرم ثارالله یا اباعبدالله با تموم بدیم سید علی فالی

صلی الله علیک/ای عشق ماندگار ای زهرایی نسب/بانوی باوقار معنی انا فتحنا زینب پرچمت همیشه بالا زینب ای ذکر خروش دریا زینب سمت ضریحت دستم دخیله بانوی محشر جانم عقیله یا زینب مدد یا زینب صلی الله علیک/بانوی کربلا پرچمدار حسین/ای ناموس خدا ای ذکر دم مسیحا زینب شمشیر علی اعلی زینب عشق دلشکسته ها یا زینب مارا نوشتند مجنون زینب از سر گذشتن قانون زینب یا زینب مدد یا زینب صلی الله علیک/ای عشق منجلی ای سلطان ادب/عباس ابن علی ای زیباترین معما عباس لیلای حسین زهرا عباس مرد قهرمان دنیا عباس دینم حسین و دنیام اباالفضل عالم فدای آقام اباالفضل یا اباالفضل مدد یا اباالفضل

الله اکبر به کف افسار دلدل را گرفت الله اکبر به صدره لشکرش او جا گرفت معرکه گردد به یک لحظه زیر و رو علی تو اگر خم کنی گوشه ابرو علی توشیره شیرانو تو مرده مردانی بارزمت دشمن شد مرد حیرانی الله اکبر به کف افسار دلدل سید علی فالی

خبر به حیث سَنَد مُعتبر، خبر مُتِواتِر خبر رسیده به ما از طریق حضرت باقر به کربلا رفتن آن‌قَدَر فضیلت دارد که در مسیر زیارت رواست مُردن زائِر رواست خستگی راه را به دوش کشیدن رواست اَرج نهادن به جایگاه شَعائِر رواست چِلِّه‌ی ماتم، پیاده در دل جاده قدم زَنَم به مُواسات، در مَعیَّت جابِر رواست طِیِّ طَریق آن‌چنان که تاوَل پایم کُنَد غم اُسرا را به ذهن من مُتِبادِر خوش آن زمان که دو چشم گناه‌کار ببیند امام عصر خودش را میان خیل مسافر خوش آن زمان که ببینم عمود سیصد و ده را دهان به طعنه گشایم، زبان به لَعن مقصر که دیده است که خلقی بدون مُزد و مَواجِب نَهَند گردن خود را به پیشگاه اَوامر چه می‌کنند مگر خادمان درون مَواکِب که عاشقان مبهوتند و عاقلان متحیر حماسه‌ای که عَقیم است واژه وقت بیانش وَلو که خطبه کنندش شیوخ روی مَنابر حماسه‌ای که رسا نیست حَدِّ آن به سرودن توان وصف ندارد زبان اَلکَن شاعر خدا کند برسم اربعین به کرب و بلایش خدا کند برسد وقت مرگ من، دم آخر خبر به حیث سند شایان مصلح

دست تضرع می برد سائل به سویش تا پُر شود آب حیاتی در سبویش اصلا کسی را دیده ای با نا امیدی برگشته باشد بی نصیب از خاک کویش؟ بخشیدن حیدر تفاوت داشت با غیر نازل نشد جبریل در مدح عدویش اسلام در ذات خودش عیبی ندارد بعد از سقیفه رفت اما آبرویش مردی که تکرار محمد بود بالذات مردی که زهرا بود اصلا مو به مویش مردی که ما دیوانه ها ما شیعیان هیچ دشمن سراپا بود محو خلق و خویش حرف شجاعت باشد از مردان بدر است هم سنگر شیر خدا حمزه عمویش بحث اصالت باشد از نسل قریش است قومی که حوض کوثر است آب وضویش افسوس گم شد قدر مردی که عدالت یک عمر گشته تشنه لب در جستجویش مهر سکوتی بر زبان، بندی به پایش خاری به چشم و استخوانی در گلویش لعنت به دنیایی که در آن سِرِّ خلقت در چاه افشا می شود راز مگویش شاید نجف رفتن برایت ساده باشد مردند خیلی ها ولی در آرزویش از بس اُبهّت دارد ایوان طلایش لکنت زبان می‌گیرد آدم رو به رویش با اینکه من پرونده ام خیلی سیاه است حال دلم با تو علی جان روبراه است دست تضرع می برد شایان مصلح

اول شهید کربلا تویی کربلایی امیر برومند اول شهید کربلا تویی زخمیه مکر کوفیا تویی دارالعماره شده دار عشق میثم شاه سر جدا تویی از عشق مولا در شور و شینی مست خداتی مست حسینی اول شهید کربلا تویی امیر برومند

کرده تسخیر به یک غمزه همه دل ها را زده بر هم ز کرم قاعده دنیا را شال سبزی که حسن بر کمرش می بندد آبرو داده همه ی زریه ی زهرا را حامل بیرق ولی بر حق حسن ابن علی کرم مطلق هو هو البطل فاتح الجمل احسن العمل خلقه مثل ملکه الازل حله العسل سلطان سلاطین جهان آقای جوانان جنان ای شاه کرم یابن علی ارباب همه سینه زنان یا حسن (3) بعد هر ضربه شمشیر حسن سر می ریخت ز تعجب ملک از حمله ی او پر می ریخت با نگاه غضب آلود به کج باور ها کفر از ظاهر و از باطن کافر می ریخت تسخیر به یک غم امیر برومند اول و آخر به حسین رهبر یل دریادل پسر حیدر شاه بی بدل مرد هر جمل بهترین عمل پهلوان و یل ضرب المثل عزوجل هو هو البطل فاتح الجمل احسن العمل حله العسل خلقه المثل ملک الازل یا شبر شهنشاهی حسن زیبارویی و ماهی حسن ای شاه کرم یابن علی یا محسن الهی به حسن تسخیر به یک غم امیر برومند

میر و آقا حسنه عشق زهرا حسنه آرام دل زنیب مولا حسن حسن همون که دل را میبره برای آقا کردن غلام میخره میگم با زبون مادریم زهرا زهرا بالاسینین نوکریم حسن دنیای من اسیر عشقی ام مست می ناب کوثری ام حسن حسن دییب آدیوی سسلرم اولونجه عشقین مولا سینمده بسلرم اولسم ده بو ذکرین ازبریم میر و آقا حسنه امیر برومند

دلبر دلها لیلیه لیلا جانم ابوفاضل عباس قمر زیبا ای سرو رعنا جانم ابوفاضل عباس ساقیه ساغر پسر حیدر جانم ابوفاضل عباس هیبت لشکر محشره محشر جانم ابوفاضل عباس دلبر دلها لیلیه لیلا امیر برومند

قمر در قمر وقتی عکس قاسم توچشمای عباسه قَدر در قَدَر وقتی دست قاسم تودستای عباسه عسل درعسل وقتی عشق قاسم توسینه عباسه خطر درخطر وقتی دوش قاسم به شونه عباسه چه صحنه ی زیباییه قاسمُ عباس میخندن وقتی که بارجزهاشون دهان کُفرُ میبندن قیام میکنن دویل چِکارمیکنن فرار میکنه عدو شکار میکُنن به هرکسی رِساکنن زمین میزنن سره دشمنارو ازبدن میکَنن قدردرقدرطوفان شده روزحشر خطردرخطرای وای که داردجگر عسل درعسل جانا کی هست روزمین قمر در قمر لیلا مَگر هست چنین؟ (یاعباس یاقاسم) صنم درصنم وقتی چشم قاسم توچشمای عباسه کَرم درکَرَم وقتی دست قاسم تودستای عباسه ادب در ادب،وقتی اسم قاسم توحرفای عباسه غضب درغضب،وقتی پای قاسم توجا پای عباسه چه صحنه ی مَشهوریه زانو زدن پیش ادب زِناقه ازروپاهاشون پایین اومدعمه زینب شکارمیکنن دوعشق بَهارمیکنن دل بی قرارمُ مَهارمیکنن هلاک میکنن منو عذاب میکنن دل سوخته ی منو کباب میکنن صنم درصنم هستن چه افسونگری کَرم درکَرم دارن عجب دلبری غضب درغضب جانا کی هست روزمین ادب درادب آقا مگرهست چنین؟ (یاعباس یاقاسم) قمر در قمر امیر برومند

قدم قدم راه بیا با نوحه آه بیا شبایی که هیئت به محضر شاه میام شاه سلام علیک، ماه سلام علیک الی عبدلله سلام علیک، راه سلام علیک آه سلام علیک به حضر شاه سلام علیک نسیمی جان فزا می آید بوی کرب و بلا می آید قدم قدم راه بیا مهدی اکبری

سفیر کربلا ای اولین فدایی امیر کربلا پسر عموی قمر منیر کربلا سفیر کربلا نگاهی کن به این دل اسیر کربلا یه کاری کن که نوکرت بمیره کربلا مسلم ابن عقیل آقا شدم عمری دخیل آقا به ضریح نگات تویی باب نجات تو فدایی اربابی زندگیم به فدات تو افتخار و عزت کل قبیله ای شیر عقیلی و به فدای عقیله ای یا مسلم ابن عقیل سفیر کربلا حاج مهدی اکبری اسیر کوفه ای ولی حقیقت اینه که امیر کوفه ای عباس شیر کربلا تو شیر کوفه ای امیر کوفه ای امیر کوفه ای درسته ظاهرا اسیر به درد کوفه ای تو مسلمی برنده نبرد کوفه ای تو مرد کوفه ای مسلم ابن عقیل آقا ای یل بی بدیل آقا من گدای تو ام خاک پای تو ام تو که جای خودت مست بچه های تو ام مظلوم کوفه مبغض آل امیه ای تو اولین فدایی بی بی رقیه ای جان مسلم ابن عقیل **** ماه عزا میاد صدای پای ماه غم تو روضه ها میاد یه قافله داره سوی کرب و بلا میاد ماه عزا میاد ماه عزا میاد داره صدای فاطمه به گوش ما میاد پیرهن مشکی چقدر به نوکرا میاد ماه عزا میاد ای ستاره اقبالم کاش محرم امسالم ببینم حرمو تکیه و علمو رو کتیبه و پرچم شعر محتشمو باز این چه شورش است که در خلق عالم است باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است سفیر کربلا ای اولین فدایی امیر کربلا پسر عموی قمر منیر کربلا سفیر کربلا نگاهی کن به این دل اسیر کربلا یه کاری کن که نوکرت بمیره کربلا مسلم ابن عقیل آقا شدم عمری دخیل آقا به ضریح نگات تویی باب نجات تو فدایی اربابی زندگیم به فدات تو افتخار و عزت کل قبیله ای شیر عقیلی و به فدای عقیله ای

حالا که روی بام دارالعمارم تو این شهر وغربت پناهی ندارم تو این شهر کوفه تو این شهر نامرد همه التماسم فقط اینه برگرد برگرد تا هنوز فرصتی باقی هست تا علم به دوش ساقی هست بیا برگرد حالا که روی بام دارالعمارم تو این شهر وغربت پناهی ندارم تو این شهر کوفه تو این شهر نامرد همه التماسم فقط اینه برگرد برگرد تا هنوز فرصتی باقی هست تا علم به دوش ساقی هست بیا برگرد حالا که روی بام مهدی اکبری

شب و روزمو دارم با عشق تو سر میکنم زندگی بی حسین و نه میخوام نه میتونم حواسم پرته به پرچمت خیالم راحته یه نفر هست که حواسش به منه خوب میدونم صاحب اختیارمه همه کار و بارمه نوکری تو روضه هاش تموم اعتبارمه تنها تکیه گاهمه روشنیه راهمه کشتی نجاته نه برای من برا همه اوج عزته زندگی با حسین ذکرم هر نفس یا امیری یا حسین هر کی نوکری کنه واسه حسین آقا میشه واسه من که اینجوری بوده خدایی همیشه غصه هام یادم میره وقتی که توی هیئتم اشک توی روضه مثل آب روی آتیشه گریه آرامشه از خدا خواهشمه اگه آبرویی ام دارم از اشک چشمه زندگی رو نمیخوام اگه که روضه نیام سپری میشه همینجا بهترین ثانیه هام اوج عزته زندگی با حسین ذکرم هر نفس یا امیری یا حسین چش هر کسی رو که تو روضه نمناک میکنن با همون یه قطره اشک گناهاشو پاک میکنن وقتی که میاد حسینیه برای نوکری دم در هر چی بدی داشته باشه خاک میکنن امید ما به کیه جز حسین چاره چیه اشک اون آب حیاته کی میگه خود کشیه دل ازش کنده باشی نمیشه بنده باشی خودکشی یعنی که بی عشق حسین زنده باشی اوج عزته زندگی با حسین ذکرم هر نفس یا امیری یا حسین شب و روزم دارم مهدی اکبری

عشق بی بدلی علم تو لم یزلی امیر عالم امکان محمد ابن علی امام ارض و سما باقر آل عبا ای آخرین یادگار حسین و کرببلا کاش می شد روضت آقا امشب تو مدینه باشه کاش می شد توی بقیعت یک صحن و حرم بناشه پادشاه عالمین تویی توی دلا شو رو شین تویی نوه امام حسین تویی سیدنالباقر یا محمد ابن علی شیرین تر از رطبی با اصل و با نصبی باقر آل محمد عشق بی بدلی مهدی رعنایی

یا عالم اعلام الهدی ای روضه خون خون خدا نوه سلطان کربلا باقر العلم آل عبا یا ابا جعفر ایها الباقر خاک پاتم مثل زراره و جابر نقل حرفاته نقل منابر با روایات تو دلم میشه طاهر کاش یه روز ضریحت بشه حاضر بشه صحن تو پر از زائر جونم فداته باقر آل نبی سر خاک پاته باقر آل نبی نوه سلطان کربلا محمدرضا ناصری

ای اب مهریه مادر ارباب شرمنده باش که تا ابد یه شیر خواره بی تابه شرمنده باش که تا ابد با تشنگی میخوابه تشنه خواهشم برات میرسه تا خیمه صدات موج مزن اب فرات ای داد کودک من از نفس افتاد تو خیمه ها نوحه ماست مشک عمو شد پاره رفته علی از خیمه ها خالی شده گهواره اب شده اب حیات پیش قتیل العبرات خالی شده گهواره محمدحسین پویانفر

یا حیدر فاطمه مادر بچه شیعه ها بابا حیدر تا قیامت میگه زهرا لا فتی الا حیدر شاه حیدر سند محکم لا اله الا الله حیدر میکنه خیبر و تا که میرسه از راه حیدر عالم رو بهم میزنه با گرد و غبارش یا فاطمه رو نوشته روی ذوالفقارش با رزم ابالفضل توی کربلا خدا کرد این بارم تکرارش جان زهرا جانان زهرا **** شیر حیدر ای هنر نمایی رزم تو عالم گیر حیدر وقت جنگیدن تو میگه خدا تکبیر حیدر یار حیدر توی میون میکنی با ذوالفقار هر کار حیدر یل عبدود کش دلاور کرار حیدر مادر پدر ما به فدای حسنینت روزی همه دست ابالفضل و حسینت باید که حماسه بگه پیغمبر خاتم از بدر و صفینت جان حیدر جانان حیدر شاه حیدر مهدی رعنایی

داره کم کم میاد بوی ماه محرم دلامون میشه لبریز از غم فصل ماتم داره نم نم میباره بارون روی گونم تا که با شعرای محتشم میگیرم دم بازم  بیرق و علم و نقش کتیبه حتی حس و حال تو عزای روضه عجیبه انگار مادری داره تو روضه میخونه پسرم چه غریبه شاهم حسینه و پشت و پناهم حسینه اربابم حسینه عفو گناهم حسینه دل شادم کن شبیه حر منو آدم کن داره کم کم میاد بوی ماه محرم دلامون میشه لبریز از غم فصل ماتم داره نم نم میباره بارون روی گونم تا که با شعرای محتشم میگیرم دم بازم  بیرق و علم و نقش کتیبه حتی حس و حال تو عزای روضه عجیبه انگار مادری داره تو روضه میخونه پسرم چه غریبه شاهم حسینه و پشت و پناهم حسینه اربابم حسینه عفو گناهم حسینه دل شادم کن شبیه حر منو آدم کن میاد بوی ماه محرم محمدرضا ناصری