1398

گفت عالم بود تو حرم امام رضا صبح تا شب نماز و توسل و زیارت پیرمردی بود تو حرم بود یه لحظه تشنش شده بود احتیاج به آب پیدا کرد گفت آب اینجا نیست گفتن آب تو حرم نیست باید بری تو صحن گفت اومد بیرون به سختی اومد بیرون این شیر های آبخوری ها رو تازه عوض کرده بودن چشمی شده بود بنده خدا هر کاری کرد آب برداره بلد نبود یه جوونی اونجا وایساده بود گفتم حاج آقا چی میخوای گفت آب میخوام یه لیوان کشید گرفت زیر شیر آب گفت تا لیوانو دادم دستش شروع کرد به گریه کردن گفتم آقا من بی ادبی کردم چیزی گفتم من میخواستم خدمتی بکنم به شما گفت نه جوون دستت درد نکنه از تو ناراحت نیستم از تو ممنونم این شیره داره با من صحبت میکنه گفتم چی میگی گفت اینجا فقط لازمه دستتو دراز کنی خانواده کرم صابر خراسانی

ماهی و دلگرمی خورشید از تو بوده پشت و پناه وحی و توحید از تو بوده توفیق دین بی شک و تردید از تو بوده کمتر سخن در مدح و تمجید تو بوده بانوی با خیر و فضیلت یا خدیجه ای دست و بازویت نبوت را خریده تو اولین بنیانگذار عشق بودی عشقت محمد بود و یار عشق بودی پروانه ای دور مدار عشق بودی از جان و از دل پای کار عشق بودی سرمایه ات را در دکان عشق دادی عاشق شدن را تو نشان عشق دادی زن بودی و مردی را به مردان یاد داری بانو! به زنها دین و ایمان یاد داری عاشق شدن را به جوانان یاد دادی انفاق کردن را به پیران یاد دادی گویند شغل انبیا آموزگاریست شان شما هم کمتر از پیغمبران نیست در ظلمت شب می شدی مهتاب بانو مادر بزرگ حضرت اریاب بانو بعد از تو عالم می شود بی تاب بانو از داغ تو دردانه ات شد آب بانو چشم و بازوی نبوت صابر خراسانی در زندگی خیلی مصیبت ها کشیدی اما خدا را شکر از این بدتر ندیدی گرچه تحمل کرده ای آزار بسیار اما نخوردی با سر و صورت به دیوار هرگز نرفتی دست بسته سوی بازار سیلی نخوردی از یهود مردم آزار بعد از شما دختر شدن هم دردسر داشت خواهر شدن، مادر شدن هم دردسر داشت رفتی و عام الحزن شد هر سال بی تو احمد شده یک بلبل بی بال بی تو زهرای تو هی می رود از حال بی تو روزی همین زهرا ..ته گودال ..بی تو آتش به جان ها می زند شور و شینش عالم به هم ریزد از داغ حسینش گودال و زهرا و حسین و شمر و خنجر یک گام عقب تر چشم های خیس خواهر شمشیر دارد می برد ... الله اکبر ناگاه بالا می رود از نیزه ها، سر سر می رود تن مانده زیر سم مرکب بین سر و تن می دود بیچاره زینب شاعر : داود رحیمی چشم و بازوی نبوت صابر خراسانی

دین اسلام بی تو ناقصه عشق نبی به تو میرسه در فضل مادر همین بسه فاطمه دستتونو میبوسه از رخ مادرم من شما رو دیدم انگار بی بی زهرا رو دیدم بس که دور شما دویدم تو روضتون کربلا رو دیدم ام المومنین بی بی ام المومنین ام المومنین چه برازنده شماست اموال و دارائی تو یارشمشیر مرتضی است بی بی ام المومنین حسن عطایی

وقتی یوسف رو فروختن قرآن میگه که قیمت یوسف به اندازه نا چیزی بود در حالی که عزیز مصر به اندازه وزن یوسف طلا ریخت اما قرآن میگه قیمت یوسف بخسا پس مشتری تو کی بود میگن مشتری اصلی یوسف همون پیرزنی بود که دار و ندارشو آورده بود گفت دار و ندارم اینه می گه عاشقی جان من بازی نیست عاشقی غیر پاکبازی نیست یک دقیقه مناجات سیدجواد ذاکر

میگه من چیزی ندارم همین کلامه پسر فاطمه من نه زهد دارم نه حیا دارم نه نماز اول وقت حداقل زمان مرگم که میرسه اون لحظه ای که دارم جون میدم به خدا من منتظرم من منتظرتم بیای اون لحظه ای که بدنم داره میلرزه اون لحظه ای که منو رو سنگ غسالخونه میذارن اون لحظه ای که کفن دورم میپیچند تنهای تنها فقط میگم اباصالح یک دقیقه مناجات عبدالرضا هلالی

از گنهِ دم  به دمم آتش طوفنده شدم هم شدم از توبه خجل، هم زتو شرمنده شدم صاحب من! خالق من! داور من! یاور من! حیف تو را داشتم و غیر تو را بنده شدم شعله ای از نار بُدم شاخه ای از خار بُدم با نظر رحمت تو باغ گل از خنده شدم قطره بُدم بحر شدم ذره بُدم مهر شدم بلکه درخشنده تر از مِهر درخشنده شدم وصل تو شد عزت من هجر تو شد ذلت من با تو سرافراز ولی بی تو سرافکنده شدم وای بر این بندگی ام مرگ بر این زندگی ام مردة یک عمرم و در خاک لحد زنده شدم بار خدایا کرمی از یم اخلاص نمی کز شرر عُجب و ریا آتش سوزنده شدم سیل گنه برد مرا بحر بلا خورد مرا وای که من غرق در این بحر خروشنده شدم خاک قدوم ولی ام "میثم" دار علی ام با نفس شیر خدا زنده و پاینده شدم یک دقیقه مناجات محمود کریمی

خاکی اَم بس که زمین خوردم و غفلت کردم آه دیگر به زمین خوردنم عادت کردم چقدر توبه شکستم ، چقدر برگشتم چقدر پیش تو احساس خجالت کردم جای تو دل به همه دادم و خارم کردند رحم کن بر من ساده که حماقت کردم دارد این عمر تلف می شود و می بینم نه شدم عابد درگاه نه همت کردم مزه ی نام حسین از دهنم دیگر رفت بس که هی پشت سر خلق تو غیبت کردم دست احسان تو را پس زدم و کج رفتم جای تو با خود ابلیس رفاقت کردم به امانت شرف و ثروت و جاهم دادی من آلوده خیانت در امانت کردم یاد بی کس شدنم ، یاد تو افتادم من سر این سفره فقط صحبت حاجت کردم نظری کن که دگر سمت معاصی نروم خسته ام بس که از این نفس شکایت کردم نخورد مهر عذاب تو به پیشانی من همه ی عمر فقط سجده به تربت کردم لذت ماه مبارک سفر کرببلاست میل شب های حرم میل زیارت کردم تو خودت شاهد من باش که در هیئت ها از تن بی سر ارباب روایت کردم نیزه دار آمد و افتاد به جان بدنش وای من کهنه حصیری شده دیگر کفنش یک دقیقه مناجات حسن خلج

اول و آخرین من الغوث مددی بهترین من الغوث همه شب همنشین من الغوث ارحم و الراحمین من الغوث بحق الحسین الهی العفو اول و آخرین من الغوث مددی بهترین من الغوث همه شب همنشین من الغوث ارحم و الراحمین من الغوث بحق الحسین الهی العفو اول و آخرین من الغوث مددی بهترین من الغوث همه شب همنشین من الغوث ارحم و الراحمین من الغوث بحق الحسین الهی العفو اول و آخرین من الغوث مددی بهترین من الغوث همه شب همنشین من الغوث ارحم و الراحمین من الغوث بحق الحسین الهی العفو یک دقیقه مناجات حسین سیب سرخی

خدا نوشت از او خالی است دنیایم کجاست آینهای تا کند تماشایم برای خلوت خود دوست، دوست می خواھم در این ھزاره غم چاره اوست می خواھم که خمره خمره ایجاد را به کاسه کنم خودم خدایی خود را در او خلاصه کنم میآفرینمش اینسان به خود اشاره کنم به ھر چه مینگرم خویش را نظاره کنم به قصد خلقت عالم قلم گرفت آنگاه گذاشت نقطه باء را و گفت بسمالله به نقطه خیره شد و چیز دیگری ننوشت بر آن تکامل بی حد فراتری ننوشت به نقطه خیره شد و نقطه جان گرفت از او در این معاشقه کمکم زبان گرفت از او به نقطه گفت که تو جوھر صدای منی خوشا به حال من آری که تو برای منی به نقطه گفت که ای آرزوی غائب من خوش آمدی به من ای مظھرالعجایب من به نقطه خیره شد و گفت این چقدر من است به نقطه گفت که ھنگامه علی شدن است بسنده کرد به یک نقطه از علی فرمود که این ھم از سر عالم زیاد خواھد بود سلیقه داشته آری، سلیقه داشته است خدا تخلص خود را علی گذاشته است خدا به خلقت ایجاز خویش مایل شد تمام گستره کائنات ساحل شد خدا به حوصله برداشت مشتی از آن گل جمال شکل گرفت و کمال کامل شد نیافرید خدا چیز دیگری گویا خدا نوشت حمید رضا برقعی

دستان بی‌ملاحظه طوفان تاریخ را ورق زده در باران چشمم شبیه هر ورقش خونین خونم چنان قصیده‌ی من جوشان بی طاقت از تخلص و از تشبیب برداشتم مقدمه را از آن داغ کتابخانه‌ی بغدادیم از ما نه سطر مانده و نه عنوان چرمینه جلدهای کتابم شد زین قشون و چکمه مزدوران هر قطعه از عراق عجم زنجیر هر گوشه از عراق عرب زندان همدستی خلیفه‌ي عباسی با نطفه‌ي هلاک هلاکو خان سرگشتگی فاطمیان مصر آوارگی قرمطی گیلان فریاد غربت جبل العامل واویلتای تا ابدِ لبنان حله، نجف، مزار شریف و ری از هم جدا شدیم چقدر آسان با ما چه کرده اند بپرس اول از شیعیان خسته‌ي پاکستان از آن همه حماسه‌ي بغض آلود از نعره‌های حیدری آنانتحت الحنک به گردن آنان، دار دستان بی ملاحظه حمیدرضا برقعی وقت قنوت در کف ایشان، جان این زخم‌های کهنه اگر تازه است خورده است دم به دم نمک از دوران آغاز شد حکایت ما با زخم با زخم فتنه بر جگر ایمان‌ از حجة الوداع که آمد گفت باید بگیرم از همگان پیمان تا روز روشنم نشود تاریک تا آفتابِ من نشود کتمان اما دریغ و درد زبانم لال بستند بر امین خدا هذیان انداختند شعله به حنانه آتش گرفت رایحه‌ي ریحان روزی که سوخت فاطمه از آن روز دنیا شده است بر سر ما ویران باید چگونه گفت چه‌ها کرده است؟ یا فضةُ خزینی او با جان فضه بیا که خرد شد آیینه فضه بیا که آینه شد حیران فضه بیا که چادر زهرا سوخت برخیز و شعله های مرا بنشان تابوت را که دید تبسم کرد آهسته لب گشود به الرحمن چشم علی به سوره‌ي کوثر خورد تابوت رحل و فاطمه اش قرآن تسلیم حکم عهد ازل مولاست کاری نداشته است به این و آن ممسوس ذات اقدس حق مولاست می‌گیرد از خدای خودش فرمان ارکان شانه هاش پر از زخم است خلقت بنا شده است بر این ارکان مردی که لقمه لقمه نهاد آرام با دست خود به کام جذامی نان حیدر چنین شده است چنین حیدر انسان چنین شده است چنین انسان مولا که اجتماع نقیضین است دستان بی ملاحظه حمیدرضا برقعی گاهی نسیم و گاه دگر طوفان وقتی ابوتراب به رزم آید باخاک می‌کند همه را یکسان وقتی حدید هست به انگشتش وقتی که ذوالفقار دهد جولان دشمن به کارزار نخواهد داشت چمچاره ای جز اینکه شود عریان برداده است رنج علی آری تمار بوده حاصل نخلستان ایوان بی ثبات مدائن ریخت برپاست تا ابد به نجف ایوان معلوم می‌شود که مسلمان کیست روزی که هست حب علی میزان میراث دار روزم و روزم را حاشا که در تقیه کنم پنهان مارا شکسته اید ولی هرگز خالی نمانده از من و ما میدان در پیچ و تاب راه نیفتاده است این رودخانه از نفس از جریان آری قسم به خون شهیدانم خون همیشه جاری بی پایان آری به پشتوانه‌ي شاه طوس آری به دولتیِ سر سلطان در اشتهای گندم ری ابلیس این‌بار اگر که تیز کند دندان دندان به آرواره نخواهد دید تا سق زند به لقمه ای از آن نان آن پنبه را درآورد و برگوش این چند جمله را کند آویزان مارا علی سپرده به فرزندش هستیم دور سفره‌ی او مهمان حب الحسین یجمعنا یعنی ایران عراق بود و عراق ایران ما اربعین «وَ اعْتَصِمُوا...» هستیم دریای ماست معجزه‌ی دوران دریای ماست قطره ای از موعود موعود ماست خاتمه‌ی هجران تا صبح دولتش بدمد آن روز می‌گیرد این زمانه سر و سامان ما عهد بسته ایم جد اندر جد هیهات اگر که بشکند این پیمان تا مانده است نام علی جاوید تا هست نام فاطمه جاویدان دستان بی ملاحظه حمیدرضا برقعی

آشنا بود صدا حمید رضا برقعی آشنا بود صدا لهجه زیبایی داشت گله از فاصله از غربت و تنهایی داشت هم نفس با من ازآهنگ فراقم میخواند داشت از گوشه ایران به عراقم میخواند جمکران بدرقه در بدرقه تسبیح به دست صحن آغوش گشودست مفاتیح به دست رایحه رایحه با بوی خودش میخواند خانه دوست مرا سوی خودش میخواند آشنا بود صدا حمید رضا برقعی آشنا بود صدا لهجه زیبایی داشت گله از فاصله از غربت و تنهایی داشت هم نفس با من ازآهنگ فراقم میخواند داشت از گوشه ایران به عراقم میخواند جمکران بدرقه در بدرقه تسبیح به دست صحن آغوش گشودست مفاتیح به دست رایحه رایحه با بوی خودش میخواند خانه دوست مرا سوی خودش میخواند آشنا بود صدا حمید رضا برقعی آشنا بود صدا لهجه زیبایی داشت گله از فاصله از غربت و تنهایی داشت هم نفس با من ازآهنگ فراقم میخواند داشت از گوشه ایران به عراقم میخواند جمکران بدرقه در بدرقه تسبیح به دست صحن آغوش گشودست مفاتیح به دست رایحه رایحه با بوی خودش میخواند خانه دوست مرا سوی خودش میخواند آشنا بود صدا حمیدرضا برقعی

به عالم خالق سبحان ندا داد خلایق را به وحی خود صلا داد نبوت را خدا بر مصطفی داد ولایت را به شاه لا فتی داد شفاعت را به ان خیر النسا داد صبوری را به قلب مجتبی داد شهادت را به شاه کربلا داد به عالم خالق سبحان ندا داد خلایق را به وحی خود صلا داد نبوت را خدا بر مصطفی داد ولایت را به شاه لا فتی داد شفاعت را به ان خیر النسا داد صبوری را به قلب مجتبی داد شهادت را به شاه کربلا داد به عالم خالق سبحان ندا داد خلایق را به وحی خود صلا داد نبوت را خدا بر مصطفی داد ولایت را به شاه لا فتی داد شفاعت را به ان خیر النسا داد صبوری را به قلب مجتبی داد شهادت را به شاه کربلا داد مهدی ارباب ما محمد فصولی

ای وجه خدا علی شاه لا فتی علی ای شیر خدا علی شمشیر خدا علی لا عشقو الا حسین لا مولا الا علی مردرو زنده میکنه عیسی فقط با یا علی

دلبرم اومده اونیکه تو قنوتم اسمش میبرم اومده دلبرم اومده اونیکه دست به سینه میگم نوکرم اومده اباصالح اباصالح  اباصالح خوش اومدی یوسف زهرا وارث ذوالفقار مولا جشن ظهورت میگیرم یه روز تو کربلا ان شاءالله هر ساله داره دنیا می بینه آماده باش این لشکر اربعین الحمدالله عاشق زیاده پشت سرت میرن با پای پیاده دلبرم اومده اونیکه تو قنوتم اسمش میبرم اومده دلبرم اومده اونیکه دست به سینه میگم نوکرم اومده اباصالح اباصالح  اباصالح خوش اومدی یوسف زهرا وارث ذوالفقار مولا جشن ظهورت میگیرم یه روز تو کربلا ان شاءالله هر ساله داره دنیا می بینه آماده باش این لشکر اربعین الحمدالله عاشق زیاده پشت سرت میرن با پای پیاده دلبرم اومده اونیکه تو قنوتم اسمش میبرم اومده دلبرم اومده اونیکه دست به سینه میگم نوکرم اومده اباصالح اباصالح  اباصالح خوش اومدی یوسف زهرا وارث ذوالفقار مولا جشن ظهورت میگیرم یه روز تو کربلا ان شاءالله هر ساله داره دنیا می بینه آماده باش این لشکر اربعین الحمدالله عاشق زیاده پشت سرت میرن با پای پیاده دلبرم اومده محمد فصولی

منم و آسمانِ زیبایی کهکشانی همه تماشایی منم و روح های روحانی صاحبان دَم مسیحایی منم و خانواده ای که خدا خلقشان کرده است رویایی من غلام قبیله ای هستم که غلامیش ، باشد آقایی هرکدامی که نامشان ببری قبله هستند خود به تنهایی پسرانِ قبیله مادری اند دختران قبيله بابايي  دخترانش اگر چه لیلایند همه مجنونِ عشق زهرایند شکوه مثالی زهرا حاج امیر کرمانشاهی همه آبها که دریا نیست همه رنگها که زیبا نیست آسمان گرچه هست بالا لیک هرکجایی که عرش اعلا نیست گرچه مجنون زیاد هست اما هرکه معشوق شد که لیلا نیست گرچه از نسل فاطمه اما هرکسی که شبیه زهرانیست  ای شکوهِ مثالی زهرا چون تو کس نیست تالی زهرا پدرت باز شوق دختر داشت در سر خود هوای کوثر داشت سخت دلتنگ روی مادر بود دلی عاشق چنان کبوتر داشت در قنوتی تمام بارانی تاکه سر را برآسمان بر داشت تو رسیدی و بعد از آن بابا در کنارش دوباره مادر داشت از سر شوقِِِ ِدیدنت ارباب یکسره دیده سوی خواهر داشت  که رسیده است مادر سادات خواهرم نذر مقدمش صلوات تا خدا سایه گستر دنیاست سایه ی تو همیشه برسر ماست شکوه مثالی زهرا حاج امیر کرمانشاهی تو عنایت شدی اگر بر خاک از عنایات عالم بالاست چشمه ای از کرامتت خورشید قطره ای ازمحبتت دریاست مادر تو طلیعه ي نور است پدر تو امام عاشوراست همه ی عشق ِحضرت ارباب از لبانت شنیدن باباست روز اول تورا خدای حسین آفریده فقط برای حسین  پلکهایت اگر شده سنگین خوش بخواب ای حقیقت شیرین چشم خود را ببند و در رویا خواب مادربزرگِ خویش ببین بین رویا به روی زانویِ جدّ والا مقام خود بنشین بی تو شیرین زبانِ شهر دمشق بی نمک هست سفره ي رنگین بی تو در سفره ازگلوی عمو نرود هیچ آب خوش پایین من دعا میکنم بیا امشب این دعای مرا بگو آمین  ای خدا جان دختر جانان فرج صاحب الزمان برسان ای همه عشق حضرت باری شب ز نیمه گذشته بیداری کاروان میرود بخواب آرام که در آغوش ِعمه جا داری تاکه دوش عموست لازم نیست بر زمین پای خویش بگذاری ترس دارم خدای نا کرده به گل پای تو رود خاری یاکه آیینه ی رخ زهرا به تو سنگی رساند آزاری  تو کجا درخرابه خانه کجا؟ توکجا ضرب تازیانه کجا؟ شکوه مثالی زهرا حاج امیر کرمانشاهی

عشق داره کامل میشه عرش سفره دل میشه ماه اومده از راهو ماه داره کامل میشه سرور تو دلبر تو آیینه محشر تو ای جانم منجی دو عالم تو جانم تو همنام پیمبر تو ای جانم عشق داره کامل میشه عرش سفره دل میشه ماه اومده از راهو ماه داره کامل میشه سرور تو دلبر تو آیینه محشر تو ای جانم منجی دو عالم تو جانم تو همنام پیمبر تو ای جانم عشق داره کامل میشه عرش سفره دل میشه ماه اومده از راهو ماه داره کامل میشه سرور تو دلبر تو آیینه محشر تو ای جانم منجی دو عالم تو جانم تو همنام پیمبر تو ای جانم عشق کامل میشه امیر کرمانشاهی

علی آنکه گر قدرت او نبودی خدا نقش این 4 دفتر نمیزد خدارا خدایی نمیگشت ظاهر گراو نعره ز الله اکبر نمیزد

دل و دلبر حیدر، ای جانا سر و سروَر حیدر دل شده مجنونه نجف، بی سر و سامونه نجف دوباره خودمو می‌بینم روبه‌رو ایوون نجف به علی قسم و به خدای علی نرسد عَلمی به لوای علی به سر هوای علی به دل ولای علی دل و دلبر حیدر، ای جانا سر و سروَر حیدر *** بگو لعنت حق به عدوی علی همه تشنه آب وضوی علی لبو سبوی علی روَم به کوی علی شه باقی حیدر، ای جانا تویی ساقی حیدر دل و دلبر حیدر، ای جانا سر و سروَر حیدر *** صلوات خدا به جمال علی چه شود برسم به وصال علی به سر خیال علی خیال خال علی رخ تو ماه حیدر، ای جانا اسدالله حیدر دل و دلبر حیدر، ای جانا سر و سروَر حیدر دلودلبر حیدر سید مهدی میر داماد

دخترِ بارون دخترِ دریا همدم زینب همدم بابا یه بابا ، که چشاش موج دریا داره یه مادر ، که دلش عرش اعلا داره کسی که صورتش مثل زهرا باشه خدایی میبره دل تماشا داره من اهل حسین آبادم من مجنون مادر زادم من عمری به عشقت آقا ، دل دادم .. مولاتی یا رقیه ، سیدتی یا رقیه … کربلا وطنم پاره ی بدنم بی رقیه قید زندگیمو میزنم بندِ دل ارباب یک تار موشه حضرتِ جبرائیل مست سبوشه گهواره ی خوابش دست عموشه ای دل عاشق شو ، باز هوایی شو با رقیه باز ، کربلایی شو قامتِ ، دخترَش تا ثریا رفته انگاری ، که رو دوش سقا رفته میبره ، دل بابا رو با لبخندش تو خونه ، دختری که به زهرا رفته من با شوق دلبرم شادم من رو خاک عشقش اُفتادم من عمری به پای عشقش ،‌دلدادم .. من اهلِ حسین آبادم من مجنون مادر زادم من عمری به عشقت آقا ، دل دادم .. مولاتی یا رقیه ، سیدتی یا رقیه … دختر بارون مهدی میرداماد