1398

هموطنای مهربون، پنجره‌ها رو باز کنید حالا که زمین بارونیه، آسمون رو صدا کنید آیه رحمت خدا، نم نم بارون اومده شب اجابت دعا، نیمه شعبان اومده یا صاحب الزمان، الغوث و الامان هموطنای مهربون، پنجره‌ها رو باز کنید کبوتر نامه‌بر کربلا را صدا کنید شب امید و آرزو، شب پناه عالمین نیمه شعبان اومده، شب زیارت حسین یا صاحب الزمان، الغوث و الامان هموطنای مهربون، برای هم دعا کنید به عشق صاحب الزمان، لب رو به خنده باز کنید عاشق صاحب‌الزمان اگر دلش پر از غمه به فکر مردم جهان، فکر نجات عالمه یا صاحب الزمان، الغوث و الامان نماهنگ پنجره محمدحسین حدادیان

هنوز شوق تو بارانی از غزل دارد نسیم یک سبد آیینه در بغل دارد خوشا به حال خیالی که در حرم مانده و هر چه خاطره دارد از آن محل دارد به یاد چایی شیرین کربلایی ها لبم حلاوت "احلی من العسل" دارد چه ساختار قشنگی شکسته است خدا درون قالب شش گوشه یک غزل دارد بگو چه شد که من اینقدر دوستت دارم؟ بگو محبت ما ریشه در ازل دارد غلامتان به من آموخت در میانه ی خون که روسیاهی ما نیز راه حل دارد. شاعر : سید حمید رضا برقعی بارانی از غزل حمیدرضا برقعی

خدا نوشت از او خالی است دنیایم کجاست آینهای تا کند تماشایم برای خلوت خود دوست، دوست می خواھم در این ھزاره غم چاره اوست می خواھم که خمره خمره ایجاد را به کاسه کنم خودم خدایی خود را در او خلاصه کنم میآفرینمش اینسان به خود اشاره کنم به ھر چه مینگرم خویش را نظاره کنم به قصد خلقت عالم قلم گرفت آنگاه گذاشت نقطه باء را و گفت بسمالله به نقطه خیره شد و چیز دیگری ننوشت بر آن تکامل بی حد فراتری ننوشت به نقطه خیره شد و نقطه جان گرفت از او در این معاشقه کمکم زبان گرفت از او به نقطه گفت که تو جوھر صدای منی خوشا به حال من آری که تو برای منی به نقطه گفت که ای آرزوی غائب من خوش آمدی به من ای مظھرالعجایب من به نقطه خیره شد و گفت این چقدر من است به نقطه گفت که ھنگامه علی شدن است بسنده کرد به یک نقطه از علی فرمود که این ھم از سر عالم زیاد خواھد بود سلیقه داشته آری، سلیقه داشته است خدا تخلص خود را علی گذاشته است خدا به خلقت ایجاز خویش مایل شد تمام گستره کائنات ساحل شد خدا به حوصله برداشت مشتی از آن گل جمال شکل گرفت و کمال کامل شد نیافرید خدا چیز دیگری گویا از او خالی است دنیایم حمیدرضا برقعی

زنی از خاک، ‌از خورشید، از دریا،‌ قدیمی‌تر زنی از هاجر و آسیه و حوا قدیمی‌تر زنی از خویشتن حتی، از أعطینا، قدیمی‌تر زنی از نیّت پیدایِش دنیا، قدیمی‌تر که قبل از قصۀ ‌»قالوا بلی» این زن بلی گفته‌ست نخستین زن که با پروردگارش یا علی گفته‌ست ملائک در طواف چادرش، پروانه پروانه به سوی جانمازش می‌رود سلانه سلانه شبی در عرش از تسبیح او افتاد یک دانه از آن دانه بهشت آغاز شد، ریحانه ریحانه نشاند آن دانه را در آسمان با گریه آبش داد زمین خاکستری بود، اشک او رنگ و لعابش داد چه بنویسم از آن بی‌ابتدا، بی‌انتها، زهرا ازل زهرا، ابد زهرا، قدر زهرا، قضا زهرا شگفتا فاطمه! یا للعجب! واحیرتا! زهرا چه می‌فهمم من از زهرا و ما أدراک ما زهرا! مرا در سایۀ خود بُرد و جوهر ریخت در شعرم رفوی چادرش مضمون دیگر ریخت در شعرم مدام او وصله می‌زد، وصلۀ دیگر بر آن چادر که جبرائیل می‌بندد دخیل پر بر آن چادر ستون آسمان‌ها می‌گذارد سر بر آن چادر تیمّم می‌کند هر روز پیغمبر بر آن چادر همان چادر که مأوای علی در کوچه‌ها بوده‌ست کمی از گرد و خاکش رستخیز کربلا بوده‌ست غمی در جان زهرا می‌شود تکرار در تکرار صدای گریه می‌آید به گوشش از در و دیوار تمام آسمان‌ها می‌شود روی سرش آوار که دارد در وجودش روضه می‌خواند کسی انگار برایش روضه می‌خواند صدایی در دل باران که یا أماه! أنا المظلوم، أنا المقتول، أنا العطشان خدا را ناگهان در جلوه‌ای دیگر نشان دادند که خوبِ آفرینش را به زهرا ارمغان دادند صدای کودکش آمد، تمام عرش جان دادند ملائک یک به یک گهوارۀ او را تکان دادند صدای گریه آمد، مادرم می‌سوخت در باران برای کودک خود پیرُهن می‌دوخت در باران وصیت کرد مادر، آسمان بی‌وقفه می‌بارید حسینم هر کجا خُفته، قدم آرام بردارید! تن او را به دست ابری از آغوش بسپارید جهان تشنه‌ست، بالای سر او آب بگذارید زمان رفتنش فرمود: می‌بخشید مادر را کفن‌هایم یکی کم بود، می‌بخشید مادر را بمیرم بسته می‌شد آن نگاه آهسته آهسته به چشم ما جهان می‌شد سیاه آهسته آهسته صدای روضه می‌افتد به راه آهسته آهسته زنی آمد به سوی قتلگاه آهسته آهسته بُنَّیَ تشنه‌ای مادر برایت آب آورده… زنی از خاک از خورشید حمیدرضا برقعی

باب الحوائج والا مدارج ای ذکر رایج ابالادب اشجع الناسی مهد احساسی خیلی حساسی روی زینب استاد رزم علی اکبر شمشیری زدی مثال حیدر با خشم نگات میلرزه قلب صد لشکر باب الحوائج والا مدارج ای ذکر رایج ابالادب اشجع الناسی مهد احساسی خیلی حساسی روی زینب استاد رزم علی اکبر شمشیری زدی مثال حیدر با خشم نگات میلرزه قلب صد لشکر باب الحوائج کاظم اکبری

درکوزه که جا دادن دریا شدنی نیست هرچند که توصیف تو مولا شدنی نیست تو لطف کنی ناشدنی ناشدنی نیست طبعی که نپرداخت به نام تو تلف شد بر خاک نوشتند علی ؛ در نجف شد ماییم و دلی مست در ایوان طلایی احسنت ! چه معماری انگشت نمایی تاریخ ندیده به خود اینگونه بنایی دارد هنر شیخ بهایی چه بهایی… هرکس که تو را دید به زانو زدن افتاد در صحن تو خورشید به جارو زدن افتاد در خلقت تو هرچه خدا داشت عیان شد در روز ازل هرچه دلت خواست همان شد هر کس که گدای تو شد آقای جهان شد از برکت نام تو اذان نیز اذان شد سردار بجز میثم تمار نداریم ما غیر علی با احدی کار نداریم از ظرفیت خویش فراتر چه بگویم؟ گنگ است زبان پیش تو دیگر چه بگویم؟ از تو که خدا گفته مکرر چه بگویم؟! هیچ است علی، پیش تو من هر چه بگویم مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه ست چیزی که عیان است چه حاجت به بیان ست نام تو شده قدرت بازوی پیمبر در غزوه احزاب تویی یک تنه لشکر یک ضربه ات از کل عبادات فراتر با فاطمه شد قدرت تو چند برابر غیر از تو علی هیچ کسی حصن حصین نیست یا فاطمه گفتی رجزی بهتر از این نیست باید که به رخ ها بکشانی هنرت را آسوده کن این مرتبه تیغ دوسرت را رندی کن و یک گوشه رها کن سپرت را صفین محیاست بیاور پسرت را چشم تو گره خورده به ابروی اباالفضل وصل است به تو قدرت بازوی اباالفضل

الحمدلله رب العالمین الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب حیدر حیدر الحمدلله رب العالمین صابر خراسانی

زلف شب را به سراپای سحر میریزم  صابر خراسانی تا خود صبح به راه تو قمر می ریزم ساحل چشم من از شوق به دریا زده است چشم بسته به سرش موج تماشا زده است جمعه را سرمه کشیدیم مگر برگردی با همان سیصدو دل تنگ نفر برگردی زندگی نیست ممات است تو را کم دارد دیدنت ارزش آواره شدن هم دارد از دل تنگ من آیا خبری هم داری آشنا پشت سرت مختصری هم داری منتی بر سر ما هم بگذاری بد نیست آه،کم چشم به راهم بگذاری بد نیست نکند منتظر مردن مایی آقا!؟ منتظرهات بمیرند میایی آقا!؟ من بجز تو به کسی جان بدهم ممکن نیست به اجل مهلت جولان بدهم ممکن نیست به نظر میرسد این فاصله ها کم شدنیست غیر ممکن تر از این خواسته ها هم شدنیست دارد از جاده صدای جرسی می آید مژده ای دل مسیحا نفسی می آید چون قرار همه با حضرت آقا جمعه ست همه ی دل خوشی هفته ما با جمعه ست منجی ما به خداوند قسم آمدنی ست یوسف گم شده ای اهل حرم آمدنی ست زلف شب را صابر خراسانی

علی سر نهان و آشکار است خدایی ناز شصت کردگار است علی خود معنی صوم و صلاه است و ذکرش باقیات الصالحات است علی تطهیر و تکبیر و قیام است علی هم رکعتین و هم سلام است علی دست خدا در آستین است علی تنها صراط راستین است علی؛عیسی وموسی و شعیب است علی گنجینه ی اسرار غیب است علی انجیل و تورات و زبور است علی سر منشاء تکثیر نور است علی نهر شراب سلسبیل است علی بر خلقت عالم دلیل است علی استاد جبریل امین است که مولایم امیرالمومنین است علی مجموعه ی پیغمبران است علی ذکر لب صاحب زمان است علی سر نهان و آشکار صابر خراسانی

تو هستی رهبرم رقیه امید مادرم رقیه بعد امام حسن برا من سلطان کرم رقیه با تو پرواز میکنم روزو آغاز میکنم یا رقیه میگمو گرهمو باز میکنم رقیه مهتابی تو در نایابی ملیکه صغرا دختر اربابی خدای احساسی مخاطب خاصی خیلی دوست دارم حضرت عباسی تو هستی رهبرم رقیه امید مادرم رقیه بعد امام حسن برا من سلطان کرم رقیه با تو پرواز میکنم روزو آغاز میکنم یا رقیه میگمو گرهمو باز میکنم رقیه مهتابی تو در نایابی ملیکه صغرا دختر اربابی خدای احساسی مخاطب خاصی خیلی دوست دارم حضرت عباسی رهبرم رقیه کاظم اکبری

حب الحسین وسیلة السعداء ... و ضیاؤه قد عم فی الأرجاء سبط تفرع منه نسل المصطفى ... وأضاء مصر بوجهه الوضاء فهو الکریم  ابن الکریم ... و جده خیر الأنام و سید الشفعاء رب خلق طه من نور فیه احترام ... ناداه أقبل یامختار أنت الأمین لما ارتقی البیت المعمور صلی إمام  ... و قد محا جیش الکفار و المشرکین إن رمت أن تحظی بالحور یوم الزحام ... صل علی باهی الأنوار عین الیقین حب الحسین کاظم اکبری

به نام حضرت ماه و به نام حضرت ساقی به نام آنکه رفت و آمدش در عرش یا روی زمین باشد به نام ان که در بین شهیدان برترین باشد حسن را جانشین باشد علمدار رشید و بی قرین باشد یل ام البنین باشد به وقت رزم او ذکر ملائک صد هزاران آفرین باشد فقط او میتواند در زمان جنگ تمثال امیرالمومنین باشد حضرت ماه کاظم اکبری

در پناه تو محوه روی ماه تو طرز نیمه نگاهه تو مشغول گداییم کرده صحن با صفای تو اصلا کربلای تو مخصوصا هوای تو بدجوری هواییم کرده در پناه تو محوه روی ماه تو طرز نیمه نگاهه تو مشغول گداییم کرده صحن با صفای تو اصلا کربلای تو مخصوصا هوای تو بدجوری هواییم کرده در پناه تو کاظم اکبری

حیدری ام قلندرم خاک نعلین قنبرم یا علی یا علی من تو را نوکرم اولی و اخری و حیدری و صفدری ای بنازم که دلیل فتح جنگ خیبری جانشین مصطفایی هستی پیغمبری جانم به تو و جانم به نجف مینازه همه عالم به نجف ****** در هوایت کبوترم مستم و مست کوثرم یا علی یا علی من تو را نوکرم یا علی و یا عظیمی ذکر شیر علقمه تار گیسوی تو حیدر همچو حبل محکمه مهر تو افتاد از اول توی قلب فاطمه جانم به تو و ایوون نجف کاشکی که بشم مهمون نجف حیدری ام قلندرم کاظم اکبری

سینه چاک می زنم تا حرم می پرم از مِی کربلا ، داغه داغه سرم آب زنید راه را هین که نگار می رسد مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد مرده بُدم و زنده شدم و عشق تو را بنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم به مسیح نگاه تو من دولت پاینده شدم آب زنید راه را هین که نگار می رسد مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد سینه چاک می زنم تا حرم می پرم از مِی کربلا ، داغه داغه سرم آب زنید راه را هین که نگار می رسد مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد اَلسَّلامُ عَلَیک ، ای شَه عالَمین یا حَبیبَ القُلوب ، سَّیِدی یا حسین ای که به عشقت اسیر خیل بنی آدمند با خبران غمت بی خبر از عالمند خاک سر کوی تو زنده کند مرده را زان که شهیدان تو جمله مسیحا دمند صفا و مَروه دیده ام گِرد حرم دویده ام هیچ کجا برای من کرب و بلا نمی شود به خدا به خدا به خدا کرب و بلا نمی شود آب زنید راه را هین که نگار می رسد مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد روح به تو زنده و دل به تو مبتلا من گدای توام حاجتم کربلا یوسف مصر بقا در همه عالم تویی در طلبت مرد و زن آمده با درهمند هر که غمت را خرید عشرت عالم فروخت سوختگان غمت با غم دل خرّمند   آب زنید راه را هین که نگار می رسد محمود کریمی

(چه اصیله نصبش ، چه قشنگه لقبش) 2 علویه غضبش ، حسنیه ادبش یاحسین رولبش 2 علم کش ها سینه سپر کردن رجز ها رو حماسی تر کردن میون دارای کربلا امشب اهل حرم و باخبر کردن 2 ای اهل حرم میرو علمدار خوش آمد 2 علمدار خوش آمد 2 سقای حسین سید و سالار خوش آمد علمدار خوش آمد ) 2 یک تازه عرصه شرف و غیرته 2 پشت به پشت روی زمین سایه ی عزته 2 ( تو هرچی خوبیه نمونه اس مثل باباش علی یه دونس )2 خداییش ام بنین چی میخواد بهتر از این 2 پسری داره چنین2 مثل ماهه رو زمین قدو بالاشو ببین2 یکه سوار بی بدل عباس فاتح هر جنگ و جدل عباس وقتی علم به دست میاد میدون (همه میگن صل علی العباس) 2 علی عباس ایوالله ... علم بالاست ایوالله چقدر آقاست ... دلش دریاست ... ارتش حسین به خط یل اصحاب اومد 2 یک قدم عقب تر از خود ارباب اومد 2 (دلبر دلبرا ابالفضل بزرگ نوکرا ابالفضل)2 چه اصیل نصبش چه قشنگه لقبش 2 علویه غضبش حسنیه ادبش یا حسینه رولبش 2 علم کش ها سینه سپر کردن رجز هارو حماسی تر کردن میون دارای کربلا امشب اهل حرم را باخبر کردن 2 ای اهل حرم میرو علمدار خوش آمد 2 علمدار خوش آمد 2 سقای حسین سید و سالار خوش آمد علمدار خوش آمد 2 عشق تو نمیشناسه شیعه و ارمنی 2 هرکسی که میشناسم میگه عشق منی 2 (من بی تو دنیا رو نمیخوام جنة اعلا رو نمیخوام )2 پادشاها حشمت ، سرا زیر قدمت بنویس از کرمت ، که بیام باز حرمت به خدا دوست دارمت 2 ماه عشیره ای درخشانی ساقی کربلا چه عنوانی به قول پیر غلاما باید گفت تو شیر سرخ عربستانی 2 شیر سرخ عربستان وزیر شه خوبان، پسر مظهر یزدان {که بدی صاحب طبل و علم و بیرق و سیف و حشم و با رقم و با رمق اندر لب او ماه بنی هاشم وعباس علمدار و سپهدار و جهانگیر و جهان بخش و دگر نایب و سفا} شه با وفا ابوالفضل صاحب لوا اباالفضل معدن سخا ابوالفضل نور هل اتی ابوالفضل ارتش حسین به خط یل اصحاب اومد یک قدم عقب تر از خود ارباب اومد دلبر دلبرا ابالفضل بزرگ نوکرا ابالفضل 2 چه اصیله نصبش چه قشنگه لقبش 2 علویه غضبش حسنیه ادبش یا حسینه رولبش علم کش ها سینه سپر کردن رجز هارو حماسی تر کردن میون دارای کربلا امشب اهل حرم و باخبر کردن 2 ای اهل حرم میرو علمدار خوش آمد 2 علمدار خوش آمد 2 سقای حسین سید و سالار خوش آمد 2 اباالفضل ... چه اصیله نسبش محمدرضا طاهری

امشب که پر از، شور و طربم یک کرببلا، باشه طلبم دارم عاشقونه، حس کبوترونه میخوام از ته دل بگم یه چیزی پرم از بهونه، میشه به‌جای دونه برا من براتِ حرم بریزی مستم اگه دستم، به اون ضریحت برسه یعنی که پشت درِ خونه‌ی علی‌و فاطمه هستم از سر شب تا حالا پشت درتم میخوام بگم نوکرتم نوکرتم "از سر شب تاحالا پشت درتم میخوام بگم نوکرتم نوکرتم" 4 دستای کرم کاظم اکبری

بی قرارم،ای نگارم،دل زارم،غم داره دل بی طاقت،پر حسرت،یه زیارت کم داره شب جمعه که میشه دل میگیره بهونتو آقا یه نظر یه گوشه چشمی نگا دیوونتو آقا

تموم زندگیم فدای رقیه من هرچی دارم از دعای رقیه ایشالله یه روزی جلوی ضریحش میمیرم جون میدم به پای رقیه سرم نذر سر بی بی تا جون دارم میگم عالم بدونه که دوسش دارم سایه روی سرمه خیلی محترمه رقیه ماه زیبای حرمه اوج باورمه رقیه ذکر لب مادرمه رقیه یه عمره که میگم مدیح رقیه دم معجزه مسیحه رقیه انشا الله میشه قسمت روضه بگیریم یه روزی جلوی ضریح رقیه منم بنده این بانو سر دارم میگم عالم بدونه که دوسش دارم چقدر مثل علیه رقیه دل خوشی هر دلیه نور منجلیه رقیه رقیه هم جان و جانانه رقیه مثل کل اهل حرم   ابوفاظلیه اونی که به دلم پناهه عباسه تموم حاجتم نگاه عباسه هر آن کس نوکر رقیه میبینه تو محشر که توی سپاه عباسه مرید کوی عباس عباس علمدارم میگم عالم بدونه که دوسش دارم همه تاب و تب من ذکر رو لب من عباس نوکریشه منصب من خواب هر شب من عباسه راه و رسم اون بخدا شده مذهب من عباس تموم زندگیم فدای رقیه کربلایی محمدرضا ناصری