1398

تو چه کردی میان میدان شمر چکمه ات را نزن به دندان شمر پاشو از روی جسم بی‌جان شمر پاشو ورنه شوی پشیمان شمر تو که دستِ بریدنت تند است خنجرت پس چرا کمی کند است از خودم بی‌حسین سیرم من ته گودال سربه زیرم من حق بده گوشه‌ای بمیرم من خنجرش را نشد بگیرم من دیر کردم سرِ تو را بردند تا که انگشتر تورا بردند کودکان یک به یک کتک خوردند چند تن زیر دست و پا مردند دلِ هر کس که بود آزردند اهل بیتِ امام را بردند گرچه با شرم و سر به زیری رفت دختر فاطمه اسیری رفت خیمه ی بی‌عمود واویلا آتش و بوی دود واویلا چهره‌های کبود واویلا لاطُماتُ الخدود واویلا دم خیمه چه ازدحامی شد دور تا دورِ او حرامی شد عاقبت شهر بی‌امان را دید سنگ و پرتاب ناگهان را دید مجلس عیش شامیان را دید عمه جان چوبِ خیزران را دید آه این چوب بدترین حربه‌ست عمه یاد دوازده ضربه‌ست *** غروب کربلا شد و,جور و ستم روا شد و دور و بر سه،سه ونیم, قیامتی به پا شد و بعدِ تمامِ شُهدا,نوبت شاه ما شد و وقـت نزول آیه‌ی,مصیبت و بلا شد و تمـامی سپـاه کـفر,دوباره هم صدا شد و خدا خدای نیزه و, خنجرو دشنه‌ها شد و برای نیزه دارها, حرمله رهنما شد و سـنگ روانه‌ی سرِ, عزیز مصطفی شد و عزیز برادرم حسن حسینخانی

خبر آن نیست که اموال به غارت رفته خبر آن است که زینب به اسارت رفته کاش خودش لباسای پیکرش رو در می آورد کاش همون غروبی انگشترشو در می آورد از تو یه پیرهن برام مونده اونم پاره شده آخه من دیدم چه طوری از تنت در می آورد وای از آن لحظه که از پیکر من جان میرفت چه غریبانه حسینم سوی میدان نمی رفت حسین حسین زینب به اسارت رفته حسن حسینخانی

آقام یک عمر حمال علی بود ننم پیوسته دنبال علی بود نه تنها خونه ما رسم ده بود نمازا رو به تمثال علی بود علی ای صفا بخش هر چمن رویت ای نسیم دل فلک مویت پیچش راه عشق را میماند دلبرا پیچ و تاب گیسویت شیر وحشی که صید کس نشود خود شده صید چشم جادویم من کجا وصف تو توانم گفت خالقم خود شده صنا گویت می رسد از غرور جان بر گوش صوت حق حق و ذکر هو هویت علی لایق تاج انما سر تو جمله شاهان گدای قنبر تو تمثال علی حسن حسینخانی

در جنگ جمل افتاده گره پیروز نبرد لبخند علیست این شیر جوان  فرزند علیست حسن ابن علی    سردار با جگر پدرش مرتضی است   جانم به این پسر وإِذَا زُلْزِلَتِ طوفان به پا شده شتر عایشه   افتاده در خطر عجل میرسد وقت عمل میرسد یل صف شکن فرزند یل میرسد زن فتنه افتاد از شتر بر زمین حسن فاتح جنگ جمل میرسد لشکر آمده کربلایی محمدرضا ناصری لشکر آمده محمدرضا ناصری

میرود و میبرد به سوی خیمه هستی خود را که مشک آب است بیشتر از هر کسی بر در خیمه چشم به راهش چشم رباب است آهای آب فرات خجالت بکش خجالت بکش بمان بین مشک خیمه ندارد حیات خجالت بکش خجالت بکش بمان بین مشک مرحبا مرحبا مرحبا اباالفضل مرحبا مرحبا مرحبا اباالفضل به سوی خیمه مجتبی صمدی

رفت به سمت لشکر قنداقه رو گرفت بالا دستش فرمود آبش بدید میمیره آبشم ندید جون میده ولی تلظی کردنش جگرم رو سوزانده این صحنه را که میبرد از یاد تو رباب سر نیزه ای ز خاک در آورده پیکری زیر آفتاب میشینه میگه حسین روضه نمی خواهد تنی که سر ندارد قربان آن آقا که انگشتر ندارد روضه حضرت علی اصغر بهار حسینی

ما سرباز کربلاییم پیروان عاشوراییم در نبرد حق و باطل رو به دشمن با مولاییم در شعف دادن سر سوی منا میرویم ما به سوی لشکر شاه شهدا میرویم جان به فدای امام غریب نصر من الله و فتح الغریب ****** از عاشورا می اموزیم چون شمعی در غم میسوزیم سلاح ما اشک و نالست تا روضه هست ما پیروزیم گریه ما عین جهادست به زینب قسم درس به ما فاطمه دادست به زینب قسم با غم ارباب شیب الخضیب نصر من الله و فتح الغریب ****** ما خوش بختیم با این احوال باشد این عشق رزق هر سال شور و حال محرم هست برای ما احسن الاحال نام تو هر جاست همان قبله حاجات ماست نوکری خانه تو فخر و مباهات ماست نحن محبون و انت الحبیب نصر من الله و فتح الغریب ما سرباز کربلاییم مجتبی صمدی

مادر ما غریب دنیا اومد غریب زندگی کرد غریب از دنیا رفت مادر ما به پای رهبرش به پای دلبرش زیر دست و پا رفت قدر زهرا رو ندونستن خوب با این خانوم تا نکردند ریسمان تو کوچه ها از دستای یارش وا نکردند مادر ما مجتبی صمدی

به کوچه ای که علی پا نهد گدا ریزد به خانه ای که عیادت رود شفا ریزد به حشر منتظر کار مرتضی هستیم خدایی نکرده که اگر آبروی ما ریزد هوای روضه مرا بی قرار کرده علی همیشه در جگرم غصه بی هوا ریزد شدم غبار حرم هو بکش دلی بتکان که باد خاک نجف را به کربلا ریزد همیشه تکیه روضه به احترام علی است به کام ماست ولی کربلا به نام علی است به کوچه ای که علی پانهد احمد بابایی

برای روضه خوانی ات آقا نه روضه خوان كافی ست نه چشم های بهاریِ این و آن كافی ست نه اشك ما وَ نه اشك تمامی دنیا نه گریه های بلند پیمبران كافی ست برای شرح كمی از عنایت تو به ما نه این حسینیه كافی ست نه زمان كافی ست برای این كه شوم عاقبت به خیر شما همین دو قطره ی اشكِ شده روان كافی ست برای گریه ی ما ذكر خیر «یا زینب» برای گریه ی زینب «حسین جان» كافی ست برای حلّ تمام حوائج عالم اگر كُنَد نگهی شیرخوارتان كافی ست دعای مادر پهلو شكسته ی زینب برای آمدن صاحب الزمان كافی ست دم از عذاب مزن صبح محشر كبری همین نیامدن كربلایمان كافی ست نزن آتش به جان من امیر حسینی

کعبه آن روز فقط بتکده بود سرد و بحران زده بود حق تعالی دگر از پستی مردم به ستوه آمده بود خانه ای را که خداوند کریم ساخت با زحمت خود ابراهیم تا شود معبد خلاق عظیم شده بود بتخانه خلق هم مستانه غافل از یاد خداوند ودود رو به بت ها به سجود سر تعظیم خود آورده فرود ظلمت و کفر فقط بود که میکرد نمود غیر انگشت شماری همه جاهل بودند پست و کاهل بودند اهل باطل بودند از خرافات و پلیدی همه کامل بودند دختران زنده به گور و پدران وای که قاتل بودند نفس اماره چه طغیان میکرد خاتم بعثت حق مجتبی صمدی

ثبت دووم میکنه زینب سد هجوم میکنه زینب جنگ و یزید کرد شروع اما جنگ و تموم میکنه زینب امیره زینب دلیره زینب ندیده چشمی شکست زینب قراره زینب وقار زینب کل فتوحات به دست زینب فرمانده حرم بانوی محترم منظومه کرم دریای بی کران در دستش آسمان معروف به عمه جان علیا مخدره لبیک زینب حافظ این‌ آبرو زینب لشگر کفر روبرو زینب تیغ بیان ، خطبهء قرّا کوفه رو کرد زیر و رو زینب تمامه زینب امامه زینب سلام ما بر محضره زینب جلیله زینب عقیله زینب مثل ابالفضل حیدره زینب پروردگار من ای پیر انجمن همشیرهء حسن بانو مکرمه هستی معظمه معنای عالمه علیا مخدره لبیک زینب جنگو تموم میکنه زینب حسین ستوده

اومده بازم آقا سائل کاش بدونی تو ما رو قابل میکشونه دلا رو نجف ایوون آقام ابوفاضل اومده بازم آقا سائل کاش بدونی تو ما رو قابل میکشونه دلا رو نجف ایوون آقام ابوفاضل یل کراره یه سپه داره حضرت سقاس و علمداره اشکام از مشک ساقیه نگیر ازم سرمایه رو عشق عموی رقیه رو آقام اباالفضل اومده بازم آقا سائل حسین ستوده

صلی الله علیک یا اباعبدالله ع زاشک بى امان دریاست لبریز وجودم از می سقاست لبریز چه سقایی که زهرائی ز جامش زبانزد در مسیحایی ست به نامش چه سقایی که دریا تشنه ی اوست و زمزم جوششی  از چشمه ی اوست شبانگاهان سحر آمد خوش آمد بنی هاشم قمر آمد خوش آمد عجب حال و هوایی دارم امشب که مست چشم های یارم امشب فلک صور شعف سر داده امشب مسیرش بر زمین افتاده امشب شب میلاد عشق عالمین است شب میلاد سقای حسین است به عشق آن گل زیبا و خوشبو صد وسی و سه دفعه میکشم هو خریدار جمالش فاطمیون رخش ماه تمام هاشمیون به یمن مقدم این ماه زیبا نشسته خنده بر لبهای مولا ز میلادش علی گردید مسرور رواق بیت مولا گشته پر نور رسیده آن که ماه عالمین است بلاگردان اربابش حسین است نسیمی ماندگار آمد خوش آمد و با یک گل بهار آمد خوش آمد برای عشق فتح باب میشد جهان در عکس یک گل قاب شد میان گریه تا لبخند می زد دل خود را به مادر بند می زد عطش در چشم مادر آب میشد مگر از دیدنش سیراب میشد؟! مفاتیح الجنان مادرش بود و مادر تا سحر دور و برش بود خلاصه جلوه ی احساس آمد گل ام البنین عباس آمد امام عشق رایارآفریدند برای اوعلمدارآفریدند مسیحا بود و مادر مبتلایش چه زبیا بود اشک بی صدایش پسر آیینه ی نور پدر بود قمر بود وقمر بود و قمر بود پدر از باغ دستش بوسه می چید پدر بود و زهستش بوسه می چید صدای گریه هایش دلنشین بود دل آرام امیرالمومنین بود شمیم عشق بوی دیگری داشت مدینه رنگ و روی دیگری داشت حسین بن علی دورو برش بود محل بوسه اش دست و سرش بود زمین دور سرش مستانه  چرخید عیان شد ماه در آغوش خورشید زمین شد روشن از انوار رویش زمان شد عاشق رفتار و‌خویش بگوباهاشمیان ماه آمد امیدقلب ثارالله آمد عجب ماهی که گردون در مدارش طواف آب، بر گرد مزارش ادب درس ادب از او گرفته وفا در ساحلش پهلو گرفته که گفته کاشف کرب حسین است که او کاشف به کرب عالمین است می و پیمانه از او مست گردند ملائک گرد قبر او بگردند چو زد بوسه علی بر روی دستش شهامت تا ابد شد پای بستش شکسته پسته ی لبخند کامش زمین و آسمان درگیر دامش به مردى وشجاعت بی قرین است یگانه گوهر ام البنین است جمالش آفتاب عالمین است امیرلشکرعشق حسین است صفاى اهل ایمان از صفایش ادب زانوزده در پیش پایش فلک درحیرت از رازو نیازش ملک مبهوت هررکعت نمازش به حق ثابت شده آقایی او مقام عرشى و سقایی او گدا پرورترین آقاست عباس به ولله قسم یکتاست عباس غضب های نگاهش آتشین است دو دستش لنگر عرش و زمین است نگاهش آسمان را کرده بی تاب شده لب تشنه ی لبهای او آب خودش تنهای تنها یک سپاه است حسین بن علی راهم پناه است به تنهایی پناه عالمین است گل ام البنین، ذخرالحسین است به راه حق نه تنها دست خود داد به دشت کربلا او هست خود داد دو چشمش را،دو دستش را،سرش را همه،دارو ندارش،پیکرش را عمود کین به فرقش پر اثر شد دوباره گوئیا شق القمر شد حسین فاطمه از پا نشست و گمان دارم دگر پشتش شکست و قلم بر واژه هایی آتشین خورد علم افتاد و آب آور زمین خورد تنش آماج تیر دشمنان شد سر پاکش ز پهلو بر سنان شد به روی نیزه ها سر در گریبان عمو بود و عطش بود و بیابان دل من در هوایش پر گرفته و راه کربلا را سر گرفته کنار عقلمه با قلب بی تاب صدایش می زنم : ای عشق ارباب سلام ای ساقی دشت شقایق علمدار همه گلهای عاشق ساقی دشت شقایق فریدون کریم پور

غریب گیر آوردنت تشنه سر بریدنت غریب گیر آوردنت با اسبا رفتن رو تنت غریب گیر آوردنت چقدر با نیزه زدنت غریب گیر آوردنت با نیزه زد تو دهنت غریب گیر آوردنت رو نیزه ها نشوندنت غریب گیر آوردنت -- رو خاکها کشوندنت وای بمیره خواهرت لشگری ریخت روی سرت تو رو خیلی بد زدن با نیزه چقدر زدند به پهلوت چقدر زدن یکی بی هوا می زد یکی با عصا می زد یه مادری صدا می زد رو خاک های کربلا نداری کفن چرا به غیر از یه بوریا لشگریان خیره سر چند نفر به یک نفر فاطمه می کند نظر به قتلگاه کشوندنت جلو چشای خواهرت جلو چشای مادرت به پیش دیده خواهرت به قتلگاه کشوندنت کو تن و پیرو همنت غریب گیر آوردنت فریدون کریم پور

صدا زد عقیله در آن های و هوی خجالت بکش شمر بی چشم و رو چه میخواهی از این شهید غریب بریدی تو دیگر سرش را برو حسینم بزرگ بنی هاشم است برهنه نکن پیکرش را برو اجازه بده ببوسم کمی رگ حنجرش را خیام حرم را که آتش زدی ببین ترس نیلوفرش را برو رباب آمده نبش قبرش نکن نزن بر روی نی سرش را برو حسین صدا زد عقیله مهدی رعنایی

تقویم اولین نفسهاشو داره میکشه بازم یک سال دیگه طی شد و داشتیم واسه نوکری فرصت امسالم میخوام که با امضای رقیه تحویل شه پس این جور بچینید هفت سینمو توی هیئت سین مثل سفره رقیه تو روضه زنونه سین مثل سوم محرم که اول جنونه سین مثل سوریه که دوریش دلم رو میسوزونه حول حالنا الی احسن الحال یعنی اربعین حرم باشم امسال شاه کربلا ارباب حول حالنا ارباب **** سرمای فصل زمستون رفته ولی بیا ارباب تو سرمای بی کسی نوکر رو بگیر در آغوشت این سبزه گره زدن رسم مردمه توی نوروز من دل رو گره زدم آقا به ضریح شش گوشت سین مثل سایه علم که روی سرمونه سین مثل سید جواد ذاکر که تو دلا میمونه سین مثل سینه زن که مردم بهش میگن دیوونه حول حالنا الی احسن الحال عاشورا بمیرم از داغ گودال شاه کربلا ارباب حول حالنا ارباب **** تنها آرزوم اینه کاش امسال سال فرج باشه آقامون بیاد یکی از این جمعه های تعطیلم با مهدی فاطمه نوروز و تو کربلا باشیم کاش اینجوری لحظه سال تحویل بگیری تحویلم سین مثل ساقی العطاشا که مرد و پهلوونه سین مثل سلطان خراسان که دردمو میدونه سین مثل سالی که یه روزش ظهوره آقامونه حول حالنا الی احسن الحال سرباز امام زمان باشم امسال این جمعه بیا ارباب حول حالنا ارباب حول حالنا مهدی رعنایی

نازد به خودش خدا که حیدر دارد دریای فضائلی مطهر دارد همتای علی نخواهد آمد والله صد بار اگر کعبه ترک بردارد --- علی در عرش بالا بی نظیر است علی بر عالم و آدم امیر است به عشق نام مولایم نوشتم چه عیدی بهتر از عید غدیر است؟ --- قرآن به جز از وصف علی آیه ندارد ایمان به جز از حب علی پایه ندارد گفتم بروم سایه لطفش بنشینم گفتا که علی نور بود سایه ندارد --- شبی در محفلی ذکر علی بود شنیدم عارفی فرزانه فرمود اگر آتش به زیر پوست داری نسوزی گر علی را دوست داری --- خورشید شکفته در غدیر است علی باران بهار در کویر است علی بر مسند عاشقی شهی بی همتاست بر ملک محمدی امیر است علی --- علی در عرش بالا بی نظیر است علی بر عالم و آدم امیر است به عشق نام مولایم نوشتم چه عیدی بهتر از عید غدیر است --- خورشید چراغکی ز رخسار علی ست مه نقطه کوچکی ز پرگار علی ست هرکس که فرستد به محمد صلوات همسایه دیوار به دیوار علی ست همتای علی نخواهد آمد فریدون کریم پور

این آخرین خداحافظی رباب بود با بچش بچشو دید امام حسینم اجازه داد با بچشم وداع کرد گفت تا این زن و شوهری هم روضه دو نفره گرفتن پشت خیمه با هم خاک ریختن گریه کردند اما وقتی ابی عبدالله میخواست وداع کنه حیای همسرانه خانم رباب اجازه نداد مثل خواهراشو دختراش بیاد جلو از دور گفت خدانگهدار حسین رو دل رباب موند این خداحافظی کجا تلافی کرد همون خرابه آخرین خداحافظی رباب امیر حسینی

ای بدن تو غرق خون وی سر و روت لاله گون با چه خضاب کرده ای خون که حنا نمی شود کرب و بلا و کوفه شد سخت به عترتت ولی هیچ کجا به سختی شام بلا نمی شود چوب به دست قاتلت سوخت و گفت این سخن جای سر بریده در طشت طلا نمی شود سوز درون "میثمت" بوده شراری از غمت ورنه زشعرش این همه شور به پا نمی شود چنان سیلی خورد سعید حدادیان

به گریه کنی من بگید اگه یه نفر از بلندی بخواد زمین بخوره باید دست داشته باشه به گریه کنای من بگید وقتی خوردم زمین دست در بدن نداشتم چنان با صورت به زمین افتادم شنیدی زمین خوردی هر بار یه ناله ای صدا زد پسرم دست در بدن نداره فریدون کریم پور

ای فروغ دیدگانم ناز کم کن سخنی گو مو پریشان میهمانم دیده بگشا بر رخ من گر چه بابا خسته هستی کن نگاهی بر رخ من از چه بابا دیده بستی بابا چهل منزل آواره سر تو بودم بابا بابا چهل منزل منتظرت بودم بابا بابا بیا ببین صبر دخترت سراب شد تموم شد بابا ببین دخترتو کجا آوردن خرابه حسین هوشیار

تو کدوم مجلس داغدار دیدید جلو چشم داغدیده برادر مرده جلوش بخندند من یه داداش سراغ دارم وقتی اومد بالا سر داداش یه نگاه کرد گفت عباس بلند شو ببین دارن به من میخندند یه نگاه کرد گفت عباس ببن دارن به من هلهله میکنن میگن حسین کمرش شکست حسین دیگه برادر نداره جلو چشم داغدیده فریدون کریم پور

حسین هفتاد چوبه تیرو از تن حسن در آورد نمیدونم اینجا چه تیری به سینش زدن از این ور استخوان سینه و دنده رو شکست از اونور استخوان کتف رو اومد بیرون حسین خواست تیر را از اینجا در بیاره روی ساقه های تیر یه چنگک های برگردونی زدن تیر از این ور میرفت تو از اینور بیرون نمیومد اربابتون خم شد این تیرو از پشت سر که در آورد نوشتن مثل ناودان خون از سینه حسین جهید من هنوز تو این تکه کار عاشقانه حسین موندم میدونی با این خون چه کرد گاهی این خون سینه رو می گرفت مسح سر می کرد تیر در آوردن سعید حدادیان