1398

لحظه رفتن شده یک سال و نیمه یاد لب هات در عذابم رفتم و راحت شدم از گریه ها و غصه های بی حسابم داداش این لحظه های آخرم داداش خودت بیا بالا سرم داداش یک ساله که منتظرم ای وای غریب کربلا حسین یادمه اون صحنه تلخی که دیدم ازدحام توی گودال یادمه اون صحنه تلخی که دیدم ازدحام توی گودال تشنه بودی خسته بودی اینقدر که نیزه خوردی رفتی از حال دیدم سرت رو از تن میبره دیدم پیش چشم من میبره کربلا چون روز زینب تیره میشه آسمانش آسمانش

يه پسر داره ام بنين تو دنيا تا نداره بدون عشق اين آقا عشق معنا نداره اسمش عباس پر احساس موهاش خوشبوتر از ياس ابوفاضل ابو فاضل ابو فاضل يا عباس يه پسر داره ام بنين تو دنيا تا نداره بدون عشق اين آقا عشق معنا نداره اسمش عباس پر احساس موهاش خوشبوتر از ياس ابوفاضل ابو فاضل ابو فاضل يا عباس یه پسر داره ام بنین احد قدمی

من علمدارم علمدار من علمدارم علمدار برحسینم یار و غمخوار من علمدارم علمدار برحسینم یار و غمخوار برحسینم یار و غمخوا تا رسیدم به فرات و بنشستم لب آب تا رسیدم به فرات و بنشستم لب آب یادم آمد ز کبودی لب طفل رباب تا رسیدم به فرات و بنشستم لب آب یادم آمد ز کبودی لب طفل رباب مرو صبر و قرارم گره افتاده به کارم داداش مرو صبر و قرارم گره افتاده به کارم ♪♪♪ آقام ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل آقام ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل نه سری مانده نه دستی نه سری مانده نه دستی کمرم را تو شکستی نه سری مانده نه دستی کمرم را تو شکستی چه بگویم به سکینه چو سراغت گیرد چه بگویم به سکین چو سراغت گیرد گر بفهمد تو شدی کشته بدان میمیرد نبود صبر و قرارم گره افتاده به کارم نبود صبر و قرارم گره افتاده به کارم آقام ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل آقام ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل من علمدارم علمدار احد قدمی

یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن نفسم یا امام حسن محمدحسین حدادیان

زینب زینب ای که ناخدای کشتی نجاتی دریای غم کُشته اشک قتیل العبراتی بعد زهرا تو ملیکه تموم کائناتی دلمو برده نسیم کرمت جونمو میدم به پای علمت الهی امشب بودم تو حرمت زینب زینب نائبه الزهرا ملیکه الدنیا شفیعه العقبا زینب زینب سیده الساداتی مصطفوی مرآت حیدره شامات زینب یا زینب **** مثل حیدر خطبه خوندی تو و کوفه زیر و رو شد ظلم و ظالم با کلامت تا ابد بی آبرو شد از پا افتاد هر کی با تیغ نگاهت روبرو شد ذوالفقار تو همین کلامته تب توفانت قیام شامته اگه دینی هست از این قیامته زینب زینب فاطمه الصغری عقیله العظما سلیله الزهرا زینب زینب یا تالی المعصوم شریکه المظلوم انسیه المهموم زینب یا زینب

اومدی شب عیدی روضه بگیری مرد حسابی کجا اومدی دست زن و بچتو میگرفتی میرفتی لب دریا اومدی کربلا گریه کنی بگو مردم نمیدونن تو گریه برای عباس چه خبراییه به جا همه شب اباالفضله تاسوعا به عباس چی گفتی الان اینجایی عباس ما رو اول سالیه آوردی کربلا اومدیم دستتو ببوسیم اول سال کربلا سعید حدادیان

یه سوال ما که دست در بدن داریم اگه بخواییم از بلندی بیفتیم چه جوری میفتیم دست حائل میشه چرا چون چیزی به چشممون نخوره یه وقت عباس دست نداشت دستم داشت می خواست چه کنه آقا روضه خون ها میگن دست نداشت دست دیگه فایده نداشت مثلا میخواد کجا رو حفظ کنه مقاتل اولیه نوشتن به هر دو چشم تیر زدن لذا وقتی حسین داشت میومد از دور که صدا میومد بعضی ها میگن کیستی برو اگر برادرم حسین برسه میکشتت گفت عباس جان منم عباس دست نداشت سعید حدادیان

یا زینب بی کران مثل دریا زینب واسه من کل دنیا زینب یا زینب تو دفاع از حرم تو مریده عباسم به خدا که بی بی جانم روی تو حساسم نزار بی بی جا بمونم یه کاری کن واسم زینب با یه نیم نگاه تو زینب میام تو سپاه تو میدم جونمو برای تو زینب زینب یا عقیله العرب زینب یا عقیله العرب یا زینب بی کران مثل دریا زینب واسه من کل دنیا زینب یا زینب تو دفاع از حرم تو مریده عباسم به خدا که بی بی جانم روی تو حساسم نزار بی بی جا بمونم یه کاری کن واسم زینب با یه نیم نگاه تو زینب میام تو سپاه تو میدم جونمو برای تو زینب زینب یا عقیله العرب زینب یا عقیله العرب

من یه داداشی سراغ دارم کربلا وقتی اومد بالا سر داداش دید دارن هلهله میکنن کف میزنن گفت عباس بلند شو داداش ببین دارن میگن حسین کمرش شکست ببین دیگه حسین علمدار نداره بلند شو جواب زینبمو چی بدم بلند شو بچه هام آب نمیخوان بالای سر داداش فریدون کریم پور

دختر سه ساله رو بی هوا زدن سخته مادرم جلو پسر زدن سخته پسر باشه و مادر جلوش زمین بخوره سخته مادر بی هوا زمین بخوره سخته مادرو پسر ببینه نتونه کمک کنه سخته یه ضربه از بی هوایی ها و بی حیا ها بخوره سخته یه ضربه از کوچه بخوره نامحرم بریزن هر کی یه جوری بزنه بگه عقده علی رو دارم بی هوا زمین بخوره سخته فریدون کریم پور

ای ابوالفضل ای رئیس زمره ی اهل وفا عبد صالح منصبین الله سنه ائتمیش عطا نهری آلدون ایچمدون سو نفسووه عالم فدا سو کنارینده سوسوز سقا سلام اولسون سنه ای سقایی که کنار آب لب تشنه جون دادی سلام بر تو اگر آمدی کربلا به هر دلیلی اشک چشمت خشک بود اما دیدی یه جایی گعده گرفتن دارن گریه میکنن خودتو قاتیشون کردی اگه گریه ام نداشتی صدا گریه در بیار ادای گریه در بیار آخه اینجا زینب بلند بلند گریه کرده لب تشنه جون دادی حسین هوشیار

برا دستام طناب آورد جلو رباب رفت آب آورد بازم حیا نکرد کنار سرت شراب آورد سه ساله اومد کنار نیزه ای که سر عموش روش بود من نمیدونم پارچه سوخته بود که از خیمه ها اضافه اومده بوده اینا بسته بودند نمیدونم چادر بود معجر سوخته بود نمیدونم هر چی بود زد کنار گفت ببین با صورتم چی کار کردند نوشتن قمر بنی هاشم روشو از نیزه بر گردوند چشماشو بست وای که اگه عباس بود صورت نیلی نبود وای که اگه عباس بود ضربه سیلی نبود برا دستام طناب آورد مهدی رعنایی

بس کن رباب حرمله بیدار می‌شود سهمت دوباره خندۀ انظار می‌شود ترسم که نیزه دار کمی جابه‌جا شود از روی نیزه رأس عزیزت رها شود یک شب ندیده‌ایم که بی غم نیامده دیدی هنوز زخم گلو هم نیامده گرچه امید چشم ترت ناامید شد بس کن رباب یک شبه مویت سپید شد پیراهنی که تازه خریدی نشان مده گهواره نیست دست خودت را تکان مده با خنده خواب رفته تماشا نمی‌کند مادر نگفته است و زبان وا نمی‌کند بس کن رباب زخم گلو را نشان مده قنداقه نیست، دست خودت را تکان مده دیگر ز یادت این غم سنگین نمی‌رود آب خوش از گلوی تو پائین نمی‌رود بس کن ز گریه حال تو بهتر نمی‌شود این گریه‌ها برای تو اصغر نمی‌شود حرمله بیدار میشود مهدی رعنایی

اومد تو حجره با امیرالمومنین با امام مجتبی وقتی اومدن آقا رو خبر کردن که مادرمون دیگه نفس نمیکشه سراسیمه خودشو رسوند امیرالمومنین قلبش داشت وای میستاد تو راه سه بار عبا گرفت زیر پا وقتی رسید تو حجره امام حسن رفت صورت گذاشت رو صورت نگاه کرد دید زینبم صورت گذاشته رو سینه خوب بچش حسینش اینور اونورو نگاه کرد بدو رفت پایین پا این پارچه رو کنار زد صورتشو گذاشت کف پاش یا اماه یا اماه یا اماه حیدر خمسه

کم نمیشه این علاقه ، بازار عشق تو داغه حسینه که تو زندگیمون ، مهم ترین اتفاقه توی دلم جاته ، جونم تو دستاته من بی حسین باشم ، جزو محالاته عاشقتم ، توی هر شرایطی عاشقتم ، تو ته رفاقتی عاشقتم ، بطلب ، بطلب ، بطلب زیارتی زندگی رو بی شما ، نمیخوام (3) دنیا رو بی کربلا ، نمیخوام . با تو خوبه روزگارم ، سر رو ضریحت میزارم بهشت و قده یک وجب از ، کرب و بلا دوس ندارم من بی تو میمیرم ، این عشق تقدیرم معرفتت آقا ، کرده نمک گیرم عاشقتم ، به خوده خدا قسم عاشقتم ، به امام رضا قسم عاشقتم ، به همین ، به همین ، به همین شبا قسم زندگی رو بی شما ، نمیخوام (3) دنیا رو بی کربلا ، نمیخوام (3) بند سوم . اون چیزی که بهترینه ، زیارت اربعینه امام عسکری میگه از ، نشونه ی مومنینه موکب و مشایه ، این عشق سرمایه کرب و بلا باشم ، کاش با تو همسایه عاشقتم ، بزار که بگم حسین عاشقتم ، سایه سرم حسین عاشقتم ، خونمه ، خونمه ، خونمه حرم حسین زندگی رو بی شما ، نمیخوام (3) دنیا رو بی کربلا ، نمیخوام (3) کم نمیشه این علاقه روح الله بهمنی

خوبان روزگار مسلمان زینبند دیوانۀ حسین و پریشان زینبند آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند حتما کنیز و پیر غلامان زینبند در جنت الحسین تمام حسینیان هستند غرق ناز که مهمان زینبند مرغان خوش صدای بهشتی تمامشان بیچارۀ طنین حسین جان زینبند هفتاد و چند کشتۀ آقای کربلا مردان آسمانی گردان زینبند عباس با تمام جلال و ابهتش بوده غلام حلقه به گوش و رعیتش مدیون او کرامت صاحب کمال ها شد نام او اجازۀ پرواز بال ها یک شب بدون نافله از عمر او گذشت این جمله را نوشته خدا در محال ها کوری چشم خیرۀ ابن زیاد ها زیباست در نگاه ظریفش محال ها او مثل مادر و پدرش بی قرینه است شرمنده می شوند ز وصفش مثال ها شعرم به درد مدح و مقامش نمی خورد زینب کجا و بازی این قیل و قال ها دنیا شوند شاعر او باز هم کم است مکتب نرفته عالمه ی هر دو عالم است کعبه رقیب حرمت زینب نمی شود عالم حریف هیبت زینب نمی شود این ها که گفته اند ز عیسی مسیح ها یک قطره از کرامت زینب نمی شود تنها به احترام حسینش اسیر شد هر عاشقی که حضرت زینب نمی شود هر جا که حرف اوست همان جاست کربلا در هر مکان که صحبت زینب نمی شود باید به سوی عرش خدایش سفر کند روی زمین رعایت زینب نمی شود زینب اگر نبود محرّم نداشتیم هیئت نبود، این همه آدم نداشتیم استاد حفظ منزلتش مجتبای او ارباب ما ز ملتمسین دعای او تا لحظه ی شهادت پیغمبر حرم نشنیده اند غیر محارم صدای او فرعون شام را سر جایش نشاند و رفت موسی شد و شجاعت او شد عصای او بوده سه سال حضرت ریحانة الحسین شاگرد درس عفت و حجب و حیای او حتی ز کودکان شهیدش نبرد نام قربان نذر دادن بی سر صدای او ما بندگان بی سر و سامان زینبیم دیوانه ی نگاه دو طفلان زینبیم وقتی غرور حیدری اش جلوه گر شود هر کس که هست مرد خطر بی جگر شود تنها پیمبری است که باید چهل مسیر با شمر ها و حرمله ها همسفر شود بین حرامیان سپَر هر اسیر شد اما کسی نبود برایش سپَر شود با دست های بسته نمی شد به سر زند سر را شکست تا کمی آرام تر شود نفرین به دست آن که به او وحشیانه زد ای خاک بر سرم به تنش تازیانه زد خوبان روزگار مسلمان زینبند مهدی رعنایی

اسیر زندان دشمنم خدا خدا سیه شده از جفا تنم خدا خدا یا الهی ببین تو حالم کنج زندان شکسته بالم من غریبم غریب و تنها به زیر شلاق دشمنان شدم کمان شبیه آن مادر جوان شدم کمان غم مادر به دل نشسته مثل مادر سرم شکسته من غریبم غریب و تنها روز و شبم مثل هم شده خدا خدا قامتم از لطمه خم شده خدا خدا آرزو میکنم بمیرم یاد آن عمّه اسیرم من غریبم غریب و تنها اسیر زندان دشمنم مجتبی صمدی

خیلی این در و اون در زد عبدالله جعفر دید حال خانوم بده میگن خیلی طبیب آورد تو خونه بالا سر زینب ولی افاقه نکرد آخر سر یه طبیب آوردند خیلی حاذق خیلی کار بلد اومد بالا سر زینب به قول امروزی ها معاینه کرد به عبدالله جعفر شوهر بی بی گفت این خانوم مریضیش مریضی عشقه تا عشقشو نبینه آروم نمیشه طبیبه دید عبدالله داره گریه میکنه گفت چرا گریه می کنی حرف بدی نزدم گفت عشقشو یه ساله سرشو بریدن یه راه چاره ی دیگه بده حال خانوم بده مهدی رعنایی

اومد جلوی آقا موسی ابن جعفر یهو دید بی حیا داره به مادرش زهرا جسارت میکنه طاقت نیاورد صدا زد خدا خلاصم کن امان از دل زینب یا موسی ابن جعفر این حرف رو شنیدی جگرت آتیش گرفت کجا بودی گودال عمه جانت افتاد گودال دیدی یه نفر قاتل عزیزش میشه تا میبینیش میگن جلو چشم من نیاوریدش زینب افتاده بود تو گودال حسین رو زمین سر در بدن نداره بی حیا اومد جلو چشم زینب دیدن داره میخنده جلوی آقا موسی ابن جعفر فریدون کریم پور

با چشای پرخونم/بادست لرزونم نگام به در مونده/تا برسی از راه فکرشو نمی کردم/ای مه جبین من آسمون قلبم/یه روز بشه بیمار یه سال و نیمه بعد کربلا/ کربلا کربلا عزادارتم شاه سرجدا/سرجدا سرجدا صدای ناله هات/وای میون گوشمه/وای پیراهنت داداش/وای توی آغوشمه/وای غریب آقام حسین/وای زیر نور آفتابم/با چشم پر آبم به یاد اون روزی/که تشنه جون دادی به یاد همون روز که/جلو چشم مادر غریب و بی یاور/از نفس افتادی تو روی خاکا دست و پازدی/یاحسین یاحسین مادرمونو هی صدازدی/یاحسین یاحسین خیمه ها گر گرفت/وای پیش چشای تو/وای بوسه گرفتم از/وای خون رگای تو/وای غریب آقام حسین/وای مگه میره از یادم/اون همه داغ و غم که صبح تا ظهر دیدم/تو روز عاشورا مگه میره از یادم/اسارت و غارت بزم می و بازار/کوچه ی یهودی ها پاهامون همه زخم از آبله/آبله آبله امون از چشم هرز حرمله/حرمله حرمله سرتو روی نی/وای مارو دعا میکرد/وای نگاه شومشون/وای مگه حیا میکرد/وای نگام به در مونده مهدی رعنایی

دیدن امرالمومنین میخواد زهرا رو غسلش بده داره آروم آروم غسلش میده حسن جان حسین جان کسی صدای گریتونو نشنوه حسنین دارن نگاه میکنن اسما آروم آروم آب میریزه علی آروم آروم داره گریه میکنه یه وقت دیدن علی از غسل کردن دست برداشت علی سرو گذاشت رو دیوار آخ داره داد میزنه بلند گریه میکنه آقا جان اگه تو اینجور گریه میکنی بچه هات چه کنن بازوی شکسته فریدون کریم پور

توان نداره پای خواهرت کشون کشون میام بالا سرت معلومه از خنجر کندشه خیلی اذیت شده حنجرت آه نفسم نفس نفس نزن این جوری تو چشام نگاه نکن بمون پناه خیمه ها حسین اهل حرم رو بی پناه نکن حسین وای نرفت از اینجا ناامید داداش هرکی تو این برو بیا رسید هرچی تونستن کندن از تنت هرکی به یک نون و نوا رسید غروب شد و هرکی یه چیزی برد ولی هنوز شمر توی مقتله اون چی میخاد از تو بدزده که از بقیه بیشتر معطله حسین وای خدا به خیر کنه از این به بعد دارن میان به سمت خیمه ها تیز تره از تیرای حرمله نگاه این سنان بی حیا میخان اسارت ببرن منو منی که ناموس پیمبرم بازم خداروشکر رو نیزه ها سرتو داره سایه رو سرم توون نداره پای خواهرت مهدی رعنایی

از عطر سیب غرق و نگاهش پر از اثر دارد نمک به چهره و کامش پر از شکر پا بر زمین اگر بزند می شود طلا رخ گر به روی شب بکشد میشود سحر مریم کنیز ملتمس خانواده اش موسی خمیده در بر او گشته تا کمر با این همه مقام کسی یاریش نکرد در شهر شام و کوفه او بود خون جگر درد دل بریده خود را بریده جان یک شب برای راس پدر گفت مختصر دارد نمک به چهره مجتبی صمدی