1398

به مدینه خبرِ سوختنش را نبَرید آه در سایه بیایید تنش را نبرید پیشِ او نامِ حسین و حسنش را نبرید از روی سینه‌یِ او پیرهنش را نبرید بگذارید که راحت بدهد جان زینب هر چه کردند نسوزد دَمِ آخر که نشد یا کمی کم بشود گریه‌یِ خواهر که نشد یا به عباس نگوید غمِ معجر که نشد یا نخواند نَفَسی روضه‌یِ حنجر که نشد چه پریشان شده امروز، پریشان زینب بی‌نَفس مانده و بالایِ سرش نیست کسی رو به قبله شده و دور و برش نیست کسی تا بگیرند زیرِ بال و پَرش نیست کسی یا بگیرند خبر از جگرش نیست کسی زیرِ لب داشت حسینیم سَنَ قوربان زینب یادش اُفتاد خودش دید پرش را بُردند دیر آمد سرِ گودال سرش را بُردند با سرِ نیزه‌یِ سرخی پسرش را بُردند زودتر از زن و بچه خبرش را بُردند می‌دَودَ در وسطِ خیمه‌ی سوزان زینب یک طرف داشت سنان باز سنان را می‌زد یک طرف حرمله هم پیر و جوان را می‌زد همه‌ی قافله را دخترکان را می‌زد جای شلاق به تن، چوبِ کمان را می‌زد تک و تنها شده با جمعِ یتیمان زینب چه کند، مادری از طفل نشان می‌خواهد کودکِ بی‌رَمَقی تکه‌یِ نان می‌خواهد دختری آمده از عمه توان می‌خواهد راه‌رفتن به رویِ آبله جان می‌خواهد می‌رود تا برسد گوشه‌ی ویران زینب… حسن لطفی گریه خواهر حیدر خمسه

روز ازل طالع ما خورده به نام نوکری لحظه به لحظه دم به دم الدوامه نوکری وقف حسینه زندگیم عشقه حسینه بندگیم ایشالله تا لحظه مرگ داره ادامه نوکری کعبه هم حرمه سیدالشهدا از طریق حسین میرسم به خدا حب الحسین وسیله السعدا سیدالشهدا محترمم تو آدما به احترام نوکری یادم داده غلام سیاش مشی و مرام نوکری جز در خونه حسین آخه به غیر از این حرم کجا میتونم که برم جز در خونه حسین برام حرامه نوکری زیر خیمه اوست شاه مثل گدا خوب و بد را از هم نکرده جدا حب الحسین وسیله السعدا سیدالشهدا سیدالشهدا وقف حسینه زندگیم حسن عطایی

شهید دستغیب یه کتابی داره به نام داستان های شگفت نقل میکنه از یه عالمی اون عالم میگه من خواب دیدم عالم نه یه فرد عادی این عالم میگه خواب بودم تو عالم رویا دیدم منو بردن بهشت شروع کردن چرخوندن و تابوندنو بهشتو به من نشون دادند بهشتم طبقاتی داره حور و جنات تجری من تحت الانهار قصر های ریز و درشتی بهشتی رو دیدم که چشم رو خیره میکرد بالای این قصر ها یه قصری رو دیدم از همه یه سر و گردن بالاتر خوشگل تر زیباتر شلوغ تر برو بیاش بیشتر از این ملک پرسیدم این قصر کیه گفتن این قصر مال میرزا حبیبه نجاره پدر و مادر مهدی حسن آبادی

تا رو کشته علی افتاد دیدن حسین دیگه تکون نمیخوره گفتن کار حسین دیگه تموم شده نظم کربلا داره بهم میخوره حسین قبل از بنی هاشم داره از دنیا میره متوسل شدن به عقیله یه وقت دیدن یه خانمی تو این صحرا داره میدوه هی صدا میزنه مهل المهلا حسین یابن الزهرا حسین غریب مادر حسین عزیز خواهر حسین کار حسین تموم شده روح الله بهمنی

بابا جان از ره دور تو را بوسیدم دل رقیه برات لک زده بود روی نیزه دیدمت خوابید از ره دور تو را بوسیدم اما یه شب دلش طاقت نیاورد بلند شد آهسته آهسته با پنجه پا اومد جلود کسی بیدار نشه رسید جلو نیزه بابا میخواست فقط خلوت خودش و باباش باشه هیچ کس نفهمه آروم صدا میزد بابا یه جوری که کسی دیگه بیدار نشه انقدر گفت بابا بابا یه وقت دید این نیزه خم شد سر باباش اومد پایین سرو بغل گرفت اون صورت کبودشو گذاشت رو صورت خونی بابا بابا جان امیر حسینی

به نام تیغ دو ابروی ذوالفقار علی به یاد کل مریدان بیشمار علی همیشه بوده سرم گرم نوکری درت خدا کند که بیاید سرم به کار علی بهشت هم به خدا از اهالی نجف است بهشت خوردن چای است در جوار علی ها علی بشر کیف بشر ربه فیه تجلی و ظهر جنه النجفه خانه ی پدرم پای ایوانش خم شده کمرم برده عقل مرا این اذان حرم یا علی مولا یا علی مولا چقدر جاذبه دارد نماز او که به عرش خدا همیشه نشسته به انتظار علی خدا در این همه اسمت جلال روی خودت گذاشت نام علی را به افتخار علی به یاد هم ملک الموت جان به تو که مرا فمن یمت یرنی کرده بی قراره علی ها علی بشر کیف بشر ربه فیه تجلی و ظهر جان به قربان ضرب دست علی ملک الموتو کرده خسته علی بی شکسته علی ناز شصت علی یا علی مولا یا علی مولا نجف نشینی علامه ها به من فهماند خدا شناس نشد مگر کنار علی سپرده اند و پدر مادرم مرا به نجف منم همان سگمو موقوفه ی مزار علی و نیست جای تعجب از این که بگذارد خدا خدایی خود را در اختیار علی ها علی بشر کیف بشر ربه فیه تجلی و ظهر هر که رو سوی مرتضی نکند لعن را از دم آن سه تا نکند پس نمازش فرق با زنا نکند ذوالفقار علی حسن عطایی

سایه ندارد ولی به عالم امکان سایه فکنده است اقتدار محمد سایه نمی‌ماند از فروغ جمالش هاله نور است در کنار محمد شمس رخش هم‌جوار زلف سیه‌فام آیت و اللیل و النهار محمد تا که بماند اثر ز نکهت مویش خاک حسین است یادگار محمد تربت خوش‌بوی کربلای معلاست یک اثر از موی مشک‌بار محمد رایت فتحش به اهتزاز درآمد دست خدا بود چون که یار محمد من چه بگویم «حسان»! به مدح و ثنایش؟ بس بودش مدح کردگار محمد اقتدار محمد سعید حدادیان

برام تعریف میکردن تو این حرم یه موقع کنار حرم دیدن سرو صدا بلند شد شلوغ شد دیدن یه خادمی داره یه زائری رو دعوا میکنه گفت برو از حرم بیرون چه کاری بود کردی گفت ما جمع شدیم اومدیم جلو گفتیم که زائرو بیرون نمیندازن این چه کاری بود کردی گفت شما نمیدونید حرف نزنید جان من بگو چی کار کردی زد زیر گریه گفت خجالت میکشم بگم خجالتم نمیکشه اومده کنار ضریح بچشو شیر میده باباش دلش میسوزه امیر حسینی

من نمیدونم حکمتش چیه کسی دردارو اونور نمیبره هر کی میره اونور میگه سلام علیکم چاکرم آقا اما اینوری میاد میگه ببین مادرم مریضه زینبم درداشو اینور می گفت زینبم وقتی نفس برید با حسین درد و دل نکرد امشب باید خوب گریه کنی اما الان هر کدوم اینجایید یه جوری نشه بگی کاش تهرون بودم شب شهادت ده تا روضه گریه امشب یه کاری کن آقا بگه بسه آقا بسه دیگه حیدر خمسه

چه بانوی علمداری چه عزتی و چه وقاری چه بانوی علمداری اومده با جذبه کراری چه بانوی علمداری چه گام های استوارو چه غیرتی و اقتداری وفا زینبه وارث پرچم لافتی زینبه جبل الصبر مرتضی زینبه به خدا که ناموس خدا زینبه ماه نام آور کربلا زینبه مراد زینبه اون که عشقو تو دلم نهاد زینبه اون که عزت رو به شیعه داد زینبه اون که اسمش با حسینیاس زینبه عالمه آل زینبه نائبه شیر خدا زینبه پیام آور ثارالله قائم مقام اسدالله پیام آور ثارالله ای جانشین علی ولی الله پیام آور ثارالله تویی تویی تمام عصمت الله فدایی تو ام به والله مدال زینبه معنی واقعی وقار زینبه صاحب عزتو اعتبار زینبه برای حسین افتخار زینبه خطبه هاش شبیه ذوالفقار زینبه بهار زینبه بانوی مرتضوی تبار زینبه جبل الصبر مرتضی زینبه حسن عطایی

بیا تا کی نهادی سر به صحرا یا ابا صالح بتاب ای آفتاب عالم آرا یا ابا صالح صدای غربت مولا ز چاه کوفه می آید علی تنهاست ای تنهای تنها یا ابا صالح بیا ای وارث حیدر که زخم سینۀ زهرا به شمشیر تو می گردد مداوا یا ابا صالح در و دیوار بیت وحی گوید با تو پیوسته که اینجا مادرت افتاد از پا یا ابا صالح بیا از قنفذ کافر غلاف تیغ را بستان که جایش مانده بر بازوی زهرا یا ابا صالح دو قبر از شیعه گم گشته یکی زهرا یکی محسن شود روز ظهورت هر دو پیدا یا ابا صالح میان دشمنان نقش زمین شد مادرت زهرا بگو آندم چه حالی داشت مولا یا ابا صالح چرا مخفیست قبر فاطمه در شهر پیغمبر بیا و پرده از این راز بگشا یا ابا صالح سر خونین جدّت در تنور و طشت و نوک نی تو را خواند ز سوز سینۀ ما یا ابا صالح هزاران درد از عترت بود در سینه ی «میثم» قلم را بر نوشتن نیست یارا یا ابا صالح صدای خسته مردی حیدر خمسه

هر کی ، هر چی شد ، داره می‌بره یکی داره پیرهن پاره می‌بره زینب میگه وای ، از دل رباب زیر عباش حرمله گهواره می‌بره مادرت بمیره ، نبینه انگشتر نداری خودمو رسوندم ، نگه کسی مادر نداری غریب مادر ****** افتادی بی حال، رو سینه ات پرید صدای استخوناتو مادرت شنید دعوا میکردن سر عبات غافل ازینکه خواهرت از رو تل میدید آبت که ندادن ، لبای خشکتو تکون نده زینب حواسش هست ، انقده خیمه رو نشون نده غریب مادر ****** دیر اومد زینب ، تا به پیش تو افتاده بود تو پنجه های شمر ریش تو کار دنیا رو ببین داداش باید ببوسم این رگای ریش ریشتو گفتم بلند شو از ،  روی سینه اش جواب نداد خدا خدا کردم ، رقیه از خیمه درنیاد غریب مادر شاعر : میثم میرزایی هرکی هرچی شد حسین ستوده

من افتخار میکنم نوکر اون آقاییم که قهرمانامون میان جلوش کت در میارن وقتی دیروز تو پرواز امیر علی اکبری رو دیدم گفتم چه خبره تو که قهرمان عالم شدی دم سال تحویل دنبال کی و کجا میگردی من میدونم اینجا چه کار میکنی شاید اینا ندونن اومدی جلو عباس بگی آقا قهرمان تویی اکثرا دیدید ورزششو مسابقه شو بابا سی تا داور وایسادن اگه یه نفر بخواد نامردی بزنه داورا میریزن الهی بمیرم برا اون آقایی که با نامردی زدن با نامردی زدنش حیدر خمسه

این طفل که در بر رباب است با نغمه حوریان به خواب است قندغقه او دو بال جبریل گهواره اش از طلای ناب است بیهوده نگو که خواب رفته در مهد به فکر انقلاب است این گل پسر امیر دلها این گوهر بهترین صدف این مطلع نا تمام هستی تو قیمت عمر را شکستی شش ماهه به قرب حق رسیدی گل پسر امیر دلها امیر حسینی

روح مناجاتم قبله حاجاتم فخرم همینه نوکر عمه ساداتم نبضم دم زینب وای از غم زینب باشه قراره عاشقی تو حرم زینب قهرمان زینبه فوق بیان زینبه خدا میدونه تو قلبم ضربان زینبه مقتدا زینبه نور عیان زینبه مرجع تقلید نوکر عمه جان زینبه یا زینب یا زینب قبله حاجاتم حسین ستوده

دست و گردنم میون زنجیره پسرم اگه ببینه میمیره کفتر فاطمه ام تو این قفس به خدا دیگه فتادم ز نفس یا باب الحوائج یا موسی ابن جعفر به خدا فتادم ز نفس نفسم ز سینه بالا نمیاد کسی دیدنم به اینجا نمیاد نه پسر نه دخترم کنارمه دست و گردنم میون زنجیره پسرم اگه ببینه میمیره کفتر فاطمه ام تو این قفس به خدا دیگه فتادم ز نفس یا باب الحوائج یا موسی ابن جعفر به خدا فتادم ز نفس نفسم ز سینه بالا نمیاد کسی دیدنم به اینجا نمیاد نه پسر نه دخترم کنارمه یا موسی ابن جعفر روح الله بهمنی

به تو وابستگی دارم باتو هرچی بگی دارم، یاحسین نمیشینه تو دل غم تا میون روضه میگم تا مددی شاه بی همتا، یاحسین آرامش دلم، ابری شده چشام دوباره اسمت اومده حسین کاشکی بشه بیام، یه گوشه ی حرم پریشونم حالم بده حسین یه لطفی کن آقا، بگو به فاصله این همه بازیمون نده حسین یاحبیبی یاحسین، حبیبی یا حسین تویی سرمنشاء احسان تو چقد خوبی آقاجان نزا دورشم ازت یک آن، یاحسین بی تو حتما تلف میشم بی تو من بی هدف میشم بنده ی ناخلف میشم، یاحسین آرامش دلم، میبینی حالمو زندگی بی حرم عذاب شده وقتی به روضه هات، نمیرسم انگار دنیا روی سرم خراب شده چرا همیشه تو، دردمو میدونی؟؟؟ یه مسئله ی بی جواب شده یاحبیبی یاحسین حبیبی یاحسین به تو وابستگی دارم حسین ستوده

تو هوای تو ام هوای دلم رو داشته باش منم اون نوکری که به تو نمیرسه صداش توی کرببلا توی کرببلا تو هوای تو ام هوای دلم رو داشته باش تو هوای تو ام هوای دلم رو داشته باش نوکرت رو ببین داره پیر میشه یواش یواش یا حسین یا حسین تو هوای تو ام امین قدیم

خودم رو با سینه زدن به قتلگاه میکشم سفارش امام رضاست برا تو آه میکشم آه حسین ای کشتی نجات بشر آه حسین ای پادشاه تشنه جگر آه حسین خورشید خون گرفته قمر آه حسین دل علقمه شکسته کمر آه حسین بر روی دست داده پسر آه حسین خواهر زند به سینه و سر آه حسین **** به صورتم زمان مرگ رخت سیاه میکشم سفارش امام رضاست برا تو اه میکشم آه حسین در قتلگاه مانده تنت آه حسین قربان جسم بی کفنت آه حسین غارت شده است پیروهنت آه حسین دعوا شده سر بدنت آه حسین هر سو به نیزه میکشنت آه حسین با کینه علی زدنت آه حسین خودم رو با سینه زدن به قتلگاه میکشم سفارش امام رضاست برا تو آه میکشم آه حسین ای کشتی نجات بشر آه حسین ای پادشاه تشنه جگر آه حسین خورشید خون گرفته قمر آه حسین دل علقمه شکسته کمر آه حسین بر روی دست داده پسر آه حسین خواهر زند به سینه و سر آه حسین **** به صورتم زمان مرگ رخت سیاه میکشم سفارش امام رضاست برا تو اه میکشم آه حسین در قتلگاه مانده تنت آه حسین قربان جسم بی کفنت آه حسین غارت شده است پیروهنت آه حسین دعوا شده سر بدنت آه حسین هر سو به نیزه میکشنت آه حسین با کینه علی زدنت آه حسین خودم رو با سینه زدن احد قدمی

شب‌های جمعه نیمه شب‌ها تا سپیده بر روی اسرارش خدا پرده کشیده از راه می‌آید زنی قامت خمیده لب می‌گذارد روی حلقوم بریده فریادهای یا بنی پا بگیرد حیدر بیاید بازوی زهرا بگیرد روضه نمی‌خواهد تنی که سر ندارد قربان آن آقا که انگشتر ندارد یک تکه‌ای سالم همه پیکر ندارد جایی برای بوسۀ مادر ندارد گیسوی خود را ریخته روی گلویش مادر بود اینگونه شکل گفتگویش گوید بنی، یا بنی، یا بنی برخیز آمد مادرت زهرا، بنی دیدم خودم در عصر عاشورا، بنی افتاده بودی زیر دست و پا، بنی من بی وضو موی تو را شانه نکردم حالا به دنبال سرت باید بگردم روضه نمی خواهد حسین ستوده

شاه لم یزل جنگیدن تو بی بدل آقا شگرد رزم تو  توی عرب شده مثل رو سر جمل افتاده سایه حسن دادی نشون مردونگیو تو عمل چیه شیرین تر از همین علی بیا خودت ببین علی گرفته دم حسن پسر ارشدم حسن دست توئه علم حسن شاه لم یزل جنگیدن تو بی بدل آقا شگرد رزم تو  توی عرب شده مثل رو سر جمل افتاده سایه حسن دادی نشون مردونگیو تو عمل چیه شیرین تر از همین علی بیا خودت ببین علی گرفته دم حسن پسر ارشدم حسن دست توئه علم حسن شاه لم یزل جنگیدن تو بی بدل آقا شگرد رزم تو  توی عرب شده مثل رو سر جمل افتاده سایه حسن دادی نشون مردونگیو تو عمل چیه شیرین تر از همین علی بیا خودت ببین علی گرفته دم حسن پسر ارشدم حسن دست توئه علم حسن شاه لم یزل جنگیدن تو بی بدل آقا شگرد رزم تو  توی عرب شده مثل رو سر جمل افتاده سایه حسن دادی نشون مردونگیو تو عمل چیه شیرین تر از همین علی بیا خودت ببین علی گرفته دم حسن پسر ارشدم حسن دست توئه علم حسن رو سر جمل حسین ستوده

دل بی‌تاب اومده چشم پر از آب اومده دل بی‌تاب اومده چشم پر از آب اومده اومده ماه عزا لشکر ارباب اومده اومده ماه عزا لشکر ارباب اومده لشکر مشکی پوشا سینه زنای ارباب شب همه شب میخونن نوحه برای ارباب جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقام جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقامدل بی‌تاب اومده چشم پر از آب اومده اومده ماه عزا لشکر ارباب اومده لشکر مشکی پوشا سینه زنای ارباب شب همه شب میخونن نوحه برای ارباب جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقام جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقامدل من در به دره درمون دردش سفره یه نفر نیست که یه شب ما رو زیارت ببره دل من در به دره درمون دردش سفره یه نفر نیست که یه شب ما رو زیارت ببره دست ادب رو سینه سینه زنای ارباب با یه سلامم میرن پایین پای ارباب جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقام جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقامآه حسرت میکشم بار مصیبت میکشم آه حسرت میکشم بار مصیبت میکشم وقتی که گریم نمیاد خیلی خجالت میکشم پای علم می مونم پای علم میمیرم خواب دیدم آخر توی راه حرم میمیرم جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقام جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقام جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقام دل بی تاب اومده احد قدمی

در غمِ تو پر از آه و دردم                دختر علی ام مثل مَردم من به عشق تو، تو خلوت شب      بیصدا تو دلم گریه کردم تو شدی مهمون تنور و من شدم مهمون شکنجه تو دلت روی نیزه خونه تا دل بچه هات می رنجه ۲ اما حسین خیالت راحت خواهرت سپرِ بچه هاته خیالت راحت زینب هر جا بری باهاته خیالت راحت پیام آورِ کرببلاته   روی دوش عَلَمِت رو می گیرم         روی نیزه هم هستی امیرم در اسارت ظلم باشم؟! هیهات      من به عشق و غم تو اسیرم من با خطبم رقیه با اشک علم کربلا میگیریم بخدا انتقامتو از دل سنگِ اینا میگیریم ۲ اما حسین خیالت راحت ببین حالا چه میکنم من خیالت راحت میگیرم خواب از چش دشمن خیالت راحت اینا پیش من خوار و ذلیلن دختر علی محمد کریمی