1399

کشته کرببلا سن یارالی من یارالی خدا ببین کی برگشته همون که دنبالش بودم همون که خیلی گریونه روضه ی گودالش بودم بابا سلام عشق من ای همه زندگیم شکسته شدم اول بچگیم یه دختر فقط به بابا دلخوشه رگای بریدت منو میکشه برا لب خونی تو الهی من بمیرم دیدی که تو بزم شراب اسیرم نشد که خیزرونو از دست یزید بگیرم کشته ی کرببلا سن یارالی من یارالی رفتی رقیت تنها شد اسیر نا محرم ها شد روی کبودم مثل مادر بزرگم زهرا شد کشته کرببلا سن یارالی من یارالی خدا ببین کی برگشته همون که دنبالش بودم همون که خیلی گریونه روضه ی گودالش بودم بابا سلام عشق من ای همه زندگیم شکسته شدم اول بچگیم یه دختر فقط به بابا دلخوشه رگای بریدت منو میکشه برا لب خونی تو الهی من بمیرم دیدی که تو بزم شراب اسیرم نشد که خیزرونو از دست یزید بگیرم کشته ی کرببلا سن یارالی من یارالی رفتی رقیت تنها شد اسیر نا محرم ها شد روی کبودم مثل مادر بزرگم زهرا شد کشته ی کرببلا محمدحسین حدادیان

افضل الاذکاره مظهر ایثاره زینب تکرار حیدر کراره زینب تکرار حیدر کراره از عزل تا ابد هرچی زینبیه عشقه قبله دل من روبه گنبد دمشقه اسوه شجاعت بانوی با کرامت بطلب ما رو یه شب زینبیه زیارت عمه جان سادات بانوی با کمالات سجده بر پای شما افضل بر عبادات عقیله العرب زینب کفیله السجاد تو بندتم آزاد با تو آبادم زینب عمریه که لوح دلم مزین به نوره السلام علی قلب زینب صبوره با وقاره زینب هم تا نداره زینب زن نگو مرد آفرین روزگار زینب عالمه علیمه فاضله و جلیله یه بنی هاشمه و یه حضرت عقیله علی علی علی زینب تکرار حیدر حسن عطایی

پرچم به دوشی و دو ابروی تو تیغ ذوالفقار اباالفضل ای شیر غران یل یکه سوار کار و زار اباالفضل با حسینی اباالفضل خالصانه اباالفضل میکشی تیغ اباالفضل حیدرانه اباالفضل ای ساقی حیدر نسب ای مثل حیدر قتال العرب ای تکیه گاه زینب ای صورت عشق و خشم و ادب همراه با هر ضربه اش پیچیده در صحرا از سمت رعد مولا اباالفضل چشم تو هست آرامش قلب پرآشوب رباب اباالفضل گویند علی برگشته چون بر صورتت داری نقاب اباالفضل اباالفضل با حسینی اباالفضل خالصانه اباالفضل میکشی تیغ اباالفضل حیدرانه

ساقی سرت سلامت می بده مستم باز بوی تربت اومد توبه شکستم این ساغرو تو آقا دادی به دستم دستت ارباب روی سر منه قلبم واسه تو میزنه تاج نوکری تا ابد روی سر منه عکس ایوون دلمو می بره صحنت از عالمی سره طرح ضریح ناب تو دلمو میبره هر شب با منه رویای ایوون دلتنگت شدم از تو چه پنهون فکری کن واسه این قلب مجنون لیلی خودم اربابم حسین (3) این عرش رو زمینه گوشه ی ایوون پیشت گرفته پرچم رنگی مثه خون رخصت بده که خیره پا قدمامون ارباب این بار مادرمو ببر پایین پامو بالای سر قد یه زیارت اقا مادرمو ببر بال پرچم سایه ی رو سرم من درد تو رو میخرم دست پدریه تو عه سایه ی رو سرم دل تا وقتی که پیش تو باشه کنج هیاتو دلتنگیاشه این دوری بدون که اخراشه لیلای خودم اربابم حسین ساقی سرت سلامت حسن عطایی

ای کاش ما هم زائر شش گوشه بودیم هر شب که مهدی زائر آن سر زمین است در چشم ما جاماندگان دنیا خرابه است تادختر جامانده ویرانه نشین است ما با رقیه عالمی داریم امسال در سینه ما آرزوی اربعین است آنچه که در مکتب ما کودک ویرانه نشین داشته صد پیر خرابات ندارد همه جا گشتم و دیدم کمی از معرفتش را همه عرض و سماوات ندارد چه کسی با چه خیالی به بلندای وجودش دم از انکار زده دختر خورشید که نیازی به اثبات ندارد فاتح شام شد آن گونه که تاریخ چنین فتح و فتوحات ندارد تازه ایم مومنه محض سلاحی به خدا غیر مناجات ندارد کاشف الکرب اباالفضل شدن کار رقیس عمویی که خودش کعبه حاجات جهان بوده گرفتار رقیس خود فاطمه در عرش خریدار رقیس بار ها در دل شب گوشه ویرانه به خود گفت فدای سر عمه که سرم زخم شده بال و پرم زخم شده یاد رباب و جگر سوخته اش کرد و به خود گفت غمی نیست که قدری جگرم زخم شده چه مبارک سحری هست و چه فرخنده شبی آمده بابا که نجاتم بدهد از دو لب پاره خود آب حیاتم بدهد تا که به دیدار عمو برگ براتم بدهد عمه حلالم کن حلالم کن اگر که یک شبی از غافله جاماندم جای من خسته تو کتک خوردی و پژمردم و پژمردی

علم تو دستای علمداره حرم همه لشکر سرداره حرم مثل حیدر کراره حرم عجب شیر نری داره حرم اباالفضل فدار کاره حرم بنازم به سپهداره حرم علم تو دستاشه با برق چشماشه که غوغا کرده به پا به پا شد باز محشر آخه اومد حیدر اومد باز شیر خدا سپهدار با وفا علمدار کربلا ابوفاضل ابو فاضل عجب به این قدرت سقای ادب تماشا دارخ غوغای ادب بنازم شده یکتای ادب مشخص شده معنای ادب خلاصه شده دنیای ادب تو شخصیت آقای ادب آقای زیبایی ادب داره جایی که پاشو کرده رکاب برای زینب سقا میده جونم حتی برای بانوی حجاب یازم کرده انقلاب پسر ابوتراب ابوفاضل ابوفاضل اثر داره میزاره طوفان قمر وفاداری و پیمانه قمر میتابه نور تابان قمر شدم باز هم حیران قمر

این روزا خیلی قلبم به غم اسیره خاطرات خوشم توی اون مسیره اربعین باشه و کربلا نباشم فکر شو میکنم هی دلم میگیره منم و خاطره های کربلا منم و دوری از صحن و سرا دل من به اربعینت خوش بود فکر این جاشو نمیکردم آقا دارم حس میکنم آقا خیلی بهت وابستم سهمم دوری و کاری بر نمیاد از دستم لک لبیک امیری یا حسین امیری یاحسین آرزومه آقاجون تا که جوونم اربعین کربلا رو بدی نشونم تو قنوت نمازم با التماسی ربنا آتنا کربلا میخونم کار هر روز و شبم فقط دعاس درد من درد همه سینه زناس تو چشام یه آسمون غم دارم تو دلم یه اربعین روضه به پاس آشوبه تو دلم ای آرامش من کربلا خاطره های کربلا حسن عطایی

بابا ای بابا شبا رو خاک خرابه گریونم بابا ای بابا آخ تنم آخ سرم دندونم بابا ای بابا یه امشبو شدی مهمونم بابا ای بابا آخ تنم آخ سرم دندونم مهمونم تو شدی گریونم میخوام آروم پاشم ولی نمیتونم دلگیرم پی شده تقدیرم منو ببر بابا من دارم میمیرم نمونده ناز و ادا سید الشهدا خرابه سرده شبا قریب الغربا نمومنده ناز و ادا سیدالشهدا خرابه سرده شبا قریب الغربا بابا ای بابا به اشکای دخترای تو خندیدند بابا ای بابا عروسکامو شامیا دزدیدند بابا ای بابا لباسامو دختراشون پوشیدند بابا ای بابا عروسکامو شامیا دزدیدند حالا که روی موهات خاکه یه نگا کن حالم چقده غمناکه آشوبه دل من آشوبه میگه بخواب عمه میگه واست خوبه عمه گرفته عزا سیدالشهدا بابا ای بابا حسن عطایی

نعمت اشک و گریه ها رو قدر ندونستیم محبت امام رضا رو قدر ندونستیم زیارت کرببلا رو قدر ندونستیم مثل ماهی که زندگیش به آب وابستس مثل شبی که به نور مهتاب وابستس نوکر هم به ارباب وابسس خودتو ازم نگیر قول میدم آدم شم آقا جون مادرم قول میدم آدم شم به امام رضا قسم قول میدم آدم شم حسین حسین سینه زنی هیوتا رو قدر ندونستیم خدایی خون شهدا رو قدر ندونستیم رفاقت با نوکرا رو قدر ندونستیم به نفس سینه زنای تو محتاجم به گریه تو روضه های تو محتاجم به کربلای تو محتاجم به جوون پرپرت قول میدم ادم شم به علی اصغرت قول میدم آدم شم به رقیه دخترت قول میدم آدم شم حسین حسین قدر ندونستیم حسن عطایی

به قولت عمل کن دوباره منو بقل کن که داره کبوترت میمیره بهونتو میگیره به قولت عمل کن بزار بگم پاهام درد میکنه خب چشام در میکنه خوب از اون شب تو بیابون پهلوهام درد میکنه خوب بال و پرمو نگاه سوخته همه حرمو نگاه سوخته موی سرتو دیدم سوخته موی سرمو نگاه سوخته به قولت عمل کن دوباره منو بغل کن که داره کبوترت میمیره بهونتو میگیره به قولت عمل کن به قولت عمل کن بزار بگم پاهام درد میکنه چشام درد میکنه خب از اون شب تو بیابون پهلوهام درد میکنه خوب بال و پرمو نگاه سوخته همه حرمو نگاه سوخته موی سرتو دیدم سوخته موی سرمو نگاه سوخته ببین جای دسته که ردش چشمامو بسته تا زدش روی زمین افتادم همین که زد جون دادم من دلشکسته بزار بگم ندیدی اشکمو خب چشای تارمو خب رو گوش دختراشون میدیدم گوشواره هامو خوب رد پاهامو نگاه خونه اشک چشامو نگاه خونه موژه های تو هنوز سرخ لایه موهامو نگاه سوخته بزار بگم پاهام درد میکنه چشام درد میکنه خب از اون شب تو بیابون پهلوهام درد میکنه خوب بال و پرمو نگاه سوخته همه حرمو نگاه سوخته موی سرتو دیدم سوخته موی سرمو نگاه سوخته چقدر بی قرارم که میگن بابا ندارم من اصلا با دختراشون قهرم دل خسته از این شهرم چقدر بی قرارم بزار بگم دیدن جنگیدنم خوب به قولت عمل کن محمود کریمی

گفتند که غم داری و غمخوار نداری مثل پدرت بی کسی و یار نداری در خانه ی خود مَحرم اسرار نـداری آقا , تو نیازی به کس و کار نداری کافی ست که آقای ابالفضل و حسینی یعنی همه جا حضرت بین الحرمیـــنی . با بال و پر سوخته , پرپر مزن این قدر با این جگرِ سوخته , پرپر مزن این قدر ای شعله ورِ سوخته , پرپر مزن این قدر با یادِ در سوخته , پرپر مزن این قدر بالای سرت اینکه چنین زار نشـسته ست چشمی بگـشا, حضرت پهلویِ شکسته ست . این بسترِ افــتاده , خودش بستر روضه ست این طشت کنار تو , خودش منبر روضه ست با اینکه حسین بن علی یکـسره روضه ست گیسوی سپید تو , خودش آخر روضه ست این زهر که دور جگــرت گـرم طواف است همدست همان ضربه ی سنگین غلاف است غمخوار نداری حیدر خمسه

کفران نعمت کردم! ببخش آقا اگه اذیت کردم ببخش آقا با هرکسی غیر از تو زبونم لال اگه رفاقت کردم ببخش آقا قسم به مادرت نزار دلم شکسته بشه قسم به مادرت نذار که راه بسته بشه آقا به جان مادرت آن مادر غم پرورت میدونم که از دست تو برمیاد ترحم به این نوکر خونه زاد مگه من قراره چقدر عمر کنم؟ دلم روضه های محرم میخواد رو سینه ی پاکت رد پا چی بود بریدن سرت از قفا چی بود تو که تموم شد کارت زیر دشنه نعلای تازه دیگه برات چی بود؟ کشته ی بی سرو عریان نمیکنن به خدا کشته ی بی کسو رو خاک نمیکنن رها کفران نعمت کردم حسن عطایی

ماتم زده ام , محفــلِ آقاست بهشتم در ماتم این شاه چه زیباست بهشتم تــا خانه ی صدیقه ی کبراست بهشتم هرجا که بسوزند همانجاست بهشتم از عرش می آرند دَم “یا حســـنم” را خوب است که با اشک بشویم دهنم را ای حُسن خدا در نظر حیدر کرّار ای گوهر والا گُهر حیدر کرّار ای مظهر پا تا به سر حیدر کرّار ای روی تو قرص قمر حیدر کرّار هر چند بدم , رو سیَهَم , پَست و پَلَشتم من بنده ی سالار جوانانِ بهشتم گفتند که غم داری و غمخوار نداری مثل پدرت بی کسی و یار نداری در خانه ی خود مَحرم اسرار نـداری آقا , تو نیازی به کس و کار نداری کافی ست که آقای ابالفضل و حسینی یعنی همه جا حضرت بین الحرمیـــنی با بال و پر سوخته , پرپر مزن این قدر با این جگرِ سوخته , پرپر مزن این قدر ای شعله ورِ سوخته , پرپر مزن این قدر با یادِ در سوخته , پرپر مزن این قدر بالای سرت اینکه چنین زار نشـسته ست چشمی بگـشا, حضرت پهلویِ شکسته ست ماتم زده ام حیدر خمسه

اصلا چه خوب شد که تو دستم گرفته ای اصلا چه خوب شد که شدم آشنای تو من غیر نوکری به دردی نمی خورم من را رها نکن که بمانم برای تو اصلا چه خوب شد که تو دستم گرفته ای اصلا چه خوب شد که شدم آشنای تو من غیر نوکری به دردی نمی خورم من را رها نکن که بمانم برای تو تو دستم گرفته ای حیدر خمسه

کار دنیا رو ببین یه روزی این مردم افتخارشون این سیاهی بود به هم میرسن میگه مشکی پوشیدی نه راه دور میخوای بری همین رفیقات میگه سر کار محل کار هی دست میگیرن سیاهیمو تو ماشین میزارم میگه بعد از ظهر که میام مشکی رو می پوشم میگه هی توهین میکنند هی آقا رو مسخره می کنند خاک به سرم الهی قربون قربتت برم یه روزی این بچه ها از ده روز به محرم با ذوق پیرهن مشکیشونو محیا میکردن پیرهن مشکی حیدر خمسه

دید قاسمش هی میاد رو سینش ابی عبدالله میومد جداش می کرد عمو عقب وایسا بگذار نفس بکشه زینب داره میبینه سر مادرشم هم یادش افتاد تا افتاد روی سینه مادر جداش کردند گفتند بزار نفس بکشه کربلا از رو تل داد میزد یقشو وا کن بگذار نفس بکشه رو سینش نرو بگذار نفس بکشه حیدر خمسه

این بستر افتاده خودش بستر روضه است این تشت کنار تو خودش منبر روضه است با این که حسین ابن علی محشر روضه است اما گیسوی سپید تو خودش آخر روضه است این زهر که دور جگرت گرم طواف است همدست همان ضربه سنگین غلاف است تقصیر تو نبود که مادر پرش شکست تقصیر تو نبود اگر زیورش شکست تقصیر تو زدند و به سرش شکست دیدم که دست تو سپر مادرت نشد تقصیر خودت نبود قدت یاورت نشد آخر روضه است حیدر خمسه

وقتی براش تو خرابه سرو آوردن شروع کرد شرح سفر دادن اول اینو گفت گفت اگه میگفت میدادم کشید از گوشم غروب همون روزی که تو رو زدن خیلی بلا دیدم من قاتلم اسب سوار است تازیانشو رها میکرد میخورد به این خانم میخورد زمین نزن از صبح هر کی اوده منو زده شرح قصه حیدر خمسه

الحمدلله آبرو داری کردند مردم امسال خیلیا جا زدن اما هیئتیا اگه یه شب شبی یه روضه میرفت از اذان به اینور سه چهار تا روضه میره چه خبره میگه روضه ها خالی نشه بار ور داشتی آقا بارتو ور میداره الکو گرفت خیلیا معلوم شدن همین که مارو نگه داشتی پزشو میدیم اما یه گله دارم من هر سال این موقع کارامم کردم چی کار کردی با ما من این هیئت اون هیئت دیدم هیئتیا دل و دماغ ندارن به هر کی میگم چته میگه ولم کن از اول محرم به این امید میومد خستگیاشو میبرد اربعین کربلا ما اومدیم اینوری مریض نشیم اینوری مریض شدیم

به صفای تو به هوای تو روی قلبمه رد پای تو آخه سایته به سرم حسین به سرت قسم علمت قسم به محرم و صفرت قسم برسون منو به حرم قسم کربلا خونه پدریمه از شما دور باشم بهترین اسم دنیا رو داری السلام علی اباعبدالله یا رفیق من یاحبیبنا مولانا حسین بطلب منو شب اربعین تو حرم بگم لبیک حسین مولانا حسین به مرام تو به سلام تو همه معترف به مقام نو که سیاهی تو مقدسه

همه پروانه و هیئت تو شمعه توی روضه های ما جمع ما جمعه فقط اونی که دلم می خواد تو هستی نفسی که میره و میاد تو هستی من بی تو تنهای تنهایم من با تو خوشبخت دنیایم به دنیا پشت کردم دل به تو خوش کردم توی روضه هات از بچگی رشد کردم یا اباعبدالله پر پروازه من از قفس تو هستی تو همونی که تو قلب من نشستی بارون اشک چشام درد دلامه نوکریم برای تو داره ادامه من به تو مدیونم تا آخر میگیری دستاموتو محشر واست من میمیرم بی کفن میمیرم سینه زن میمونم سینه زن میمیرم یا اباعبدالله خودمو تو روضه ها تا میرسونم دو سه خط روضه برای تو میخونم برا زخمای تن تو اشک میریزم واسه تنها شدن تو اشک میریزم تو گودال رو خاکا افتادی لب تشنه تنهایی جون دادی واویلا واویلا از روز عاشورا همه پروانه حسن عطایی

اولین سخن روح و جان من یا اباالحسن مولانا علی آخرین کلام مرد نا تمام علیه السلام مولانا علی یا حیدر با محبت تو عالم هستی و شرف میگیره خوش به حال اون عاشقی که تو نجف بمیره به تو فقط میاد اسم مولا هستی تو تنها امام زهرا یا علی مولا مولا یا علی مولا یا حیدر دشمن تو داره ترس از اسم غالب و کرارت آسمونی مستن از رقص ذوالفقارت مرد رزم بی تکرار این روزگاره از دم تیغت خون سالم شده جاری یک قدم با خدا فاصله داری روح و جان من حسن عطایی

اون که رسول الله داره اوصاف بدون انتها داره بهترین مقام انبیا چه جوری میشه بازم خلق کنه یه نفر شبیه مصطفی خدا اون کیه محشر محشره مثل پیغمبره علی اکبره اون کیه وارث خیبره نوه حیدره علی اکبره پسر ارشد ارباب دو عالم که همه عالم و عالم همه حیرت زده هستند از این مرتبت و جا وقار پسر شاه درخشنده تر از ماه بود صورت زیبای عزیز دل مولا علی اکبر لیلا وقتی اباعبدالله داره درد کهنه ای تو سینه تا که یاد جدشه غمگینه میشه زائر رسول الله باز هر موقع جوونشو میبینه اون کیه نبی اکرم برتر از عالمه علی اکبر شبیه مصطفی حسن عطایی