1399

دیوونه کربلاتم از بچگی مبتلاتم سینه زن روضه هاتم مدیون چشاتم وقتی شبها بیقرارم سر رو تربت بذارم تورو به یادم میارم دلبر و دلدارم همه ی عشق ما عطر سینه زنات قربون پرچم حرم کربلات خاطره اولین بار نگاه به صحن علمدار دلمو کرده گرفتار دلتنگتم ای یار منو یه دل هوایی خسته شدم از جدایی میخوام بشم کربلایی مردم ز تنهایی نمیگم عاشقم میدونم آقاجون برات آیینه دقم کرببلا کشتی دل شکسته ها مونده در گل منو ندونسته قابل اقام ابوفاضل ولی دل من میدونه ارباب منو به تو میرسونه بی تو دلم خونه سینه ام مبتلاست زخمی روضه هاست همه ی آرزوم دیدن کربلاست دیوونه کربلاتم گروه ابناء الحسن

به لحظه ی بریدن سرت آه می کشم برای پاره های پیکرت آه می کشم به اشک و ناله های خواهرت آه می کشم برای ضجه های مادرت آه می کشم از گودال صدا میاد شمر داره کجا میاد خولی داره واسه چی سمت قتلگاه میاد حسین آه آه آه برای بریدن سر از قفا آه میکشم وقتی که میزدی تو دست و پا آه میکشم برای صدای آه بچه هات آه میکشم برای طفل پشت خیمه ها آه میکشم آه می کشم محمدحسین پویانفر

سوخت از زهر ز پا تا به سرم آب گردیده خدایا، جگرم پسرم مهدی موعود کجاست تا ببیند که چه آمد بسرم دشمنانم همه شادند ولی گرد غم ریخته روی بصرم پسرم گرید و گوید همه دم پدرم ای پدرم ای پدرم یاد تنهایی مهدی هر دم می‌رود خون ز دو چشمان ترم پیکرم شمع صفت آب شده قاصد مرگ نشسته به برم غریبم من غریبم من کاش یک دم مهمانت می شدم نیمه شب من روضه خوانت می شدم کاش گردی در غبارت می شدم یا چو آهویی نثارت می شدم ای ظهور آیه ی ایمان بیا بر گل لب های تو قرآن بیا ذوالفقار حیدری را تاب ده کافران را بیم از مرداب ده العجل العجل یا حجه الله العجل العجل بقیه الله خیز و بر هم زن همه آرامشان آب شیرین تلخ کن در کامشان روزه ی صبر خدا را باز کن کربلای دیگری آغاز کن خیمه های تشنه را آبی رسان کودک شش ماهه را خوابی رسان اهل بیت عشق را دریاب زود خیمه ی عباس مانده بی عمود زینب کبری سر بازار می خواند تو را فاطمه بین در و دیوار می خواند تو را خیمه های تشنه محمدحسین پویانفر

امام رضا قربون كبوترات يه نگاهي هم بكن به زير پات من اومدم پيش تو زانو زدم خودمم خوب ميدونم چقدر بدم خبر دارم از همه دل ميبري دل هاي شكسترو خوب ميخري قرارمي صاحب اختيارمي واسه من همين بسه كنارمي ميخام بگم ك تويي پناه من كرمت بيشتره از گناه من بذار تايه دل سير نگاهت كنم اومدم از ته دل صدات كنم امام رضا قربون كبوترات يه نگاهي هم بكن به زير پات من اومدم پيش تو زانو زدم خودمم خوب ميدونم چقدر بدم خبر دارم از همه دل ميبري دل هاي شكسترو خوب ميخري اجازه هست تا بيوفتم روي پات بخونم روضه براي زائرات بذار بري به كنار بستري اين روزا كه بي قراره مادري اتيش گرفت همه ي بال و پرش بميرم جلو چشاي دخترش يه جور زدن كه روي زمين نشست به خدا كه قلي اسمون شكست دلش شكست دل دخترش شكست گوشواره ميان كوچه ها شكست قربون کبوترات محمدحسین پویانفر

حسین جان به یاد لبت یک شبم خواب راحت نداشتم کنار تن بی سرت کاسه ی آب گذاشتم واویلا حسین جان تو بودی و گودال و ریگ و تنت زیر نیزه خداحافظی کردی با زینبت زیر نیزه واویلا صدا میزدم مادرت رو یا مظلوم نشون میدادم حنجرت رو یا مظلوم صدا میزدم مادرت رو ای بی کس به دامن بگیره سرت رو یا مظلوم یا مظلوم حسین حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان به صحرا سپردم که با خاک بپوشونه داداش تنت رو بمیرم که بردن جلو چشم من پیرهنت رو واویلا تا حالا از این خونواده زنی رو نبردن اسارت الهی میمردم نمیدیدم اونقدر جسارت به آتیش کشیدن حرم رو یا مظلوم نبودی شکستن سرم رو یا مظلوم ندیدی چشای ترم رو با غیرت شلوغی دور و برم رو یا مظلوم یا مظلوم حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان حسین جان به آتیش کشیدن حرم رو یا مظلوم نبودی شکستن سرم رو یا مظلوم

در علقمه با میر و علمدار بگوئید ۲ دستی که به میدان ز تن افتاد بجویید تنها شده زینب ۲ بر خیز ز جا ای پسر ساقی کوثر ۲ آبی برسان بر لب خشک علی اصغر تنها شده زینب ۲ ای شعله به جان ستم از آتش خشمت ۲ دردا که زدند از ره کین تیر به چشمت تنها شده زینب ۲ ای کار تو در لشکر اسلام امیری ۲ مگذار رود دختر زهرا به اسیری تنها شده زینب ۲ ای ام البنین ماه تو ماه شهدا شد ۲ عباس تو در جبهه اسلام فدا شد تنها شده زینب در علقمه با میر و علمدار بگوئید ۲ دستی که به میدان ز تن افتاد بجویید تنها شده زینب ۲ بر خیز ز جا ای پسر ساقی کوثر ۲ آبی برسان بر لب خشک علی اصغر تنها شده زینب ۲ ای شعله به جان ستم از آتش خشمت ۲ دردا که زدند از ره کین تیر به چشمت تنها شده زینب ۲ ای کار تو در لشکر اسلام امیری ۲ مگذار رود دختر زهرا به اسیری تنها شده زینب ۲ ای ام البنین ماه تو ماه شهدا شد ۲ عباس تو در جبهه اسلام فدا شد تنها شده زینب تنها شده زینب محمدحسین پویانفر

قهرمان زنان زینب کبری بود مظهر صبر حق دختر زهرا بود دیده در قتلگه جسم بر راس شه واحسینا خواهر اطهرت به کوفه مهمان شده سر نورانی ات قاری قر آن شده شد چراغ هدی راس خون خدا واحسینا قهرمان زنان زینب کبری بود دختر حیدر و کوثر زهرا بود روح شرم و حیا حافظ کربلا واحسینا **** قهرمان زنان زینب کبری بود مظهر صبر حق دختر زهرا بود دیده در قتلگه جسم بر راس شه واحسینا خواهر اطهرت به کوفه مهمان شده سر نورانی ات قاری قر آن شده شد چراغ هدی راس خون خدا واحسینا قهرمان زنان زینب کبری بود دختر حیدر و کوثر زهرا بود روح شرم و حیا حافظ کربلا واحسینا قهرمان زنان محمدحسین پویانفر

حال او سخت خراب است مراعات كنيد دلش از داغ كباب است مراعات كنيد نكش اينقدر!زمين خورد،زمين خورد رباب دست و پايش به طناب است مراعات كنيد اين عروس پسر دختر پيغمبر ماست فرض كن اهل كتاب است مراعات كنيد همه ي طايفه اش تشنه به خون قلتيدند درد او ديدن آب است مراعات كنيد خواهشأ پاي نكوبيد،گمان كرده به ني كودكش خسته و خواب است مراعات كنيد نيزه ي راس علي اصغر او را ببريد اينكه اينجاست رباب است مراعات كنيد نگذاريد به سر حرمله نزديك شود بي حيا مست شراب است مراعات كنيد لب گزيدي كه نگو،چشم،نميگويم،چشم ادب روضه ثواب است مراعات كنيد حال او سخت خراب صابر خراسانی

گرچه از دور از آن فاصله‌ها زد بد زد آتش انگار که بر کرببلا زد بد زد چقدر هست مگر بچه سه جایش بِرَود وایِ من بر سه هدف او به سه جا زد بد زد اصلا اینبار کماندار چه با زور کشید به سه‌شعبه همه‌یِ حَنجره را زد بد زد دست و پا داشت که می‌زد پدر انداخت عبا آخرین بار نَفَس زیرِ عبا زد بد زد اولین بار که چشمش به ربابش اُفتاد اندکی حرف نزد بعد صدا زد بد زد بُرد در بینِ عبا تا که نبیند چه شده مادرش گفت بگو تیر کجا زد بد زد؟ گرچه بر چشمِ ابالفضل همین تیر نشست بدتر از چشمِ عمو بود که تا زد بد زد پشتِ خیمه به سرِ قبر , حرامی آمد نیزه برداشت و مانندِ عصا زد  بد زد طفل را از وسطِ خاک کشیدند به نِی بچه را باز نوکِ نیزه که جا زد بد زد نیزه دارَش زِ سر نیزه سرش را انداخت سَر که اُفتاد زمین ضربه‌یِ پا زد بد زد رهگذرهای دَمِ کوچه به هم می‌گفتند حرمله تیر به این بچه چرا زد بد زد سالها بود همین جمله فقط کارِ رباب نانجیب آنهمه لبخند به ما زد….بد زد درب بسته صابر خراسانی

سفارش امام رضا جان خیلی پدر و مادرتون رو دوست داشته باشید همین امشب وقتشه هر کی تو دلش مادرشو یه دعا بکنه هر کسی هرجایی صدای منو میشنوه مادرم گفته غلامت باشم ممنون مادرمم مادر خیلی موثر تو زندگی هی جلو اومد با مادرش خداحافظی کنه هی مادرش عقب عقب می رفت گفت چرا نمیزاری باهات خدا حافظی کنم گفت حسین داره نگاه میکنه این بچه ها مادر ندارند اما دیدم روضه جایی که من دوست دارم تو رو خدا هر کسی نیت تو دلش داشته باشه شهدای مدافع حرم فیض ببرن پدر و مادر صابر خراسانی

بنا به بعضی از اقوال بی بی این چند وقته شام بوده،حالا تبعید کردن،یا عبدالله آورده، چی میدونیم چه به سرش آوردن،هنوز نمی دونیم چه به سرش آوردن،باور کن اینقدر روضه خوند تو مدینه من بعید نمیدونم مسمومش کرده باشن،چون حکومت تبعید که میخواست بکنه. آری مثل فردا معروفه میگن گفت: عبدالله،نفسا آخرمه،حلالم کن،بگو کنیزا بسترم رو ببرند، زیر آفتاب پهن کنند،کنیزا اشاره کردن اقا نه! عبدالله گفت:من نوکر زینبم، از اولم همین بوده،شوهر چیه،هرچی خانم بگه،فقط گفت:چرا بی بی جان؟ فرمود عبدالله تو میدونی،من  حسینیم یادم نمیره، دیدم داداشم آروم پنچه هاش رو خاک میکشه. ایوب این قدر صبر کرد، همه سختی ها را تحمل کرد تا اونجا که حرف ناموس وسط اومد، گفت خدایا، دیگه نمی تونم صبر کنم. حرف زینب که می شه حرف ناموسیه، نمی شه واردش شد، فقط تصور کن یه خانم، نه عباسی نه قاسمی نه علی اکبری بنا به بعضی از اقوال بی بی این چند وقته شام بوده،حالا تبعید کردن،یا عبدالله آورده، چی میدونیم چه به سرش آوردن،هنوز نمی دونیم چه به سرش آوردن،باور کن اینقدر روضه خوند تو مدینه من بعید نمیدونم مسمومش کرده باشن،چون حکومت تبعید که میخواست بکنه. آری مثل فردا معروفه میگن گفت: عبدالله،نفسا آخرمه،حلالم کن،بگو کنیزا بسترم رو ببرند، زیر آفتاب پهن کنند،کنیزا اشاره کردن اقا نه! عبدالله گفت:من نوکر زینبم، از اولم همین بوده،شوهر چیه،هرچی خانم بگه،فقط گفت:چرا بی بی جان؟ فرمود عبدالله تو میدونی،من  حسینیم یادم نمیره، دیدم داداشم آروم پنچه هاش رو خاک میکشه.   ایوب این قدر صبر کرد، همه سختی ها را تحمل کرد تا اونجا که حرف ناموس وسط اومد، گفت خدایا، دیگه نمی تونم صبر کنم. حرف زینب که می شه حرف ناموسیه، نمی شه واردش شد، فقط تصور کن یه خانم، نه عباسی نه قاسمی نه علی اکبری مصیبت زینب محمدحسین پویانفر

دعای مادرم اثر کرد آقا که عاشقونه پای پرچم باشم اجازه ی حضرت زهرا بوده منم عزادار محرم باشم سلطان عشق ، ای لطف مدام عالی نسب ، ای عالی مقام ارباب من ، سایه ت مستدام دیوونه م کرده حرم ثارالله گریونم پای علم ثارالله درمون چشم ترمه ثارالله حسین حسین جان آقام آقام یا اباعبدالله حسین حسین دعای مادرم اثر کرد گروه ابناء الحسن چی بهتر از اینکه نگاهم کردی بازم داری منو خجالت میدی دلم می خواد بیام حرم میدونم هر چی بخوامو در نهایت میدی باز امشبم بین روضه ها با اذن تو بی چون و چرا پر میزنم سمت کربلا ما رو مهمون سر سفره ت کردی بی قیمت بودم تو عنایت کردی خیلی ممنونم منو دعوت کردی حسین حسین جان آقام آقام یا اباعبدالله حسین حسین من از تو عاقبت بخیری می خوام کاشکی یه شب تو روضه ها می مردم نوکر واقعی نبودم اما به روضه های تو پناه آوردم ای با وفا ای شاه کرم بازم بذار منت رو سرم تنگه دلم دعوت کن حرم آقای من قربونت برم عمری مهتاب شب تارم بودی یار و همراه دل زارم بودی اوج تنهایی تو کنارم بودی حسین حسین جان آقام آقام یا اباعبدالله حسین حسین دعای مادرم اثر کرد گروه ابناء الحسن

ما سرباز کربلاییم پیروان عاشوراییم در نبرد حق و باطل رو به دشمن با مولاییم در شعف دادن سر سوی منا میرویم ما به سوی لشکر شاه شهدا میرویم جان به فدای امام غریب نصر من الله و فتح الغریب ****** از عاشورا می اموزیم چون شمعی در غم میسوزیم سلاح ما اشک و نالست تا روضه هست ما پیروزیم گریه ما عین جهادست به زینب قسم درس به ما فاطمه دادست به زینب قسم با غم ارباب شیب الخضیب نصر من الله و فتح الغریب ****** ما خوش بختیم با این احوال باشد این عشق رزق هر سال شور و حال محرم هست برای ما احسن الاحال نام تو هر جاست همان قبله حاجات ماست نوکری خانه تو فخر و مباهات ماست نحن محبون و انت الحبیب نصر من الله و فتح الغریب ما سرباز کربلاییم گروه ابناء الحسن

امشب میدونی این بچه ها چی کار میکردن .. همه اینا رو خانم با یه مکافاتی زیرِ یه خیمۀ نیم سوخته جمع کرد .. آمار گرفت دید یکی از بچه ها کمه .. سریع تو این صحرا داره میگرده .. چه خبر شده ؟! یکی از بچه ها گم شده .. ام کلثوم اومد خواهر جان میخوای بریم با هم دنبالش بگردیم ؟! .. انقدر گشتم پیداش نکردم .. صدا زد من میدونم کجا رفته .. دیدم تو این صحرا داره صدا میزنه اَبَا .. یه ظرف آبم برداشته بود داشت دنبالِ باباش میگشت .. حتماً رفته گودال .. تا اومدن تو گودال دیدن این بچه خودشُ انداخته رو بدنِ بی سرِ بابا ... بچه رو بلند کردن ، چی جوری این بدنُ پیدا کردی ؟! تو این تاریکی ها چی جوری پیدا کردی گودال رو ؟! گفت عمه جان انقد دلم هوایِ بابامُ کرد .. آخه دیدم لحظه هایِ آخرش هی میگه جیگرم میسوزه .. تو این صحرا هی صدا میزدم اَبا اَبا اَبا؛ دیدم از یه گودالی از یه سمتی صدایی داره میاد؛ این صدا به گوشم آشناست، این صدا صدای بابامه؛ هی داره میگه اِلَیَّ ... سر بریدن ، آخرِ کارِ حرامی‌ها نبود قاتلت بعد از سرت دست از تن تو بر نداشت هیچ‌کس را رد نکردی از درِ احسان خود پیکرت پیراهن و انگشتت انگشتر نداشت غارتم کردند ، اما چادرم از سر نرفت پس غلط گفتند اینکه خواهرت معجر نداشت حنجرت را بوسه‌ای دادم به‌جایِ صورتت خواهرت ای بی سرِ من ! چاره‌ای دیگر نداشت چه روزی گذشت محمدحسین پویانفر

همین امروز اکبر داشتم حیف همین امروز اصغر داشتم حیف ندارم طاقتِ نامحرما رو که من هفتا برادر داشتم حیف کمانی‌تر از این خواهر نمیشُد حریفِ گریه‌ی مادر نمیشُد می‌ببخشی خواهرت زیرِ کتک بود گلوت از این مرتب‌تر نمیشُد کنارِ ناقه‌های بی جهازم میخندن بر من و سوز و گدازم جنازت‌رو نمی شناختم ولی تو دارم میرم بیا تشیع جنازم رُباب این تیر دنیاتو گرفته سکینه شمر باباتو گرفته کنارِ ناقه‌ی عریان سنانه ببین عباس کی جاتو گرفته رُباب است دلی پرتاب مهتاب نتاب امشب به روی آب مهتاب نزار موی یتیما رو ببینند نتاب امشب به ما مهتاب مهتاب زدن از پیش رو از پشت ای داد زدن با سیلی و با مشت ای داد جدا از پیکرت اصلا نمی شه حرامی دخترت رو کشت ای داد نتاب امشب محمدحسین پویانفر

هفتاد و دو شهید به صحراى زینب است پایین نامه همه امضاى زینب است می میرم و دم تو مرا زنده می کند قارى من صدات مسیحاى زینب است از سربلندى تو سرافراز می شوم بالاى نیزه ها سرت آقاى زینب است جاى مرا گرفته اى و پس نمی دهى جاى تو نیست بر سر نى، جاى زینب است امروز که مشاهده کردى مرا زدند عین همین مشاهده، فرداى زینب است در طول زندگانى پنجاه ساله ام این اولین نماز فراداى زینب است این جلوه هاى مختلف روى نیزه ات از “مارایت الا جمیلا”ى زینب است طورى قدم زدم که همه باخبر شدند کاخ یزید زیر قدمهاى زینب است دارند سمت من صدقه پرت می کنند خرماى نخلها جلوى پاى زینب است هرچه زدند سنگ، سرش آخ هم نگفت آخر حسین گرم تماشاى زینب است ***** هفتاد و دو شهید به صحراى زینب است پایین نامه همه امضاى زینب است می میرم و دم تو مرا زنده می کند قارى من صدات مسیحاى زینب است از سربلندى تو سرافراز می شوم بالاى نیزه ها سرت آقاى زینب است جاى مرا گرفته اى و پس نمی دهى جاى تو نیست بر سر نى، جاى زینب است امروز که مشاهده کردى مرا زدند عین همین مشاهده، فرداى زینب است در طول زندگانى پنجاه ساله ام این اولین نماز فراداى زینب است این جلوه هاى مختلف روى نیزه ات از “مارایت الا جمیلا”ى زینب است طورى قدم زدم که همه باخبر شدند کاخ یزید زیر قدمهاى زینب است دارند سمت من صدقه پرت می کنند خرماى نخلها جلوى پاى زینب است هرچه زدند سنگ، سرش آخ هم نگفت آخر حسین گرم تماشاى زینب است صدقه پرت میکنند محمدحسین پویانفر

هفتاد و دو شهید به صحرای زینب است پایین نامه ی همه امضای زینب است می میرم و دم تو مرا زنده می کند قاری من صدات مسیحای زینب است . از سربلندی تو سرافراز می شوم بالای نیزه ها سرت آقای زینب است . جای مرا گرفته ای و پس نمی دهی جای تو نیست بر سر نی ، جای زینب است . امروز که مشاهده کردی مرا زدند عین همین مشاهده ، فردای زینب است . در طول زندگانی پنجاه ساله ام این اولین نماز فرادای زینب است . این جلوه های مختلف روی نیزه ات از ” ما رایت الا جمیلا ” ی زینب است . طوری قدم زدم که همه باخبر شدند کاخ یزید زیر قدم های زینب است . دارند سمت من صدقه پرت می کنند خرمای نخل ها جلوی پای زینب است . هرچه زدند سنگ ، سرش آخ هم نگفت آخر حسین گرم تماشای زینب است امضای زینب محمدحسین پویانفر

تير از بس كه خورده بود حسين بر تنش مثل پيرهن شده بود نيزه هاشان تمام شد كم كم موقع سنگ ريختن شده بود نفسش بين راه بر ميگشت موقع دست و پا زدن شده بود بودم اما جلو نمي رفتم شمر آنقدر بد دهن شده بود تكه اي را ربود هر كس كه روبه رو با حسين ِمن شده بود هرچه كردند رو به قبله نشد يعني آنقدر پاره تن شده بود زير انداز خانه هاي دهات كفن شاه بي كفن شده بود ***** تير از بس كه خورده بود حسين بر تنش مثل پيرهن شده بود نيزه هاشان تمام شد كم كم موقع سنگ ريختن شده بود نفسش بين راه بر ميگشت موقع دست و پا زدن شده بود بودم اما جلو نمي رفتم شمر آنقدر بد دهن شده بود تكه اي را ربود هر كس كه روبه رو با حسين ِمن شده بود هرچه كردند رو به قبله نشد يعني آنقدر پاره تن شده بود زير انداز خانه هاي دهات كفن شاه بي كفن شده بود ای بی کفن محمدحسین پویانفر

الله الله من راس حسین الله الله من راس حسین واویلا علی الحرم رأس حسین به نیزه ها آتیش زدن به خیمه ها سر حسین به نیزه ها آتیش زدن به خیمه ها گلها کنار یک دگر گرد عزیز فاطمه اما اباالفضلت چرا مانده جدا در علقمها به زخم دل نمک زدن دخترات و کتک زدن واویلا علی الحرم چو دید زینب حزین سنگ جفا و شاه دیناحسینش افتاده زمین کشید ناله ای خدا چند نفربه یک نفر الله الله من راس حسین الله الله من راس حسین غریب گیر آوردنت به قتلگاه کشیدنتا دست یکی به موی او سنگ یکی به روی او دست یکی به پیروهن به روی سینه جای پا چند نفر به یک نفر به روی خاک ها پرش شمر به دست خنجرشیکی پی عمامه اش یکی به دنبال عبا پیش نگاه مادرش جدا شد از بدن سرش اهل حرم به سر زنان صدا زدند بچه ها چند نفر به یک نفر الله الله من راس حسین الله الله من راس حسین الله الله من راس حسین الله الله من راس حسین حسین حسین حسین راس حسین محمدحسین پویانفر

نه مهلت که پیراهن تو ببویم نه فرصت که در ماتم تو بگریم حسین من خدا حافظ ای جوانی زینب سلام ای قد کمانی زینب خدا را از این غم چه چاره کنم برادر جان بی تو در دل صحرا شده تنها خواهرت  گل زهرا حسین من تنت بی سر مانده در دل صحرا سرت گشته روی نیزه اعدا حسین من خدا حافظ ای جوانی زینب سلام ای قد کمانی زینب خدا را از این غم چه چاره کنم خداحافظ جوانی زینب نریمان پناهی

زینت دوش نبی بودی و نی جای تو شد سر تو بر سر نی بود و تنت روی زمین توتیا هست سم مرکب همه اعضای تو شد حسین حسین آیه آیه شده این مصحف صد پاره ی من هدف سنگ جفا صورت زیبای تو شد دشمنت کشت و ولی نور تو خاموش نشد کوفه زیر و زبر از صوت زیبای تو شد تو روی نیزه به لب آیه قرآن خواندی شهر مبهوت از آن ناله گیرای تو شد کوفه تا شام تو را مهو تماشا گشتند می روی و دل من آهوی صحرای تو شد بار ها از روی نی روی زمین افتادی شهر آذین شد و سرگرم تماشای تو شد ***** زینت دوش نبی بودی و نی جای تو شد سر تو بر سر نی بود و تنت روی زمین توتیا هست سم مرکب همه اعضای تو شد حسین حسین آیه آیه شده این مصحف صد پاره ی من هدف سنگ جفا صورت زیبای تو شد دشمنت کشت و ولی نور تو خاموش نشد کوفه زیر و زبر از صوت زیبای تو شد تو روی نیزه به لب آیه قرآن خواندی شهر مبهوت از آن ناله گیرای تو شد کوفه تا شام تو را مهو تماشا گشتند می روی و دل من آهوی صحرای تو شد بار ها از روی نی روی زمین افتادی شهر آذین شد و سرگرم تماشای تو شد زینت دوش نبی محمدحسین پویانفر

با مادرم، ایشالا اربعین میام حرم سلام بدم، به محضر شما قدم قدم صدات زدم، با دست خالی اینجا اومدم حسین آقام، همه میرن تو میمونی برام به این امید، شاید آقا منِ بَدم خرید ولم نکن، بَدَم نگا به این دلم نکن یه خواهشی، دارم ازت که ضامنم بشی حسین آقام، همه میرن تو میمونی برام یه عمریه، شده پناه من حسینیه ای آشنا، منِ حقیر کجا شما کجا شه وفا، گره به کارمه گره‌گشا حسین آقام، همه میرن تو میمونی برام با ناله‌هام، میگم که من فداییِ شمام با گریه‌هام، میگم که من فقط تورو میخوام با نوحه‌هام، میگم که من گدای کربلام حسین آقام، همه میرن تو میمونی برام حسین آقام نریمان پناهی

اين کشته فتاده به هامون حسين توست وين صيد دست و پا زده در خون حسين توست اين ماهي فتاده به درياي خون که هست زخم ستاره بر تنش افزون حسين توست اين رفته سر به نيزه اعدا حسين توست اين مانده بر زمين تن تنها حسين توست اين آهوي حرم که تن پاره پاره اش در خون کشيده دامن صحرا حسين توست اين لاله گون عمامه که در خلد بهر او معجر کبود ساخته زهرا حسين توست اين لاله زار ساخته هامون ، حسين توست اين کرده خاک ، ماريه گلگون ، حسين توست اين نوح کشتي امده نزديک جوديش بشکسته و نيامده بيرون ، حسين توست اين يوسف فتاده به چنگال گرگ غم پيراهنش دريده و پر خون ، حسين توست اين کشته نهان شده در خون حسين توست وين جسم چاک ناشده مدفون ، حسين توست اين تشنه فرات که شد تشنه لب شهيد وز ديده راند دجله و جيحون ، حسين توست اين رهنماي با دل و دانش که عقل پير اندر مصيبتش شده مجنون ، حسين توست اين پاره پاره پيکر بي سر، حسين توست اين کشته کومراست برادر، حسين توست اين سرخ رو ز خون شهادت که در غمش زهرا سياه ساخته معجر، حسين توست اين فخر سرروان ، که به قهر از قفا سرش ببريده شمر شوم بد اختر، حسين توست اين لؤلؤتر و دُر گلگون حسين توست وين خشک لعل غرقه در خون حسين توست اين هادي عقول که در وادي غمش عقل جهانيان شده مجنون حسين توست کشته فتاده به هامون محمدحسین پویانفر

به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من عزیز خواهر   غریب مادر عزیز خواهر   غریب مادر عزیز خواهر   غریب مادر به سمت گودال نریمان پناهی

وقتی که حضرت سید الشهداء از بالای اسب روی زمین قرار گرفت ذوالجناح (اسب حضرت) چند لحظه ای اطراف حضرت می گردید و دشمنان را از حضرت دور می کرد ثُمَّ تَمَرَّغَ فی دَمِ الحُسَینِ علیه السلام وَ قَصَدَ نَحوَ الخَیمَهِ وَ لَهُ صُهَیلٌ عالٍ وَ یَضرِبُ بِیَدِهِ الاَرضَ یعنی سپس خود را به خون امام حسین علیه السلام آغشته نمود و به سمت خیمه ها حرکت نمود و با صدای بلند صیحه می زد و دستش را به زمین می کوبید، و با زبان خود می گفت: اَلظَّلیمَه اَلظَّلیمَه مِن اُمَّهٍ قَتَلَت اِبنِ بِنتِ نَبیِّها یعنی فریاد از ظلم فریاد از ظلم امتی که پسر دختر پیامبرشان را کشتند تو گودال محمدحسین پویانفر وقتی به نزدیک خیمه ها رسید صدای او را اهل حرم شنیدنداز روزنه خیام نگاه نمودند، ذو الجناح را بی صاحب، با لجام رها شده و زین وازگون و یال غرق به خون دیدند که گاهی صیحه می زند گاهی شیون می کند و گاهی سر بر زمین می کوبد و گاهی سم بر زمین می ساید در حالیکه در حالیکه بدنش پر از خون و تیر است. ناگاه اهل حرم از خیمه بیرون دویدند و در میانشان ولوله افتاد لطمه به صورت می زدند، گریبان می دریدند گریان و اشک ریزان وا اماما، وا سیدا، وا ابتا، وا رسول الله ، وا علیا و وازهرا گویان گرد ذو الجناح حلقه زدند و از احوال ابا عبد الله می پرسیدند. بعضی رکابش را می بوسیدند و بعضی تیر از بدنش در می آوردند و بعضی دست به یال خونی ذو الجناح می کشیدند (که به خون ابا عبد الله آغشته شده بود) و به سر و صورت خود می مالیدند. ام کلثوم دستها را بر سر نهاده بود و از سوز دل فریاد می زد: وا محمداه، وا جَدَّاه، وا نَبیّاه، وا اَبا القاسِماه، وا عَلیاه، وا جَعفَراه، وا حَمزَتاه، وا حَسَناه، هذا حُسینٌ بِالعَراء، صَریعٌ بِکَربَلا یا محمد، یا جدا، ای پیامبر، ای اباالقاسم، یا علی ،یا جعفر، یا حمزه، ای امام حسن این حسین توست که در معرکه افتاده و در کربلا کشته شده ام کلثوم بعد از این جملات غش کرد حضرت سکینه سلام الله علیها فریاد می زد: ای وای که فخر اولاد آدم کشته شد، ای مرگ چرا مرا نمی بری؟ من زندگی بی پدر را نمی خواهم. و نیز دختر کوچک حضرت (رقیه) خود را بر روی دستهای ذو الجناح انداخت و پرسید: یا جَوادَ اَبی هَل سُقِیَ اَبی اَم قَتَلُوهُ عَطشاناً ای اسب پدرم آیا به پدرم آب دادند یا او را لب تشنه شهید کردند؟ ای اسب باوفای پدرم چرا پدرم را نیاوردی؟ ذو الجناح آنقدر صیحه زد و سر به زمین کوبید تا جان داد. تو گودال محمدحسین پویانفر