1399

یا هو الغالب رو لب دادار هو کرار ابن حیدر کرار حضرت ساقی بر حرم سالار هو قهار قاهرٌ هو قهار وقت هر پیکار رو لب حسین بفداک نفسی حضرت سردار طوفان اجل در راه گردان علی آمد با صولت زهرایی هیبت به علی آمد با تیغ و علم گویا تیری ز علی آمد علم میزند و سر ز جا میکند و چو حیدر ز مادر گرفته مدد و قدم میزند و کشته ها بی عدد و عدو چون غبار در هوا می پرد و ابوفاضل یا اباالفضل عزت الایمان خالق الانسان لا فتی جز مجتی یل میدان هر یلی پشت مرکبش پنهان رو لبای حیدره یا حسن جان بر فرار افتاد پیکر بی جان روی دلدل مجتبی شده طوفان طلحه شده بیچاره لرزه به زبیر افتاد با نعره‌ی او جان لشکر برود بر باد با دیدن آن ناقه ابرو به گره افتاد حسن میرسد و الامان یا صمد و و قلب علی با خروش می تپد و و تیغ میکشد و بر شتر میزند و زنی بر شتر بَه چه جیغ میکشد و یا حسن یا حسن یا هو الغالب وحید شکری

حق با علی و مع الحق فرمانده و شاه مطلق فتاح همه میادین در دست علیست بیرق عمامه اسودش را خاتم به اسد سپارد بنگر که علی چه غوغا بنموده به رزم خندق با خشم چشمش حق مطلب ادا شد طوفان سرخی دل میدان به پا شد امر بن عبدود آن پلید قدار با ذوالفقارش سرش از تن جدا شد غضبش ضرب المثل بی بدل جذبه او چه کسی دارد تحمل یک حربه او آنچنان زد بر سر آن حرامی به میدان کرده محشر افضل از ثقلین ضربه او اسدالله علی یا مولا خیبر همه مات و حیران آرامش قبل طوفان نازل به تمام کفار ایات عذاب قرآن فرمان عقب نشینی صادر شده بین لشکر گویا که جناب حیدر شخصا زده پا به میدان فرمان عقب نشینی صادر شده بین لشکر گویا که جناب حیدر شخصا زده پا به میدان دستمال زردی زده بین جبینش شمشیر بران نعره آتشینش دشمن هراسان شده در بین خیبر پیچیده در معرکه صوت و طنینش در قلعه کنده است به دو انگشت حیدر قلعه ریزد گر بر او زند مشت حیدر سر مرهب را به ضربه ای از تن جدا کرد به سقر رفت هر که را کشت حیدر اسدالله علی یا مولا فتاح همه میادین وحید شکری

شد کعبه دلهای ما علقمه گریه کن روضه تو فاطمه عالمی مست تو شکسته دست تو میرسد از نجف صدایی عباس من گشته فدایی واویلتا در کربلا مادر که من ندارم زینب مگر آید که جان سپارم من به شور و شینم عاشق حسینم آمد به جای مادر من حضرت زهرا *** شد کعبه دلهای ما علقمه گریه کن روضه تو فاطمه عالمی مست تو شکسته دست تو میرسد از نجف صدایی عباس من گشته فدایی واویلتا در کربلا مادر که من ندارم زینب مگر آید که جان سپارم من به شور و شینم عاشق حسینم آمد به جای مادر من حضرت زهرا کعبه دلهای ما محمدحسین پویانفر

یا ابوالفضل اباالفضل ماه عالمه اباالفضل نور نیره اباالفضل جان زینبه ای علمدار فدای دستت ای علمدار دو عالم مستت الله الله حسین می گوید ای علمدار به ناز شصتت اباالفضل **** یا ابوالفضل اباالفضل ماه عامه اباالفضل نور نیره اباالفضل جان زینبه ای علمدار فدای دستت ای علمدار دو عالم مستت الله الله حسین می گوید ای علمدار به ناز شصتت اباالفضل **** یا ابوالفضل اباالفضل ماه عامه اباالفضل نور نیره اباالفضل جان زینبه ای علمدار فدای دستت ای علمدار دو عالم مستت الله الله حسین می گوید ای علمدار به ناز شصتت اباالفضل یا ابوالفضل اباالفضل ماه عامه اباالفضل نور نیره اباالفضل جان زینبه ای علمدار فدای دستت ای علمدار دو عالم مستت الله الله حسین می گوید ای علمدار به ناز شصتت اباالفضل ماه عالمه محمدحسین پویانفر

چه غم از غم از این همه حاجت دم باب الحوائج ما شد به گره های کور ما بنویس وقت نذری ارمنی ها شد دم سینه زنی آب می آید شب خون گریه های زهرا شد مادرم یاد داده همه عمر پای این مرد آبرو بگذارم اگر عالم همه جوابت کرد تو بر این آستانه رو بگذار چه غم از غم از این همه حاجت دم باب الحوائج ما شد به گره های کور ما بنویس وقت نذری ارمنی ها شد دم سینه زنی آب می آید شب خون گریه های زهرا شد مادرم یاد داده همه عمر پای این مرد آبرو بگذارم اگر عالم همه جوابت کرد تو بر این آستانه رو بگذار چه غم از غم از این همه حاجت دم باب الحوائج ما شد به گره های کور ما بنویس وقت نذری ارمنی ها شد دم سینه زنی آب می آید شب خون گریه های زهرا شد مادرم یاد داده همه عمر پای این مرد آبرو بگذارم اگر عالم همه جوابت کرد تو بر این آستانه رو بگذار چه غم از غم از این همه حاجت دم باب الحوائج ما شد به گره های کور ما بنویس وقت نذری ارمنی ها شد دم سینه زنی آب می آید شب خون گریه های زهرا شد مادرم یاد داده همه عمر پای این مرد آبرو بگذارم اگر عالم همه جوابت کرد تو بر این آستانه رو بگذار چه غم از غم محمدحسین پویانفر

گوشه قتلگاه جد من شاهده پا به پای علی مادرم اومده شمر بی چشم و رو دیده حال من و داره میخنده و میبره گردن و وای واویلا وای ***** روی سینه نشست میکشه خنجر و میزنه بی حیا ضربه آخر و پیش چشمای من میبره بی حیا مادرش شاده میزنه دست و پا وای واویلا وای ***** غرق خون قتلگاه غرق خون خنجره خولی داره سر و با خودش می بره ساربان خیره بر دست و انگشترش حرمله میکشه پیروهن از تنش وای پرم سوخت وای حرم سوخت وای سرم سوخت وای وای واویلا وای غرق خون قتلگاه غرق خون خنجره خولی داره سر و با خودش می بره ساربان خیره بر دست و انگشترش حرمله میکشه پیروهن از تنش وای پرم سوخت وای حرم سوخت وای سرم سوخت وای وای واویلا وای گوشه قتلگاه محمدحسین پویانفر

نه سیٌدالشٌهداء بر جدال طاقت داشت هوا ز باد مخالفت چه قیرگون گردید عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد نه سیٌدالشٌهداء بر جدال طاقت داشت هوا ز باد مخالفت چه قیرگون گردید عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد نه سیٌدالشٌهداء بر جدال طاقت داشت هوا ز باد مخالفت چه قیرگون گردید عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد نه سیٌدالشٌهداء بر جدال طاقت داشت هوا ز باد مخالفت چه قیرگون گردید عزیز فاطمه از اسب سرنگون گردید بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد. نه ذوالجناح محمدحسین پویانفر

مکن ای صبح طلوع (امشبی را شه دین در حرمش مهمان است ، مکن ای صبح طلوع) (ظهـر فردا بدنش زیر سـم اسبان است ، مکن ای صبح طلوع) این شـب آخر عمر شه لب عطشان است ، مکن ای صبح طلوع دفتـر عمـر حسـیـن در ورقِ پایان است ، مکن ای صبح طلوع این شـبِ آخر عمـر شه مظلومان است گوشه ای چهرة مردان خدا خندان است روی لب صوت خوش و زمزمة قرآن است دیـدة اهـل حرمخانـه ولی گریان است مکن ای شمـس فروزنده طلوعـی دیگر تا نمایـان نشـود صبـحِ شروعـی دیگر همه مشـغـول نمازنـد و رکوعـی دیگر فکـر مـیـدان جهادنـد و فروعـی دیگر این شـب آخر عمر شه لب عطشان است ، مکن ای صبح طلوع (امشبی را شه دین در حرمش مهمان است ، مکن ای صبح طلوع) مکن ای صبح طلوع محمدحسین پویانفر

چقدر خوب كه غارت‌گرِ دل ها شده‌ای حیدری زاده، پسر خواندۀ ‌زهرا شده‌ای حضرت ماه كه خورشید پناهنده به توست كاشفُ الكَربِ ولی الله عظمی شده‌ای قمر هاشمیان سروِ كَلاوی هایی الحق عباس، سزاوارِ تماشا شده‌ای ضرباتی كه به صِفین زدی محشر كرد الگوی مشقِ نبردِ نخعی ها شده‌ای حافظ عصمتِ ناموسِ  خدایت كردند همه ی دلخوشیِ زینبِ كبری شده‌ای كمترین معجزه ی چشمِ تو سلمان سازی است حیفِ تو نیست بگوئیم مسیحا شده‌ای دست بر قبضه مَبَر جنگ به تأخیر افتد مشك كافی است كه تو حضرت سقّا شده‌ای حضرت ماه حیدر خمسه لشكر از هیبتِ عباسیی ِتو ریخت به هم دل به دریا زده و حسرتِ دریا شده‌ای روی قولِ تو رقیه چه حسابی وا كرد ذكرِ آرامشِ اصغر شبِ‌ لالا شده‌ای زخمِ شرمندگی اهلِ حرم با تو چه كرد كه زمین‌گیرترین ساقیِ دنیا شده‌ای هیچ كس فكر نمی كرد زمینت بزنند بَد زمین خورده ولی بر سرِ نِی پا شده‌ای حضرت ماه حیدر خمسه چقدر كم شده‌ای حجمِ تنت را بُردند زیرِ پا سخت در این معركه پیدا شده‌ای ای گلِ امِّ بنین این چه شكوفا شدنی است علقمه گل شده از بس كه ز هم وا شده‌ای حرمله چَشمِ تو را از حدقه بیرون ریخت خارِ چَشمِ همه ی تنگ نظرها شده‌ای شیر شد ریخت سرِ شانه سرت را ز عمود دید وقتی كه تو بی دستی و تنها شده‌ای آب گشتی و نشاید به حصیرت ببرند ای كه در كوچكیِ ‌قبر معمّا شده‌ای حضرت ماه حیدر خمسه

قاف به معنای قبله نما میم مسیری به سوی خدا را رشادت تو کرببلا قمر تویی سقا علمدار سپه دار جلودار علمدار یه رزمنده قهار علمدار عمامش رو که بردار علمدار خودش معنی اخطار علمدار علمدار علمدار قمر بنی هاشم یه تنه یه پا لشکره قمر بنی هاشم صف دشمنو میدره چه خبر شده میسره بگو ساقی و حیدره قمر بنی هاشم خود فاتح خیبر یا اباالفضل ای به معنای علم و عطا لام لوای رفیع شما میم مقاوم تو راه ولا علم رفته بالا علمدار یل فاتح پیکار علمدار هجومش چه زیانبار علمدار ببین کار عدو زار علمدار یه پا حیدر کرار علمدار علمدار قمر بنی هاشم که نگاش پر هیبته قمر بنی هاشم که تجلی قدرته نه که اسوه غیرته تو دل عدو وحشته الفبای علم و عطا وحید شکری

قاسم یا که ماه تابان بزرگمرد نوجوانان شیر حسن زده به میدون بهش میگن حضرت طوفان به به به این جنم هست یکه تاز یل بزمش بی مثله عینا شاه جمل واسش شهادته احلا من العسل از تبار مجتبی افتخار مجتبی توی رگش هاش جاریه اقتدار مجتبی یا قاسم ابن الحسن تو ضربه هاش قدرت قاسم تو هر نگاش هیبت قاسم هیچکی دیگه جلو نمیره میترسه از جرعت قاسم استاد ماهر جنگ تن به تنه نسل ازرقو با تک ضربه میزنه میشکافه لشکرو چون دشمن شکنه یا میگیره درد سر یا مشه در به در کسی که قاسم با غضب بهش کرده نظر بزرگ مرد نوجوانان وحید شکری

یا قمرالعشیره یا عباس جلوه ای از ذات خداوندی زبان ما کجا و مدح تو همچو علی تو بی همانندی خوش قد و بالا اباالفضل ساقی و سقا اباالفضل لا فتی الا علی لا قمر الا اباالفضل یا قمرالعشیره یا عباس زلزله ای میان میدان کن نشون بده که حیدری هستی به معرکه برو و طوفان کن ای خدا خصلت اباالفضل ای علی قدرت اباالفضل جان بگیرد با نگاهش ای حسن صولت اباالفضل یا قمرالعشیره یا عباس جلوه ای از ذات خداوندی زبان ما کجا و مدح تو همچو علی تو بی همانندی خوش قد و بالا اباالفضل ساقی و سقا اباالفضل لا فتی الا علی لا قمر الا اباالفضل یا قمرالعشیره یا عباس زلزله ای میان میدان کن نشون بده که حیدری هستی به معرکه برو و طوفان کن ای خدا خصلت اباالفضل ای علی قدرت اباالفضل جان بگیرد با نگاهش ای حسن صولت اباالفضل

آه خیز سردار من که میبینم از شهادت لبالبی عباس یه خبر بهت بدم نگاه کن دارن از دور من و تو میرن کوفیان فوج فوج میتازند وای بر خیمه های بی عباس دید شونه های عباس میلرزه معلوم شد داره گریه می کنه چون چشم خون گرفته معلوم نمیشه فرمود عباس چرا گریه می کنی گفت آقا جان سر من به دامن شما آقاجان گریم از اینه من بالاخره سرم به دامن تو رسید اما ساعتی دیگه هیچ کی نیست کی میخواد سر تو رو به دامن بگیره عباس غصه نخور تو کربلا هیچ کی سرشو دامن نگرفت رفت رفت رفت یه دل شب دختر بغلش کرد بابا هنوز چشمات بازه بابا هنوز چشماتو نبستن رفت رفت رفت یه دل شب دختر بغلش کرد بابا هنوز چشمات بازه بابا هنوز چشماتو نبستن

ساقی علم به دوشه کربلا زره میپوشه توی رگ های اباالفضل خون بوتراب میجوشه شیر غرانه/خشم یزدانه ضربه ای که میزنه مثال طوفانه در و الماسه/کوه احساسه روی اسم حضرت زینب حساسه با وقار قمر قمر/اقتدار قمر قمر ای دلیل عزت و افتخار قمر قمر مه جبین قمر قمر/بی قرین قمر قمر تک یل جنگاور ام البنین قمر قمر یا اباالفضل یا مولا میترسن ز رزمت عدوان زانوانشان چه لرزان جوری جنگیدی تو صفین مالک اشتر شده حیران خالق طوفان/ای یل دوران یه تنه هستی تو فاتح میدان میر و غضنفر/سرور و افسر پا میزاری تو میدون میگن اومد حیدر رهبره قمر قمر/دلبره قمر قمر مثل باباش علیه حیدره قمر قمر با جذب قمر قمر ماه شب قمر قمر عشق محبوب منه تاب و تب قمر قمر یا اباالفضل یا مولا ساقی علم به دوشه وحید شکری

خواهر تو کجا و مجلس حرام امون ز شام زن یزید آورد روسری برام امون ز شام تو دلشب دیدن یه دفعه صدا گریه میاد زینب دوید بیرون رد صدا رو دنبال کرد دید ربابه هی داره دستاشو تکون میده علی پسرم امون ز شام ختم کلام یه شهر به ما سنگ میزدن از روی بام درد و بلا هی ناروا بازم میگم رحمت به داغ کربلا همه حسود رحمی نبود چی بگم از رسم محله یهود مردا بزرگ دستا بزرگ صورت من کوچیک و انگشتا بزرگ تار شد چشام قطع شد صدام تکرار می شد مدینه تو کوچه شام پرم شکست سرم شکست زیر لگد اعضای پیکرم شکست آتش و دود تنم کبود نگم چه هتک حرمتایی شده بود بزم شراب شدیم عذاب چی بگم از قضیه کشف حجاب تو ازدحام ملاء عام یکی جسارت کرد و گفت کنیز میخوام تن بود و درد عرق سرد یه بی حیا سکینه رو کتک میزد امون ز شام محمدحسین حدادیان