1399

روضه سنگینه زبون قاصر یا مظلومَ بِلا ناصر یار نداشتی طاقت این همه آزار نداشتی رمقی برای پیکار نداشتی من بمیرم که علمدار نداشتی یار نداشتی جز حرم غصه ای انگار نداشتی کاشکی پشت خیمه شیرخوار نداشتی دختری رو بین اشرار نداشتی کار از کار گذشت مرکب از تن تو هر بار گذشت از دل خواهرت انگار گذشت کار از کار گذشت حسین وای روضه سنگینه محمدحسین پویانفر

اکبریو بینی بین اللهی آینه روی رسول اللهی موذن کرببلا وابن ثاره چهره ای چون قرص قمر داری تو وقت نبرد حیدر کراری تو موذن کرببلا به روی لب هایش ذکر علی دارد حضرت ثارالله عجب یلی دارد اکبریو بینی بین اللهی آینه روی رسول اللهی موذن کرببلا وابن ثاره چهره ای چون قرص قمر داری تو وقت نبرد حیدر کراری تو موذن کرببلا به روی لب هایش ذکر علی دارد حضرت ثارالله عجب یلی دارد آینه روی رسول محمدحسین پویانفر

واعظ شهیر، مرحوم حجة الاسلام والمسلمین آقای حاج شیخ احمد کافی خراسانی رضوان الله تعالی علیه فرمود: مرحوم حاج شیخ مهدی مازندرانی رضوان الله تعالی علیه در کربلا بود، پنجاه سال صبحها در رواق حرم امام حسین علیه السلام منبر می رفت و آدم خوب و معروفی بود. چند جلد کتاب به نامهای کوکب دری، معالی السبطین، شجره ی طوبی و آثار الحسین علیه السلام نوشته است. وی در کتاب آثار الحسینش این قضیه را نقل کرده است:در مازندران، یک نفر به نام ملا عباس چاوش بود، او هر سال یک پرچم روی دوشش می گرفت و به طرف کربلا می رفت و یک عده از مردم نیز به دنبال این پرچم به کربلا می رفتند.مرحوم مازندرانی می گوید: یک سال ملا عباس تصمیم گرفت به کربلا نرود، چون یک گرفتاری برایش پیش آمده بود. در آن سال سی و دو نفر از جوانهای اطراف روستایش آمدند و گفتند: ملا عباس، بیا به کربلا برویم! ملا عباس گفت: من امسال یک گرفتاری دارم که نمی توانم به کربلا بیایم. جوانها گرفتاریش را برطرف کردند.ملا عباس چاوش، پرچم را برداشت و گفت: «هر که دارد هوس کربلا خودش باشد!» ملا عباس چاوش به راه افتاد و جمعیتی از مردم، از این ده و آن شهر نیز جمع شدند و شهر به شهر آمدند تا به نزدیکی های کربلا رسیدند و در منزلگاه منزل کردند. آنها در اول شب دور هم نشستند که ناگهان ملا عباس گفت: رفقا امشب چه شبی است؟!مردم گفتند: امشب شب جمعه است. ملا عباس گفت: رفقا آن چراغها را می بینید؟ گفتند: آری. گفت: آنها چراغهای گلدسته های حرم حضرت امام حسین علیه السلام است. یک منزل بیشتر نمانده است. می دانم که خسته و مانده و ناراحتید، اما چون شب جمعه است، بیایید این منزل دیگر را هم برویم، تا اینکه در شب جمعه یک زیارتی از امام حسین علیه السلام بکنیم.رفقا گفتند: باشد، می رویم! همه راه افتادند و آمدند. در آن زمان مسافرخانه و هتل نبود، بله سراهایی بود. اینها چون به کربلا رسیدند، با اسبها و الاغها توی سرای رفتند. اسبهایشان را در طبقه پایین بستند و خودشان هم در اطاقهای بالا منزل کردند و آنها را گذاشتند. ملا عباس گفت: رفقا اکنون اثاثها را رها کنید! باید تا صبح نشده است، به حرم آقا امام حسین علیه السلام برویم.وقتی همه ی آنها در صحن امام حسین علیه السلام رسیدند، یک عده از جوانها آمدند و دورش را گرفتند و گفتند: ملا عباس آن شبهای جمعه ای که ما در مازندران بودیم، توی روستایمان دورت جمع می شدیم و تو یک نوحه می خواندی و ما برای امام حسین علیه السلام سینه می زدیم، حالا هم شب جمعه است و می خواهیم در صحن و حرمش عزاداری کنیم.ملا عباس گفت: چشم. امشب هم برایتان نوحه می خوانم.ملا عباس می گوید: با خودم گفتم: در حرم آقا امام حسین علیه السلام برایشان زیارت می خوانم و بعد می رویم بالای سر امام حسین علیه السلام و دفترچه ی نوحه ام را درمی آورم و آن را باز می کنم و هر نوحه ای آمد، همان نوحه را می خوانم.وقتی آمدم بالای سر امام حسین علیه السلام دفترچه را درآوردم و آن را باز کردم، دیدم سر صفحه نوحه ی حضرت علی اکبر علیه السلام آمد. فهمیدم که این اشاره ی خود ابی عبدالله علیه السلام است. نوحه ی حضرت علی اکبر علیه السلام را خواندم.حالا شما مناسبتها را ببینید. یک مشت جوان و سفر اول آنتها و توی حرم امام حسین علیه السلام و شب جمعه و نوحه ی علی اکبر علیه السلام! یک حالی پیدا کرده بودند. بعد ملا عباس صدا زد: رفقا بس است! برویم استراحت کنیم. همه افراد را برداشت و به سرا بازگشت. همه خسته و مانده افتادند و خوابشان برد.ملا عباس می گوید: وقتی که خوابم برد، در عالم خواب دیدم که یک نفر در سرا را می زند. من بلند شدم و آمدم تا ببینم کیست؟ دیدم یک غلام سیاهی پشت در است. به من سلام کرد و گفت: ملا عباس چاوش شما هستید؟! گفتم: بله. گفت: آقا فرمودند: به رفقا بگویید مهیا بشوید، ما می خواهیم به دیدن شما بیاییم! گفتم: آقا کیست؟!گفت: آقا همان کسی است که این همه راه، به عشق و علاقه ی او آمدی. گفتم: آقا امام حسین علیه السلام را می گویی؟! گفت: آری!گفتم: کجا هستند؟ برای پابوسی ایشان می رویم. گفت: نه، آقا فرموده اند: خودم می آیم!ملا عباس می گوید: در عالم خواب آمدم و رفقا را خبر کردم و همه ی ما مؤدب نشستیم، به خاطر اینکه الان آقا می آیند. طولی نکشید که دیدم در سرا باز شد! مثل اینکه خورشید طلوع کند، نور خیر کننده ای ظاهر شد، ناگهان من و رفقایم می خواستیم بلند شویم اما آقا اشاره کردند و فرمودند: ملا عباس، تو را به جانحسین، بنشینید! شما خسته اید و تازه رسیده اید، راحت باشید. سپس احوال یک یک ما را پرسیدند و بعد فرمودد: ملا عباس! گفتم: بله آقاجان. فرمودند: می دانی چرا من امشب به اینجا آمدم؟! گفتم: نه آقا جان. فرمودند: من با شما سه کار داشتم. گفتم: آن سه کار چیست آقا جانم؟فرمودند: اولا، بدان که هر کس زائر ما باشد، به دیدنش می رویم! ثانیا، شبهای جمعه وقتی در مازندران هستی و جلسه دارید و دور هم می نشینید، یک پیرمردی دم در می نشیند و کفش ها را درست می کند، سلام حسین را به او برسان! سپس فرمودند: ملا عباس! کار سوم هم این است که آمدم به تو بگویم که اگر دفعه ی دیگر رفقا را در شب جمعه به حرم آوردی،... گفتم بله آقا؟ یک وقت دیدم بغض راه گلویشان را گرفت. گفتم: آقا چی شده؟ فرمودند: ملا عباس اگر دو مرتبه رفقایت را شب جمعه به حرم آوردی و خواستی نوحه بخوانی، دیگر نوحه ی علی اکبر را نخوانی! گفتم: چرا نخوانم؟ مگر بد خواندم؟ غلط خواندم؟! فرمودند: نه. گفتم پس چرا نخوانم؟! فرمودند: ملا عباس! مگر نمی دانی شبهای جمعه مادرم فاطمه زهرا علیهاالسلام به کربلا می آیند؟!] ملا عباس چاووش مهدی آینه

الفرار الفرار اکبر آمد شکار آمده میدان خود پیغمبر الله اکبر به جمال یل نام آور الله اکبر زنده شد یاد امیر بر لبش ذکر علی یا حیدر رزم شمشیرش تنین تکبیرش جنگ نفس گیرش شبیه حیدر بود ماه رخسارش ادب و کردارش تمام رفتارش مثل پیمبر بود فریاد میزد الله اکبر این تفرو انابن حیدر الفرار الفرار اکبر آمد شکار الله اکبر خاک زیر قدمش میلرزد الله اکبر نوه حیدر کرار آمد الله اکبر همچنان شیر خدا می جنگد الله اکبر همچنان شیر خدا می غرد الله اکبر ذوالفقار انگار به دست اکبر بود تداعی فتح قلعه خیبر بود یا علی گفت و به قلب لشگر زد رو سر دشمن نعره حیدر بود فریاد میزد الله اکبر انابن حیدر الفرار الفرار وحید شکری

رقیه دین و آیین منی رقیه عشق دیرینه منی رقیه شمس عالمینی رقیه شور شیرین منی تویی جانان تویی سلطان تویی احساس رقیه دین و آیین منی رقیه عشق دیرینه منی رقیه شمس عالمینی رقیه شور شیرین منی تویی جانان تویی سلطان تویی احساس عشق دیرینه مرتضی خادمی

الله اکبر چه دلربایی چه هیبت چه صولت و صدایی پهلوونایه پهلوونا عباس امیر صفین و کربلایی ای شیر سرخ غران عرب تو معروفی به استاد عرب بهترین شاگرد شیر خدا ایو الله داری حیدری نسب روح و ریحان شیر غران بهترین سر لشگر استاد ادب مرتضی خادمی

کدوم طرف باید نگات کنم کدوم طرف باید صدات کنم کدوم طرف باید نگات کنم علی اکبر علی اکبر خمیده خمیده رسیدم به تو شکستم شکستم دم جسم تو عزیزم عزیزم کنار تنت بریده بریده میگم اسم تو آه علی اکبر محمدحسین حدادیان

کی خبر دار از غمه دلمه خواب دیدم بچه ام تو بغلمه پریدم از خواب دیدم ، غنچه من پژمرده به جای آغوشم آه ، رو نیزه خوابش برده من العذن الی العذن من الورید الی الورید سر تورَم تو تشت زر دیدم تو مجلس یزید حالا ، قاتلت رو به روی ربابه لالا ، مادرت تویه بزم شرابه لالا ، واااای (4) روی نی پیشه چشای ترم میزنن سنگِت همه پسرم تو کربلا گفتن به ، خواهش و اصرارم نه به اسباشون آب دادن ، ولی به شیر خوارم نه من العذن الی العذن من الورید الی الورید تیر سه شعبه کاری کرد همه موهام بشه سپید حالا ، داره داغ تو هی میشه تازه لالا ، روی نیزه چشای تو بازه لالا ، وااای (4) واسه عرض تسلیت اومدن با چوب گهواره منو زدن با نوک نیزه میگشت ، پشت حرم یک نامرد نیزه یهو خونی شد ، قبر تو رو پیدا کرد من العذن الی العذن من الورید الی الورید کی باورش میشد بشه یه طفل شیش ماهه شهید بچم تو بغلمه محمدحسین حدادیان

مختار گفت سنگ دل ترین ها رو بیارین یه دونه رو دفن کرد اون یه دونه رو هم نذاشتن یکی از سنگدل ترین ها اومد گفت جایی شد تو گریه کنی شنیدم هیچ جا اصلا دلت نسوخته اصلا گریه نکردی اصلا اهل گریه نیستی گفت اگه بگم در امانم گفت نه تو قاتل اهل بیتی من تو رو میکشم گفت پس بزار بگم علی اکبر کشته شد زینب اومد بالینش قاسم دست و پا زد اباالفضل یه داغی بود حسین قدش خمیده شد اصلا انگار نه انگار امیر گلوی علی اصغرم پاره شد بعضیا گریشون گرفت من انگار نه انگار حسین گاهی میومد طرف خیمه ها یه دفعه بر می گشت اوائل که میومد طرف خیمه ها کف میزدن هلهله میکردن یه دفعه بر میگشت طرف لشکر لشکر هی منقلب میشد دوباره هی رفت اومد دیدم همه لشکر عمر سعد دارن گریه میکنن منم گریم گرفت میومد طرف خیمه ها سعید حدادیان

به نیت فرج سینه میزنم ز دوری و وصال جامه میکنم یا صاحب الزمان الغوث الامان یا صاحب الزمان الغوث الامان ما منتظران لحظه دیداریم از عطر گل محمدی سرشاریم این حرمت و این عزت و سرافرازی را از حرمت انتظار مهدی داریم از حرمت انتظار مهدی داریم عجل الله بقیه الله عجل الله بقیه الله عجل الله به حق زینب عجل الله الهی یا رب عجل الله فرج مهدی عجل الله ندای هر لب عجل الله عجل الله بقیه الله بقیه الله به نیت فرج سینه میزنم ز دوری و وصال جامه میکنم یا صاحب الزمان الغوث الامان یا صاحب الزمان الغوث الامان ما منتظران لحظه دیداریم از عطر گل محمدی سرشاریم این حرمت و این عزت و سرافرازی را از حرمت انتظار مهدی داریم از حرمت انتظار مهدی داریم عجل الله بقیه الله عجل الله بقیه الله عجل الله به حق زینب عجل الله الهی یا رب عجل الله فرج مهدی عجل الله ندای هر لب عجل الله عجل الله بقیه الله بقیه الله به نیت فرج مرتضی خادمی

هرچه او بیشتر نَفَس می‌زد بیشتر می‌زدند زینب را تیغ شان مانده بود در گودال با سپر می‌زدند زینب را چادرش زیرِ پایِ او پیچید بین نامحرمان زمین اُفتاد از سَرِ تَلِّ خاک تا گودال با کَمَر می‌زدند زینب را سَرِ شب کودکان همه در خوا تا سحر می‌زدند زینب را یک نفر در میان گودال و صد نفر می‌زدند زینب را **** هرچه او بیشتر نَفَس می‌زد بیشتر می‌زدند زینب را تیغ شان مانده بود در گودال با سپر می‌زدند زینب را چادرش زیرِ پایِ او پیچید بین نامحرمان زمین اُفتاد از سَرِ تَلِّ خاک تا گودال با کَمَر می‌زدند زینب را سَرِ شب کودکان همه در خوا تا سحر می‌زدند زینب را یک نفر در میان گودال و صد نفر می‌زدند زینب را

خیمه سقا افتاد پدرت از نفس افتاد مادرت از پا افتاد ناخنت خون شده و چهره مادر زخمی آنقدر چنگ زدی تا به رخش جا افتاد به همه رو زدم اما چه کنم خندیدند تیر بر حلق تو محمدحسین پویانفر

من همونم همیشه از همه فراری که جز شما نداره یاری شاید منو به جا نیاری مهربونم بازم برات غزل سرودم نگی به یاد تو نبودم تویی تموم تار و پودم منو از خودت نرونم بذار  عاشقت بمونم بذار تا نفس دارم از تو و خوبیهات بخونم خواهم رضای تو جانم فدای تو من همونم محمدحسین پویانفر

واویلا واویلا امیر علقمه واویلا واویلا عزیز فاطمه واویلا واویلا  ابوفاضل مدد واویلا واویلا گل ام البنینم واویلا واویلا شده قطع الیمین واویلا واویلا فتاده برزمین واویلا واویلا برروی آن جبین واویلا واویلا عمود آهنین واویلا واویلا علمدار حسین واویلا واویلا سپهدار حسین واویلا واویلا ای نازنین برادرم واویلا واویلا خفته به خون برادرم واویلا واویلا خیز زجاکن ونظر واویلا واویلا سکینه گر کند نظر واویلا واویلا مشک دریده ی تورا واویلا واویلا رنگ پریده ی مرا واویلا واویلا جامعه صبر میدرد واویلا واویلا واویلا واویلا امیر علقمه واویلا واویلا عزیز فاطمه واویلا واویلا  ابوفاضل مدد واویلا واویلا گل ام البنینم واویلا واویلا شده قطع الیمین واویلا واویلا فتاده برزمین واویلا واویلا برروی آن جبین واویلا واویلا عمود آهنین واویلا واویلا علمدار حسین واویلا واویلا سپهدار حسین واویلا واویلا ای نازنین برادرم واویلا واویلا خفته به خون برادرم واویلا واویلا خیز زجاکن ونظر واویلا واویلا سکینه گر کند نظر واویلا واویلا مشک دریده ی تورا واویلا واویلا رنگ پریده ی مرا واویلا واویلا جامعه صبر میدرد واویلا واویلا

شیر سرخ عربستان و وزیر شه خوبان پسر مظهر یزدان که بدی صاحب طبل و علم و بیرق و سیف و حشم و بار غم و با رمق اندر عقبش لقبش ماه بنی هاشم و عباس علمدار شپه دار جهانگیر جهاندار شیر سرخ عربستان محمدحسین حدادیان دید که اندر حرم خسرو خوبان شده بس ناله و افغان پر از شیون و طفلان همشان موی کنان موی پریشان دل بریان سوی عباس شتابان که عمو جان چه شود جرعه آبی برسانی به لب سوختگان کز عطش آتش بگرفته لب ما زور بازوی علی ناصر دین علی ناصر دین حسن ناصر دین حسین پسر ام البنبن که شدی قطع یمین در زمین کربلا دست تو از تن جدا در زمین نینوا سر تو از تن جدا باب الحوائج شیر سرخ عربستان محمدحسین حدادیان

کجایید ای شهیدان خدایی بلاجویان دشت کربلایی کجایید ای سبک بالان عاشق پرنده تر زمرغان هوایی همه رفتند و تنها مانده ام من ز همراهان خود جا مانده ام من به یاد کرخه و فاو و شلمچه به یاد خاک گلگون حلبچه یکی درد و یکی درمون پسنده یکی وصل و یکی هجران پسنده من از درمان و درد و وصل و هجران پسندم آنچه را جانان پسنده گلی گم کرده ام می جویم او را به هر گل می رسم می بویم او را گل من یک نشانی در بدن داشت یکی پیراهن کهنه به تن داشت کجایید ای شهیدان محمدحسین پویانفر

ای طفل رباب آسوده بخواب در حسرت آب لالالا گریونه چشات میسوزه لبات جونم به فدات لالالا ای طفل رباب آسوده بخواب در حسرت آب ای طفل رباب آسوده بخواب در حسرت آب لالالا گریونه چشات میسوزه لبات جونم به فدات لالالا ای طفل رباب آسوده بخواب در حسرت آب ای طفل رباب محمدحسین پویانفر

آب فرات بسته شد فاطمه دل شکسته شد وا عطشا به کربلا وا عطشا محمدحسین پویانفر