1400

از کربلا اومدن مدینه عبدالله ابن جعفر طیار یه ذره گذشت حال بی بی مرتب شد اومد جلو گفت خانومم گفت جانم گفت یه چیزی میخوام بگم اچازه دارم گفت بله عبدالله بگو خانوم یه چیز منو اذیتم داره میکنه ببخشید میتونم بپرسم گفت بپرس عبدالله گفت خانوم شنیدم هر شهیدی زمین خورد تو دویدی بالا سرش گفت آره عبدالله گفت شنیدم بچه هامو غرق به خون آوردن تو از خیمه بیرون نیومدی گفت آره گفت عشق منو به حسین کنار خواهر برادری به کنار عبدالله من یه مادرم می ترسیدم بچه هامو غرق به خون ببینم آه بکشم حسین خجالت زده بشه عشق به حسین علی پورکاوه

تو هستی راه سعادت بود ذکر تو عبادت علی سالار شهیدان بده توفیق شهادت حسین جان مرا حاجت روا کن حسین جان برای من دعا کن حسین جان نصیبم کربلا کن حسین جان اگر تو خیر کثیری ولی من هم عبد حقیرم الهی من در رکابت اباالفضل تو بمیرم حسین جان بدم اما تو خوبی حسین جان تو غفار الذنوبی حسین جان تو ستار العیوبی تو هستی راه سعادت عبدالرضا هلالی

اومد جلوی حر دست انداخت زیر چانه سرتو بالا بگیر با مایی دیگه شاید اصلا یکی تیپش به تیپ هیئتیا نمیخوره ولی امام حسینو دوست داره راهش بده تحویلش بگیر چون مهمون تو نیست مهمون حسینه حسین به ما یاد داد هر کی بد بود بیار بغل من اصلا امام حسین امام حسین بداست اومد جلو ابی عبدالله سر پایین گفت با من گفت زینبو چه کنم گفت او هر چی من بگم خیالت راحت باشه اونایی که دختر دارن خواهر کوچولو دارن اگر با یکی گرم صحبت کنی بچه داشته باشی میاد جلو میگه سلام عمو یه وقت دید یکی عبای حر رو میکشه با مایی علی پورکاوه

عالم رو قبضه کرده نامت ای جانم به تو و قیامت شد مثل فاطمه مقامت حق داری گردن امامت سرباز امر ولی ای نور منجلی تالیا بن علی زینب ای کوه صبرو بلا بانوی ما سوا زینب به شهیدی که کشته شد مظلوم کربلاییم کن خانوم ای خانوم شد مثل فاطمه مقامت عبدالرضا هلالی

بی بی دو عالم زینب سلام الله علیها سوال کرد مادر جان چی شد پس کفن حسینم چی شد فرمود دخترم یه روز بین دو نهر آب حسینمو از قفا سر میبرند میرسی به جنازش میخوای دق کنی اما همین جور تموم نمیشه ده نفر نعل تازه به اسب ها میزنند نجارا رو دیدی میخو که میزنند تهش پرچ میکنند یعنی میخ اگه کج بشه میزنند خم شه تو چوب فرو بره این سر صاف شه یه بدنی زیر سم اسب ها رفت پر از تیر بود اسب ها که میومدن تیر ها رو تو بدن میشکستند روز یازدهم اومد دست بکشه به بدن همه دستش زخمی شد حسین حسین حسین بین دو نهر آب سعید حدادیان

دختر امام خواهر امام عمه ی امام یا زینب واجب السلام، صاحب احترام، مخلص کلام یا زینب دختر میدون دار خیبرِ حرمه مادر دو شهید دلاور حرمه عمه جان شجاع علی اکبر و خواهر شش تا یل تو لشگر حرمه منظومه ی ادبه با وقار و با نسبه یزید هم معترفه که عقیله العربه همشیره ی حسن صفیه علیه تموم شهر نجف زینبیه ی علیه جان مرتضی دست در قضا کعبه الرزا یا زینب شور کربلا خاتون سرا قبله الورا یا زینب ملکا تنهایی همه کس حرمه عشق بی همتای مقدس حرمه شام و کوفه بوده شاهد بوده عقیله خودش حیدر کرار مونث حرمه بانوی صف شکنه حیدری به شکل زنه ترکیب مشخص از حسینه و حسنه زمین نیوفتاده از بعد کربلا علمش دستدار زرد علیه نشونه ی جنمش عقلیه العرب مدد دختر امام محمدحسین حدادیان

یا نور داره زجر میرسه از دور نمونده چاره ای واسم وای عمو عباسم داره میلرزه دست و پام از حرفای روی لبش واویلا میسوزه هنوز جای سیلی دیشبش رو چشمامه کبودی بابا وای از مرد یهودی بابا مادر اومد نبودی بابا مردم مثل مادرت کتک خوردم نمیشه درد من آروم شکسته شد پهلوم از بالای نی رو سرم میریزه خون حنجرت سیلی خوردم از ساربان تو دستش بود انگشترت هر روز اینجا عذابم میدن گریه کردم به من خندیدن دور نیزه ات همه رقصیدن عذابم میدن الشام ، خیزرون و صورت بابام رقیه دخترت جون داد سر رو زمین افتاد چی بگم از بزم شراب نامحرم بود و زینبت هرچی که میگفتم نزن محکم تر میزد رو لبت خیلی سختی کشیدم بابا از بس طعنه شنیدم بابا بدتر از شام ندیدم بابا ندیدم بابا یا نور محمدحسین حدادیان

واویلا واویلا شهید علقمه واویلا واویلا عزیز فاطمه واویلا واویلا   ابوفاضل مدد واویلا واویلا گل ام البنینم واویلا واویلا شده قطع الیمین واویلا واویلا فتاده برزمین واویلا واویلا برروی آن جبین واویلا واویلا عمود آهنین واویلا واویلا علمدار حسین واویلا واویلا سپهدار حسین واویلا واویلا ای نازنین برادرم واویلا واویلا خفته به خون برادرم واویلا واویلا خیز زجاکن ونظر واویلا واویلا سکینه گر کند نظر واویلا واویلا مشک دریده ی تورا واویلا واویلا  رنگ پریده ی مرا واویلا واویلا جامعه صبر میدرد واویلا واویلا امیر علقمه سعید حدادیان

عاقبت به خیرم چون تو رو میزنم صدا عاقبت به خبرم توی راه کربلا عاقبت به خیرم چون تویی شاه و من گدا عاقبت به خیری یعنی اربعین کربلا باشم مثل یه قطره تو اقیانوس زائرا باشم آرزوم اینه قیامتم آقا با شما باشم با تو میمونم بی تو نمیتونم ای نفس و جونم عزیز الله میدونم امسال کربلا مهمونم نوحتو میخونم عزیز الله عاقبت به خیرم سیدرضا تحویلدار

اشک عجب بارونیه که آدم با اون آروم میشه زیر این بارونه که باز حرم تو داره معلوم میشه حرم حرم حرم آبرومه حرم آرزومه حرم حرم حرم باب الحسینه که روبرومه حرم حرم حرم قلبم فقط به عشقت آرومه اسمت آقا شنیدن داره کربلای تو دیدن داره کربلا رفته ها میدونن دور حرم به سر دویدن داره کربلا کربلا کربلا کربلا ... عشق عجب تقدیریه من ازش مگه دست میکشم نسیمت به دلم میوزه توی روضه نفس میکشم نفس نفس نفس من ذکر اباعبدالله حسین حسین حسین کرببلات واسم قبله گاهه قدم قدم قدم میرم حرم نمیرم بیراهه تا میشد پای پرچم رفتم هیئت روضه دمادم رفتم اما آقا حلالم کن که این مدت کرببلا کم رفتم کربلا کربلا کربلا کربلا ... اشک عجب بارونیه سیدرضا تحویلدار

دنیا محل گذره ولی از روضه هات نه؛ دنیا محل گذره از تو و کربلات نه! دنیا محل گذره… ولی از بین الحرمین نگو که بگذرم حسین کربلا خونه امیدمه خونه آقای شهیدمه ای تموم باورم حسین؛ چه جوری از تو بگذرم حسین؟! منو بخرم ببرم حرم حسین! بخر ببر حرم حسین… خیلی تو رو میخوام حسین، با تو دنیا رو دارم… خیلی تو رو میخوام حسین، آقا تنهام نذارم…. خیلی تو رو میخوام حسین، همیشه تکیه گاهمی تو سختیا پناهمی راهی که شروعشه روضه هات؛ آخرش میرسه به کربلات… ای پناه آخرم حسین؛ همیشه یار و یاورم حسین! منو بخرم ببرم حرم حسین! بخر ببر حرم حسین… دنیا برام جهنمه اگه از تو جدا شم؛ دنیا برام جهنمه اگه پیشت نباشم دنیا برام جهنمه اگه تو روضه ها نیام؛ اگه تا کربلا نیام… زندگی با غم تو سر میشه؛ گریه هام آب رو آتیشه سایه روی سرم حسین… میبینی خیلی مضطرم حسین؟! منو بخرم ببرم حرم حسین! بخر ببر حرم حسین… دنیا محل گذره  محمدحسین پویانفر

عشق تو رو انتخاب کردم جز تو همه رو جواب کردم گفتی که بیا حرم با من رو قولت آقا حساب کردم به تو آقا سلام سایتون مستدام توی هیئت که میام حس میکنم کربلام به غمت مبتلام با تو من روبرام عمریه که با مسیر خونتون آشنام ای بی مثل شاه لم یزل ذکر مدام من احلی من عسل جونم حسین سامونم حسین من تا ابد ازت ممنونم حسین جانم حسین ای جانم حسین به تو آقا سلام سیدرضا تحویلدار

آی قد خمیده نوکرات اومدن سلام مادر سلام مادر ببین اینا پشت در بودن سندد چیه آخه نامه نوشت به معاویه صدای نفساشو پشت در شنید اول حیا کردم دور زدم برگشتم یادم اومد علی خیلی از رفیقامو تو جنگا کشته این برگشتن راه وا کرد یه دور خیزی کردن ببین اینا پشت در بودن صدا بی بی میومد من همین که وارد خونه شدم یه لن دهور روی در گفت پس زهرا کو یه وقت دید امام حسن به سر میزنه مادرم زیر در گیر کرده صدای مادر علی پورکاوه

بی تابی سینه صحرا ارامش موجای دریا پشت سر ثارالله حضرت سقا چه علمی میکوبه روی زمین با مدد امیرالمومنین پسر خلف ام البنین جان چه علمی به به چه حرمی چه هنر و چه قمرو چه جنمی قل هو الله بگو نصرمن الله بگو صل الله علی ابی عبدالله بگو جان چه علمی به به چه حرمی چه هنر و چه قمرو چه جنمی علامه فاضل زیبنت عشق ابوالفضله زیبنب ماه بنی هاشمه دور محمل زینت با عمامه ی پیامبر میاد با تیغ دودمه حیدر میاد صدای اذان اکبر میاد از شه ان شاه بگو با دل آگاه بگو اشهد ان علی ولی الله بگو جان چه علمی به به چه حرمی چه هنر و چه قمرو چه جنمی قل هو الله بگو نصرمن الله بگو صل الله علی ابی عبدالله بگو از آسمونه گهواره بارون عطش میباره میجنگه به وقتش حتی طفل شیرخواره بیعت و قالو بلی از ازل راه شهادته خیر العمل اومده نایب شیر جمل روح ایثار حسن سیدالاحرار حسن ذکر سربند اباالفضل علمدار حسن جان چه علمی به به چه حرمی چه هنر و چه قمرو چه جنمی قل هو الله بگو نصرمن الله بگو صل الله علی ابی عبدالله بگو بی تابی سینه صحرا سیدرضا تحویلدار

به گوش میرسد صدای هلهله ها خدا به خیر کند آمدند حرمله ها خانم گریه کرد حسین گفت خودم برات روضه میخونم منو میبرن به مقتل تو رو میبرن اسارت سر من به نیزه میره به شما میشه جسارت یه وقت همه دشت دیدن یه آقایی پاشو رکاب کرده علی اکبر پرده گرفته ارباب من زیر بغلای زینبو گرفت عمه ما رو با احترام پیاده کردند اما روز یازدهم همه رو سوار کرد ربابو سوار کرد لیلا رو سوار کرد یه نگاه کرد دید دیگه نمیتونه شمر ایستاده حرمله ایستاده سنان ایستاده صدای هلهله ها سیدرضا تحویلدار

آغاز سخن با نام علی همچون صیدی ام تو دام علی هستم تحت امر شاه نجف فخرم اینه که آقامه علی جز علی هیچکسی بر دل ما مولا نیست زندگی بی علی و آل علی زیبا نیست گشته بازنده دنیا و قیامت قطعا آنکه بر لوح دلش حُب علی پیدا نیست علی علی نام آور علی علی حیدر علی علی کرار و کننده خیبر کسی که زانو زده پیش پای او مرهب علی علی سیف الله دلاور لشکر یا حیدر یا علی مدد آغاز سخن سیدرضا تحویلدار

اشکمو دیدی کرم کردی آقا تو بودی که باورم کردی آقا تو بودی که باورم کردی آقا تو کاری کردی که حالم عوض شه تو آدمم کردی آقا ای آب حیات کشتی نجات آقا لب تر کنی میمیرم برات ای جونم فدات نذر روضه هات یعنی میشه اربعین باشم کربلات ای جانم حسین ای جانم حسین اشکمو دیدی سیدرضا تحویلدار

یا حسین و یا عَینَ الحیات لبیک یا سفینةُ النجات پدرم فدات، حَیِّ بی ممات ای بهترین سفر کرببلات تو آقایی، تو مولایی  تو آرامش، به دنیائی (تو اعلی تر از عرش اعلایی)۲ تو دلبر تر، تو محشر تر از محشر قدیمی تر، صمیمی تر از مادر خدا ما رو، به هم داده تو اربابم باشی من هم نوکر بعد از نماز صبح (نمی خوابم)۳ تا سلامم برسه (به اربابم)۳ «لبیک یا حسین» یاحسین و یا بابَ الکرم من یه عمریه گدای این درم اگه راه میدن، منو تو حرم رحمت به شیر پاک مادرم الهی که، بخندی تو همون بختِ، بلندی تو عجب آقا حلوای قندی تو تو آقا تر، تو دریا تر از دریا تو یحیی تر، مسیحا تر از عیسی دعای من، برای من تو هستی اللهم الجعل محیا بعد از نماز صبح (نمی خوابم)۳ تا سلامم برسه (به اربابم)۳ «لبیک یا حسین» یا حسین و یا مهد الوفا ای روضه ی تو سفره ی شفا شمس الضحی، بدرالدجا دنیای جاودان کربلا دوام من، امام من حسین ماهِ، تمام من به تو هر روز هرشب سلام من تو عاشق تر، تو ناطق تر از قرآن تو مَحرَم تر، تو محکم تر از ایمان همه فکرم،همه ذهنم سلام الله علیک یا عطشان بعد از نماز صبح (نمی خوابم)۳ تا سلامم برسه (به اربابم)۳ «لبیک یا حسین» تو آقایی سیدرضا تحویلدار

بارون صدای اذون غروب حرم پیش چشمامه تسکین دردامه چیزی نمی خوام غیر از این پای پیاده اربعین دوباره بیام با حرم تو تمومی نداره غم من غم تو چقدر خوبه محرم و خیمه ی امام حسین عوض میکنه آدم و قیمه امام حسین اگه عاشق شدم کار تو بوده عنایت علمدار تو بوده اشکام میریزه مدام ندیده بگیر هرچی که دیدی میدونم بخشیدی غلام توأم مثل جوون منو فراموشم نکن دخیل دلم به علم تو تمومی نداره غم من غم تو یک عمریه که نوکرم نوکر امام حسین بزرگ شدم پای همین منبر امام حسین اگه عاشق شدم کار تو بوده عنایت علمدار تو بوده بارون صدای اذون محمدحسین حدادیان

لعنت به این شام فقط كتك خوردیم مُدام ببخش این لُكنت كلام مَ مَ من بابا،بابا مو می خوام از خدا لعنت به این شام لعنت به هرچی چشم بد لعنت به كینه و حسد لعنت به هر نامردی كه عمه مو زد چشاشو دوخته دشمن به ناموس خدا چی میكشه عمه ی ما سنگ میخوره از لابلای نیزه ها «گفتم تویی بابای خوب و مهربان، زد گفتم من چیزی نگفتم، بی امان زد تاریك بود چشمم جایی را نمی دید تا دید تنهایم رسید و ناگهان زد تا دستهای كوچكم روی سرم بود با ضربه ای محكم به ساق استخوان زد موی تو سوخته لعنت به خولی و تنور می بوسمت از راه دور لعنت به ضجر منو رو خاك كشوند به زور قافله می ره كوچه ها رو تا كُنه طی هُل می دادن با نوك نی تا رسیدیم به كوچه ی مجلس می لعنت به مُطرب كور شه به حق گریه هام بس خورده لقمه ی حرام می گفت كه دیگه زیور و زر نمی خوام لعنت به اون مست،دلها رو پاره پاره كرد به جمع مون نظاره كرد دیگه نذار بگم به كی اشاره كرد لعنت به این شام عبدالرضا هلالی

به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من عزیز خواهر   غریب مادر عزیز خواهر   غریب مادر عزیز خواهر   غریب مادر به سمت گودال عبدالرضا هلالی

مادرم نیست، تکیه گاه محکمی دور و برم نیست سایمو دیدم علی اکبرم نیست سایه ی عباس بالای سرم نیست علم افتاد دستی که بریدنش با پرچم افتاد دیدی راه حرمله به حرم افتاد تنت آخرش رو خاکا افتاد گودال تنگ و گرد و غبار و گرمای تند و هرم هوارو نمیبخشم اون چکمه پوش و اون نیزه دار و اون تیغ کند و اون ده سوار و نمیبخشم روبروتو نگاه کن منم که میبینم گلوتو میبوسم از راه دور هم ماه روتو کیه که تو پنجه هاش گرفته موتو زخم ابروت جلو مادرم زدن لگد به پهلوت شبیه خودش شدی شکسته بازوت کاشکی شمر بی حیا بلند شه از روت ملعون نشست و سینت شکست و من خنده های مردای مستو نمیبخشم زجر و سنان و خولی پست و اون بی حیای گونی به دست و نمیبخشم زیر تیغی به گلوت عجب زدن زخم عمیقی لشکری گفت چه ضربه ی دقیقی نه واست پیرهنی مونده نه عقیقی شمر نامرد سرتو برید سمت من بلند کرد روی پیشونیم نشسته عرق سرد شبیه رگ بریدت دورت شلوغ بود گمشد صدامون رفتم اسیری بازار شام و نمیبخشم بستم چشامو تو ازدحام و با دست بسته بزم حرام و نمیبخشم مادرم نیست عبدالرضا هلالی

کوه کرمه رقیه سادات جان دلمه رقیه سادات بعد حرم امام حسینه عشقم حرم رقیه سادات الحق این بانوی مظلومه معنی نفس المهموم مثل مادر بزرگش زهرا خانوم خانومه خانوم سیدتی فاطمه مرحمتی ملیکه ی دنیا و آخرتی کابوس عدو رقیه سادات هر لحظه بگو رقیه سادات دنیا زیر پاشه وقتی میره رو دوش عمو رقیه سادات صاحب انفاس قدسی است نوه ی زهرای مرضیه است هر کی که با رقیه باشه شک نکن که زندگیش بیمه است سرورمه همه جا یاورمه منم رقیه اسم دخترمه سیدتی فاطمه مرحمتی ملیکه ی دنیا و آخرتی ای اوج شرف رقیه سادات ای عشق و هدف رقیه سادات دل میبره گنبدت شبیه ایوان نجف رقیه سادات بنت امیرالمومنینه نور آسمون و زمینه نجف تا کربلا مشایه ذکر زوار اربعینه آب حیات ای برات عتبات سوارمون کن تو کشتی نجات سیدتی فاطمه مرحمتی ملیکه ی دنیا و آخرتی کوه کرمه رقیه خاتون عبدالرضا هلالی

رقیه وقتی که پیش اباالفضله رسیده عطر مادر به اباالفضل اباالفضل کاشف الکرب حسینه رقیه کاشف الکرب اباالفضل ای رویایی ترین توی کل دخترا از همه بابایی ترین تو جلال و جمال از همه زهرایی ترین ای شهزاده ترین در خونه حسین از همه دلداده ترین توی سلسله ولی از همه آزاده ترین یا رقیه به تنهایی ذوالفقار مولایی ای ستاره عشق آسمان زیبایی به تنهایی ماه عالم آرایی تو مخاطب خاص خنده های سقایی ای رویایی ترین حسین ستوده