1402

لب تشنه جان دادی اگر با یاد جد اطهرت ذکر حسین جان داشتی این لحظه های آخرت در گوشه حجره دلت خون شد به یاد کربلا داره تو اهل خانه‌ام بودی به یاد عمه‌ها حضرت هادی مدد لب تشنه جان دادی امیر برومند 

رفیقی دارم الان نمیدانم شاید آمده اینجا ولی نزد من موثقه راه رفته است گفت خیابان قیطریه تهرانیه مداحی هست اومده بود اونجا همتونم می‌شناسید معروفه آمده بود اونجا گفت اینا سینه می‌زدن و عرق می‌کردن من خانمم خیلی اصرار کرد که بریم خیلی بدم میاد خیلی اتو کشیده است گفت من خیلی بدم میومد اینا عرق میکردن حالا دیگه دوتا بزن دیگه عرق چی چی گفت رفتم بالا یه استراحتی بکنم بعد من به اون آقای مداح گفتم همه‌تون می‌شناسید گفت بله یادمه اون شب ایشون حالش منقلب شده بود گفت رفتم بالا استراحت کنم حضرت روبین خواب و بیداری دیدم فرمود اینا رو میبینی اینطوری می‌زنن عرق هاشون میپاچه بهم گفتم بله آقا گفت تو خوابم حضرت داشت می گفت باز از این حالت داشت چندشم میشد که اینا عرق میکردن فرمود که به هر قطره عرق که از بدنشون در میاد مثل روزی که از مادر متولد بشن پاکشون می کنم خوابی که همه چیز را عوض کرد سیدعلی صادقی

مشهد بودم سه چهار نفر بودیم جمع بودیم نشسته بودیم یه آقایی چند متر اونورتر از ما روی صندلی نشسته بود سلام علیک کردیم دیدم لهجه داره گفتم که مشهدی نیستید گفت نه آذری هستم اهل تبریزم زائر هستید گفت نه ساکنم مشهد گفتم خوش به حالتون چه جوری تبریز مشهد گفت آقا قضیه‌اش مفصله من بیکار بودم اومدم خدمت امام رضا به امام رضا گفتم ما بیکاریم یه کاری برای ما جور کن حاجی ما محل کارمون تا خونمون یه ربع بیست دقیقه با هم فاصله داره دیدم خانمم از خونه زنگ زد گریه پشت گوشی گفتم چیزی شده گفت بدو بچمون مرد پچه ام پنج شش سالشه گفت اصلا نمی دونیم تو شهر غریب کسی رو نداریم کسی رو نمی‌شناسیم نمی‌دونی حاجی من چه جوری خودمو رسوندم به خونه رسیدم دیدم دم در خونمون ازدحام جمعیت آمبولانس واستاده همسایه‌ها جیغ و سرصدا هرکی به یکی چیزی میگه بچه از راه پله افتاده تو طبقه دوم از بین پله‌ها بین پله‌ها افتاده رفته تو طبقه منفی یک بچه پنج شش ساله اینا دویدن گفتن پدرشم گفت بیا سوار از همسایه‌های دور و بریا گفتن مادرش مادرش گفتن رفت حرم امام رضا اکسیژن هرچی دادن دیدم نشد دیدم این دستگاه‌هایی که شوک میدن به بدن بچه با هم بحث می‌کردن تو این حرفا که داشتن سرم میزدن و کارشون انجام می دادن کدوم بیمارستان کجا نزدیک‌تره یکیشون میگفت دیدم احساس کردم که با ناامیدی حرف میزنه دیدم دستگاه رو درآورد میزد به سینه بچه‌م بچه‌م پرت میشد رو تخت بالا دوباره میخورد اصلا فایده نداشت ده پانزده دقیقه که گذشت یکی از شوکه ها را می دادن برگشت تا برگشت زدم زیره گریه گفت آقا الحمدالله برگشت بچه ات برگشت گفت اول تلفن برداشتم  زنگ زدم به خانمم زنگ زدم دیدم صداش در نمیاد گفتم کجایی گفت حرم امام رضا گفتم برگرد علی اصغر برگشت گفتم برگرد علی اصغر برگشت زینب میگه دم خیمه بودم دیدم حسین داره برمیگرده گفتم یکی رباب رو صدا کنه علی اصغر برگشت اما دیدم حسین از کنار خیمه‌ها عبور کرد پشت خیمه ها رفت زن و بچه ریختن بیرون دوره حسین دیدم نشست رو زمین خنجر را از کمر در آورد تا کوبید تو خاک گفتم یکی رباب برگردونه همه بال و پرش را بردند پیش چشمش ثمرش را بردند بعد گهواره شش ماهه او معجر شعله ورش را بردند آن همه داغ به دل داشت باز نور چشمان ترش بدنش روی زمین بود ولی بر سر نیزه سرش را بردند برگردیم گودال مردش هستیم به خدا فقط اشاره می کنم عبور می کنم می توان گفت به تعبیر دگر روی نیزه پسرش را بردند آی بچه شیعه‌ها رحم کردند به قنداقه ولی جامه‌های پدرش را بردند معجزه امام رضا برای علی اصغر صابر خراسانی

اخبرنی عن اباعبدالله من بگو بدونم از حسین چه خبر داری گفتم این خانم کیه با این جلالیت میگه از حسین چه خبر بشیر مگه نمی‌شناسی مادر اباالفضله تا گفت مادر اباالفضله گفتم خانم جان بذار خبر بچه‌هاتو بهت بدم همه بچه‌های عالم فدای یه تار مو سر گلو بریده به من بگو از حسین چه خبر تا گفت از حسین چه خبر گفتم ام البنین جات خالی بود گودال اول اسب ها از رو بدنش رد شدن گفتن یه کاری کردن خواهرش بدنو نشناخت بدنو زیر و رو کردن...... گفتن مادر ابالفضلی وایسا یه خبر از عباست بدم برگشت گفت وایسا خبر داری عباستو کشتن گفتم فدا سر حسین گفتم پس بذار خبر بهت بدم گفتم خبر داری دستاشو جدا کردند گفتم فدای سر حسین... گفت خبر داری تیر به چشمش زدند بذار یه خبر دیگه هم بدم خبر داری عمود تو سر بچت زدن گفت بشیر هر چی رو گفتی قبول کردم بچه‌ام رشید بوده شجاع بوده فقط به من بگو چه جوری عمودش زدن نمی‌تونم باور کنم گفتم خانم جان چهار هزار نفر اول تیراندازی کردند میرفتی ندیدی غم خواهرم رو لب های علی اصغرم رو از حسین چه خبر مهدی آینه

موسی کلیم رسید به وادی تور که امام صادق فرمود کربلا بود وحی به عنوان اولین ماموریت الهیش وحی آمد که موسی بدو دوید دوید هی وایساد به نفس نفس زدن دوش تبدیل شد به هروله یعنی آرومش کرد آروم کرد هی هم نگاه می‌کردی یه خبری بیاد یه وحی بیاد آخه می‌دوئید می‌دوئید می‌دوئید می‌دوئید یه جا وایساد گفت دیگه نمی تونم گفت موسی قبول کردیم ازت ولی اینجا رو خوب نگاه کن دور و برت و خوب نگاه کن بچه کوچیکاش کتک می‌خورن میدون موسی چیزی از در خونه ما می‌خوای بیا در خونه بچه کوچیکای اینا گفت مگه چی ان گفت یا موسی.... این بچه‌های قد و نیم قدش از تشنگی می‌میمیرن و کبیرهم جلده منکمش فندک گرفتی زیر مشما دیدی چه جوری جمع میشه پوست صورت بزرگاشون از شدت عطش اینطور میشه خب بعد موسی اینطوری نیست که تو دویدی اونا هم بدون بیست تا زنا زاده شلاق می‌زنن اینا دستا همه به یه طناب بسته شده میدون وقتی موسی کربلا را دید سیدعلی صادقی نگاه موسی سیدعلی صادقی

باز فاطمیه سجاده ی غم بازه دل مرثیه میسازه از غربت زهرا باز فاطمیه آتیش به دل افتاده خون نغمه به سر داده از غربت زهرا امان از سوزِ غم ها میان کوچه تنها امان از ناله ی زهرا فصل عزای مادر شد اُم اَبیها پرپر شد ماه عزای حیدر شد امون امون ، ای دل ای دل باز فاطمیه سجاده ی غم بازه جواد مقدم

من همینجام روضه دوست دارم همین که دورهم برا ارباب گریه میکنیم آدم به محرمش بعضی موقع‌ها نمی‌تونه بگه همین که به تو میرسه اصلا نطقش باز میشه الهی دورت بگردم حرفام تموم نمیشه با تو من میشنوم انگار صداتو خورده نگیر از حال و روزم بد جور دلم کرده هواتو حس کردن تو زندگیه این دیگه عین عاشقیه هرچی دروغم گفته باشم اشکام که دیگه واقعیه کرده پیرم از غصه تو میمیرم خیلی خیلی از روزگار دلگیرم حرفام تموم نمیشه با تو حسین ستوده

من سرورم علیه من دلبرم علیه من مادرم فاطمه است پدرم علیه ما اصل و نسب داریم ما همه فرزند حیدر کراریم ما مادرمون زهراست قاتلش هم طرف با حضرت عباس خلیفه خلف شهنشه نجف شاه لو کَشَفَ امیرالمؤمنین عالم یک طرف مولا یک طرف ای عشقت هدف امیرالمؤمنین من سرورم علیه حسین ستوده

ته سرنوشتم از اول سرشتم چراغ بهشتم حسینه تو درس الفبا من اون اسمیُ که قشنگتر نوشتم حسینه علمت سرخ کرمت سبز شد بهشت خدا از برکات قدمت سبز پرچمت سرخ و خودمت سبز از تو مینویسم و مردم میگن قلمت سبز مینویسم اونکه آقامه این حسین اونه که میخوامه اسم زیباش دلارامه بَه چقدر قشنگه این نامه حسین حسین حسین هوای جنونم وِرد زبونم صدای درونم حسینه توی روزگارم من آقامو دارم که آرومه جونم حسینه نفست عشق حرمت نور اسم تو شیرینه اما میگیرم با دمت شور دشمنت کر دشمنت کور از تموم روضه های تو حسین چشم بد دور مجلس تو دین و دنیامه حرمت برام سرانجامه اسم تو حرزمه همرامه بَه چقدر قشنگه این نامه حسین حسین حسین ته سرنوشتم حسین ستوده

وجود غم گرفته‌ی تو رنگ عشقه برای ما قم شبیه شهر دمشقه تویی غزالِ خسته‌ی بیشه‌ی شیران به تو میگن اهل بهشت زینب ایران وا کرده درب آسمان‌هارو طلسمت عمه‌ی صاحب الزمان فدای اسمت سرمه‌ی چشم عاشقا ز خاک پاته هر کی امام رضاییه مست نگاته یا فاطمه یا فاطمه از اون شبی که گنبد حرم طلا شد بی‌بی حریم تو شبیه کربلا شد .خوب میدونی چرا به این دلم می بالم ناز می‌کنه گدای تو به شاه عالم تو صحن آیینه ی تو کبوترم من دلشده ی مریم آل حیدرم من به تو میگن اهل بهشت زینب ایران جواد مقدم

دلم با غصه مأنوسه خاک حرم رو می بوسه گریه کن ای دل عاشق صاحب عزا شَه طوسه خودتو به حرم برسون نماز عشقو اینجا بخون قم قبله گاه ایرانه اینجا بهشت و وادی طور اینجا حریم بانوی نور خواهرا عشق سلطانه بی بی نگاهی کن به دلم کریمه ای و من سائلم برا تو مشکی پوشیدم یه وقت بهم نگی که برو وقتی دیدم مزار تو رو مزار مادر و دیدم به حلقه ی عصمت نگینی ملیکه ی ایران زمینی یا حضرت معصومه بی بی این لحظه های جان کاهو فراق یار دلخواهو به شوق دیدن دلبر اومدی این همه راهو ولی جدایی تقدیره و ثانیه ها نفس گیره و درگیر دلبره فکرت تو قلبته یه راز مگو نفس نفس با بغض گلو رضا رضا شده ذکرت برادرت قرار تو و برادرت نگار تو و برادرت بهارت بود نمی شه دل غمش رو نگه همش میگم چی می شد اگه امام رضا کنارت بود منتظر یه مَه جبینی ملیکه ی ایران زمینی یا حضرت معصومه بی بی با این دل پریشونم با چشم غرق بارونم ازت اجازه می گیرم برا تو روضه می خونم با کوه عزت اومدی و به شهر غیرت اومدی و دل نگرونی لازم نیست اگر چه از رضایی جدا ولی میگم که شکر خدا نامحرمی مزاحم نیست یه عمه ی امام زمان تویی و شهر اهل ولا به شوق دیدن دلبر با این شکوه مهمونیش یه عمه ی امام زمان زینب میون شام بلا سنگ جفا و پیشونیش گریه بکن که دل غمینی ملیکه ی ایران زمینی یا حضرت معصومه بی بی اینو بدون که دشمن ها ریشه رو می زنن تنها این روضه ها صاحب داره امون زِ شبهه افکن ها با حال کربلایی میگم من اینو به اونایی میگم که افتادن تو بیراهه بی وفایی رو یاد نگیرید از روضه ها ایراد نگیرید چوب می خورید به واللّهه بی اون شور دل انگیزی نیست غذای نذری که چیزی نیست جون ما نذر آقامون ذکرش عجب عقیقی شده باید به هر طریقی شده وا بشه به حرم پامون برای کربلات هلاکه سینه زنی که سینه چاکه آقام ، آقام ، حسین زهراپ دلم با غصه مأنوسه جواد مقدم

علمت خاصه عطر عودِ عربیِ حرمت خاصه بین شاعرا چقدر مُحتشمت خاصه دلمو بُرده خنکای حرمت به صورتم خورده خوش به حال اون کسی که تو حرم مُرده سلام همه‌ی دار و ندار من می‌دونم به غیر تو حسین نمیاد کسی به کار من سلام قربونت برم امام حسین با هزارتا سختی اومدم جون مادرم امام حسین فدایی داری، چه عاشقایی داری بمیرم واست چه کربلایی داری ازت ممنونم، خیلی بهت مدیونم چقدر خوشبختم تو حرمت مهمونم حسین یا مولا حسین اباعبدالله... پای گهوارم مادرم اسمتو بُرده که دوسِت دارم مثه مادر پدرم به تو بدهکارم تا دم مُردن منو دست هیچ‌کسی غیر تو نسپردن همه عالم به خودت پناه آوردن حرم، خونه‌ی مادریِ منه به خدا که پیرهنِ سیاه سند نوکریِ منه حرم، عین آرامشه واسه من من دلم میخواد تو زندگی به خودت باشه حواس منه عزیزم آقا، ای همه چیزم آقا می‌میرم واست اشک نریزم آقا به گردم آقا، دوای دردم آقا جوونیمو نذر روضه کردم آقا اباعبدالله علمت خاصه عطایی مقدم

عاشقی نقطه‌ی پایانیِ درماندگی‌ است عاطفه مزه‌ی شیرینیِ سر زندگی است عشق در مکتب توحیدیِ ما بندگی است فیض دارندگی اصلا به برازندگی است اشک داراییِ ما بوده که سر چشمه شدیم از طفولیتمان خادم معصومه شدیم یا اباعبدالله آفتابیست که در ظلمت شب گم نشود رد نوریست که در گیر تلاطم نشود باغ سبزیست که در ذهن تجسم نشود هیچ جایی حرم فاطمه‌ی قم نشود السلام ای حرمت شرح پریشانی ما السلام ای نفس شاه خراسانیِ ما یا اباعبدالله شکر این خاک دل پاک ولی را نشکست شهر قم حرمت ناموس علی را نشکست بی حیائی وسط کوچه ندیده‌است کسی ضربه‌ی سیلیِ مهلک نچشیده‌است کسی معجر دخترکی را نکشیده‌است کسی آه ای عمه‌ی سادات چه دیدی در شام آه ای زینب کبری‌ چه کشیدی در شام یا اباعبدالله.. عاشقی نقطه‌ی پایانی درماندگی‌ حسین سیب سرخی

پس یه دلیل قرآنی داریم آیه پنج سوره قصص که اربعین زمینه و مهیا کننده اون امت نمونه‌ای می‌شود پیاده‌روی اربعین صدها سال ادامه دارد مرحوم شیخ کافی میگه پتجاه سفر پیاده اومدم اربعین ولی جمعیتون چقدر بود ده نفر بیست نفر پنجاه نفر خیلی بودیم دویست نفر آیت الله العظمی تبریزی استاد بزرگوار ما عاشق جواد فرمودند من ده‌ها بار سفر از نجف تا کربلا اومدم ده نفربیست نفر پنجاه نفر امته نمیشه که بیست نفر که نمیشن یک دفعه دید که تا صدام سقوط کرد این پنجره باز شد در مهمونی باز شد سفره پهن شد علمه ظهور استاد ماندگاری

این آقا شیخ محمد بیدآبادی رحمه الله رضوان خدا بر او یه سحری در ماه مبارک رمضان از مسجد جامع اصفهان بعد از مناجات و بندگی و اینها داشتم میرفتم به طرف خونه دو تا جوون جلو منو گرفتن گفتم آقا شیخ محمداین سحر ماه رمضون میای یه کار خیر انجام بدی گفت چیکار کنم گفت باید حضوری بیاید توی خونه حضور شما خیلی موثره اینم کجا باید برم گفت برو جلو ما پشتت میایم ما رو بردم رسیدیم به یه خونه ای در خونه رو باز کردن و تاریک میگه اوردنش صندلی نشوندن چراغ رو که روشن کردند وای چه خبره قلب های مارا برگردون شیخ عباس صراف

فکرشو میکردی یه روز کربلایی بشه لقبت اونقده کربلا بری که به امام حسین بشناسنت بهم میگن اهل کجایی میگم اصالتا کرب و بلایی نفس کشیدم زیر ایوون گفتم به چه هوایی هوای کربلا رویای کربلا بذار اصلا بشم رسوای کربلا دلگرمیمه فقط گرمای کربلا من امسالم میرم مشایه کربلا کربلایی بشه لقبت حسین ستوده

در روایتی امام صادق میفرماید ضمنت لمن اقتصد ان لا یفتقر به نقل خصال شیخ صدوق حضرت می فرماید من ضامن میشم کسی میان رو باشه و برنامه ریز باشه در زندگیش فقیر شه دستش دراز نشه حقوق که میگیره اول ماه همه رو خرج نکنه از پنجم ماه به بعد بره دست جلو دیگران دراز کنه در مسافرتش میانه رو باشه در خوردنش میانه رو در خنده اش میانه رو باشه در بریز بپاشش میانه رو باشه تفریحش لباس خریدنش هروز یه موبایل عوض کردن یک رنگ ماشین عوض کردن مبلهای امسال این رنگی باشه میانه رو باشه من ضمانت میکنم که هیچ وقت فقیر نشه و محتاج دیگران نشه سخنرانی روز هشتم ماه رمضان استاد بندانی

امیرالمومنین علی ابن ابیطالب در نامه 53 نهج البلاغه میفرماید هر کاری رو در همان روز انجام بده به فردا نگذار روز بعدم کار های مخصوص خودشو داره شما هم کارتو در همان روز انجام بده اینو به فردا میزاری فردارم برا پس فردا میزاری کار چند روز بهم میریزی برنامه زندگیت بهم میخوره کما این که در روایت داریم آخر الزمان میان اصحاب صفه میگه بزودی نماز قضامو میخونم بزودی روزه هامو قضامو میگیرم ناگهان بانگ بر آمد خواجه مرد پس کار امروز به فردا واگذار نکنید سخنرانی روز هفتم ماه رمضان استاد بندانی

در جلد بهار 75بهار علامه مجلسی در روایت امام صادق میفرماید لقد کان علی ابن الحسین یمر علی المدره فی وسط الطریق آقا حضرت زین العابدین عبور میکردند دیدن یه کلوخی چیزی وسط راه افتاده حضرت پیاده میشدن از اسب شون با دست مبارکشون اونو به یه کناری میزاشتن و بعد میرفتن این ثواب خاصی داره در بعضی از روایات داریم که صدقه برای شخص حساب میشه راه رو صاف کنی سخنرانی روز ششم ماه رمضان استاد بندانی

در روایتی در وسائل الشیعه در جلد 12 اومده پیغمبر خدا (ص) می فرماید وای بر صنعتگران امتم که برای مردم میگن امروز بیاین فردا بیاین هنوز آماده نشده پس فردا بیاین وای بر اونها در حدیثی امیر المومنین میفرماید در شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید لا تطلب سرعه شما دنبال این نباشید که کارتون رو زود انجام بدن دنبال کیفیت عملش باشین نمیپرسن بعد شما مثلا این جارو برقی رو این یخچال چند ساعته تعمیرش کردین مردم میپرسن آیا خوب تعمیر شده جید هست دنبال اون بگردید سخنرانی روز پنجم ماه رمضان استاد بندانی

در غُرَرُ الحِکَم و دُرَرُ الکَلم این روایت آمده حضرت امیرالمومنین می فرمایند دو چیز انسان بعد از دست دادنش متوجه میشه و قدرش رو میدونه یکی جوانی یکی هم صحت و سلامتی وقتی که به دوران پیری میرسه میبینه از روزه گرفتن افتاد از مشاعه افتاد از اعمال خیر افتاد قدر جو,نی رو انوقت میدونه که خب زمانش گذشته یکی هم سلامت و صحت وقتی انسان مبتلا به مریضی میشه قدر میدونه پس این دوتا رو قبل اینکه از دست بدین قدر بدانیم سخنرانی روز چهارم ماه رمضان استاد بندانی

من باشم یا نباشم مجنون واست زیاده من اسمت رو میذارم آقای فوق العاده من باشم یا نباشم دور سفرت شلوغه کل عشقای عالم غیر عشقت دروغه من با عشقت نجات پیدا کردم عشق و توی کربلات پیدا کردم وقتی با تو ارتباط پیدا کردم نجات پیدا کردم تو علت تموم اشکای ما شدی زیبایی تموم دنیای ما شدی از اینکه نوکرت هستم سجده میکنم ممنون که اومدی و آقای ما شدی من باشم یا نباشم این پرچم روی عرشه اسم تو مثل خورشید تو عالم میدرخشه من باشم یا نباشم راه این خونه بازه با چادر مشکی واست زینب خیمه میسازه من تو روضت رفیق پیدا کردم حال گریه با عقیق پیدا کردم عشقو توی این طریق پیدا کردم رفیق پیدا کردم ما خونوادتاً وهب خونوادتیم قربان خانواده ی تو خانواده ها از من به جای کلب حرم استفاده کن شاید از این حرم ببرم من باشم یا نباشم حسین ستوده

اللَّهُمَّ رَبَّ شَهْرِ رَمَضَانَ الَّذِی أَنْزَلْتَ فِیهِ الْقُرآنَ وَ افْتَرَضْتَ عَلَى عِبَادِکَ فِیهِ الصِّیَامَ‏ بار خدایا اى پروردگار ماه رمضان که فرو فرستادى در آن قرآن را و بر بندگانت در آن روزه را واجب فرمودى ارْزُقْنِی حَجَّ بَیْتِکَ الْحَرَامِ فِی هَذَا الْعَامِ وَ فِی کُلِّ عَامٍ‏ مرا حج خانه محترمت در این سال و در هر سال روزى فرما وَ اغْفِرْ لِیَ الذُّنُوبَ الْعِظَامَ فَإِنَّهُ لاَ یَغْفِرُهَا غَیْرُکَ یَا ذَا الْجَلاَلِ وَ الْإِکْرَامِ‏ و گناهان بزرگم را به من ببخش زیرا که‏ آنها را جز تو کس نیامرزد اى خداى صاحب جلالت و بزرگوارى. اللهم رب شهر رمضان جواد مقدم

در روایتی از پیغمبر خدا وارد شده إنّما سُمِّيَ الرَّمَضانُ رمضان رو به این علت رمضان نامیدند که خداوند در این ماه گناهان رو ذوب میکنه و به استغفار به توبه به اینکه اون حالت خاص براش بوجود میاد کما اینکه در ماه رمضان چربی بدن هم با روزه گرفتن سوخته میشه و از بین میره روایت در میزان الحکمه است سخنرانی روز سوم ماه رمضان استاد بندانی

مرحوم محدث قمی در کتاب هَدیّةُ الزّائرین وَ بَهْجَةُ النّاظرین می فرماید وقت افطار و سحر سوره إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ خوندن این وارد شده و در وقت افطاری استحباب داره که انسان به خرما و آب افطار کنه یا به رطب و آب کما اینکه پیغمبر خدا (ص) این طور افطار میکرده یا اینکه اگر چیزی نبود آب نیم گرمی که در روایت میگن فاتر جوشیده اما گذاشتن یکمی سرد شده ولرم شده افطار کنه مخصوصا وارد شده در وقت افطار انسان تصدق کنه به روزه داران ولو به خرما یا به شربتی از آب در صفحه 498 هدیه الزائرین سخنرانی روز دوم ماه رمضان استاد بندانی