1402

چند وقت پیش کاشون بودم یه جوونه مثلاً سی و چهار پنج ساله گفت سید من دیگه با این امام حسین شما کاری ندارم گفتم چرا خیلی خرج امام حسین می‌کردم گفتم خب بابام کرونا گرفت من خیلی بابامو دوست داشتم هرچی به امام حسین گفتم آقا من نوکرتم من هر سال خرج می‌کنم برات بابام نذار بره بابام بره من اذیت میشم من خیلی بابامو دوست دارم امام حسین سید حرف منو گوش نداد بابامو گرفت امام حسینی که برای من کاری نمیکنه من برای چی کار کنم گفتم جوان میشه یه حرف بزنم این امام حسینی که من و تو براش سینه میزنیم پنج سالش بود شش سالش بود مادر شو بین در و دیوار کشتن تو دنبال کدام امام حسینی باباش شصت سالت مرده ناراحتی اصلا تو میدونی زندگی یعنی چی حکمت یعنی چی خدای مهربان‌تر از ما به خودمون یعنی چی شش سالش بود مادرشو کشتن این مادری که الان فاطمیه دور هم جمع شدیم پنج سالش بود مادرش رفت هیجده سالش بود باباش رفت تو هیجده سالگی خودشو کشتن رفت کی می‌فهمد یه مادر هیجده ساله که بچه دو سه ساله رو باید بگذاره بره برا چی گذاشته کجامیری کی میفهمه خدا وقتی با رسولش اینجوری کرده با امیرالمومنین اینجوری کرده با حضرت زهرا با امام حسن با امام حسین با زینب کبری خدا رو نمیشناسیم بابا خود آقا رو نگاه کن باباشو کشتن مادرشو کشتن بچه‌هاشو کشتن برادرهاشو کشتن جگر گوشه هاشو کشتن آخر خودشم تیکه تیکه کردن دنبال کدوم دینی کدوم خدا جوونی که از امام حسین دل برید استاد دارستانی

اگه برای همین حدیث شنیدن از چین تا اینجا پیاده آمده باشید می ارزه شخصی آمد محضر امام صادق صلوات الله آقا جان بله شیعیان و محبین شما جهنمم میرن فرمود نه شیعیان و محبین ما قیامت رسوا نمی‌شن به هیچ وجه روز قیامت شیعه علی مرتضی و محب علی مرتضی برای یک لحظه هم جهنم نمیره چرا نمیره چرا نمیره چون دشمن شاد میشیم دشمن علی مرتضی میگه ما که فحش دادیم و ناسزا گفتیم و لعن علی مرتضی کردیم رفتیم جهنم تو هم که یه عمری یا علی گفتی داری میای جهنم پس چه فرقی کرد؟ تا اینو امام صادق فرمود طرف تعجب کرد آقا چطور شیعیان شما جهنم نمیرن در حالی که بعضی از شیعیان شما اون موقع زنا می‌کند غارت بیت المال می‌کنند مال نامشروع جمع می‌کنند دروغ میگن کلاه سر مردم می‌ذارن جنس نامرغوب جای مرغوب قالب می‌کنند این همه شیعیان شما بدی می‌کنن اینا چی می‌شه آها آقا فرمود همه شیعیان ما تو دنیا به یکی از این بلاها گرفتار میشن خدا تو این دنیا شیعه علی مرتضی رو بابت غلط هایی که کرده گناهایی که کرده کفاره‌شو باید بده به چی به همسره بد به اولاد بد به فقر به نداری به مرض‌های لاعلاج به درد‌های بی درمان به همسایه بد پاک میشن طرف سمجه دمش گرم گفت آقا اگه این شیعه شما انقدر گناهکار بود که به این مرضها به این دردها پاک نشد آقا فرمود لحظه مرگ به ملک الموت میگیم جوری جونشو بگیره که کفاره تمام گناه هاش باشه آقا جان عزرائیل زورشو زد بازم این شیعه شما انقدر گناه کرده بازم عزرائیل نتونست تمام کفاره گناهاشو ازش بگیره آقا فرمود تو برزخ انقدر می‌زننش که پاک میشه ما این همه احادیث داریم در اصول کافی که رسول خدا میگه من از برزخ شیعیان و محبین علی مرتضی پس یا تو دنیا پاکمون میکنن به بلا یا لحظه جون دادن یا تو برزخ اگه تو برزخم پاک نشد چی آقا فرمود تا اینو گفتم آقا دو زانو نشست چهره سرخ شد فرمود اون وقت به کوری چشم دشمنان جدم امیرالمومنین دستشو می‌گیریم قیامت با خودمون می‌بریمش بهشت شیعه علی جهنم نمی‌رود استاد دارستانی

میگفت یه عمو داشتم تهران کارش خلاف بود خونه خرید ماشین خرید چهار تا ملک خرید همه می‌گفتن چرا داره پول به ظلم جمع می‌کنه پس خدا کجاست گفت سید هشت سال آخر عمرش نون نداشت بخوره ماشین رفت خونه رفت یه باغی بابای من داشت تو اونور کرج اینو ما بردیم تو باغ که یه جایی داشته باشه تو جوب نمونه توی هشت سال هی می‌گفتم عمو جان یادته ظلم می‌کردی مردم می‌گفتن که خدا کو... الان مردم کجان ببینن خدا از تو انتقام گرفته زنتو گرفت بچه‌هاتو گرفت ماشینو گرفت خونه را گرفت پول نون خوردن نداری خدا انتقام می‌گیره چون خدا حکیمه چون خدا دقیق کار میکنه هم علیمه هم حلیمه هم حکیمه همون هزار تا صفت که شما تو جوشن کبیر شبا قدر می‌خونه اوناصفات این خداست هم رفیقه هم شفیقه هم حبیبه هم طبیبه انتقام می‌گیره بعد حق دیگران را ضایع کنی حق دیگران رو پایمال کنیم چوپ میخوری خیلی چوپ ها از همینجاست ظلم به دیگران کنیم ظلم که میگم ظلم به همسرت ظلم به خانوم  ظلم به بچه ها ظلم به جامعه عاقبتِ ظالم استاد دارستانی

احکامی نبود، علی نبود اسلامی نبود بگردی تو کل الغدیر کسی شبیهش نامی نبود نام آور تر از علی مگه داریم، نه والله ما رو به غیر علی نمیاریم، نه والله لفظ امیرمؤمنین مختصِ، یه آقاست این اسمو روی کسی نمیزاریم، نه والله نام آوره علی، رکن لشکره علی تنها خلیفه بعد از پیغمبره علی باید به شیخ غاصب رذل سقیفه گفت پاشو حرامزاده از رو منبر علی عقبایی نبود، علی نبود دنیایی نبود قسم به هرچی زیباییه علی نبود زیبایی نبود آدم دوست داره فقط رو به ایوون، بشینه آدم میمیره بتونه علی رو، ببینه من اهل برائتم که برادر، نمیشم با هرکی که دشمن امیرالمؤمنینه ذکر قیام علی، ای امیر کلام علی جا داره رو به قبله بگم السلام علی کاش با وفا بشم، که بتونم بهت بگم من کلب آستان تو ام یا امام علی علی نبود اسلامی نبود وحید شکری

گاهی کنار تربت مخفی مادرت بر خاک آشنای خودت گریه می کنی یک شب زائر پنجره فولاد می شوی با حاجت و دعای خودت گریه می کنی شب های جمعه زائر شش گوشه می شوی با یاد کربلای خودت گریه می کنی مادرت مریضه ها... آقا ممنونم مارو محرم دونستی برای عزای مادرت دعوت کردی مگه میشه آدم مادرش براش یه اتفاقی بیفته یه لحظه ببخشن زمینی فکر کن برای مادر خودت برای خانواده خودمون برید تو کوچه خیابون یکی برخورد بد باهاش بکنه بیاد تو خونه به تو بگه مگه میشه بری تو کوچه داد بزنی بگی یکی به مادرم مثلاً توهین کرده صداشو بلند کرده تو صورت مادر مگه میشه... نه برای کی میگی برای اونی که رفیقته خیلی نزدیکته از بچیگت باهات بزرگ شده یه جایی که نشستی اولا که از خونه می‌زنی بیرون ها بعد زنگ می‌زنی اون رفیقتو پیدا می‌کنی میگه چیه میگی فقط خودتو برسون میای میگه چی شده چرا اینقدر به هم ریخته‌ای میگی نمی‌دونم کی تو کوچه مادرم رو کی بهش بی احترامی کرد میخواهی چی بگه... میخوام بگم یابن الحسن آقا... ممنونیم مارو رفیق خودت دونستی ممنونیم دور همدیگه جمع کردی تا برامون روضه بخونی مادرم خورد زمین و جگرم تیر کشید از غم بال‌وپرش، بال‌وپرم تیر کشید چند گامی به عقب آمد و افتاد و شکست تا سرش خورد به دیوار، سرم تیر کشید چشم او، رفت سیاهی و حرم را گم کرد در پی چشم ترش، چشم ترم تیر کشید دست بر شانه‌ام انداخت و دیدم مادر کمرش خم شده؛ من هم کمرم تیر کشید بعد هر ضربه که آن روز به مادر می‌خورد رشته‌های رگ قلب پدرم تیر کشید مادرم خورد زمین جگرم تیر کشید صابر خراسانی

السلام ای ماه قبیله به ضریحت دستم دخیله اسم زیبای تو اباالفضل شرفُ الشمس جبرئیله اَلا یا اَیُهَاالساقی بریز از جام مشتاقی جهان مابین دستانت همه فانی تویی باقی مقتدار قمره، مرد خدا قمره اَلمثنیِ علیِ مرتضی قمره باوقار قمره گره‌گشا قمره اون که حتی ارمنی میده شفا قمره تو که چشمات زیباترینه ای بلندبالای مدینه میره روی شونت رقیه تا همه دنیا رو ببینه جهان‌گیر و جهان‌داری عجب سقا و سرداری ببین کارم گره خورده علاج هر گرفتاری با نَسَب قمره، یلِ عرب قمره اون‌که دشمنا رو کشته با غضب قمره منتخب قمره تهِ ادب قمره اون‌که رونده لشکری رو به عقب قمره السلام ای ماه قبیله وحید شکری

گفته نبی که تا بشنود این دنیا یا روحی اللتی بین جنبی زهرا میگن اهل آسمونا کوثر به فاطمه جبرئیل شبانه روز میزد سر به فاطمه اوج ایمان و محبت و وقار است و حیا علت علاقه ی پیغمبر به فاطمه دختره پیغمبره گوهره پیغمبره بضعه منی یعنی دلبره پیغمبره آبروداره دم محشره پیغمبره اصلاً از اول بگو مادره پیغمبره مادرم یا زهرا گفته نبی که تا بشنود این دنیا وحید شکری

اَلا اِی‌چاه، یارم را گرفتند گُلم، باغم، بهارم را گرفتند میان کوچه‌ها با ضَربِ سیلی همه دار و ندارم را گرفتند الا ای چاه یارم را گرفتن حسن عطایی

داد‌ میزنه‌ به سر خواهرم می‌لزره‌ هی‌ تن‌ برادرم‌ بابامونو‌ میبرن و‌ دارن‌ میره‌ برا‌ زدن‌ مادرم چیه گناه‌ مادر من چه بی‌ پناهه مادر من‌ نزنش‌ انقدر که‌ میشی دچار‌ آه مادره‌ من‌ آه مادر مادر... تیر‌ میکشه‌ جگر‌ مادرم افتاده‌ در رو سر‌ مادرم‌ انقدر نزن‌ لگد‌ به‌ پهلوهاش‌ دیگه‌ شکست‌ کمر‌ مادرم‌ جلوی‌ دشمنا‌ یه تنه وایساده نیم نگاش به منه کی‌ دیده‌ کسی‌ یه زنو جلوی‌ شوهرش‌ بزنن آه مادر مادر... چیه گناه‌ مادر من حسن عطایی

ما را گدای حضرت زهرا نوشتند گدایان زهرا غلامان مولا اهل بهشتند اهل بهشتند جز او کسی حرف پیمبر را نفهمید جز او مدینه قدر حیدر را نفهمید میزند پیغمبر ما بوسه بر دستان زهرا فاطمه ام ابیها فاطمه ام ابیها زهرا فقط زهراست مثلش در بشر نیست جز او کسی پای علی اهل خطر نیست خرید عشق او را خریدی که غیر از سودِ دوسر نیست سودِ دوسر نیست عصاره ی وصیت زهرا همین است مولا فقط حیدر امیرالمومنین است گفت پیمبر کیست زهرا سرور زنهای دنیا فاطمه ام ابیها فاطمه ام ابیها وقتی گل ابناء آدم را سرشتند حسن عطایی

بهشتم اونجاست که جای پاته بهشتم خاک چادرته تویی که سفرت همیشه پهنه همه عالم روزی خورته پناه مادرونت محبت مدامه نگاه مهربون تو همونه که میخوامه دعای نیمه شبهات تجلی مرامه اراده ی خداست که سایه ی تو مستدامه اسم تو زیر لب میبرم از همه سختیا میگذرم مادرم مادرم مادرم بهشتم خاک چادرته حسن عطایی

متن رحمت به مادری که ارادت می‌آورد رحمت به مادری که ارادت می آورد امین شادکام سرتاسر محله‌مان غرق ماتم است حرف از حسین و زینب و ماه محرم است دیدم میان کوچه جوانی پر از شعور حی علی الْعزا به لبش بود، غرق شور می‌گفت: نذر خون خدا جان مادرم دم از حسین می‌‌زنم و اشک می‌‌خرم با روی خوش رساند به مجلس غریبه‌ای با هم زدند سر در هیئت کتیبه‌ای دیدم کسی عجیب پی کار دلبر است بی تاب و عاشقانه، گرفتار دلبر است هر کار سخت بود، خودش گفت می‌‌کند کفش هر آنکه آمده را جفت می‌‌کند رندی کنار در به همه چای تازه داد چایش به قلب سنگی من هم گدازه داد با ذکر یا حسین و وضو طبق عادتش قاطی چای، ریخت کمی خاک تربتش با گریه فاطمه به تماشا نشسته بود یک بچه، باز قلک خود را شکسته بود می‌گفت زیر لب: کم من را قبول کن از من دوباره سینه‌زدن را قبول کن رحمت به مادری که ارادت می‌آورد فرزند خویش را سوی هیئت می‌آورد از عشق و شور فاطمه جانش لبالب است با چادرش مدافع فرهنگ زینب است دیدم کنار دیگ نشسته است با ادب لات محله بود ولی گفت زیر لب: زهرا مرا به پای حسینش مرید کرد دیگ سیاه روضه، مرا رو سپید کرد آمد به سوی من پدری پیر و محترم می‌گفت: گوش کن به من و این نصیحتم اینجا هر آنچه خرج کنی سود می‌‌کنی خود را عزیز خانۀ معبود می‌‌کنی جانم فدای نوکر و دربان هیئتش جانم فدای پیرغلامان هیئتش هر کس به قدر معرفتش کار می‌‌کند با اشتیاق صحبت از یار می‌‌کند در اوج کار که پر از اخلاص می‌‌شدند گریان برای حضرت عباس می‌‌شدند مجلس شروع شد، همه با آه و زمزمه هر یک گرفته‌اند اجازه ز فاطمه خدام درگهش همه بی ادعا شدند با اینکه خسته‌اند، ولی یک صدا شدند دیدم دم از رفاقت دیرینه می‌‌زنند محکم‌تر از همه به سر و سینه می‌‌زنند چون شیر پاک خورده همه گریه می‌‌کنند مانند بچه مرده همه گریه می‌‌کنند گفتند: بی پناه به یک نیزه تکیه داد در بند یک سپاه به یک نیزه تکیه داد گفتند: عاقبت به لبش هم نخورد آب گفتند: مانده بود تنش زیر آفتاب گفتند: تشنه کام سرش را بریده‌اند گفتند: روی سینۀ آقا دویده‌اند گفتند: این غریب، میان وطن نبود جز یک حصیر پاره برایش کفن نبود رحمت به مادری که ارادت می آورد امین شادکام

عشق شما همیشه یه عشق رایج حضرت عشق مددی باب الحوائج حضرت قمر مافوق خلقت بشر تو میدون شیر با جگر هستم عمری مفتخر در خونتم ابوالفضل دیوونتم ابوالفضل دیوونتم ابوالفضل ای یله ام البنین تو رو حق امیرالمومنین بهترین بالانشین بیا دستای خالیمو ببین کربلا یک اربعین قرارمون توی اون سرزمین الدخیل ابوفاضل ای که شدی همه عزت قبیله ای تپشه دل حضرت عقیله حضرت ادب ای شیر حیدری نسب فرزند تک یله عرب خوشحالم دارم این لقب در خونتم ابوالفضل دیوونتم ابوالفضل ای یله با اقتدار شجاعت داره از تو اعتبار لشکری شد تارومار تا که شد به نگاه تو دچار حضرت پروردگار به وجود تو داره افتخار الدخیل ابوفاضل الدخیل ابوفاضل عشق شما همیشه یه عشق رایج مهدی رعنایی

آیت الله سید خوانساری بزرگ نه مال پانصد سال پیش سده اخیر رئیس حوزه استاد مرجع عالی قدر همه علما صحه می‌ذارن به فرمان و فتوا و دستور و اوامرش از خونه میومد بیرون بره سر کلاس درس یه دالونی بود تو مسیر راه یه بار بر مرد سن و سال دار به قول علما ژنده پوش از لحاظ ظاهری فقیر تا سید میومد بلند می‌شد دست ادب سلام آقا جان حال و احوالی می‌کرد با سید خوانساری سید می‌رفت دوباره وقتی برمیگشت میدونست کی سید میاد کی میره دوباره میومد جلوش سلام آقا یه حال و احوالی می کرد سید خوانساری هم گفت ما رو ببین مرید دارم شدی یه چند روزی رفت و اومد این هی جلو پای این سید پا می‌شد یه روز از روزا اومد برگرده گفت آقا یه عرضی دارم گفت بگو ما با هم رفیقیم گفت آره خداوکیلی می‌تونم چیزی ازت بخوام گفت هر وقت چیزی خواستی ما با هم رفیقیم سید رفت اینم خوشحال گفت قول داد فرداش اومد بره سر درس دید خبری از بار بره نیست این ور اون ور رو یه خرده  گشت رفت سر درس برگشت دوباره حیرونش شد نگرانش شد اومد خونه زن صداش کرد گفت یه نفر اومد یه کاغذی رو داد گفت اینو بده به رفیقم آیت الله خوانساری تا کاغذ گرفت باز کرد دید نوشته سلام منم رفیق اگه رسیدی امروز یه سری به من بزن آدرسش کجاست نوشته بود قبرستون قدیم اصفهان احتمالاً عبا و عمامه سریع خودشو رسوند اونجا جا زندگی نیست هی صدا می‌زد صدا می‌زد رسید یه جا یکی از این خرابه ها دیده مرده تو بستر افتاده تا رسید گفت بلند شو مگه من مردم تو اینجا بستر افتادی با حال نزارش قربون قدمت که اومدی می‌دونستم میای پاشو پاشو الان وقتی این حرفا نیست باید ببرمت دوا درمون گفت نه حاجی من امشب رفتنی‌ام آقام بهم گفت گفت غیب میگی رفتنی کجاست گفت آقام گفته امشب بارو میبندی آقات کیه گفت آقام مهدی فاطمه است... به وقت آرامی حیدرخمسه

علی جان آقایون رفقا بزرگان اینی که ما در مقام انس و الفت که شعره میگیم خانوم فرمود علی جان این شعره ها زبان حاله اصلا اینطور نبوده هیچگاه نشد امیرالمومنین رو بدون کنیه و لقب صدا کنه حدیث شریف کسا رو ببینید فقلت و علیک السلام یا اباالحسن و یا امیرالمومنین اینجور صدا میکرده یک بار امیرالمومنین رو با اسم صدا کرد اونم ناچار بود وقتی گیر افتاد بین در و دیوار یهو داد زد یا علی روضه جانسوز بین در و دیوار محمد سهرابی

رفتی و پژمردنمو ندیدی رفتی زمین خوردنمو ندیدی تو كوچه ها راه منو میبندن همه دارن به شوهرت میخندن یه فكری هم به حال بچه ها كن یه سر بیا زندگیمو نیگا كن اگه بیای با دلم بی غم میریم اصلا از این مدینه با هم بریم بازم بمونو دست به پهلو بگیر عیبى نداره از على رو بگیر كارم شده یه گوشه ای ببارم بچه هاتو سرِ خاكت بیارم دلِ من از همه كنار میگیره حالا علی دست به دیوار میگیره میشه بیای دوقطره زمزم بدی یه ظرف آب بیاری دستم بدی چه مادری از دخترم گرفتند خوابو از چشمای ترم گرفتند این چادر پاره منو میكشه خونِ رو گوشواره منو میكشه رفتی و پژمردنمو ندیدی مهدی رعنایی

فداکاری تو لیله المبیت تنها واسه حیدر خورده سند تو فضائل مرتضی علی هیچکس شریک نمیشه تا ابد این سخن مولا به شیعه‌هاست فرمود لا یقاس بنا احد علی یه دونه است با علی کی قابل قیاس میشه کی مثل حیدر انقدر شهره تو عام و خاص میشه علی یه دونه است شأنشو عقل بشر نمی‌فهمه چون فقط خدا علی شناس میشه اینو شهدا با خون یادمون دادن که باشیم غبار نعلین علی حتی جرج جرداق مسیحی میگه نمیاد دیگه دنیا مثل علی تو صحابه قد علی کسی شمشیر واسه دین خدا نزد هیچکس مثل حیدر جیگر نداشت رو در روشه با ابن عبدود نقل از امیرالمومنینه که لا یقاس بنا احد علی یه دونه است پس حسابش از همه سواست حیدر قبل تولد ناجیه تموم انبیاست حیدر محاله والله کسی بی علی خدا رو بشناسه جلوه صفات کبریا حیدر شانش فوق افهامه وقتی که محشر زیر و رو میشه با چشمای علی هرکس چه جهنم یا تو بهشت میره بستگی داره به امضای علی فداکاری تو لیله المبیت مهدی رعنایی

کرم رقیه صاحب خدام و حرم رقیه همیشه هر دم سایه داره روی سرم رقیه عنایتی شه دختری بهم بدن بشه کنیزش به نیتش من اسم دخترم رو میزارم رقیه نوه‌ی نابغه ی حضرت زهرا تویی زینت قافله ی زینب کبری تویی تربیت یافته ی دامن مولا  تویی رقیه آرامشم همه‌ی خواهشم منت تموم نوکراتونو میکشم اگه رخصت بدی به منه رو سیاه خودمو یه روز تو روضه های تو میکشم صفا رقیه اون که میده قلبمو و جلا رقیه دختر ارباب الگوی تمومه دخترا رقیه لعنت حق به اونی که گفته رقیه ای عزیتش کرد رحمت حق به دختر شاه کربلا رقیه ارتش تام حسین لشگر بابا تویی دیده بانه کربلا به دوش سقا تویی اونی که یزدیا رسوا تویی  توی گردانتم من مسلمانتم تو فقط لب ترکن گوش به فرمانتم کرم رقیه مهدی رعنایی

زخم دلم بهتر نمیشه این حیدر اون حیدر نمیشه زخم سرم هر چی که باشه زخم میخ در نمیشه زخم پهلوی زن پا به ماه نکنه هنوز نشد رو به راه روضه هاشو گفتم هر شب به چاه پشت در افتاده بود بی گناه کشتنش اما میگفتن که خودش مرد خودش حتما یه روز محکم به در خورد خودش خورده به جایی چشم و گونش خودش آتیش گرفت لابد تو خونش ای وای من ای وای من زهرا ... از بعد تو گفتم همیشه این خونه اون خونه نمیشه سی ساله شاید بعد دستاش محاسنم شونه نمیشه روضه میخوندی همش با حسین بگو من غریب ترم یا حسین زنده بودم پیش چشمای من زنمو زدن اما حسین زینبو اهل حرم دل نگرانند حسین تا هست زن ها در امانند حسین تا هست خیمه روبراهه غم ناموس بعد از قتلگاهه سید مظلوم حسین جانم ... زخم دلم بهتر نمیشه سید محمدرضا نوشه ور

جلوات حی تعالی ای ستون عرش معلی قدّیسه‌ی عالم والا یا زهرا تو دو عالم، تو سرور کل زنانی مادر مهربون صاحب الزمانی با نگاهت جهان رو پر از برکات کن سر ما رو نذر غبار قدمات کن شمشیر ذولفقار علی ای یار علی پای کار علی تنها شدی پناه علی همراه علی تکیه‌گاه علی امید لحظه‌های علی با وفای علی ای عصای علی تو لحظه‌های سخت علی بودی پای علی ای طلای علی یا زهرا تو نداری مثل و همانند همسایته عرش خداوند انبیا الهی خاک مقدم تو برکت داره چقدر عمر کم تو در خونت حضرت جبرییل خالق می‌کنه اقتدا به تو کل حواله خورشید رفته زیر حجاب هستی گوهر ناب نور روز حساب طوبی له و حُسن مأب روح و رکن ثواب هستی مادر آب ای مقتدا و رهبر ما سایه سر ما دُر و گوهر ما شاهد روز محشر ما بوده باور ما هستی مادر ما یا زهرا جلوات حی تعالی محمد فیروزی

امیرالمومنینی که جنگ احد پیغمبر پرستار مسیحی رو فرستاد گفت برو زخماشو ببند یه پارچه ای مثل فیتیله درست کرده بود لای زخم‌های امیرالمومنین گذاشته بود اومد بیرون پرستار مسیحی با آستینش اشکاشو پاک می‌کرد پیغمبر فرمود چه شد آقا این کیه در دفاع از شما به این وضع افتاده حضرت فرمود اینجوریه گفت کار من نیست هر زخمی رو باز می‌کنم توش دو تا زخم خورده مثل پروانه در جنگ احد دور پیغمبر می‌چرخید تک و تنها نود زخم کاری به بدنش شبی که غسلش دادن شب بیست ویک ماه رمضان میگه شمردم الفجراها نزدیک هزار جای زخم کوچک و بزرگ به بدنش بود در دفاع از پیغمبر دختر پیغمبرم  همه رو جبران کردا تو اگه برا بابای من این همه زخم خوردی در سن هیجده سالگی همه رو جبران کرد همه زخم‌ها رو جبران کرد سیدعلی صادقی

دخترا رو تو مدرسه هم کلاسی هاشون اذیت کنن میگه بابامو میارم مدرسه نداشته باشه میگه داداش بزرگم رو هیچ کدوم  نداشته باشه میگه یه عمو دارم هیچکی زورش به این عموم نمیرسه رو کرد به زجر گفت بی‌حیا من یه عمو دارم اگه عموم اینجا بود جرات نداشتی این کار رو باهام بکنی لااقل حرف که میزنم دیگه نزن تو دهنم اگه عموم اینجا بود مهدی رعنایی

نوای یا فاطمه، پُر کرده عالَمِینو می‌گیره آخر دستِ، مُحِبّای حسینو اللّهُمَّ صَلِّ عَلیٰ، فاطِمَةَ و ابیها و بَعلِها، و اُمّها و بَنیها قلبم زیر دِینت، گریه‌مه حُنینت چه قدم‌هایی داره حسنِ نور عینت مرهون تو هستم، تا به روز محشر ممنونم مَنو سپردی به دست حسینِت نوای یا فاطمه روح الله رحیمیان

جز غم کسی به خانه ما سر نمی زند اینجا که مرغ شوق دگر پر نمی زند در شهر خود غریبم و با درد آشنا در خانه‌ی غریب کسی در نمی زند من بضعه‌ی پیمبر و یک تن از این همه دَم از سفارشات پیمبر نمی زند جز من که بر دفاع علی سینه اش شکست حرفی کسی ز غربت حیدر نمی زند آتش زدند خانه ما را که هیچ کس آتش به آشیان کبوتر نمی زند در پشت در، شهادت من شد شروع و حال غیر از اجل به گِرد سرم پر نمی زند میزد مرا مغیره و یک تن به او نگفت زن را کسی مقابل شوهر نمی زند بیش از همه به حالت زینب دلم بسوخت مادر کسی برابر دختر نمی زند کردیم امتحان (موید) که هیچگاه جز آستان ما، در دیگر نمی زند دانلود روضه میزد مرا مغیره مهدی رعنایی

دنیای من و دنیای نوکرها الگویی، برا امروز مادرها ای جانم، به استاد پیغمبرها یا زهرا تا محشر، قیامِت بی‌بی پابرجا تا آخر، تو ایستادی پای مولا مثل تو، نخواهد آمد در دنیا وا اُمّاه وا اُمّاه... امُّ‌الحسَنِین، امُّ‌الزّینَبِین امُّ‌الشُّهداء، امُّ‌النُّجَبا مادر زمین، مادر زمان ای منتقم صاحبَ‌الزَّمان وا اُمّاه... مدیون توام در دنیا در عقبا مجنونم، همه خونواده‌ت لیلا جان من، فدات یا امِّ ابیها یا زهرا روزی‌مو، می‌گیرم از دستت وَالله تو رزقِ زمینو می‌دی ای‌وَالله بر دستِ توئه چشمان عینُ‌الله یا زهرا وا اُمّاه... مادر حسن، مادر حسین نور نیّرِین، ماه عالَمِین بی‌مثل و بدل، بودی از ازل ذکر نوکرات، مهدی اَلعَجَل وا اُمّاه... دنیای من و دنیای نوکرها روح الله رحیمیان