1402

مثه ابر بهارم میبینی بی‌قرارم اشک تو داره میگه موندنی نیستی کنارم ای دلارام منزل غمو بیرون کن از دل حتّی با خنده‌ی کوچیک تو پر در میارم ای عشق ازلی بمون داری میری ولی بمون عزیزه خاطرت برام به خاطر علی بمون درده ورم رو صورت تو گل کرده بی تو تنور خونه‌‌ی علی سرده باش تا روزای خوب دوباره برگرده بمون فرشته از این بعدشو خدا خوشی نوشته حال تو گریه داره من و چشمی که تاره بیشتر از هرکی حسن داره برا تو میباره دل زینب کبابه شب ‌و روزش عذابه هرچی میشماره کفن‌هارو یکی کم میاره پریشون حسین شده بی‌سامون حسین شده بقچه‌ی ‌کفنو که دید نوحه‌خون حسین شده گودال حسین جلو چشات میشه پامال ای وای مثه پرنده می‌زنه بال‌بال زهرا قرار ما میون اون جنجال ببین فرشته خدا برا حسینمون چیا نوشته نماهنگ بمون فرشته محمد فیروزی

روی این صورت زرد و زار، پاتو نذار بازی نکن با این رگا، شمر ببر تو رو خدا دختر نداری مگه زجر، نکش موی رقیه رو خاک دو عالم به سرم، دور شید از دور حرم زنده است هنوز برادرم رو به قبله اش کنید قبله گاهمه قبله گاهمه قبله گاهمه سری که میبرید سر پناهمه سر پناهمه سر پناهمه سر پناهمه تمومش کنید، بوی خون گرفته صحرا رو کم اذیت کنید، این عزیزِ دلِ زهرا رو رو به قبله اش کنید قبله گاهمه حسین ستوده

پر رنگ تر بود ز من اینجا خیال هم از من برون‌تر است در این گوشه خال هم دستی شکست و دست دگر بار آن کشید شرمنده‌ام ز نقص و خجل از کمال هم من پشت در نشد که نسوزم عزیز من هر چیز بود سوخت در آنجا مجال هم مویی که شد سپید به جوهر سیه نشد ساکن نشد غمم به اذان بلال هم پیراهن حسین مرا سخت خسته کرد… روضه جانسوز دستی شکست محمد سهرابی

بچه ها بیاید دیگه تمومه کار همه رویا های علی نقش بر آب شد سلام منو به پیغمبر برسون بگو بد غرور علی رو شکوندن انا لله و انا الیه راجعون خدا حافظ زهرا انالله و انا الیه راجعون روح الله رحیمیان

بعد از اون آتیش ، دود و خاکستر دست به پهلو راه میره مادر مینوشت انگار ، بی وفا مسمار روز مرگشو روی دیوار سخته به خدا نفس براش سخته درد پهلو داره چند وقته باز کنار علی خوشبخته درده دستو بالا ببره درده ضربه ی قُنفُذ نامرده آخ چیکار با مادرم کرده جوان مادر مادر مادر قد کمان مادر مادر مادر بعد از اون کوچه ، بعد از اون سیلی صورت حوریه شد نیلی سرو میبنده ، میخونه هر دم دیگه عمر خودمو کردم میزد بی هوا مادرمو میزد کاش یکی میگفت برا چی زد بشکنه دستی که سیلی زد برخورد به غرور حسنش برخورد پنجه توو صورت مادر خورد زد و از دیوار بدتر خورد جوان مادر مادر مادر قد کمان مادر مادر مادر بعد از این مادر ، بعد از این خونه خانواده ای نمی مونه مرتضی مهموم ، حسنش مسموم بعدش فَابکَ عَلَی المظلوم مظلوم مادرت باز میگه آخ پهلوم دست و پا بزن یه کم آروم چرا از آب شدی محروم عطشان به فدای لبت آقاجان به غبار کربلا غلتان اَیُّهَا الغَریب یا عریان حسین آقام آقام آقام بعد از اون آتیش دود و خاکستر جواد مقدم

بهار من شدی خزون این اول جوونی همسایه ها همه میگن بعیده که بمونی حالت وخیمه زهرا افتادی دیگه از پا میبینمت که بیقراری با حال زار و بیمار دست میگیری به دیوار زانوی راه رفتن نداری پُر از درده این جسم خستت نکش کار از دست شکستت مرو زهرا ، مرو زهرا از کینه ی من هی به تو شنیدم حرف بد زد تو پشتِ در بودی که بی هوا به در لگد زد واسه تو اشک میریزم منو ببخش عزیزم درو نشد بردارم از روت آتیش و دود و هیزم توو شعله ها شدی گم خیلی لگد زدن به پهلوت تنِ تو موند به زیر در وای چهل نفر به یک نفر وای مرو زهرا ، مرو زهرا نمیدونم روتو چرا همش میگیری از من حسن میریزه اشک ولی چیزی نمیگه اصلاً یه چی میده عذابش شبا همش توو خوابش میگه نزن ای پَست نامرد هی میگه پاشو مادر خونه بریم از این وَر چشات خون شد از دست نامرد پیش چشمش هی میشه تکرار که با صورت خوردی به دیوار مرو زهرا ، مرو زهرا بهار من شدی خزون این اول جوونی جواد مقدم

چیزی نشده خیالت راحت پاشو پسرم پاشو برگردیم نامردیا که یکی دوتا نیست ما که تا حالا تحمل کردیم ببین فقط خاکی شد یه ذره چادرم چیزی نشده اشکاتو پاک کن وگرنه غصه میخورم چیزی نشده از اهل خونه دیگه رو میگیرم از امشب چیزی نگی به بابا چیزی نگی به زینب هی نگو وای مادرم من خوب میشم پسرم وای مادرم مادرم مادرم چه غریبونه نگام میکردی چه غریبونه منو بوسیدی آره باورش میدونم سخته روضه هایی که تو کوچه دیدی پاشو بریم بی قراری بسه حسنم چیزی نشده ببین دارم صاف و ساده لبخند میزنم چیزی نشده دردت به جون مادر حالم خوبه عزیزم من غصه هامو باید توی دلم بریزم خوبم فقط, کمرم من خوب میشم پسرم وای مادرم مادرم مادرم نماهنگ چیزی نشده خیالت راحت حسن عطایی

تو جون منی تو خون منی رزق و روزی منو آب و نون منی نمیشه بگم چی میشه بگم توفقط مادر مهربون منی دستامومیگیری با مهرمادری خوشحالم میبالم به این سروری به به به به به این نوکری آغاز من پایان من روح من و ریحان من ای لولوء و مرجان من سلام الله علیک ای جان من ای جان من ای جان من می میرم برات قربون نگات توزدی امضارو گرفتم برات ایجان دلم می میرم برات توفقط صدام کن قربون صدات بهشت منی و من کردم سیرت محتاجم محتاجم به دعای خیرت من جزتو کی رو دارم غیرت ای سرورم تاج سرم قربون توبرم ای مادرم۰ هم دلبر هم دلبرم ان اعطیناک الکوثرم ای جان ای جان من نماهنگ مهر مادری جواد مقدم

آتیش زدن به در تا مادر بسوزه هم زهرا بسوزه هم حیدر بسوزه مادر مجتبی پاشو ببین چقدر مضطره مجتبی پاشو ببین گذشت دست حرومی از رو سر مجتبی گم میکنی چرا راه خونمونو مادر توی راهه دیدم رد خونو حقه توئه فدک به زخم کهنه ی تو میزنن نمک حقه توئه فدک ولی جلو حسن میزدنت کتک ای مادر حسین مظلومه حسینت از مهریه ی تو محرومه حسینت بین دو نهر آب تشنگی حسین میده تو رو عذاب بین دو نهر آب داغ علیِ تو موند رو دل رباب آتیش زدن به در تا مادر بسوزه حسین ستوده

با چشم بارونی و خیس این شور و شِین برا همه ست فقط برا من و تو نیس امام حسین برا همه ست همه عاشقشن ، همه نوکرشن همه سینه زن علی اکبرشن هممون دوس داریم جوونیمون توی هیئت توی روضه بگذره هممون دوس داریم که مادرش مارَم بخره یا اباعبدالله الحسین اگه دلت پُر از غم و اگه پُر از ارادته همش برای اینه که امام حسین به یادته همه مجنونشن ، همه مخلصشن همه روضه میان کربلایی بشن هممون دوس داریم که اربعین روبرو ایوون طلا باشیم هممون دوس داریم که وقت مرگ کربلا باشیم یا اباعبدالله الحسین اگه غمت شبیه من نامه ی پُر گناهته اصلا تو نااُمید نباش امام حسین پناهته همه کاسه به دست، همه سائلشن همه ملتمس ابوفاضلشن هممون دوس داریم از ادبِ اون علمدار بی بدیل بگیم هممون دوس داریم توو حرمش اَلدخیل بگیم یا ابوفاصل مدد با چشم بارونی و خیس جواد مقدم

خوشا آن دل که در عالم پریشان علی باشد در این دنیای دور افتاده مهمان علی باشد علی مولا ، علی مولا بهشتی غیر از این پیدا نخواهد کرد در عالم یتیمی که سرش بر روی دامان علی باشد علی مولا ، علی مولا وجود نخل از شهد رطب ها میشود لبریز اگر در گوش آنها صوت قرآن علی باشد علی مولا ، علی مولا پریشان کرده ام گیسو ، غزل میبارد از چشمم دلم را نذر کردم تا پریشان علی باشد برای رد شدن از جاده اش باید جنون هم داشت به مقصد میرسد هر کس که حیران علی باشد مقامش برتر از شاهان عالم میشود روزی کسی که خاک زیر پای سلمانِ علی باشد علی مولا ، علی مولا همیشه جبرئیل از آستان دوست میخواهد که از سربازهای تحت فرمان علی باشد به ادراک سحاب آسمانی میرسد بی شک کسی که لحظه ای در زیر باران علی باشد به یاد میثم تمار می افتم که عمری به دنیا پشت کرده تا که خواهان علی باشد خدا در آیه های روشنِ قرآن بشارت داد که جانِ پاک ختم المرسلین جانِ علی باشد تمام رازهای خلقت از روز ازل باید سرآغاز کتابی تحت عنوان علی باشد علیٌ حُبُّهُ جُنَّة ، قَسیمُ النارِ و الجَنَّة به این ترتیب باید حشر از آن علی باشد من از فُزتُ و رَبِّ الکعبه فهمیدم که بایستی کلید رستگاری هم به دستان علی باشد سلامتی و ظهور آقا امام زمان صلوات خوشا آن دل که در عالم پریشان علی باشد در این دنیای دور افتاده مهمان علی باشد علی مولا ، علی مولا بهشتی غیر از این پیدا نخواهد کرد در عالم یتیمی که سرش بر روی دامان علی باشد علی مولا ، علی مولا وجود نخل از شهد رطب ها میشود لبریز اگر در گوش آنها صوت قرآن علی باشد علی مولا ، علی مولا پریشان کرده ام گیسو ، غزل میبارد از چشمم دلم را نذر کردم تا پریشان علی باشد برای رد شدن از جاده اش باید جنون هم داشت به مقصد میرسد هر کس که حیران علی باشد مقامش برتر از شاهان عالم میشود روزی کسی که خاک زیر پای سلمانِ علی باشد علی مولا ، علی مولا همیشه جبرئیل از آستان دوست میخواهد که از سربازهای تحت فرمان علی باشد به ادراک سحاب آسمانی میرسد بی شک کسی که لحظه ای در زیر باران علی باشد به یاد میثم تمار می افتم که عمری به دنیا پشت کرده تا که خواهان علی باشد خدا در آیه های روشنِ قرآن بشارت داد که جانِ پاک ختم المرسلین جانِ علی باشد تمام رازهای خلقت از روز ازل باید سرآغاز کتابی تحت عنوان علی باشد علیٌ حُبُّهُ جُنَّة ، قَسیمُ النارِ و الجَنَّة به این ترتیب باید حشر از آن علی باشد من از فُزتُ و رَبِّ الکعبه فهمیدم که بایستی کلید رستگاری هم به دستان علی باشد خوشا آن دل که در عالم پریشان جواد مقدم

این زندگی میشه دو بخش اینو قبول دارن همه علیِ قبل از فاطمه علیِ بعد از فاطمه تو جای همه پشت در میگی مولا سلامٌ علیکم شنیدی تو هم که نمیدن جوابِ سلامم رو مردم میدونم که سخت میگذره با علی سخت شده دیدن تو تو زخم تنت بیشتره یا علی من میدونم تنِ تو ای نگار من خداحافظ بیقرار من خداحافظ دیگه یار من خداحافظ ای وای من ، زهرای من این زندگی رو چشم زدن شیشه ی خوشبختی شکست مدینه دست به سینه بود سینه و دست وقتی شکست ببین حال و روز یل خیبرو دیگه خونه نشینه خبر داری الآن به قنفذ میگن پهلوون مدینه دیدم توی مسجد مغیره نشسته چطور صدر مجلس اینم مزد پهلوی ناقص اینم مزد این دست بی حس آه ای یارالی خداحافظ زخمیِ علی خداحافظ میمیرم ولی خداحافظ ای وای من ، زهرای من این چهل نفر از خونمون یه روزی میشن سی هزار حسینو پیدا میکنن توو قتلگاه توو نیزه زار همش میری از حال ، که میشه لگدمال کنار من و تو همون ساعت سه ، همون شیب گودال قرار من و تو شدی رو به قبله ، میگن رو به خیمه میفتن به جونش تنِ نامرتب ، همش میگه زینب با قد کمونش ای حسینِ من خداحافظ عشق بی کفن خداحافظ پاره پاره تن خداحافظ شاه کربلا خداحافظ کشته از قفا خداحافظ زیر نیزه ها خداحافظ ای وای من ، زهرای من این زندگی میشه دو بخش جواد مقدم

اونی که غمش شعله به قلبم میزنه تا خونه منو از کوچه آورد یه تنه کسی که خبر داره چی اومد به سرم اونی که عصا شد واسه مادر حسنه اون کسی که کینه به دل داشت راهمونو توو کوچه سد کرد چادری که روی سرم بود جلو چِش همه لگد کرد با اینکه دلگیر از دیوار و مسمارم یک لحظه از حیدر دست برنمیدارم مولا علی جانم میچکه روو خاکا نمِ اشکای ترم منو بغلم کرد بین کوچه پسرم یه بی حیا سیلی زد و فریاد زد و وسط همین کوچه ها خون شد جگرم من نمیدونم به چه وضعی خودم رو تا خونه رسوندم دور از چِش علی یه گوشه خاکِ روو چادرو تکوندم از دشمن مولا همیشه بیزارم یک لحظه از حیدر دست برنمیدارم مولا علی جانم چیزی که بهم زد همه ی باورمو داغی که میسوزونه دل مضطرمو قصه ی جدایی و تن بی کفنه همونی که خون کرده چِش دخترمو برا حسینم که غریبه یه پیرُهن با گریه دوختم عزیز من کفن نداره چقدر از این خاطره سوختم این کشته ی مظلوم بی جون و بی حاله زخمی روی خاک و تشنه توو گوداله ای وای حسین من اونی که غمش شعله به قلبم میزنه جواد مقدم

زیر بارون دم ایوون ، دل مجنون دل شیدا دلم بیتاب دلم عاشق ، دلم محو همین رؤیا زمین تربت، هوا رحمت، روی گنبد علم بالا حرم زیبا، حرم غوغا، حرم عرش اعلاء حرم جمعِ بهشتی ها ، حرم دریا دریا روی پرچم دلِ شیدا ، حسین مولا مولا مدد ماهِ تمام عباس ، مدد روح مرام عباس مدد باب الحوائج یا ابوفاضل آقام عباس چه آقایی که به قول دیوونه ها امام عباس علی هیبت، علی صورت، علی غیرت عباس علی قامت، علی شوکت، علی صولت عباس جهانگیر و جهاندار و قَدَر قدرت عباس ابوفاضل ابوفاضل ، ابوفاضل عباس چقدر مَرده کرم داره ، کرم هرچی بگم داره ضریحش توو دلم محفوظ توی قلبم حرم داره قدِ مولا جنم داره ، جمل آقا علم داره حسن اعلاء، حسن اعلم، دقیقاً پیغمبر توی میدون حسن محشر ، حسن حیدر حیدر حسن آقا، حسن مولا، حسن عشق مادر حسن مولا حسن مولا مولا زیر بارون دم ایوون جواد مقدم

چادر خاکیت آبرومونو خریده مادر محبتت شبانه روز به ما رسیده مادر طعم غذای روضتو هرکی چشیده گفته شکر خدا که من رو شیعه آفریده مادر بی نگاه مادرانت خانم عمر نوکریِ من کوتاهه با تو پادشاه عالم میشم بیخیال هرچی شاهنشاهه ماه مهتاب ، مادر آب بهترین مادرِ عالم اُم الارباب مثل سلمان ، مثل بوذر مارو خانم بپذیر بین اصحاب فاطمه جان فاطمه جان مادر سیده ی زنان عالمینی عشق حیدر قال نبی فاطمه نورعینی عشق حیدر فراتر از درک منه وصف شما همین بس شفیعه ی گریه کن حسینی عشق حیدر اگه بالای سر من باشی لحظه ی جون دادنم شیرینه بیخیال مرگ و مُردن وقتی یه پسر مادرشو میبینه رکن ایمان ، ذات امکان معنی کوثر و قدر و روح قرآن تا قیامت مستدامه سایه ی لطف شما بر سر ایران فاطمه جان فاطمه جان مادر بذر محبت حسینو توو دلم تو کاشتی دست منو توو دستای گرم حسین گذاشتی تا که به بیراهه نرم من اول جوونی چشمتو از روو نوکرت یه لحظه برنداشتی همیشه به من میگفت مادربزرگ خدارو شکر که نَوَم هیئتیه بهم میگفت خدارو شاکر باش آخه نوکر حسین بودن قیمتیه من یه نوکر ، تویی سرور من غلامتم همیشه یابن الحیدر کن مقدر ، که بدم سر یه روزی به پای بچه های مادر چادر خاکیت آبرومونو خریده مادر جواد مقدم

بی تو زهرا نفس گیره این دنیا میسوزه سینم از غصه این روزا آتیشم زده این داغ که ازم روو میگیری میمیرم زنده میشم دست به پهلو میگیری آسمونِ خونم تاریک و تاره ابر چشمام داره با تو میباره این تویی که هنوزم توو شبام میدرخشی میشه فاطمه جانم حیدرت رو ببخشی میبینمت شبا چقدر توو بسترت درد میکشی تو هرچی درد داری از اون قنفذ نامرد میکشی میخواست که با ضربِ غلاف خون به دل حیدر کنه یه کاری کرد که غسلتو برای من سخت تر کنه زهرا ، علی رو حلال کن خاطرات خوبمون تموم شد حیف دیدی چه زود خوشیمون تموم شد حیف بشکنه دست اونکه زندگیمو پاشوند زندگیم پشتِ در بود زندگیمو سوزوند این خونه حقش آتیش نبود اصلاً عمامم رو دور گردنم بستن آبرومو بردن توو شهر مدینه همسرم رو سوزوندن با آتش کینه کیو بگم که این روزا با علی دشمن نباشه کی فکر میکرد توو مدینه جایی برا من نباشه بگذریم از حالِ علی تو از خودت بگو برام میشه یه بار بعدِ سه ماه نگات بیفته به نگام زهرا ، علی رو حلال کن گِریَم میگیره با لرزش دستات با این سختی چرا پا میشی از جات بسه این خونه داری ای گل خشک و زردم فاطمه میگذره این روزا باز دورت میگردم بعد سه ماه بوی نون گرفت خونه موهای حسینت رو زدی شونه دیدمت گریه کردی نیمه شب رو سر من زینبت گریه میکرد دیشب با یه پیرهن پیراهنی که من دیدم بوی جدایی رو میده تو میری و من میمونم با زینب رنج کشیده سخت تره از غصه ی تو براش غم کرب و بلاست اون لحظه ای که میبینه سر حسین روو نیزه هاست زهرا ، علی رو حلال کن بی تو زهرا نفس گیره این دنیا جواد مقدم

تکیه گاه آخرم مرو زهرا ای امید آخرم مرو زهرا غم نشسته بر دل من ای تمام حاصل من مرو از این خانه کن نظاره حال زارم بی تو من خوشی ندارم مرو از این خانه آتشی افتاده بر جانم فاطمه بی تو من حیرانم با این چشم گریان از درد بی درمان شِکوِه کجا ببرم ببرم با این حال خسته لب از غصه بسته خم شده این کمرم کمرم فاطمه جانم ، فاطمه جانم روی صورت تو دست دشمن خورد خاطرِ تورو یه بی حیا آزرد هی نفس زدی ولیکن دستِ تو جدا شد از من میان نامحرم تو بی زیر دست و پایی محسنِ تو شد فدایی میان نامحرم روی کبود و نیلی داری زخمی و مجروح از مسماری یارم خورده سیلی غصه خوردم خیلی شرمو ببین تو زِ چشم تَرَم دنیا تاره تاره حیدر شد بیچاره من چه کنم چه کنم چه کنم فاطمه جانم ، فاطمه جانم ای که قوتی به پای لرزانم میروی زِ رفتنت پریشانم از حسادت حسودان عمر تو رسیده پایان زِ غصه رنجوری ای خوشیِ روزگارم فاطمه بمان کنارم چه تلخه این دوری با اینکه غرقِ غم و دردی موی زینب را شانه کردی در این شام آخر با چشمانی مضطر داری به دل تو عزای حسین روضه خواندی امشب همراهِ با زینب گریه کنی به هوای حسین تکیه گاه آخرم مرو زهرا جواد مقدم

یه روز بی بی ام البنین با سراسیمه و دلهره تو صحن خونه اینور و اونور میره امیرالمومنین تشریف آوردن با ادب رفت جلوی مولا فرمود مولا عباسم از صبح رفته تا الان نیومده فرمود ام البنین بچه که نیست عباسم نوجوون شده از چشم زخم این مردم میترسم امروز بی نقاب رفته بیرون اباالفضلم ظهر شد نیومد عصر شد نیومد دمدمای غروب بود امیرالمومنین دید دیگه ام البنین تاب نمیاره فرمود خودم میرم دنبالش دیدن آروم آروم طرف بقیع داره میره اومد بقیع دید مولا اباالفضل وایسادن با ادب و غضب دانه های اشک عین مروارید داره میریزه هی بلند بلند میگه مادر کاش من بودم مادر روضه ولدی پسرم بیا جواد ذاکر

علی جان حسابش که دستت هست که چند روزه بچه هام لب به نون نزدند چه کنم زهرا جان دستمون خالیه این چادر منو به زن یهودی بده امانت دل شب زن زید میگه دیدم خونمو نور گرفته آمدم دیدم از این چادر نور به آسمان میرود شاید من متوهمم شوهرم آمد شاید ما متوهمیم قوم و خویش آمدند تا هشتاد نفر از قبیله آمدند گفتند این پیغمبره باباش مسلمون شدن دل شب زن یهودی نور چادر رو دید مسلمان شد تو کوفه زن خولی هم یه نوری دید ولی چادر فاطمه جاش امن بود اومد دید جای سر بریده نا امنه روضه چادر و سر بریده سعید حدادیان

مقتل دو تا معنی داره یکی اسم زمانه یکی اسم مکانه مقتل یعنی تاریخ قتل بگو چه جوری کشتن مالکیا میگن علی که وایسه زنشو بزنن ما قبول نداریم زدند فاطمه را چون مرید حیدر بود همیشه شاهد حیدر شهید حیدر بود زدند مادر ما را به قصد کشت غلاف تیغ ، لگد ، تازیانه ، مشت زدند زدند فاطمه را چون مرید حیدر بود سعید حدادیان

اول کسی که تو عالم فرقش شکافت واسه علی حضرت زهرا بود هیچ وقت از یه آقایی که زنش تو بیمارستانه نگو چشه که امام صادق میگه ضرباتی که به بازوش خورد ... روضه اولین فدایی علی سعید حدادیان

میگه مقداد وایساده جلوی اونایی که اومدن نبش قبر کنن داره روضه رو میخونه مقداد گفت آره کار تموم شد اما اینو بهت بگم ضرباتی که به کمر زهرا خورده بود زخم ها آخر هم بسته نشد خون بند نیومد روضه خون بند نیومد سعید حدادیان

قرآن در کلام زینب واجب الاحترام زینب نور حسینو تا قیامت کرده زنده قیام زینب حقا که امامه زینب عالم متحر از مقام زینب تا کوبید به منبر کوفه لرزیده احیا کرد به یک آن نخل خشکیده چادر بر کمر زد یا علی گفت و لشکر کرده وحشت حیدرو دیده ای... عقیلة السادات ، به پهنه‌ی شامات دشمنت ذلیل شده با خطبه خونی هات خیلی جگر داری ، تو خط نگه داری وای اگر بعد اباالفضل بیای و علم رو برداری عمه جان یا زینب عالم در مدار زینب چون کوه استواره زینب با خطبه‌اش داره یزید و به زانو درمیاره زینب سرتا پا وقاره زینب خطبه هاشه والله ذولفقار زینب معنا عفاف و سر مستوره دستای حرام از معجرش دوره والله کس ندیده صورت زینب اطراف عقیله هاله‌ی نوره ای... زن اما مردانه ، رقم زد افسانه سرجاش نشوند یزیدو قهرمانانه حضرت عِلّیه ، کنیزت آسیه واسه ختم قائله یه خطبه کافیه قرآن در کلام زینب رضا شیخی

طوبی رقیه تو سه‌سالگی شدی حِلما رقیه برو روی شونه‌ی سقّا رقیه دیده‌بانِ ارتشِ بابا رقیه خونِ علی تو، رگات می‌جوشه به عشقِ تو بابا حسین زره می‌پوشه اونی که شد منکرت قیامت باید بره با علی‌اکبر رو‌به‌رو شه تو عزیزی رقیه، راستی یه چیزی رقیه مادرم می‌کنه برا تو کنیزی رقیه بی‌نظیری رقیه، فیضِ کثیری رقیه تو یه پا زینبی تو اوجِ اسیری رقیه طوبی رقیه رضا شیخی

سر میریزه از دم سر میریزه شمشیر میزنه پیکر میریزه نعره میزنه تو میدون انگار صدها قلعه خیبر میریزه آخ قمری ابوفاضل از تموم پهلوونا سری ابوفاضل قمری ابوفاضل تو دقیقا مثل شیر نری ابوفاضل قمری ابوفاضل یه تنه حریف صد نفری ابوفاضل قمری ابوفاضل من بنازم تو چه با جیگری ابوفاضل شهزاده اباالفضل باوفاترین یل آزاده اباالفضل تو یه صفینو اداره کردی علی گفت نمیاد رو دستت فرمانده اباالفضل یا ابوفاضل ... آخ قمری ابوفاضل رضا شیخی