1403

تو حرم اباالفضل اومدم بیرون دیدم یه بچه حیرون عربا دورشو گرفتن دختر بچه رو هی میگن بابات کجاست این نمیفهمه ترسیده این ترسیده بود میلرزید گفت من تا رفتم این دید من ایرانیم زود دوید پشت من گفت من زبون اینا رو بلد نیستم گفت بابامو گم کردم با بابام اومدم حرم میگفت بردم امانات دستمو سفت گرفته بود گفت ولم نکنی پیش اینا من زبون اینا رو نمیفهمم امشب بگو خانم ما خیلی وقته گم شدیم سر من گرم گناه است سرم داد بزن ای عهده دار مردم بی دست و پا … بابامو گم کردم امین قدیم

من نمیدونم کی کجا عاشق تو شدم اسمتو من بلد بودم از روز تولدم آب و گل ما شد از لحظه خلقت اشکای روضه با مقداری از تربت توی بازار عاشقی عشق تو غیر عادیه یه اصل اعتقادیه من و جدایی از حسین یه ثانیه اش هم زیادیه خیر ببینن پدر و مادرا بزرگمون کردن تو روضه ها من نمیدونم کی کجا عاشق تو شدم علی اکبر حائری

زهرای سه‌ساله، عشقت بی‌مثاله هرکس خاکِ پاته، در اوج کماله خانوم خانوما رقیه نفسِ بابا رقیه به تو می‌گن اهل عالم اُمِّ‌ ابیها رقیه تو بالانشینی رو دوشِ اباالفضل برات بازه همیشه آغوشِ اباالفضل به زیر قدم‌هات بهشت برینه خنده‌هات دل‌خوشیِ یلِ اُمُُّ‌البنینه ذکر مستجابه، دریای ثوابه زیبای حسین و، دنیای ربابه عالیِ اعلیٰ رقیه دمِ مسیحا رقیه آرزومه روی قبرم بنویسن یا رقیه به‌غیر غمِ تو به دل جا نمیدم ضریح قشنگت و به دنیا نمیدم گرفتارتم من، به عشقت اسیرم بذار وقت مُردنم دامنت و بگیرم زهرای سه ساله عشقت بی‌مثاله حسن رضا قلی

می‌گرده عوالم زیرِ همین پرچم محوّل الحاله ماه مُحرّم کرب‌و‌بلا جَنَّةَ اللهِ فی اَرضِه عشقت توی دنیا بی‌حد و مرزه می‌رن آدما از این زمونه فقط اسم تو باقی می‌مونه روضه‌ت واللهِ خیر کثیره خوش‌بخته اون‌که واسه‌ت می‌میره ای دینم ابی‌عبدالله آئینم ابی‌عبدالله دنیا می‌شه فراموشم وقتی که توی روضه‌ات می‌شینم ابی‌عبدالله ای جانم ابی‌عبدالله می‌رسه روزی‌مون از سرزمین تو اوج شگفتیه اربعین تو جَعَلَ اللهُ شِفاءُ فی تُربَتِه اجابت دعا زیرِ قُبّته اوسع و اسرع کِشتیته آقا جذّاب نوای دشتیته آقا دردم حسینه، درمون حسینه نوای لبِ مجنون حسینه تقدیرم ابی‌عبدالله تکبیرم ابی‌عبدالله آخر با مدد سقّا بین سینه‌زنی واسه‌ت می‌میرم ابی‌عبدالله ای جانم ابی‌عبدالله می‌گرده عوالم زیر همین پرچم علی اکبر حائری

بهشت رویایی من فقط از مقام علی اصغر تا مقام علی اکبر قلادمو گره بزن فقط یا مقام علی اصغر خدایی می کنن این دو برادرگره گشایی می کنن دل دیونه مو را همش هوایی می کنن قلب شیدای منو کرب وبلایی می کنن نوشته های روی پرچم علی اصغره نور علی اکبره پر شور علی اکبره ذکرم از گهواره تا گور علی اکبره بهشت رویایی حسن رضا قلی

تنها زینب بین صحرا زینب تنها زینب بین اعدا زینب زنی از تیره سادات زنی بالا تر از آیات که بر دروازه ساعات میان عده ای الوات معذب شد خدا زینب دمه دروازه ساعات غم در جان او حل شد معطل شد تنها زینب بین صحرا زینب محسن عرب خالقی

ای پناه بی پناها آبروی رو سیاها یک نگاهت من رو بسه یک نگاه از اون نگاها کار عیسی کن منو احیا کن سر من گرم گناه منو دعوا کن واسه مجنونت کار لیلا کن من میخوام گریه کنم خب یه بغل وا کن لیلا کیه لیلا تویی قربونت شم بی سر و بی سامونت شم کاش کی یک شب کرب و بلا مهمونت شم ای پناه بی پناها علی اکبر حائری

باب امید باب نجات روح آدم نبض حیات اعتقاد سینه زنات چادر تو از مقدسات ای صلابت عشق بهترین علامت عشق شرح قصه‌ی کوتاه تو روایت عشق راز شور و جنون رمز بی‌نهایت عشق که دراومدی با عمع جان به قامت عشق نازنین رقیه به فرشته‌ها میگن رو زمین رقیه کربلا میرم به جات اربعین رقیه یا رقیه یا رقیه یا رقیه باب امید باب نجات حسین ستوده

من توی زندگیم به خیلیا دل بستم هرکی یجور شکست دل پریشونم رو دیگه زندگیه اگه یه روز من مردم میشه توی قبر خودت تکون بدی شونم رو دلم درد اومده آدم اینجا دلش خوشه پیش مرد اومده بهت رو میزنه آدم بی‌اختیار جلو تو زانو میزنه همین همه منتظرن من بخورم زمین اگه من نبودم جای من بگید زمین خورده میگه یا ام‌البنین همش حس می‌کنم اجل بهم نزدیکه می‌بینی گریه‌هام با قبلنا فرق کرده غصه هیچکس رو نخورده بودم اینقدر تو دریای غمت خدا منو غرق می‌کنه بده گریه‌مرد ولی حسین فرق می‌کنه دارم دق می‌کنم من یه روز قمرو برا تو عاشق می‌کنم حسین حسین حسین... من توی زندگی به خیلیا دل بستم حسین ستوده

برا ضریحت عروسک میخرم رقیه اسم تو رو میذارم رو دخترم رقیه حالا که دامنت سوخت میسوزونم پیرهنم اصلا اونی که باید بمیره واست منم از ناقه افتادم بابا سرم شکست انگشت لاغرم شکست باباحسین... برا ضریحت عروسک میخرم رقیه حسین ستوده

رفتین؟ انتهای بازار عروسک فروشی و روسری فروشی رو که رد میکنید یه ذره جلوتر صدای بچه ها به گوش میاد همیشه تو حیاط حرمش بچه ها دارن بازی میکنن اطفال در حیاط تو سر گرم بازی‌اند بازی نکرد هیچ کسی با تو آن زمان تنها تو را یزید به بازی گرفته بود با یک سر بریده و یک چوب خیزران سوریه رفتین مجید تال

مماتم صراطم سلام الله علی آب حیاتم فخر عرب علیه، ذاتِ رطب علیه کار خلقت دنیا در هر وجب علیِ چه مرگ شیرینی داره نوکرت آقا به عزت و شرف لا اله الا الله اگه بپرسن ازم مَن امام در قبرم بلند میشمو میگم علی ولی الله مماتم صراطم حسین ستوده

راه می‌ره روبه‌ روی رقیه مشغولِ گفت‌وگوی رقیه معمولاً کُل دنیا می‌گن همه حاجت‌ها رو به عموی رقیه باد باید موج بزنه به پرچم اباالفضل مُرده باید زنده بشه با یک دَمِ اباالفضل دردودلاتو بگو به ساقی العطاشا مَحرمه اباالفضل اقتدار اباالفضل، باوقار اباالفضل وارث علی و ذوالفقار اباالفضل در تمامِ اَدوار ماندگار اباالفضل الگوی وفا در روزگار اباالفضل یا اباالفضل دَخیلُک راه می‌ره روبه‌روی رقیه علی اکبر حائری

نکنه به زور برگشته اونقده صداش زدم که از دلِ تنور برگشته نکنه به زور برگشته تا که دید خرابه تاریکه می‌ترسم نور برگشته ما محترم بودیم بی احترامی شد رو خار رفتیم و ناچار رفتیم و بازار رفتیم و رسید از روی نیزه قرآنم ای مو پریشانم من نه بازار میام نه عروسک میخواهم عمه مهمون رسید من همون روسریو میخواهم که بابام خرید بی صدا بگم صورتم شکسته خوب نمیتونم بابا بگم از کجا بگم از شبی که نفسم نمیومد بالا بگم از کجا بگم راستی گم شد نکنه به زور برگشته حسین ستوده

سرتو گرفتم بغلم چشاتو باز نمی‌کنی این همه نازت می‌کنم تو منو ناز نمی‌کنی با لبِ خونی می‌خوای منو ببوسی نمیتونی با لبِ پاره می‌خوام ببوسمت زجر نمی‌زاره بابا بابا باز با این زخمات، می‌درخشیا اذیتم کرده زجرو نبخشیا بابا بابا من نتونستم، راه برم اما دستمو می‌کشید مثل وحشیا حسین حسین حسین حسین وااا می‌دونی که می‌دیدم بابا خواب سرت رو چند شبه رگات‌و کی بریده که این همه نامرتبه خاکی و دودی مگه توی تنورِ خولی بودی دلم می‌ریزه سرت با اشکِ من به هم می‌ریزه بابا بابا روی این خاک‌ها خونِ تو پخشه دخترت دیگه شمرو نمی‌بخشه سرتو گرفتم بغلم حسین ستوده

سلامی از حقیر به جانب امیر أنا عبدالفقیر رفیق زندگیم، دلیل بندگیم ای احسان‌القدیم الا ای نگارم تو باشی کنارم ملالی ندارم بجز غم دوری همین افتخارم که نوکر تبارم به چشم خمارم شراب انگوری دارالجنونه کرب و بلا هم عاشق‌کشونه کرب و بلا هم غیر قابل تحمله دنیا بدون کرب و بلا هم اباعبدالله یا اباعبدالله اساس بندگی غمت بالندگی تموم زندگی من روضه‌است آقا تویی عالیجناب، عزیز بوتراب محرم نون و آب من روضه‌است چشات آفتابه، سریع العجابه تو رو خدا به دلم نگاهی کن بزرگ بزرگان دلآرام زهرا منو اربعین تا مشایه راهی کن خاکت روضه‌خیزه یا حسین و شفای مریضه یا حسین صد مرده زنده می‌شود از ذکر دل‌انگیز یا حسین اباعبدالله یا اباعبدالله سلامی از حقیر به جانب امیر علی اکبر حائری

نبض من تودستای رقیه زندگیمه بابای رقیه هر چیزی که دارم توی دنیا قربون داداشای رقیه ماه رقیه دختر شاه رقیه کردی با عمه تو روز یزید رو سیاه رقیه قبلتی رقیه سیدتی رقیه دوست دارم صدات کنم من عمتی رقیه توی شام کردی عجب قیامتی تو نوه‌ی حیدری با صلابتی تو یا رقیه یا رقیه یا رقیه زندگیمه تو دست رقیه جبرئیله پابست رقیه خانوادگی عشقشش رو داریم بابامم شده مست رقیه جان رقیه جانان رقیه هستی تو دختر ناز حضرت سلطان رقیه مددی رقیه سرامدی رقیه توی خیمه تو گل سرسبدی رقیه زجر و خولی آخه نیستن عددی تاج و تخت یزیدو بهم زدی رقیه یا رقیه یا رقیه یا رقیه نبض من تو دستای رقیه حسین ستوده

روزیمو می‌گیرم از دست حسین دست حسن بیرون نمی‌رم از فکر حسین فکر حسن وسط این دهه‌ی سینه‌زنی واسه حسین جون تازه میده به سینه زنا ذکر حسن دلمو گره زدم از تو جدا نمی‌شه بخدا هیچکی امام مجتبی نمی‌شه قاسم و عبدالله ابن حسن یعنی که کربلا هم بی حسن کرب و بلا نمی‌شه روی سینه با خط نفیسم باید بنویسم امام حسن شده بانی چشمای خیسم همه چیمی رفیق صمیمی تو یار قدیمی امام حسین به این آقا می‌گه تو کریمی چه شباهت داره به جنگ علی جنگ حسن رنگ سبز شال بچه سیداست رنگ حسن همه عالم می‌زنن به سینه‌شون سنگ حسین ابی عبدالله به سینه می‌زنه سنگ حسن به سگ گرسنه هم نونش رو می‌رسونه اون که واسه دشمناش هم حتی مهربونه به خدا یقین دارم روزی که ما می‌میریم همه میرن و امام حسن فقط می‌مونه روزیمو می‌گیرم از دست حسین علی اکبر حائری

به ازل برمی‌گرده علاقه‌ام به حسین داره بیشتر می‌شه اشتیاقم به حسین پر از عکس شیش گوش و تمثال حرم اینجوری شد مزیّن اتاقم به حسین عشق‌های زود گذر بسه، عشق حسین مقدّسه یعنی به ما به اربعین یه کربلا نمی‌رسه؟ وفاداری تو، بزرگواری تو دیدم هر چی خوبیه یه جا داری تو آوردیم توو راه، مثل نور ماه وَصَلَّ الله علیکَ یا اباعبدالله تا ابد جریان داره رفاقت با حسین گریه تو روضه با ما شفاعت با حسین اگر تو راه روضه رفیقت رو دیدی تو بیارش تا هیات هدایت با حسین سلام رفیق بچّگی بهت میگم همیشگی اینهمه من صدات زدم می‌شه یه دفعه بگی سرآغازی تو، سرانجامی تو کی خوشبخت مثل من که آقامی تو شبیه تو شاه ندیدم والله وَصَلَّ الله علیکَ یا اباعبدالله به ازل برمی‌گرده علاقه‌ام به حسین علی اکبر حائری

می‌دانید که من کیستم پای دینِ خدا بایستم اگر یزید را ادب نکنم من دختر مرتضی علی نیستم راه حق اراده می‌خواهد یعنی با اراده می‌میرم بر نِی ایستاده خون خدا من هم ایستاده می‌میرم جلیله‌ام، بت بزرگ را خودم می‌شکنم خلیله‌ام، بعدِ علمدار، علمدارِ این قبیله‌ام من عقیله‌ام، من عقیله‌ام... شیرم دختر شیرم با گرگانِ شام درگیرم از حلقومِ پسرِ معاویه حق علی را پس می‌گیرم من که در کاخ عُبِیدالله دشمن را بی‌ آبرو کردم کاخ سبز اموی‌ها را با یک خطبه زیر و رو کردم فاضله‌ام، کمال در ولایت علی بوَد کامله‌ام، یک تنه سینه‌سپرِ تمامی قافله‌ام من عاقله‌ام من عقیله‌ام من عقیله‌ام... من کیستم محسن عرب خالقی

امام زمان تو زیارت ناحیه می فرمایند یه بار خضاب نشد محاسن ارباب چند بار کربلا محاسنش خضاب شد یه بار بالا سر علی اکبر خضاب شد ببار با خون گلوی شیرخواره خضاب شد سید حیدر هندی قصیده معروفش میگه یه بارم با خون قلب خودش خضاب کرد ساعتی که خون مثل ناودون از سینه میریخت این خون‌ها و این خضاب ها جایی همین چند روز قبل شسته شد تو دیر راهب نصرانی با گلاب سر ارباب ما رو شستشو داد خون‌ها رو پاک کرد خاک‌ها رو از رو صورت برداشت نمی‌دونم چه می‌شه تو این شهرشام دوباره یه بار دیگه محاسنش خضاب شد محاسن خضاب شده سید مهدی میرداماد

شیر دلاور علیه پاک و مطهّر علیه آقای آقای مِقداد و سلمان و قنبر علیه چقَده ماهه، حضرتِ حیدر شاه اسداللّهه، حضرتِ حیدر دلبرِ دل‌خواهه، حضرتِ حیدر همدَم و همراهه، حضرتِ حیدر گدا اومده سرِ خوان علی، ای جانم علی عالَمی بِره به قربانِ علی، ای جانم علی مستِ حیدرم به قرآنِ علی، ای جانم علی همه می‌دونن که سلطانه علی، ای جانم علی عشقِ مصوّر علیه، روح پیمبر علیه آقام و مولام و سلطان و جانان و حیدر علیه بهترین یاره، حضرتِ حیدر گردنم حق داره، حضرتِ حیدر دلبر و دل‌داره، حضرتِ حیدر حیدر کرّاره، حضرتِ حیدر باده می‌خورم از جامِ علی، آقامه علی واژه‌ی بدونِ ایهامه علی، آقامه علی مست و سرخوشم چه خوش‌نامه علی پدر تمومِ اَیتامه علی، آقامه علی شیر دلاور علیه علی اکبر حائری

برا توفیق این اشک و این ناله ازت ممنونم برا توفیق این رزق هر ساله ازت ممنونم برا این عشق و شور مادرزادی ازت ممنونم برا این ارث شیرین اجدادی ازت ممنونم باز پناهم دادی اشک و آهم دادی رو سیاه آمده بودم ولی راهم دادی دار و ندارمی صاحب اختیارمی میدونم بالاسرم وقت احتضارمی همینکه از عمق دل دوسِت دارم ازت ممنونم نصیبم کردی از داغت میبارم ازت ممنونم اجازه دادی باشم مشکی پوشِت ازت ممنونم گذاشتی برگردم باز به آغوشت ازت ممنونم مستجابم کردی انتخابم کردی گر چه بد بودم نوکر خطابم کردی دار و ندارمی صاحب اختیارمی میدونم بالاسرم وقت احتضارمی برا توفیق این اشک سید مهدی میرداماد

بوی بهشت می‌وزد از کربلای تو ای کشته ای که جان دو عالم فدای تو در حیرتم چه شد که نشد آسمان خراب وقتی شنید نالۀ واغربتای تو تو هرچه داشتی به خدا داده ای حسین فردا خداست جَلّ جَلالُه جزای تو اندر مِنا ذبیح یکی بود و زنده رفت ای صد ذبیح کشته شده در منای تو بوی بهشت می‌وزد از کربلای تو سید مهدی میرداماد

ته دلم خالی شده، آخه دلم خیلی پره خیلی وقته که این دنیا،دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که خواهر تو اسیر بشه ناموس آدم تو کوچه سر به زیر بشه آقای عالم تابوتش حصیر بشه دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که بخوان تو رو خار کنن دختر آدم و با لگد بیدار کنن خواهرتو راهی بازار کنن دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که رقیه‌تو اذیت کنن چندتا نامحرم خیمه رو غارت کنن جلو آدم به مادرش جسارت کنن دیگه به درد نمی‌خوره دنیایی که دور دخترت کل بکشن معجرشو از روی محمل می‌کشن زینب و دست بسته چهل منزل بکشن دیگه به درد نمی‌خوره نفسم می‌مونه تو گلوم، منو می‌کشن از سر موم منو می‌کشه می‌گه نگاه این داداش علیه این عموم بزنم میری سمت کدوم نمی‌گفتی مگه کو عموم؟ مثلا بزم چی می‌شه بسه گریه و زاری تموم بشکنه دستت که معجرو بر نداری مطمئنم تو یکی دختر نداری بزن تو صورتم هیچ جا نمی‌گم ولی فکر نکنی من دیگه بابا نمی‌گم صورتم با ورم چی می‌شه بابا کار حرم چی می‌شه نیزه ای که زدن به عمو بزنن به سرم چی می‌شه دیگه بال و پرم چی می‌شه با لگد کمرم چی می‌شه می‌گن زجر اگه گوشوارتو مثلا ببرم چی می‌شه ببین گونم که می‌ریزه ازش درد سنان زد، حرمله از خنده غش کرد ریان ابن شبیب، جد ما رو غریب گیر آوردن ریان ابن شبیب، آب و واسه حبیب دیر آوردن تو شیب گودال سرازیر شد حسین پیر شد ضربه‌ی خولی، نفس گیر شد حسین پیر شد ته گودال زمین گیر شد حسین پیر شد عذاب کردنت منع آب کردنت شبیه گندم ری آسیاب کردنت همه منتظرن، مادرش برسه کاش صدای برادر به خواهرش برسه دست قاتل اگه به سرش برسه آی خدا به داد موی دخترش برسه همونی که ازم، پدرم رو گرفت با یه مشت حرومی دور حرم رو گرفت داد زد سرم و معجرم رو گرفت اومدم فرار کنم موی سرم رو گرفت ته دلم خالی شده علی اکبر حائری