جمادی الأول

بی بی جان افتخار منی تو بهشت و بهار منی گفنته ام باز میگویم که تو دار و ندار منی تو همه رحمتی بی بی مظهر عصمتی بی بی همه خلقت گیاه تو اند تو گل خلقتی بی بی مادر مادر مادر مادر ای نور حضرت داور یا زهرا جان و جانان  پیغمبر یا زهرا ای همه هستی حیدر یا زهرا یازهرا یازهرا تو حبیبه یکتایی تو امیره گل هایی لایق دوزخ است آن که به تو مهری نمی ورزد به خدا بی تو این دنیا به یک ارزن نمی ارزد مادر مادر مادر زندگیمو فدات میکنم دای خاک پات میکنم خودمو تو بهشت میبینم وقتی مادر صدات میکنم بی بی دل بر شما بستم خاک پای شما هستم مادرانه نگاهم کن گر چه آلود و پستم بی بی جان افتخار منی تو بهشت و بهار منی گفنته ام باز میگویم که تو دار و ندار منی لایق دوزخ است آن که به تو مهری نمی ورزد به خدا بی تو این دنیا به یک ارزن نمی ارزد مادر مادر مادر افتخار منی احمد واعظی

مادر دلم گرفته، بگو راه چاره چیست؟ مفهوم سرخ بودن ابر بهاره چیست؟ کابوس هر شبِ حسنت می کشد مرا! این ماجرای گم شدن گوشواره چیست؟ لعنت به هرکه گفته تو شاهد بیاوری! آخر گناه این سندِ پاره پاره چیست؟ بعد از پدربزرگ، محل سوت و کور شد مادر دلیل قهر بلال از مناره چیست؟ جای رکوع و سجده چرا پلک می زنی!؟ حُکم وجوب نافله ی با اشاره چیست؟ زحمت نده به دستِ ورم کرده، جانِ من! راز حسین و پیرهن نیمه کاره چیست؟ هرشب خودم به گُل پسرت آب می دهم آسوده باش! علت آه دوباره چیست؟ از خورجین برای پدر حرف می زدی منظورت از شلوغی دارالعماره چیست؟ شاعر : وحید قاسمی مادر دلم گرفته، بگو راه چاره چیست؟ مفهوم سرخ بودن ابر بهاره چیست؟ کابوس هر شبِ حسنت می کشد مرا! این ماجرای گم شدن گوشواره چیست؟ لعنت به هرکه گفته تو شاهد بیاوری! مراسم دهه فاطمیه صابر خراسانی

دل من به غم اسیره دیگه از زندگی سیره بغضی تو گلوم نشسته که بابام داره میمیره دل من به غم اسیره دیگه از زندگی سیره بغضی تو گلوم نشسته که بابام داره میمیره گمونم باید دوباره چشمای من غم ببینه گمونم خاک یتیمی باز روی سرم میشینه مرو بابا مرو بابا مرو بابا تو سینش نفس نداره میل این قفس نداره انگاری که بعد مادر توی دنیا کس نداره تو بیهوشی یا توی خواب تو بیداری یا تو رویا میگه امشب بعد سی سال دیگه میرم پیش زهرا مرو بابا مرو بابا مرو بابا گفت این چشمها به راه تو بیدار مانده اند چشم انتظارت از دم افطار مانده اند برخیز و کوله بار محبت به دوش گیر سرهای بینوازش بسیار مانده است بابا آنقدر زخم فرق تو آقا عمیق هست زینب برای بستن آن زار مانده است آرامتر نفس بکش آرامتر بگو چندین نفس به لحظه دیدار مانده است. وای مادرم احمد واعظی

شیخ مفید میگه مادرم وارد کوچه شد نامرد جلو مادرمو گرفت دهانش پر از کف چشاش از حدقه بیرون اومده بده فدکو مادرم قباله فدکو برد زیر چادر چنان با لگد تو سینه مادرم زد که در جا محسن کشته شد شیخ مفید میگه زهرا رو رها نکرد نا مرد اومد بالا سرش همچین با کف کفش تو صورت زهرا زد گوشواره شکست نزن نامرد این دختر  پیغمبره این مادر حسنینه ای وای ای وای ای وای شرح واقعه استاد دارستانی

خدایا گنج با گنجینه ام سوخت میان شعله ها آیینه ام سوخت چنان مسمار در قلبم فرو رفت که محسن گفت مادر سینه ام سوخت *** غم طفلی فراموشم نرفته که بارغصه از دوشن نرفته گذشته سالها از کوچه اما صدای سیلی از گوشم نرفته دریا ست نبی و گوهرش فاطمه است یکتاست علی و همسرش فاطمه است با آنکه پناهه همه خلقست حسین او هم به پناه مادرش فاطمه است *** خدایا گنج با گنجینه ام سوخت میان شعله ها آیینه ام سوخت چنان مسمار در قلبم فرو رفت که محسن گفت مادر سینه ام سوخت *** غم طفلی فراموشم نرفته که بارغصه از دوشن نرفته گذشته سالها از کوچه اما صدای سیلی از گوشم نرفته میان شعله ها حسن خلج

فاطمه جان میان کوچه زن ها نشوند جلو زنا خوب نیست این حرفا رو مردا بزنن تو را پیش من کتک میزنن مادر داری خواهر داری زن داری خدا نیاره یه روز سر گذری جایی تو محله میان کوچه تو را پیش مرد کتک میزد یکی نگفت نزن فاطمه دوباره دو رو بر خانه دیدمش امروز هنوز قنفظ کافر به فکر آزار است فاطمه جان میان کوچه زن ها نشوند جلو زنا خوب نیست این حرفا رو مردا بزنن تو را پیش من کتک میزنن مادر داری خواهر داری زن داری خدا نیاره یه روز سر گذری جایی تو محله میان کوچه تو را پیش مرد کتک میزد یکی نگفت نزن فاطمه دوباره دو رو بر خانه دیدمش امروز هنوز قنفظ کافر به فکر آزار است میان کوچه حیدر خمسه

پدرم کرده دعا پیرغلامت بشوم یا جوانمرگ ، شهیدِ سر راهت بشوم مادرم خواسته از مادرتان بعد نماز تا نفس هست فقط خرج عزایت بشوم کیمیایی ست عجب روضه ی جانسوز حسین مددی صاحب عزا تعزیه دارت بشوم کوچه کوچه بزنم حب تو را جار و سپس از روی بام پریشان فراقت بشوم کاش میشد گِل تقدیرم عوض گردد تا ظهر عاشور سیاهیِ سپاهت بشوم رخصت خیمه ی خود را بده تا مثل زهیر متحول شده از فیض وصالت بشوم مثل حر توبه ی من را بپذیر و بخرم که رها از قفس و بند اسارت بشوم گوشه چشمی که شبیه وهب نصرانی من مسلمان شده ی طرز نگاهت بشوم وسط معرکه مجنون بشوم چون عابس پیرُهن پاره کنم مست ز جامت بشوم قاسم ابن الحسنی قد بکشم پای غمت زیر بار محنت خوش قد و قامت بشوم مثل شهزاده علی در صف میدان جهاد با لب تشنه اذان گوی نمازت بشوم یک سه شعبه ز کمان آید و چون طفل رباب عاقبت با گلوی پاره فدایت بشوم سر من باشد و دامان تو چون جون سیاه بین آغوش تو نائل به شهادت بشوم گوشه ای از حرمت خاک شوم مثل حبیب من هم همسایه ی نزدیک مزارت بشوم حضرت عشق به آمال دلم خرده مگیر من به قربان سر نیزه سوارت بشوم بشکند گردنم اما نرسد روزی که لکه ی ننگ شما باشم و بارت بشوم مادرم خواسته حیدر خمسه

گر نگاهی به ما کند زهرا دردها را دوا کند زهرا بر دل و جان ما صفا بخشد گر نگاهی به ما کند زهرا کم مخواه از عطای بسیارش کانچه خواهی عطا کند زهرا خانه ی وحی را ز رخسارش رشک غار حرا کند زهرا بضعه ی مصطفی بُوَد آری جلوه چون مصطفی کند زهرا نه عجب گر به شأن او گویند خاک را کیمیا کند زهرا این مقام کنیز او باشد تا دگر خود چه ها کند زهرا چهره پوشد ز مرد نابینا تا بدین حد حیا کند زهرا در طرفداری از خدا و رسول به علی اقتدا کند زهرا جان خود را و محسن خود را در ره دین فدا کند زهرا تا سه شب قوت خانه ی خود بر مساکین عطا کند زهرا روز محشر که از شفاعت خویش حشر دیگر به پا کند زهرا همچو مرغی که دانه بر چیند دوستان را جدا کند زهرا چه شود گر ز رحمت بسیار حاجت ما روا کند زهرا شاعر : استاد سید رضا موید گرنگاهی به ماکند حسین سیب سرخی

بازم با غصه دمسازم وقف عزای تو شده چشم ترم قلبم شده وابسته ات مادر ای هستی حیدر دست نوازش می کشی روی سرم قربان دست خسته ات محبتت گشته حاصل من بسته شد دل من پای پرچم تو یا زهرا و چادرت سرپناه من و سوز آه من و روضه ی غم تو یا زهرا ای سایه ی سر من هستی تو مادر من بر نوکرت عطا کن من سائلم به خدا یک مرتبه تو مرا فرزند خود صدا کن یا فاطمه مددی یا فاطمه یا زهرا ای یار آه از در و دیوار شد سینه ات آزرده و پهلو شکست ای جان ختم الانبیا مسمار آن صحنه ی خونبار دیدی که قلب محسنت در خون نشست گفتی که ای فضه بیا چه گویم از حمله ای که شد و ضربه ی لگد و آتش دل تو یا زهرا چه گویم از ماجرای در و شعله های در و روی چون گل تو یا زهرا خانه شده پر دود شد صورت تو کبود قلب تو زار و محزون یک لشگری به مصاف از ضربه های غلاف بال و پرت پر از خون یا فاطمه مددی یا فاطمه یا زهرا دست مولا شده بسته در دور دستان یل خیبر طناب دارد عجب صبری علی فردا از کینه ی اعدا افتد به دست دختر حیدر طناب شد کربلایی علی چه گویم از زینب و غم او بوسه زیر گلو ، آن نگاه حسین واویلا چه گویم از قحطی کفن و کهنه پیرهن و قتلگاه حسین واویلا غم گشته بی عدد و زینب به سر زند و در خاک و خون پر عشق زهرا و آه حزین شه غرق خون به زمین بر نیزه ها سر عشق مظلوم حسین یا حسین مظلوم حسین حسین جان آقا یا سیدی مولا قلب و دلم با غربت تو آشنا این خانه را در میزنم جانم ای روح و ریحانم سجاده ام با تربت تو آشنا تا کربلا پر میزنم به چشم من عکس گنبد تو شوق مرقد تو جان رسانده به اب ثارالله زده به سر باز هوای حرم ای خدای کرم هم مرا بطلب ثارالله هستم هلاک حرم بر خاک پاک حرم دارم بسی ارادت اشک مرا و تبم شوق و سلام لبم یعنی شب زیارت مظلوم حسین یا حسین مظلوم حسین حسین جان بازم باغصه دمسازم حسین سیب سرخی

پر زدی تو نشنیدی صدامو رفتی و ندیدی گریه هامو این نگاه ، نگاه آخره مرگ تو ، مرگ حیدره بعد تو می مونم تنها وا غربتا ، وا غربتا می شنوی صدامو زهرا وا غربتا ، وا غربتا شبیه ابر بارونی برا حسن پریشونی دوباره روضه می خونی دم رفتن خزونتو بهارش کن حسینتو نگاهش کن به زینبت سفارش کن یه پیراهن لحظه ای که تنها بمونه بارش سنگ بی امونه ساعت وداع خواهره این نگاه ، نگاه آخره می درن تو رو این گرگا واویلتا ، واویلتا پیرهن نداری حتی واویلتا ، واویلتا پر زدی حسین سیب سرخی

نشسته ام بنویسم که بال یعنی تو عروج کردن سمت کمال یعنی تو نشسته ام بنویسم تصورت، هیهات فراتر از جریان خیال یعنی تو محبت تو همان آیینه است و مهرت آب تو آب و آینه ای پس زلال یعنی تو ز برگ های تو بوی رسول می آید گل محمدی بی مثال یعنی تو مسیر رد شدنت را کسی نگاه نکرد جمال زیر نقاب جلال یعنی تو تو نور و نورٌ علی نور و خالق النوری تو از تصور خاکی نشین ما دوری تو آن دعای رسولی که مستجاب شدی برای خانه ی خورشید آفتاب شدی یگانه دختر احمد شدن مراد نبود برای ام ابیهایی انتخاب شدی تو مرتضی نشده این همه صدا کردی تو مصطفی نشده صاحب کتاب شدی علی به پای تو شد ذره ذره آب و سپس تو هم به پای علی ذره ذره آب شدی تو عادلانه ترین فیضی و دو تا نه سال نصیب روح نبی و ابوتراب شدی تو آفتاب رسولی و آسمان علی تو روح سینه ی پیغمبری و جان علی شب سیاه بگیرد تمام دنیا را اگر ز خلق بگیرند نام زهرا را هزار سال به جز آستانه ی کرمت نبرده ایم در خانه ای تمنا را ز روی عاطفه خوابت نمی برد شب ها اگر روا نکنی حاجت گداها را قرار نیست به نان مدینه لب بزنی ز سفره ات نگرفتند رزق بالا را برای آن که مقام تو را نشان بدهند نموده اند فراهم بساط فردا را دل رسول خدا را اسیر درد مکن مگیر از سخن خویش لفظ «بابا»را نشسته ام بنویسم حسن خلج

پاشو زهرا پاشو از جا خانومم دلم گرفته یه چیزی بگو که بی تو همه جا رو غم گرفته مردم از غصه رهام کن یه باره دیگه صدام کن اگه نه بیا و رحمی تو به جون بچه هام کن مادر مادر وای مادر غصه خوردم من که مردم وقتی تو زمین می خوردی بین لشگر پشت اون در چه جوری طاقت آوردی آرزوهام نور چشمام محسن و ازم گرفتن حسن و حسین و زینب هر سه تایی دم گرفتن مادر مادر وای مادر پاشو زهرا پاشو از جا خانومم دلم گرفته یه چیزی بگو که بی تو همه جا رو غم گرفته مردم از غصه رهام کن یه باره دیگه صدام کن اگه نه بیا و رحمی تو به جون بچه هام کن مادر مادر وای مادر غصه خوردم من که مردم وقتی تو زمین می خوردی بین لشگر پشت اون در چه جوری طاقت آوردی آرزوهام نور چشمام محسن و ازم گرفتن حسن و حسین و زینب هر سه تایی دم گرفتن مادر مادر وای مادر پاشو از جا حسن خلج

من از خاک پای تو سر بر ندارم مگر لحظه ای که دگر سر ندارم مگیر از سرم سایه ی چادرت را پناهی از این خیمه بهتر ندارم بگیر از سر لطف جان مرا هم ببخشا اگر جان دیگر ندارم بخوانم به فرزندیت که امیدی به غیر از دعاهای مادر ندارم با تو محشر به پا میکنیم در قیامت چنان که حراسی ز محشر ندارم به داغ تو خون گریه کردم هنوزم خبر از دل خون حیدر ندارم سرودم ز داغ تو چاره ای جز نوشتن ز دیوار و از در ندارم شنیدم که دست تو از کار افتاد اگر چه درست است باور ندارم سایه چادرت حسن خلج

ای محسنم تو اولین فدایی حیدر شدی شش ماهه که تو مونس تنهاییِ مادر شدی ای غنچه ی نشکفته ام پژمرده و پر پر شدی تنها سپر برای من مقابل لشگر شدی من افتادم... تو افتادی لگد خوردم...تو جون دادی میون در و دیوار چقدر تو دیدی آزار به پشتِ در شدی پرپر... بمیرم من برات مادر... من و این همه دشمن گرفتند تو رو از من ملعون ثانی حرمتِ آل پیمبر رو شکست با بغض و کینه از علی شد حمله ور در رو شکست دیدی من رو که پشت در افتاده بودم از نفس ناله زدم وای محسنم فضه به فریادم برس دیگه خسته از این دنیام تو رو کشتند جلو چشمام خونه م شد قتلگاهت مگه چی بود گناهت اولین فدایی حیدر حسین سیب سرخی

هر کس هر آن چه دیده اگر هر کجا تویی یعنی که ابتدا تویی و انتها تویی در تو خدا تجلی هر روزه می کند « آیینه تمام نمای خدا » تویی چیزی ندیده ام که تو در آن نبوده ای تا چشم کار می کند ای آشنا ! تویی نخل ولایت از تو نشسته چنین به بار سرچشمه فقاهت آل عبا تویی غیر از علی نبود کسی همطراز تو غیر از علی ندید کسی تا کجا تویی تو با علی و با تو علی روح واحدید نقش علی است در دل آیینه، یا تویی؟ شوق شریف رابطه های حریم وحی روح الامین روشن غار حرا تویی ایمان خلاصه در تو و مهر تو می شود مکه تویی، مدینه تویی، کربلا تویی زمزم ظهور زمزمه های زلال توست مروه تویی ، قداست قدسی ! صفاتویی بعد از تو هر زنی که به پاکی زبانزد است سوگند خورده است که خیرالنسا تویی شوق تلاوت تو شفا می دهد مرا ای کوثر کثیر ! حدیث کسا تویی آن منجی بزرگ که در هر سحر به او می گفت مادرم به تضرع بیا ! تویی آن راز سر به مهر که «حافظ» غریب وار می گفت صبح زود به باد صبا تویی‬ هر کجا تویی حسن خلج

قرارمون چی شد زهرا چرا علی تک و تنها تو پر زدی از دنیا بدون من بدون تو، تو این خونه عزا همیشه مهمونه ببین حسن دلش خونه ، بدون تو پر زدی تو نشنیدی صدامو رفتی و ندیدی تو گریه هامو این نگاه ، نگاه اخره مرگ تو ، مرگ حیدره بعد تو میمونم تنها ، واغربتا میشنوی صدامو زهرا ،واغربتا شبیه ابر بارونی ، برا حسن پریشونی دوباره روضه میخونی، دم رفتن خزونتو بهارش کن ، حسینتو نگاهش کن به زینبت سفارش کن یه پیراهن لحظه ای که تن،ها(تنها) بمونه بارش سنگ بی امونه لحظه وداع خواهره این نگاه ، نگاه اخره میدرند ، تورو این گرگا ،واویلتا پیروهن نداری حتی ،واویلتا قرارمون چی شدزهرا حسین سیب سرخی

اما فیکم مسلم روبروی چشمامون گریون حسن اما فیکم مسلم مادر زخمی رو شلاق نزن یه بی حیا اومدو هی با لگد در میزنه از لای چوبه های در مادرو خنجر میزنه اما فیکم مسلم جلو نامحرما افتاد زمین اما فیکم مسلم انقدر لگد به زهرا نزنید تو کوچه پیچیده صدا ضربه ی تازیانه ها جلوی چشمای شوهرش افتاده زیرو دستا و پا اما فیکم مسلم نفس مادر افلاک برید اما فیکم مسلم انقدر شال علی و کشید میون گریه ی علی مغیره میخنده بهش به سمت مسجد میبرن روی زمین میکشنش یه بی حیا اومد جواد حقیقت اما فیکم مسلم روبروی چشمامون گریون حسن اما فیکم مسلم مادر زخمی رو شلاق نزن یه بی حیا اومدو هی با لگد در میزنه از لای چوبه های در مادرو خنجر میزنه اما فیکم مسلم جلو نامحرما افتاد زمین اما فیکم مسلم انقدر لگد به زهرا نزنید تو کوچه پیچیده صدا ضربه ی تازیانه ها جلوی چشمای شوهرش افتاده زیرو دستا و پا اما فیکم مسلم نفس مادر افلاک برید اما فیکم مسلم انقدر شال علی و کشید میون گریه ی علی مغیره میخنده بهش به سمت مسجد میبرن روی زمین میکشنش یه بی حیا اومد جواد حقیقت

هرکه با زهراست احساس سخاوت می‌کند مور این وادی سلیمان را ضیافت می‌کند دست‌پخت‌فاطمه نان‌است‌و نانش جذبه‌است هر که شد یکبار سائل کم‌کم عادت می‌کند حضرت جبریل یک جلوه‌ست ذاتا وحی را فاطمه تا قلب پیغمبر هدایت می‌کند فرشیان نه عرشیان هم رو به او می‌ایستند در میان خانه‌اش وقتی عبادت می‌کند مرتضی بر فاطمه یا فاطمه بر مرتضی کیست که بر دیگری دارد امامت می‌کند هرچه مولا مدح خود را کرد مدح فاطمه‌ست آینه از شأن همتایش حکایت می‌کند روز محشر که بیاید کار دست فاطمه‌ست مرتضی می‌ایستد ، زهرا قیامت می‌کند رشته‌ای از چادرش‌هم دست‌ما باشد بس‌است رشته‌ای از چادرش آری شفاعت‌می‌کند روضه حضرت زهرا ابوالفضل بختیاری هرکه با زهراست احساس سخاوت می‌کند مور این وادی سلیمان را ضیافت می‌کند دست‌پخت‌فاطمه نان‌است‌و نانش جذبه‌است هر که شد یکبار سائل کم‌کم عادت می‌کند حضرت جبریل یک جلوه‌ست ذاتا وحی را فاطمه تا قلب پیغمبر هدایت می‌کند فرشیان نه عرشیان هم رو به او می‌ایستند در میان خانه‌اش وقتی عبادت می‌کند مرتضی بر فاطمه یا فاطمه بر مرتضی کیست که بر دیگری دارد امامت می‌کند هرچه مولا مدح خود را کرد مدح فاطمه‌ست آینه از شأن همتایش حکایت می‌کند روز محشر که بیاید کار دست فاطمه‌ست مرتضی می‌ایستد ، زهرا قیامت می‌کند رشته‌ای از چادرش‌هم دست‌ما باشد بس‌است رشته‌ای از چادرش آری شفاعت‌می‌کند روضه حضرت زهرا ابوالفضل بختیاری

آسمون تاریکه کوچمون باریکه میگیره دستامو بی حیا نزدیکه میگیره دستامو بی حیا نزدیکه من روضه خونه مادرم من پسر بزرگ ترم بین کوچه ها شکست غرور علی پرورم نمیزنن به خدا کبوترو نمیزنن گل یاس حیدرو نمیزنن جلو بچه مادرو نمیزنن… مگه دست بر میداشت مادرم افتاد چقدر بهم برخورد سر مادرم داد زد من گریه میکنم زیاد که دیگه به یادم نیاد مادرمو زد بی هوا خدا برا هیچ کس نخواد نمیزنن نفس پیمبرو نمیزنن یه شکسته پیکرو نمیزنن جلو بچه مادرو نمیزنن به خدا کبوترو نمیزنن گل یاس حیدرو آسمون تاریکه جواد حقیقت آسمون تاریکه کوچمون باریکه میگیره دستامو بی حیا نزدیکه میگیره دستامو بی حیا نزدیکه من روضه خونه مادرم من پسر بزرگ ترم بین کوچه ها شکست غرور علی پرورم نمیزنن به خدا کبوترو نمیزنن گل یاس حیدرو نمیزنن جلو بچه مادرو نمیزنن… مگه دست بر میداشت مادرم افتاد چقدر بهم برخورد سر مادرم داد زد من گریه میکنم زیاد که دیگه به یادم نیاد مادرمو زد بی هوا خدا برا هیچ کس نخواد نمیزنن نفس پیمبرو نمیزنن یه شکسته پیکرو نمیزنن جلو بچه مادرو نمیزنن به خدا کبوترو نمیزنن گل یاس حیدرو آسمون تاریکه جواد حقیقت

زیر باران دوشنبه بعد از ظهر اتفاقی مقابلم رخ داد وسط کوچه ناگهان دیدم زن همسایه بر زمین افتاد سیب‌ها روی خاک غلطیدند چادرش در میان گرد و غبار قبلا این صحنه را… نمی‌دانم در من انگار می‌شود تکرار آه سردی کشید، حس کردم کوچه آتش گرفت از این آه و سراسیمه گریه در گریه پسر کوچکش رسید از راه گفت: آرام باش! چیزی نیست به گمانم فقط کمی کمرم… دست من را بگیر، گریه نکن مرد گریه نمی‌کند پسرم چادرش را تکاند، با سختی یا علی گفت و از زمین پا شد پیش چشمان بی‌تفاوت ما ناله‌هایش فقط تماشا شد صبح فردا به مادرم گفتم گوش کن! این صدای روضه‌ی کیست طرف کوچه رفتم و دیدم در و دیوار خانه‌ای مشکی است **** با خودم فکر می‌کنم حالا کوچه ما چقدر تاریک است گریه، مادر، دوشنبه، در، کوچه راستی! فاطمیه نزدیک است… زهرا پشت در ابوالفضل بختیاری زیر باران دوشنبه بعد از ظهر اتفاقی مقابلم رخ داد وسط کوچه ناگهان دیدم زن همسایه بر زمین افتاد سیب‌ها روی خاک غلطیدند چادرش در میان گرد و غبار قبلا این صحنه را… نمی‌دانم در من انگار می‌شود تکرار آه سردی کشید، حس کردم کوچه آتش گرفت از این آه و سراسیمه گریه در گریه پسر کوچکش رسید از راه زهرا پشت در ابوالفضل بختیاری