گلچین مداحی شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) | ایام فاطمیه

یه جام دیدن مولا سر به دیوار گذاشته داره بلند بلند گریه میکنه اسما اومد جلو آقا جان چرا شما داری بلند گریه می‌کنی گفت آخه هرچی آب می‌ریزم خون سینه بن نمیاد بازوهام ورم داره هی می‌خوام راه برم این دنده نمی‌ذاره چند روزه که تب کردم هرچی که می‌کشم از داغیه مسماره ای جانم بی هوا زمین خوردم بی هوا زمین خوردم مهدی آینه

من یه حرفی میزیم سلمان در خونه رو زد گفت خانم جان یه چیزایی زنای همسایه برای شما میگن میگن زهرا مردنیه... خانوم فرمود:سلمان میخ در بیچاره م کرده در بیچاره‌ام کرده شبا خوابم نمی‌بره هی از این پهلو شبا خوابم نمیبره هی از این پهلو به اون پهلو میشم این نفس بالا نمیاد این تویی سرد وخسته مادر پهلو شکسته اشکمو در میاری با نماز نشسته مادر پهلو شکسته 

قربونت برم این همه راه اومدی به عشق امام رضا همه با گریه‌اش گریه می‌کردن از مادرای ما می‌گفت بی‌بی بهترید همه دسته دسته بهش سر می‌زدن اما کسی به مادر مدینه سر نمی‌زد انقدر سر نزدن که یه روز سلمان رفت گفت صورتم درد می‌کند سلمان یکی هیزم می‌آورد یکی آتیش می‌آورد آخ آخ آخ یکی از همه بیشتر گرمش کرد عقب رفت هرچی زور داشت تو زانوش جمع کرد چنان لگد به در زد چنان لگد به در زد سیدرضا تحویلدار

حاج اکبر ناظم تو همین تهران بچه‌ها روضه خون بود روضه خون تیر روضه خون یک تهران بود وقتی می‌خواستن ببرن هیئت بنز می‌آوردن می گفت من پیاده میام گفتن راه طولانیه می‌گفت بهتر بیشتر راه میام من برای هر قدمی که به هیئت می‌زنم برای هر قدمش و نفسش یه حج از امام حسین می گیرم هرچی هیئت دورتر من باید بیشتر راه بیام بیشتر حج می‌گیرم اینجوری بود یه روز سه تا روضه سخت خونده بود ظهر اومد بره خونه کوچه رو شهرداری کنده بود گفتن حاج اکبر میشه از کوچه بعدی بری گفت آره میگه پیچیدم تو کوچه بعدی دیدم چهار تا بچه قد و نیم قد ده  دوازه ساله چادر مادراشونو به هم گره زدن به این تیر چراغ برق بستن یه خیمه انقدی زدن از دور که منو دیدن مثل که دنیا رو بهشون دادن حاج اکبر ناظم تو کوچه ما اومدن این گوشه کت منو گرفتن گفتن حاج اکبر حاج اکبر میشه برای ما روضه بخونی منم یه لحظه تو خودم گفتم آخه این چهار تا بچه که زبون نمی‌فهمن چه روضه ای التماس التماس گفتم میرم تو خیمه‌شون یه دو خط می‌خونم  ول کنن ما رو بعدم میرم خونه اومدم برم تو خیمه دیدم صاف نمی‌تونم برم خیمه کوچیکیه خم شدم رفتم تو دیدم یه دونه از این حلب های هفده کیلویی رو بچه‌ها برگردوندن روش یه پارچه سیاه انداختن شده منبر نشستن روی این حلب روغن این چهار تا بچه‌ام جلو من نشستن تا گفتم السلام علیک یا اباعبدالله مثل اینکه این چهار تا بچه داغ مادر دیدن یه جوری این چهار تا زار می‌زدن و گریه می‌کردن از گریه اینا من گریه‌م گرفت یه روضه خوبی خوندیم خیلی کیف داد روضه  تموم شد پا شدم برم گفتن حاج اکبر ما صله که نداریم بدیم چایی دم کردیم بیاریم تو خودم گفتم که اینا بچه‌ان معلوم نیست دستشون پاک باشه به آب خورده به قند خورده دستشون نجس باشه گفتم نه نه نمی‌خورم با این نگاه که  دسته این بچه‌ها پاک نباشه طهارت بلد نباشند چای نخوردم اومدم خونه  تا چشم اومد گرم شه دیدم در خونه رو میزنن کیه دیدم مادر سادات حضرت زهرا سلام الله حاج اکبر آقا بیایم تو بله مادر خاک به سرم بفرمایید بی بی اومد تو اتاق نشست با کنیزا من دم در فرمود حاج اکبر روضه امروزتو قبول کردیم تا بی‌بی گفت روضه امروز تو قبول کردیم تو عالم مکاشفه است دیگه گفتم بی بی جان من امروز سه جا رفتم روضه اصلاً بچه‌ها رو به ذهنم نیومد صبح رفتم بازار تهرون هفت هزار نفر اونجا رو میگی گفت نه گفتم خونه فلان بازاری تهرون فرمود نه خونه مرجع تقلید آیت الله عظمی فلانی فرمود نه گفتم مادر من همین سه جا بیشتر نرفتم  فرمود نه اون روضه‌ ای که برا بچه‌ها اومدی خوندی اونا چهار تا بودن پنجمیش من بودم اما حاج اکبر دلمو شکوندی گفتم خاک به سرم مادر روضه غلط خوندم فرمود نه چرا چایشونو نخوردی اون چایی رو من برای این بچه‌ها دم کرده بودم میشه امشبم یه کاری کنیم بچه‌ها ما که الان پا نداریم بریم امام رضا اما می‌تونیم امام رضا رو بیارید اینجا مجلس خواهرشو گرفتید دیگه کی به خواهر عزیزتر از برادر روضه خوان حاج اکبر ناظم استاد دارستانی

بسم الله الرحمن الرحیم یه روز تو کوچه‌ها یه مادری نشست غرور چند نفر سر گوشواره ای شکست یه سیلی بی حیا به مادرم زدش از کوچه تا به خونه مون نشسته اومدش من که یادم نمی رود آن روز وسط کوچه می زدند فریاد من یقین داشتم نمیافتد بی هوا زد که مادرم افتاد یه روز تو کوچه‌ ها حسین ستوده

خانم زهرا می‌فرمود با همون پهلوی شکسته و با همون سینه مجروح‌ و با همون بازوی شکسته علی جان یه چهارپا برام تهیه کن منو ببر در خونه این اصحابم این مهاجر و انصار من از اینا بپرسم مگه شما نبودید ندیدید پیغمبر بابام فرمود بعد از من علیه یکی یکی میرفتن در خانه اینا علی جان در بزن در می‌زد مولا دم در میومدن تو یادت نیست در غدیر خم من نبودم آقا ببخشید معذرت میخوام من خبر ندارم من یادم نمیاد بعضی خونه‌ها وقتی می‌رسیدند صاحب‌خونه وقتی صدای درب می‌شنید صدا میزد کیه در میزنه امیرالمومنین می‌فرمود فاطمه جون تو جوابشو بده اگه صدای منو بشنوه تا جلو درم نمیاد با همون پهلوی شکسته حسن خلج

تا که پشت پرده سقیفه روشن بشه باز شیعه غیرت امیرالمؤمنینی میخواد تا فدک هم به جهان حقایقش ثابت شه یه نفر شبیه علامه امینی میخواد به اشک اون چشم تار ، به اون حال دلخورش به مسمار غرق خون ، به خاک رو چادرش یا فاطرو به ، حق فاطمه یا عالی و به ، حرمت علی کی میرسه پس ، نوبت ظهور برپا بشه باز ، دولت علی این الطالب بدم الزهرا... دوتا شاهد میبرن تو محکمه مردم شهر حقشون و میگیرن وقتی شکایت میکنن ولی مولا صدو بیست هزار نفر شاهد داشت پس اینا چطور ازش غصب خلافت میکنن بحقی که خورده شد ، به اون بازوی کبود به خون روی غلاف ، به دستی که بسته بود از تو دل قبر اون دو غاصبو بیرون میکشه مهدی یه تنه عالم میبینن که قاتل تو پای یک درخت دارش میزنه این الطالب بدم الزهرا... تا که پشت پرده‌ی سقیفه روشن بشه باز حسن عطایی

به والله قسم خانوم زهرا پس از شهادت محسن بن علی یه بارم جلو علی نگفت آخ بچه م یه بارم نگفت دلم برا محسنم تنگه یه بارم هم نگفت کاش که میشد میبود بغلش میکردم شیرش میدادم مادره حتماً تو دلش این مسائل میگذشته اما جلو علی حرفی نزد این فاطمه یه جوری تربیت کرده تمام خاندان والله کربلا عروسشم همینجور بود یه بارم نگفت وای علی اصغرم یه بارم نگفت حسین کاش بچه‌ م بود اصغرم رفت فدای سرم اصغرم رفت فدای سرم جلو علی حرفی نزد حسن خلج

تعجب تعجب تعجب اینجاست به ما میگن شما چرا انقدر عزا  دارید به اونایی که کشتن بگید چرا کشتن مگه گذاشتن این خانواده نفس راحتی بکشن فاطمه رو کشتن بلافاصله بعد چند سال نقشه قتل علی رو کشیدن هنوز داغ علی تازه بود حسن رو کشتن هنوز امام حسن فراموش نشده کربلا رو راه انداختن روز خوش مگه گذاشتن که ما خوشی کنیم یقه اونایی که کشتن رو بگیرید که چرا شما کشتید که ما مجبور باشیم همش  عزاداری کنیم چرا انقدر عزا دارید حسن خلج

ای نور قلب عاشقم شمع این خانه تویی زهرا زهرا مرو مرو مرو لطف کاشانه تویی ای مرغ پر شکسته ی افتاده کنج قفس از فرط غصه فاطمه در سینه مانده نفس ممنونم اگر نروی می‌میرم اگر بروی زهرا مرو مرو ممنونم اگر نروی زهرا ممنونم اگر نروی حسن خلج

از همتون عذرخواهی می‌کنم از سادات بیشتر عذرخواهی میکنم از امام زمان دیدن حریف فاطمه نمیشن صدا زد قنفذ مغیره خالد یکی یکی ملعونا رو صدا زد چرا دست فاطمه رو کوتاه نمیکنید به خدا فقط یه ضربه غلاف قنفذ نبود هم قنفذ میزد هم مغیره میزد امام صادق می‌فرماید خالد بن ولید لعنت الله علیه از پشت سر چنان با غلاف شمشیر به کتف مادرم زهرا دل من بیشتر بابا برای شوهرم سوزد که زیر دست و پا می‌دید تنها یاور خود را تنها یاور حسن خلج 

دل‌خوشی که به دل ما نمیاد دستی که بشکنه بالا نمیاد میخ در داغ شده بود خوب می‌دونم محسنم دیگه به دنیا نمیاد تموم دنیام سوخت، مادرِ بچه‌هام سوخت مرحم آرزوهام، درست جلو چشام سوخت صدا می‌زد سوختم، جون تو بد سوختم وقتی لگد به در زد، زیر لگد سوختم الهی، الهی، بشکنه پای قاتل دویدن، تو خونم، یه لشکر از اراذل در وسطِ کوچه تو را می‌زدن ای کاش جای تو مرا می زدن دلخوشی که به دل ما نمیاد پیام کیانی

یه وقت پیغوم دادن دندون رسول الله پیشونی مبارک شکسته تنگه رو خالی کردن برای غنیمت لشکر حمله کرد اون دوتا ملعون مثل بز کوهی رو کوه فرار می‌کردن جون پیغمبر براشون مهم نبود نوشتن تنها کسی که موند پای رسول الله نود تا زخم خورد امیرالمومنین جون پیغمبر و نجات داد یه وقت دیدن خانوم داره می‌ دوئه گفت بابام کجاست همه با دست نشون دادن بابات اونجاست خانم دختره چادرش را پهن کرد گفت بخواب روی پای دخترت کی پیشونی تو اینطوری کرده چرا دندونت شکسته بابا حرفام آشناست آره این اولین دختری بود سر بابا رو گرفت بغل دست انداخت لای موهای رسول الله گفت دخترت برات بمیره کی لبتو اینطوری کرده کی دندون بابامو شکونده یا زهرا اگه علی نبود آقاتونو کشته بودن رسول الله رو کشته بودن یه نگاهی کرد گفت علی جان اگه عمری باشه جبران می‌کن روم نمیشه شما رو نگاه کنم چه جبرانی کرد راحله بود یه نفر نگفت که زهرای علی حامله بود کشتن فاطمه ختم کل این قائله بود محکم می‌زدن یکی دوتا نبودن چهل نفر با هم می‌زدن دخترت برات بمیره علی پور کاوه

آه سادات ببخشید که او خورد زمین در همین فاصله‌ام کنده شده است لولا در آن چنان با لگدی باز شد آن در که همه فکر کردند که دیوار یکی شد رد شدن آن همه نامرد از آن در با پا که افتاد به روی بدن زهرا مادر زیر دره سینه و میخ در درگیر دره این شکستگی‌ها تقصیر دره مادر زیر دره همه فکر کردندکه با دیوار یکی شدعلی کرمی

سه چهار روز از شهادت پیغمبر گذشته چند لحظه سکوت کرد سپس چند گامی عقب عقب برگرد همه گفتن منصرف شده‌اند همه گفتند که بخیر گذشت ناگهان با سمت خانه دوید لگدی زد به در خدا ما در شده شعله ور خدا محسن فاطمه بی سپر خدا مادر محسن فاطمه بی سپر علی کرمی

هی صدا می‌زد که بابا یا رسول الله شاید امشب شاید دیشب چند وقتیست بستری شده‌ای یا به سر حرف میزنی یا دست باز از روی فرت می‌افتاد می‌بری تا همین که بالا دست چه شده گریه می‌کنی امروز برده اشک تو صبر و طاقت من چادرم را نگاه می‌کنی و دست خود می‌کشی به صورت من با علی حرف می‌زدی دیشب چه به او گفته‌ای که تب کرده هی به در می‌کند نگاه پدر و مرا نیز جان به لب کرده اگر آماده‌ای برای سفر جگرم را ببین و بعد برو دو سه ماه دگر تحمل کن پسرم را ببین و  بعد برو خانوم خودتم محسنتو نمی‌بینی هی صدا می‌زد که بابا یا رسول الله محمدحسن فیضی

استرس برای بانویی که بار داره خوب نیست از بس خودشو خرج امیر المومنین کرده بود دشمنان امیرالمومنین به این نتیجه رسیدند که اگه یه قدری تعلل کنن صدیقه طاهره مدینه رو علیه آنها می شورونه یه راه داشتند که امیرالمومنین ترور کنن ولی کینه شون از امیر المومنین باعث شد این کار نکنن گفتن علی یه بار بمیره کمشه یه کاری می کنیم  روزی هزار بار بمیره و زنده بشه یه مجتهدی یه بیتی گفته خیلی عجیبه خدا هرچه داشت داد به علی همه رو پشت در یک جا از او گرفت خدا هرچی داشت داد به علی حامد کاشانی

یعنی فردای قیامت نذارید توی آتیش بسوزه انقدر مادرمون پشت در سوخت که مانسوزیم انقدر به آتیش گفت شعله بگیر نمیخوام نوکرای حسینم بسوزن چرا اسم مادر میاد همه بی قرار میشن یارالی ننه قد کمان ننه خود جوادالائمه میخواد اسم مادرش برده بشه آخه کوچیک بود تو خونه نشسته بود امام رضا دید هی مشتشو رو زمین میزنه هی میگه از قبر بیرونت میکشم خاکسترتو به باد میدم امام رضا گفت عزیزم کیو میگی دید صدا یه بچه بلندش شد خب همونی که تو کوچه جلو مادرم گرفت کدام مادر رو میگه چرا مادر نگه اصلا چرا امام حسن نگه جان من بود روی لب می رفت مادر من عقب عقب می رفت مادرمون پشت در سوخت سیدرضا تحویلدار

خواهش میکنم امروز آذری گریه کنید اینجا هم مسجد آذربایجانی هاست و هم دوستان دوستان آذرین خدا رحمت کنه استاد ما رو میفرمود خودشون یا یکی از علما رو میگفتند که خواب حضرت زهرا رو دیده بودند حضرت زهرا فرموده بودند من عزاداری ترک ها رو خیلی دوست دارم همونطور که برای عزیز خودشون گریه میکنید برای عزیز منم گریه میکنند خوش به حالتون که گریه کردنتون رو حضرت زهرا پسندیده آذری گریه کنید استاد دانشمند

به تعلیم بشر مولای مکتب هر زمان برخاست به تصدیقش خدا فرمود برپا پس جهان برخاست شگفت انگیز توحید مفضل شعله ور می شد که وقت خواندنش دود از سر افلاکیان برخاست میان شیعیان با او حکومت فتنه می انداخت تقیه نشر پیدا کرد و فتنه از میان برخاست زراره حمیری جابر امینی مجلسی طوسی تبار دوستان در اصل از این دودمان برخاست چنان مور و ملخ عرفان کاذب رخنه در دین کرد و صادق با لوای حق به جنگ غالیان برخاست کسی که کربلا را در قیام علم او آموخت در این مکتب همیشه سربلند از امتحان برخاست غبار قبر حیدر را نخستین بار او بوسید پس از آن بوسه در شهر نجف آن آستان برخاست پسر یک بار دیگر ارث غربت برد از مادر دوباره در مدینه آتشی از آشیان برخاست میان کوچه می افتاد و هی مگفت وا اُماه بمیرم من که از جانش نوای الامان برخاست از صفاي ضريح دم نزنيد مجید تال

از صفای ضريح دم نزنيد حرفی از بيرق و علم نزنيد گريه های بلند ممنوع است روضه ممنوع سينه هم نزنيد كربلا رفته ها كنار بقيع حرفي از صحن و از حرم نزنيد زائري خسته ام نگهبانان به خدا زود مي روم کودکی داد زد کنار بقیع تازيانه به مادرم نزنيد غربت ما بدون خاتمه است مادر ما هميشه فاطمه است از صفای ضريح دم نزنيد مجید تال

به کی بگم این دردو به کی بگم از حالم روضه خون مسمار و سینه زن گودالم خونه پر از دود و کوچه پر از مه شد حرمتی که بازم به زیر پا له شد روضه روضه ی در و دیواره روضه آخرش کوچه بازاره پای روضه جون بدی جا داره روضه آخرش کوچه بازاره پای روضه جون بدی جا داره آه از غریبی آه از غریبی مدینه باز دلگیره مدینه باز پر درده تموم روضه امشب به کوچه بر میگرده هم نفس حیدر هم نفس مادر دلی که تو غربت تو شعله زد پرپر باز پشت دری هیزم آوردن قلب پیرمردی رو آزردن دستش رو بستن بی عبا بردن روضه روضه ی در و دیواره روضه آخرش کوچه بازاره پای روضه جون بدی جا داره آه از غریبی آه از غریبی مدینه خوبه میدونه دست خزون بی رحمه اون که تو تب می سوزه عطش رو خوب میفهمه یکی داره ذکر حسین رو میگیره روضه داره سمت کرب و بلا میره وای از غربت پسر زهرا تشنه کشتنش ظهر عاشورا سر رو نیزه و تن روی خاکا حسین ابی عبدالله به کی بگم از حالم مهدی میرداماد

قبر خیلی مهمه یه وقت نگید آقا قبر چه اهمیتی داره قبر خیلی مهمه انقدر قبر مهمه که فاطمه زهرا وقتی که کشته شد امیرالمومنین سکوت کرد اما وقتی خواستند قبرشو دست بزنند امیرالمومنین دست به شمیشر برد گفت قبرش دیگه نه نبش قبر نباید باب بشه امیرالمومنین علی علیه السلام یه شب تا صبح بالای قبر فاطمه زهرا گریه کرد بعد دم دمای صبح یه جمله ای گفت جیگر من بی سرپا رو سوزونده نمی دونم با شما ها چیکار خواهد کرد یه دفعه خلوتی بهت به دست داد این روضه رو بخون گریه کن بعضی موقع ها استاد ما می گفت روضه رو بده مستمع ببره تو خونه اش گریه کنه لازم نیست همونجا بهت جواب بده امیرالمومنین دم دمای صبح که شد گفت فاطمه جان دارم میرم خونه یه وقت فکر نکنی ازت خسته شدم ها من هیچ وقت ازتو خسته نمیشم بعد گفت فکر نکنی بی صبر شدم ها فکر نکنی سوء زن دارم به حکم خدا نه این جمله ی علی گفت فاطمه اگه نروم خونه میان نبش قبرت میکنن قبر خیلی مهمه اسماعیل رمضانی

زخم سرم بهتر نمیشه این حیدر اون حیدر نمیشه زخم سرم هرچی که باشه باز زخمِ میخ در نمیشه زخم پهلوی زنه پا به ماه این همه روز نشد روبراه روضه هاشو گفتم هرشب به چاه پشتِ در افتاده بود بی گناه تنها یه صورت باعث شد اشک بریزم به پهنای صورت فاطمه من دلم ریخت خودت بهم بگو کی زد صورتتو... این حیدر اون حیدر نمیشه مهدی آینه

بعد سی سال به هم رسیدن تو برزخ هر دوتاشونم یه مشخصه دارن یکی پهلوش شکسته یکی هم فرقش شکسته مهربونم ، هم زبونم رفتی و بعد از تو تاریک شده خونم نبضِ جونم ، آسمونم زد زمین غمت منو تاب و توونم تو بهاری ، من خزونم یادته تابوتتو بُردم روو شونم بیقرارم ، دیگه یارم میام آخر محسنو بدی نشونم راستی ببین حسن یه پا حیدر شده زهرا حسین چقدر محشر شده زهرا زینبت هم مادر شده زهرا ولی حالا بیا ببین چقدر علیت پیرتر شده زهرا پهلوونت لاغر شده زهرا مهربونم هم زبونم مهدی آینه