صفر

یا نور داره زجر میرسه از دور نمونده چاره ای واسم وای عمو عباسم داره میلرزه دست و پام از حرفای روی لبش واویلا میسوزه هنوز جای سیلی دیشبش رو چشمامه کبودی بابا وای از مرد یهودی بابا مادر اومد نبودی بابا مردم مثل مادرت کتک خوردم نمیشه درد من آروم شکسته شد پهلوم از بالای نی رو سرم میریزه خون حنجرت سیلی خوردم از ساربان تو دستش بود انگشترت هر روز اینجا عذابم میدن گریه کردم به من خندیدن دور نیزه ات همه رقصیدن عذابم میدن الشام ، خیزرون و صورت بابام رقیه دخترت جون داد سر رو زمین افتاد چی بگم از بزم شراب نامحرم بود و زینبت هرچی که میگفتم نزن محکم تر میزد رو لبت خیلی سختی کشیدم بابا از بس طعنه شنیدم بابا بدتر از شام ندیدم بابا ندیدم بابا یا نور محمدحسین حدادیان

کوه کرمه رقیه سادات جان دلمه رقیه سادات بعد حرم امام حسینه عشقم حرم رقیه سادات الحق این بانوی مظلومه معنی نفس المهموم مثل مادر بزرگش زهرا خانوم خانومه خانوم سیدتی فاطمه مرحمتی ملیکه ی دنیا و آخرتی کابوس عدو رقیه سادات هر لحظه بگو رقیه سادات دنیا زیر پاشه وقتی میره رو دوش عمو رقیه سادات صاحب انفاس قدسی است نوه ی زهرای مرضیه است هر کی که با رقیه باشه شک نکن که زندگیش بیمه است سرورمه همه جا یاورمه منم رقیه اسم دخترمه سیدتی فاطمه مرحمتی ملیکه ی دنیا و آخرتی ای اوج شرف رقیه سادات ای عشق و هدف رقیه سادات دل میبره گنبدت شبیه ایوان نجف رقیه سادات بنت امیرالمومنینه نور آسمون و زمینه نجف تا کربلا مشایه ذکر زوار اربعینه آب حیات ای برات عتبات سوارمون کن تو کشتی نجات سیدتی فاطمه مرحمتی ملیکه ی دنیا و آخرتی کوه کرمه رقیه خاتون عبدالرضا هلالی

رقیه وقتی که پیش اباالفضله رسیده عطر مادر به اباالفضل اباالفضل کاشف الکرب حسینه رقیه کاشف الکرب اباالفضل ای رویایی ترین توی کل دخترا از همه بابایی ترین تو جلال و جمال از همه زهرایی ترین ای شهزاده ترین در خونه حسین از همه دلداده ترین توی سلسله ولی از همه آزاده ترین یا رقیه به تنهایی ذوالفقار مولایی ای ستاره عشق آسمان زیبایی به تنهایی ماه عالم آرایی تو مخاطب خاص خنده های سقایی ای رویایی ترین حسین ستوده

ازم نپرسید چه حالی دارم تو این دل شب چرا بیدارم ازم نپرسید از اشک چشمام دلم گرفته بابامو میخوام ازم نپرسید ازم نپرسید وقت قراره رنگم پریده تو این شب تار سر زد سپیده عمه نگاه کن بابام رسیده حالا به آرزوم رسیدم آه خدا میدونه که چی کشیدم آه بالاخره بابامو دیدم آه باببا جونم خوش اومدی برات بمیرم میون گودال به زیر مرکب تو رفتی از حال برات بمیرم سرت جدا شد تن شریفت رو خاک رها شد برات بمیرم برات بمیرم یادم نمیره بابای یه لحظه از وقتی رفتی تو روی نیزه دیدم که عمه داره میلرزه آه وبال خواهرت شدم آه شبیه مادرت شدم آه شهیده سرت شدم آه بابا بیا منو ببر ازم نپرسید سیدامیر میرعظیمی

من یه کبوتر بچه ام بال منو نبندید خیلی کوچیکه دل من به اشک من نخندین از روی نی گریه نکن به حال پیرهن من اگه رو نی خسته شدی بشین به دامن من سوره یوسف بخونید گمشده پیدا شده قرآن نخون ای بابا جون زخم لبت وا شده عدو بهانه گرفت و زد و به او گفتم بزن بزن مرا که یتیمم بهانه لازم نیست کاش اون روزی میومدی اگه جرئت داشتی اون روزی میومدی که عمو عباس داشتم زود زود برات آب آوردن گفتن آفتاب بهت خورده زودی تشنت میشه صورتش کبود بود خسته بود زیر آفتاب بود همچین که گفت به من آب بدید آقام یه مقدار آب داری به من بدی تا بهش داد گفت راه قتلگاه کدوم طرفه گفت دختر جان قتلگاه رو برا چی میخوای گفت آخه بابام هنوز آب نخورده من یه کبوتر بچه ام مجید بنی فاطمه

دختری شاداب بودم رنج و غم آموختم آنچه می بایست را با سن کم آموختم با همین دستان بسته باز شد مشت یزید فتح کردن را اسارت آمدم آموختم گم شدم یا نور گفتم نیمه شب زهرا رسید این هم از مُستَوحِشینَ فی الظُلَم آموختم پیکرم افتاد بابا جان نیفتاد از لبم فاطمی سینه زدن پای علم آموختم می گرفتم چادر خود را به دندان مثل مشک استقامت را ز سردار حرم آموختم ریگ ها و خار ها آموزگار من شدند هروله با پای پر زخم و وَرَم آموختم گوشوارم را خودم دادم به دختر های شان من ز خاتم بخشی شاهم کرم آموختم من فقط تا ده بلد بودم که بشمارم ولی تا هزار و نهصد و پنجاه هم آموختم دختری شاداب بودم محمدحسین حدادیان

راستی در مقاتل آمده است که لب چوب خورده می فرمود دخترم گریه ات هلاکم کرد بوسه ای ده ز گونه های کبود تو بگو تا بخوانم آقا جان قصه غسل واقعیت داشت زن غساله از چه شیون کرد چقدر جسم او جراحت داشت هاتفی خواند بر دل و جانم هر چه خواهی ز من بپرس ولی هرگز از مجلس یزید نپرس گریه ات هلاکم کرد سعید حدادیان

تا که با نیزه گرفتن پدر جان مرا این چنین آمدی و با عجله هول شده ام عفو کن بهت منو حالت حیران مرا صبر کن عمه بیاید کمک من بکند صدر مجلس بنشاند سر مهمان را طرح عشق بار عجیبی است به روی لب تو چه کسی چوب زده قاری قرآن مرا لب من از لب تو عاقبتش خوب تر است فقط این خسم شکسته دو سه دندان مرا چه قدر عمه زحمتکش ما خورده زمین عمه پس داده در این قافله تاوان مرا حالت حیران عبدالرضا هلالی خیر شد عاقبت قاعله ی کشف حجاب کس ندیده بخدا موی پریشان مرا خواستم پاره گریبان بکنم در غم تو چو زجر دریدست گریبان مرا پیش من باش و دگر بر سر بازار مرو بر سر نی بده ترجیح تو دامان مرا دوش قرص مه روی تو به یادم آمد طلعت روی نکوی تو به یادم آمد می گذشت از در مسجد نفس آلوده سگی گذر خویش به کوی تو به یادم آمد سائلی دامن خود را به رفویی می دوخت دامن خویش به رفوی تو به یادم آمد ذکر خیر تو شد و بال ملک گستردند بوی اشک آمد و بوی تو به یادم آمد بخت خود دیدم و کارم گرهی محکم خورد گره های سر موی تو به یادم آمد بسملی بال و پر خویش به خون می آلود بین گودال وضوی تو به یادم آمد می بریدند لب تشنه سر از حیوانی بر سرم خاک، گلوی تو به یادم آمد آتشی در دل شب جلوه نمایی می کرد دختر سوخته موی تو به یادم آمد حالت حیران عبدالرضا هلالی

یه دختری رو خاک ویرونه نشسته رفته تو فکر باباش و چشماشو بسته از آدما خسته شده دلش شکسته از بس که گریه کرده و صداش گرفته دلش برای دیدن باباش گرفته عمه زیر بازوهاشو یواش گرفته از بس که گریه کرده و صداش گرفته دلش برای دیدن باباش گرفته نه به غذایی لب زده نه بازی کرده گفته به بچه ها که بابا بر می گرده موی سپیدش رو با روسری پوشونده آستینش و تا روی انگشتاش کشونده با این کارش هستی زینب و سوزونده عمه ببین سوز دل و حال خرابم دیدم به روبا روی پایش گرم خوابم دیگر نمانده صبر و تابم دیدم مرا با خنده خواند و بر روی زانویش نشاند و دستی کشید از مهربانی بر سر من عمه بگو بابای من کو بابا می آید از سفر کاری کن عمه می خواهم اماده شوم یاری کن عمه تو آبروداری کن عمه عمه لباسم هست پاره حتی ندارم گوشواره چیزی نمانده تا که از غصه بمیرم بابای من گر امشب آید از شرم او جان بر لب آید جانی ندارم تا در آغوشش بگیرم چشمی ندارم تا در آغوشش بگیرم فکر بابا علی پورکاوه

شبای خرابه خیلی سرده بابا آبله پاهام خستم کرده بابا تو بالانشینی کجایی ببینی رو دستای دختر تو طنابه برا رقیت به خدا عذابه یه روز بره تو مجلس شرابو شبا بخوابه گوشه خرابه تو بالانشینی کجایی ببینی مثل اسیرا جلو چشمای انزار میچرخونن ما رو تو کوچه بازار با سر داداش اصغرم رو نیزه حرمله ربابو هی میده آزار بابا من الذی ایتمنی شبای خرابه علی پورکاوه

دو سه نفر بودن از خواب می پریدن یکیش امام حسن بود هی میپرید میگفت نزن مادرمو نزن مادر من گناه داره نزن مادرمو یه مادر از خواب پرید زینب گفت چته رباب گفت بچم کو سرش بالای نیزه تاب میخورد این دخترم تو خرابه داشت خواب میدید دید با چوب با لبای باباش بازی میکنن پرید از خواب گفت نزن بابامو اگر این است تاثیر شنیدن شنیدن کی بود مانند دیدن از خواب پریدن علی پورکاوه

فاطمه کمر علی رو گرفت پیراهن علی رو گرفت قد خم نشه یه سر ریسمان به گردن زین العابدین یه سر ریسمان به بازوی زینب اگه بازو رو ببندن راه رفتن از تعادل در میاد دختر بین زین العابدین و زینب رقیه است اول زینب گفته این کوچکتر از همه جلو خودم باشه من مواظبش باشم وقتی سر ریسمانو می کشیدند با تازیانه میزدند که تند برند رقیه می ترسید عمه بخواد زمین بخوره بر می گشت با دست بسته عمه تو زمین نخوری تا آبروی قبیله ای تو عقیله ای تو هستی مایی عمه جان خودم مواظبتم ریسمان سعید حدادیان

چشم بر هم بزنی در دل صحرا مانده چشم بر هم بزنی شمر برش گردانده چشم بر هم بزنی پیرهنش پاره شده چشم بر هم بزنی رقیه آواره شده به خاک گفتم اگر شد تنت بپوشاند به باد گفتم اگر شد مرتبت بکند مباد اینکه ببیند کسی تو را عریان سپردیم به که رفتی به دلقکان و کنیزان چشم بر هم بزنی علی پورکاوه

نـســـیــم در بــدرم، گـرد راه آوردم          ز شـب سـیـاه تـرم رو بـه مــاه آوردم نبود دسته گـلـم تا به دست، برگـیرم          در ایـن حـرم عـوض گـل گناه آوردم به دل شکستگی ام گر شهود می طلبی          دو چـشمه اشـگ بـرایت گـواه آوردم گـناه کارم و رو کرده ام به دارالزّهد          سـفــیـد مــویــم و روی ســیـاه آوردم ز آتـش گـنـهـم آب دیــده خــشـکــیده          ز فــقـر اشـگ در ایـن خانه آه آوردم هزار در به رویم باز بودو کردم ناز             نـیـاز خـویــش در ایـن بارگـاه آوردم به نـامـۀ سیهـم خـطّ قـرمزی بکـشید          که بـر رئــوف رئـوفـان پــنـاه آوردم خدا کند که مراهم سگـی حساب کند             کـه رو بـه کـوی رضا گاه گاه آوردم سرشک خجلت و طومار جرم عمرم را            حــضـور مــظهــر عــفــو الـه آوردم رواست تابنویسی به نخل خود«میثم»            کــه از بــهـشـت ولایـت گــیـاه آوردم دانلود نسیم در به درم سیدمهدی میرداماد

آقا سید حسین ما این همه راه اومدیم مشهد روضه بگیریم من اومدم و رفیقام اومدیم رزق گریه محرممون رو بگیریم معلوم نیست شب سوم باشیم یانه برای ما بگو سر عمه سه سالت چی آوردن تا حالا دیدید یه دختر زمین میخوره او رو بزننش یه دختر شهید میارن کنار جنازه بابا زیر بغلاشو میگیرن قبلنا تو این حرم سه ساله یه قفسه ای بوده توش اسباب بازی میذاشتن با زبان بی زبانی میخوام بگم نا مرد مردم شام اگه یه دختر بهانه بگیره او رو با اسباب بازی سرگرم می کنند نه با سر بریده رزق محرم پورکاوه مومنی

ناراحتی انگار ز دستم ، نه حسن (ع)؟ پنداشتی از تو هم گسستم ، نه حسن (ع)؟ هر کس که نداند تو که بهتر دانی در خانه چرا نقاب بستم ، نه حسن (ع) ؟ زانروز که از کوچه بلندم کردی حسین هستم نه حسن مهدی حسن آبادی کم کم دگر از پای نشستم ، نه حسن (ع) ؟ با پنج چروکی که به رویم پیداست بیش از پدرت علی (ع) شکستم ، نه حسن (ع) ؟ ترسم شود افشا خبر کوچه تنگ با تنگی چشم تار و خستم ، نه حسن (ع) ؟ امروز چه ساکتی حسن (ع) جان ، چه شده؟ مادر بخدا حسین (ع) هستم نه حسن (ع) حسین هستم نه حسن مهدی حسن آبادی

ایستادم به نوک پنجه ی پا اما حیف دستش از روی سرم رد شد و بر مادر خورد هرچه کردم سپر درد و بلایش گردم نشد ای وای که سیلی به رخش آخر خورد آه زینب تو ندیدی! به خدا من دیدم مادرم خورد به دیوار ولی با سر خورد سیلی محکم او چشم مرا تار نمود مادر از من دوسه تا سیلی محکمتر خورد لگدی خورد به پهلوم و نفس بند آمد مادر اما لگدی محکم و سنگین تر خورد حسن ازغصه سرش را به زمین زد, غش کرد باز زینب غم یک مرثیه ی دیگر خورد قصه ی کوچه عجیب است (مهاجر) اما وای از آن لحظه که زهرا لگدی از در خورد ********** شده ام مثل مریضی که پس از قطع امید در پی معجزه ای راهی مشهد شده است مریض داری احمد واعظی

نه شهر ت میخواد نه مقام میخواد نه آقا زاده بوده میخواد نه پول میخواد تو بگو حسین مادرش بغلت میکنه نوکری که به صدا نیست به این شلوغیا نیست به اینه که امام حسین هست توی یادت نوکری که به ادا نیست والا به این چیزا نیست به اینه که امام حسین چقدر میخوادت چند نفرو خودت میشناسی نه شعر دارن نه صدا دارن خوب که نگاه کنی میفهمی جا تو دل امام رضا دارن حواست باشه نره عمرت از دست توی این همه بازی خبری نیست حقیقتا عاشقشی میفهمی تو فضای مجازی خبری نیست نوکری که به کلام نیست به شهرت و مقام نیست به اینه که پای حسین میمونی یا نه نوکری که به پلاک نیست کی بودنت ملاک نیست به اینه که برا حسین میخونی یانه چند نفرو خودت میشناسی که با امام حسین صفا کردن خیلی از این شهیدا که هستن از تو خود ما ها سوا کردن توی دنیایی که پر از دروغه برو بگرد خدایی خبری نیست حقیقتا که عاشقشی میفهمی غیر این جا جایی خبری نیست حسین آقام آقام نوکری به چیه حسین ستوده

در بقعه ی مبارکت ای میهمان نواز زانو زدم به رسم ارادت پی نیاز ای سایه تو بر سر این بنده مستدام ای پرچمت به گنبد گیتی در اهتزاز حالا که آمده ام به جوادت بزرگوار این چند روزه را به بدی های من بساز حس میکنم که روبروی من نشسته ای در چند صفحه جامعه و نماز آهوی اشک من چه سراسیمه می دود در حسرت نوازش آن دست های ناز شوق دخیل و ذوق اجابت چه بی حساب آغوش رفعت تو خدایی همیشه باز ای روضه غریبی و آهت جگر خراش در حجره دست و پا زدنت سخت جانگداز در بقعه ی مبارکت ای میهمان نواز محمدرضا طاهری

لذت دنیاست در پیمودن فرسنگ ها خوب می‌فهمند حرفم را همه دلتنگ‌ها هیچ جا غیر از رواق تو هیچ جا صلح باشد بینشان آیینه‌ها و سنگ‌ها پیش تو فرقی ندارد که سیاهم یا سپید مهربانی تو مشهور است با یکرنگ‌ها پیش تو هیچ ابن هیچم ای بزرگ ابن بزرگ نام‌ها نزد تو نزد تو چیزی نیست غیر از ننگ‌ها ناهماهنگی شیپور نقارخانه‌ات دلربایی می‌کند از جمله آهنگ‌ها اشک را اینجا سلاحی مشترک دیدیم ما با تمام اختلاف لهجه ها فر هنگ ها حوض هایت نور را در چشم ماه انداخته هر سحر خورشید در صحنت کلاه انداخته زائرت تنها قدم در این حرم نگداشته لشکری از اشک را با خود به راه انداخته ما گدایان را ملالی نیست تو سلطان ما بار بام خویش را در بارگاه انداخته من ملک بودم ولی جایم در این فردوس بود عشقت آدم را چنین در اشتباه انداخته دلتنگ مشهد صابر خراسانی

وقتی رقیه بانی روضست تموم مانعا بی تاثیره ببین شبیه سال قبل امسال محرمو رقیه میگیره از حالا میگم یادشون باشه دم محرم ما طبق شیوه نامه های دختر حسینیم وقتی اباالفضل وزیر کشور حسینه تابع دستور وزیر کشور حسینیم رقیه بخواد راهم هموار میشه دستگیر دست من دست علمدار میشه رقیه بخواد روزیم پر بار میشه دستگیر دست من دست علمدار میشه یا بنت الحسین اونی که شامو زیر و رو کرده زیر و رو میکنه جهانو هم یه روز میاد که همه دنیا تازه میفهمن کی بوده کم کم یه روز همه میفهمن آرامش زندگیشون به برکت همین صدای طبل و سنج روضست این همه تحقیق و پژوهش آخرش میفهمن داروی این مریضی یک دونه برنج روضست رقیه بخواد دنیا غوغا میشه راه کرببلا با دستای بی بی وا میشه رقیه بخواد هیئت بر پا میشه دوباره روضه های خونگی احیا میشه رقیه بانی روضه مهدی رعنایی

خدا رو شکر که آقا ایجایی چقدر خوشبحالمونه که شما اینجایی امام رضا نبودی چه خاکی به سرمون میکردیم هر کجای صحن هایت روضه می چسبد ولی صحن سقاخانه ات صحن سقاخانه تو روضه سقا خوش تر است چشم تو تیر خورده چشمم دگر نبیندو پایم نمیرود گم کرده ام ز غصه ره خیمه گاه را سقاخانه احمد واعظی

از کسی که ،‌ سرِ تورو رو نیزه بست ، بدم میاد از اون که دندونِ تورو ، با سنگ شکست ، بدم میاد غریبونه دارم می رم از این ویرونه دیگه سر اومده پیمونه حال منو خدا می دونه بیا پیشم بابا ببین شدم تنها منو ببر به آسمون ها دارم می رم عمه دیگر نخور غصه راحت میشم دیگه ز غم ها در این شب یلدا به موج طوفان ها کنار من بیا تو بابا بابا بابا بابا بابا ای عمه بیا تا که غریبانه بگرییم دور از وطن و قالب ویرانه بگرییم پژمرده گل روی تو از تابش نور خورشید در سایه نشینیم و به جانانه بگرییم لبریز شده ای عمه دگر کاسه ی صبرم بر حال تو و این دل ویرانه بگرییم نامید ز دیدار پدر گشته دل من بنشین به کنارم پریشانه بگرییم بابا بابا بابا بابا غریبونه محمد جوادی

یه شب جاموندم و اومد سراغم همون مردی که با من خیلی بد بود الهی که دلش آتیش بگیره که دل سوزوندنُ خیلی بلد بود همش میگفت عموت کجاست حالِ تورو نگاه کنه بگو از علقمه بیاد دستِ بسته تُ وا کنه … یه جور میزد که انگاری گرفته منو با مردِ جنگی اشتباهی یه چیزایی میگم عمه نفهمِ از اون شب میره چشمِ من سیاهی از کسی که سرِ تورو رو نیزه بست بدم‌ میاد از اون که دندونِ تورو با سنگ شکست بدم میاد یه شب جا موندم محمد جوادی