صفر

ملئت بطونکم من الحرام جوری زد دیگه نمیبینه چشام بابا گمت کردم بابا بین ازدحام گمت کردم

میخواستم عروسک بخرم واست بیارم ای دار و ندارم ای دار و ندارم مردم اگه قبلش تو بیا سر مزارم ای دار و ندارم ای دار و ندارم ما زنده باشیمو دور تو خلوت شه ای وای اگه بازم حرف اسارت شه گرد و غبار حرم شما مقدسه یبار دلت شکست برا تموم ما بسه الهی عمرمون تموم بشه اگه یه روز ما زنده باشیم و بگن رقیه بی کسه

بابا با من بیا میترسن شامیا از ناموس خدا رقیه من کابوس شبم یا اباالفضل رو لبم گردان زینبم رقیه اگه من نفرین کنم همه‌ی اعضاتو میریزم رو سرشون همه‌ی شاماتو مادرم نفرین نکرد ستونا لرزیدن بزارین نفرین کنم همشون جون میدن حرف از خدا زد‌ تیغ بکا زد دختر تو سیلی تو گوش یزیدیا زد تا کوچه ها زد به اون سه تا زد سیلی رو به افتخار عموش مجتبی زد بابا با کوششم با اشک رو چِشم من شمشیر میکشم تو خرابه با اشک هر شبی میجنگم زینبی من الگوم اشک بی بی ربابه نفسای دخترت نفس مولا شد پای زهرا مادرت به خرابه وا شد داره میگه فاطمه باریکلا خانوم زده مهر یاعلی مددو رو بازوم الله اکبر ای قوم کافر بشنوید فضائل پدربزرگم‌ حیدر دائم رو منبر گفته پیمبر این لقب مال علیه صدیق اکبر

حیدر اباالفضل زهرا رقیه عمر عمو و بابا رقیه باب الحوائِجِ همه دنیا رقیه دردونه‌ی اباعبدالله رونق دادی به خونه‌ی اباعبدالله چقدر ذوق میکنه عموت اباالفضل وقتی که میشینی روی شونه‌ی اباعبدالله نفس میگیریم با تو نفس میگیریم بر میگردیم و دوباره کارو دست میگیریم به دستای بریده‌ی عمو عباست به زودی حرمو دوباره پس میگیریم مثل عقیله محشر رقیه با گریه رفته منبر رقیه آرامش دل علی اکبر رقیه ای کوثر اباعبدالله سیب دو نیم مادر اباعبدالله همه‌ی شام و با عمه هات به هم میریزی ای مخدرات لشکر اباعبدالله آی اُبُهَت داره آره اُبُهَت داره تو نگاهت رو همه اثر میذاره باید لرزه به کاخ اُموی بندازه تو که پدر بزرگت حیدر کراره

اشکامونو که می‌خره ما رو کربلا می‌بره می‌گم اسمشو یه کلام بابایی‌ترین دختره زندگیم همه فدای اسم زیبای رقیّه توی این دنیا نمیاد هیچ‌ کسی جای رقیّه اصلا ارزشی نداره، دنیا منهای رقیّه خدای احساس رقیّه زیباس رقیّه دلگرمیِ ناتموم عبّاس رقیّه اُمِّ‌ابیهاس رقیّه حِلماس رقیّه چادر که می‌پوشه مثل زهراس رقیّه یا بنت الحسین  یا بنت الحسین

کرده خدا مشکلمو حل به رقیه سلطنتش میون هر قلبه رقیه هرکی بدش میاد میتونه نگه اما من افتخارم اینه شدم کلب رقیه خاتون رقیه زیباترین نوای محزون رقیه خانم یه شب وقتی تو روضه‌ ات میشینم زنده دیگه برم نگردون رقیه زهرای شامات خاتون سادات کاخ یزید می‌لرزه زیر قدم‌هات باب کرامت، بانوی رحمت لعنت به منکرت تا روز قیامت غم رو فلک داده مفصل به رقیه اشاره داره نص مقتل به رقیه یادم داده خواجه نصیر الدین طوسی که اسمم رو بذارم فقط کلب رقیه احساس رقیه ای زینت شونه‌ی عباس رقیه کی گفته صحنت دیگه زائر نداره تو زائرت حضرت زهراست رقیه علیا رقیه حورا رقیه رو دستت تو میچرخه دنیا رقیه خورشید مستور نور علی نور از اسم تو یزید میلرزه توی گور

فخرم اینه تو دنیا كه دلم با رقیه است سبب خلقت من گفتن یا رقیه است انا کلب رقیه انا کلب رقیه دل دیوونه من جز تو طالب نداره بذا پات رو چشمام نگن صاحب نداره اگه عشقت نباشه همه دنیا حقیره نباشه هرکی میخواد تو رو از من بگیره انا کلب رقیه انا کلب رقیه دوسش دارم ی عالمه دختر پادشاهمه گدایی در خونش کار هزار تا حاتمه هزار تا حاتم هم کمه کار تمومه عالمه انا کلب رقیه انا کلب رقیه

رو ناقه شروع کرد گریه کردن شروع کرد گریه کردن به یاد اون زمان که با باباش ابی عبدالله چه روز و روزگاری داشت صدا گریه‌ش یه کم بلند شد مقتل میگه زجر صداشو بلند کرد گفت گریه نکن گریه ات اعصابمو هم میریزه کنیزک صدا گریه‌ اش بیشتر شد گفت بابا تو رو اون جوری کشتند حالا به من میگن کنیز گفت مگه نگفتم گریه نکن یه جوری با لگد زد بچه از رو شتر افتاد پایین غش کرد نفسش دیگه بابا دختر از اون ارتفاع بیفته نفسش بند میاد

نمک بچه شیرین زبونیشه با نمک بودن به بچه‌ات نیومده آخه شیرین زبونه اسباب وسایل میخواد شیرین زبونی زبون خوشگل میخواد بچه ناز کنه دلبری کنه با باباش حرف بزنه یه جوری زده بودنش به هق هق افتاده بود نمی‌تونست برا بابا شیرین زبونی کنه بابا زدنم حالا گیریم هق هقم نمیکرد حالا گیریم لکنتم پیدا نکرده بود یه جوری زده بودن تو دهنش دندون برا بچه نذاشته بودن بابا زدنم

پاهام میسوزه بابا نمیبینه چشام نمیدونم العان شبه یا روزه بابا نگاهم تاره بابا گوشامو غرق خون کردن فقط واسه دوتا گوشواره بابا سنان خنده ش گرفته تا دخترت بلند میشه بازم یهو روی خاکا میفته ببین دستامو بستن یه لبخندم نمیزنم آخه دندون شیریمو شکستن هرکی لجش بگیره منو میزنه فک میکنه دلیره منو میزنه بهش میگم مگر که مقصر منم شتر که راه نمیره منو میزنه دیدی طاقت آوردم سرتو بوی نون میده ولی من چن شبه غذا نخوردم شاید اینجا اضافه م خاکستر رو سرم ریختن موهام سوخته نمیتونم ببافم چرا پیشم نبودی که گوشواره هامو برا نوه ش برده یه پیرمرد یهودی میگن رقیه افتاد ولی کسی نمیگه یکی از رو ناقه نیمه شب هلش داد هرکی منو میبینه ، منو میزنه زجر پلید با کینه ، منو میزنه صبح جلو عمه زینب، من و میکِشه شب جلوی سکینه ، من و میزنه بریم از این خرابه کبوده دور دستم این جای النگو نیست جای طنابه یه عده مردم آزار به ما خندیدن اون لحظه که عمه رو کشوندن توی بازار ببین رنگم پریده اگه لکنت گرفتم یادگار مجلس نحس یزیده چه قد ترسیده بودم منی که تا حالا رقاصه و بزم شراب ندیده بودم هر کی به هر بهانه منو میزنه خولی با تازیانه منو میزنه کافیه که بگم من بابامو میخوام سنان چه وحشیانه منو میزنه

اگر این است تاثیر شنیدن شنیدن کی بود مانند دیدن بمیرم برات امام حسن هی میگفت نزن مادرمو با لگد نزن ما انقدری بودیم در خونتا رفیقامو نگاه کن دارن میمیرن برات حواست هست به موهای سفید سرم چقدر امسال از گذشته شکسته‌ترم

اینا ناموس سرشون نمیشه خوش به حالش چه آروم باباش بغلش کرد آروم برد اون وسط نشوند خیالش راحت بود بین اینا همه مرد اصلا نترسید گفت اینا عموهامن اینا مردن اینا غیرت دارن سه ساله رو بردن بین یه مشت اراذل چه مشت اراذلی اراذلی که عقل هم ندارن عقل زائل شده از خود بیخود شدن

اگه دستامو گرفتم رو لب دیگه دندونی نمونده واسم ندیده حتی عموم عباسم بین ما دوتا بمونه لطفا سر زده اومدی و از ذوقم کاشکی گوشواره ای بود مینداختم راستش اولش تو رو نشناختم بین ما دو تا بمونه لطفا لباسم پاره لباست پاره الان گوشوارم کدوم بازاره

من از آن روز که در بند توام آزادم بنده‌ ی عشقم و در هر دو جهان آبادم یا حسین و یا حسین و یا حسین ورد لبم چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم دربه‌ درم در ره عشق تو خون شد جگرم در پی تو به‌ خدا از سر و جان میگذرم دغدغه‌ ام اربعین است و تمنّای حرم اندوهِ داغ دوری گشته خط جبینم از حالا نگران و مشتاق اربعینم اللهمّ الرزقنا کربلا

پناهی تو تکیه لعنت الله، امیه عزیز حسینی رقیه رقیه سر بند سرمه رقیه هم بال و پرمه رقیه ان شاء الله کرم ابالفضل ما میریم حرم رقیه ای پناه رو سیاها گنبد تو مثل طلاها قلادم از جنس طلاست چون کلب اینجام خونه شاها

نزدیکای زباله بود اومد دو تا سوار دیدن حضرت بهشون یه نگاهی کرد کجا میری گفت کوفه از کوفه چه خبر اون یکی به اون یکی گفت حضرت داره سوال میکنه گفت بگو چه خبر گفت آقا از کوفه همین خبر که سر مسلمو به دروازه زدند پیکرشم به قناره قصابا تو بازار زده بودن بعد میگه حضرت یه نگاهی کرد گریه کرد گریه کرد فبکا بکاء عالیا گریه گریه گفت عباس جان گفت بله همینجا خیمه‌ها رو برپا کن خیمه‌ها رو که برپا کرد گفت عباس جان گفت جانم سیدی گفت بگو حمیده دختر مسلمو بیارن با احترام یه جوری بیارید هول نکنه بچه حمیده رو آوردن حسین بغلش کرد هی دست می‌کشید لای موهاش هی صورتشو دست می‌کشید می‌گفت از این به بعد هر کاری داشتی به من بگیا از اینورم خانم کوچولوها همه قد کشیده بودن بابا داره یه جوری حمیده رو ناز می‌کنه انگار یتیم شده خواهر بزرگه گفت آره رسمم همینه دیگه کسی بابا نداره نازش میکنن جان علی جلو نرید دیگه آره دیگه رسم یتیم بشه کسی نازش میکنن چه نازی کردن چه نازی کردن دختر تو خدایا رفیقام نمیرن مومو نکش خودم میام همه تنم سیاهه بس که زدی همه تنم سیاهه

دنیا از دلم خبر نداره با تو نوکرت کم نمیاره لبخندت اگه نباشه دنیای همه یه شوره‌زاره کی مثل آقای ما امام حسن کریم داره بیاره قطره بودم و عسلم کرد شَر بودم، خیرُ العملم کرد من دنیام یه چیز دیگه بود امام حسن منو بغلم کرد همه‌ ی عالم اینو بدونن که نون سفره‌مم امام حسن بهم داده این‌جوری انگار که نمی‌شم آروم باس بگم که دشمن توئه حرومزاده دنیا از دلم خبر نداره وحید شکری 

امام سجاد علیه السلام فرمود همه ما روبه یه طناب بسته بودن بزرگتر هایی که قدشون بلندتر بود طناب به بازوشون گره خورده بود به بچه ها که میرسید برای اینکه سطح طناب یکسان باشه به گردن بچه ها گره زده بودند آی رقیه طناب رو میکشیدن بچه ها از گردن کشیده میشدن وارد مجلس اون نانجیب شدن یه چند تا از این بانوان روی زمین افتادن نفر آخر امام باقر علیه السلام یه مرتبه امام سجاد علیه السلام به عمه اش کلثوم سلام الله علیها صدا زد عمه جان محمدم رو دریاب صورت امام باقر علیه السلام کبود شد طناب دور گردن سفت شد حالا تو بچه ها رو نگاه کن سه ساله چی کشید ای حسین روضه طناب محمود کریمی

جوون خوزستانی قرار نبود بره خدمت سر یه اتفاقی دفترچه پست می‌کنه می‌خواسته معاف بشه پدر مادر پیری داره قرار میشه که معافیتش بیاد نگو قبول نمی‌کنن میگن باید اعزام بشی این کشاورزی می کنه بچه ساده ای بچه روستاهای خوزستان پدر مادر میگن چی شده میگه هیچی اعزام شدم میگن خب نرو خدمت میگه نمیشه من باید برم اینجوری شده گفتن بابا تو خرج ما رو میدی پدرش زنگ میزنه آقا ول کن بیا پا درد داریم ما نمیتونیم کار انجام بدیم میگه نه من اعزام شدم دیگه نمی‌تونم از خدمت فرار کنم آموزشیش دو ماه تمام میشه دوستاش بهش یاد میدن میگن تو پدر مادرت پیره هماهنگ کن وقتی تقسیم میشی بیفتی استان خودتون آدم بیچاره و بی زبون ترسو هم میشه نمی‌تونه حرفشو بزنه تقسیم میشه میفته مرز افغانستان خوزستان کجا افغانستان کجا ته استان خراسان رضوی سه ماه از خانواده دوره اولین مرخصی بیست وچهار ساعت برید خونه‌ هاتون کجا بیاد میگه من بخوام خوزستان برم ما چهار روز تو راه باشم نه یک روز به رفیقش میگه که تا مشهد امام رضا چقدر راهه میگه اگه دربست بگیری دو ساعت از پادگان درست میگیره تا مشهد امام رضا وارد حرم میشه امام رضا تو پناه مایی آقا جان من غریبم امام رضا به این کلمه خیلی حساسه کلمه غریب کار نداره چقدر دین ایمان داری چقدر غریب هستی غریب یعنی کسی که در بین آدم ها هست و حرف شو کسی نمیفهمه گریه میکنه بی پناهم آقا... میخواد از حرم بره بیرون میاد این شماره رو میده به کفش‌دار آقای خادم حرم پوتین ها رو میذاره جلوی این سرباز میگه که چشمات خیلی قرمز شده سرباز ارتش مشکلت چیه میگه من خیلی بدبختم من خیلی غریب و بی پناهم من بچه خوزستانم قرار نبود بیام اصلا خدمت متاسفانه مشکلی پیش اومد اعزام شدم پدر مادرم پیرن خادم برگشت گفت جای خوبی اومدی امام رضا پناه همه است این آقا میره خدمت ادامش دوسه روز بعد دفتر فرماندهی فلان فلانی بیاد دفتر فرماندهی سلام جناب سرهنگ پسر پارتیت تو تهران کیه گفت بله گفت حاج آقا من روستایی ام من بچه خوزستانم گفت جالبه واسم به اسمت نامه اومده که تو رو بفرستیم شهر خودتون عجیبه برای من همچین چیزی من ندیده بودم برای سرباز صفر با خودم گفتم آی امام رضا من فقط به تو گفته بودم داستان و میگه رفتم شهر خودمون خدمت کردم جوری سفارش شده بودم که بعد از ظهرها شیفت نداشتم مثل کارمندا میرفتم میومدم هم خدمتم تموم شدم در محضر پدر مادرم خدمت کردم میگه چند سال بعد بود داشتم تلویزیون تماشا میکردم یه لحظه مجری برگشت گفت هم اکنون گوش جان میسپاریم به صحبت‌های فرماندهی نیروی زمینی ارتش امیر پوردستان دیدم این آقایی که داره نشون میده چقدر آشناست این همون خادم حرمه اون روز توی مشهد که واسم پوتین جفت کرد امام رضا کاری میکنه فرمانده ات واست پوتین جفت کنه این هنر امام رضاست میگه من هر ماهی خادم افتخاری حرمم میریم اونجا پر دستم میگیریم اون روز رفته بود حرم اون سر کشیک به من گفت حاج آقا دوست داری کفشداری وایستی گفتم کفشداری وایمیستم امام رضا داره میچینه مهره هاشو تو کفشداری وایستاده بودم همین جور آدم ها میرفتن میومدن دیدم یک سرباز ارتشی اومد گفتم الان منو میشناسه من فرماندشم منو بلاخره تو تلوزیون دیده دیدم اصلا نشناخت بیچاره تر از این حرف ها بود وقتی این شمارشو داد پوتین هاشو گذاشتم جلوش گفتم جوان ارتشی سرباز مشکلت چیه گفت من بدبختم من غریبم من بی پناهم آی امام رضا من از تهران کوبوندیم آوردی اینجا این جوان رو من ببینم به خودش چیزی نگفتم این اتکیت اسم و فامیلشو خوندم حفظ کردم به امام رضا عهد کردم گفتم برمیگردم تهران اولین کاری که میکنم این جوونه جابجا میکنم حالا من میخوام به تو بگم امشب آمدید اینجا ما بی کس و کار نیستیم ما بزرگتر داریم ما صاحب داریم ما اهل بیت رو داریم به هر بی سر پایی رو ننداز به هر مرد و نامردی حرف نزن به بزرگترت بگو ما امام رضا داریم ما حضرت زهرا داریم ما امیرالمومنین داریم امام رضا پناه همه است سعید عزیزی

میگم خونه نشسته بودم دیدم دخترم اومد روپام نشست بابا امسال لباس سیاه منو نخریدی میگفت دخترم تا گفت دست کشیدم به سرش گفت بابا تازه خرید کردیم برات لباس گرفتیم گفت نه مشکی محرم مو میگم بابا دیدم برا خودت لباس خریدی منو بازار میبری یا نه صدا زد بابا به جای تو شمر مرا به بازار برد بابا منو بازار میبری امین قدیم

یه‌ روز‌ بعد‌ِ مرگم‌‌ انگار اصلا‌ً نداشتم‌ وجود میخوام‌ یه‌ چیزی‌ اگه عُمر‌م‌ به‌ دنیا نبود آهای‌ رفیق‌ بِجای‌ِ من بزن‌ تو‌ زیرِ گریه به خاطرِ رقیه یه‌ روز‌ اگه‌ شدی‌‌ تو تو زائر‌ِ رقیه ضریح‌ِ رقیه رو‌ دیدی‌ کن‌ یادم بِخر عروسک‌ چون به‌ بی‌بی‌ قول‌ دادم قربون تاریکی های حرمت برم خانوم خانوما یکی نیست به اینا بگه چراغا رو روشن کنید این خانوم از تاریکی میترسه این خانوم خیلی غریب و مظلوم بوده این خانوم یه روز تو خرابه های شام تو تاریکی ها مونده این خانوم یه روز از بالای ناقه تو صحرا تو تاریکی مونده بسشه نماهنگ یه روز بعد مرگم مرتضی خادمی

منو یاد خاطره ها و چشمای ترم چی میشه به شیش گوشه باز بخوره گذرم الهی بگیره نفس یه شبی تو حرم حرم حرم حرم حرم حرم آرزومه هنوز عکسی که گرفتم تو کربلا رو به رومه بدون حسین بمونم تو دنیا کارم تمومه حرم حرم حرم آرزومه به اشکای جاریِ این چشام دلمو رو دست می گیرم میام به همه رفیقای هیئتیم گفتم اربعین دیگه کربلام دلی رو میخوام که فقط باشه تنگ حسین چه خوبه گرفته کارام همه رنگ حسین دل از همه میبره اسم قشنگ حسین حسین حسین حسین حسین زندگیمه همه خاطرات شرینی من از بچگیمه رفیق روزای زمان خستگیمه حسین زندگیمه در خونش عمریه نوکرم آقایی که سایه اش روی سرم مگه کسی هست که ندونه من سگ خونواده ی حیدرم رسیده همیشه بهم خیر کرببلا یه عمره که درسه برام سیر کرببلا من از همه دل میکنم غیر کرببلا کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا دعامه یه بغض از زیارت اولم هنوز تو صدامه یه عکس از حرم خریدم همش جلو رو چشامه کربلا کربلا کربلا دعامه همیشه پناهمه کربلا آره تکیه گاهمه کربلا شروع نفس پای روضه بود عاقبت راهمه کربلا منو یاد خاطره ها و چشمای ترم حسن عطایی

سلطان سریر ارتضا از نسل علی مرتضی هشتمین نور ولایتی یا علی ابن موسی الرضا ای ماه شبهای مشهد ای شاه و مولای مشهد ای جانم آقای مشهد برای زیارت کربلا به پات می افتم امام رضا السطان اباالحسن علی ابن موسی الرضا فرمودی از ماتم حسین گریه فقط برغم حسین اذن عزاداری از شما برای محرم حسین آه فرمودی یابن شبیب آه مات عطشان الغریب آه روضه شیب الخضیب میرزه اشک از چشم شما هنوزم واسه ی کربلا صلی الله علی الباکین علی الحسین میبارم از عشق تو جانا دلدارم هستی تو ای یارا عمریه هستم سینه زنه نجوای شب هامی تو آقا ای رویای شیرین من ای رفیق دیرین من ای دین من آیین من دل و دینو دنیامی حسین تو ارباب و مولامی حسین سلطان سریر ارتضا امیرحسین حضرتی

وقتی امام رضا رو شهید کردند اولین کسی که خبر برای خواهرش آورد کی بود کسی به خواهرش جسارت کرد یا نه کسی خونشو رو غارت کرد یا نه خودش روضه بخونه یابن شبیب عمه ی ما راه دور رفت میخواست قتلگاه بماند به زور رفت چه جوری آقا یابن شبیب آتش قبلم زبانه زد نامحرمی به عمه ی ما تازیانه زد وقتی امام رضا رو شهید کردند علی کرمی 

جان‌ِ جانانم‌ تمام‌ ایمانم ای‌ همه‌ دینم‌ نماز‌ و‌ قرآنم از‌ عناوین‌ تمام‌ این‌ عالم شکر‌لله‌ که‌ غلام‌ سلطانم سلطان‌مددی هستی‌ سر‌ پناه‌ روز‌ معاد میگم‌ با عقیده‌ با اعتقاد رزقم‌ میرسه‌ از‌ باب‌ الجواد انقلابه صحن‌ انقلابه شعبه‌‌ ای‌ از‌ حرم‌ ابوترابه من‌ اگر‌ که به‌ جایی‌ رسیدم از‌ عنایات‌ همین‌ عالی‌ جنابه غلام‌ سلطانم امیرحسین حضرتی