صفر

مینویسه‌ تاریخ‌ تو جمل‌ بی‌تردید معرکه‌ تو مشت مجتبی‌ میچرخید اسمشو میبردن عایشه‌ میلرزید یعنی‌ کیه‌ که‌ مثه‌ شیر‌ نر‌ میاد حسن‌ که‌ داره‌ سینه‌ سپر‌ میاد‌ یک‌ جوری‌ داره‌ میجنگه‌ که‌ چشمای عایشه‌ از‌ حدقه‌ داره‌ در‌میاد دوباره‌ باز عشقت‌ منو بی‌تاب‌ کرده فکر‌ خیال‌ صحنت‌ دلمو آب‌ کرده کنار تمثال‌ علی‌ تو عرش‌ اعلی خدا عکس‌ جنگیدن‌ تو قاب‌کرده مینویسه‌ تاریخ‌ امیرحسین حضرتی

‌مرید راه‌ قنبرم‌ و‌ کاس‌ لیس‌ این‌‌ درم میگیره‌ دستمو‌ علی‌ پل‌ صراط‌ رو‌ میگذرم‌ تعصبش‌ رو‌ میکشم‌ کمر‌ بسته‌‌ی‌ حیدرم میدونم‌ دوسم‌ داری‌ عشقت‌ تو‌ رگم‌جاری‌ جنت‌‌ بی‌ علی‌ هرگز‌ دوزخ‌ با‌علی‌ آری‌ به‌ نام‌ خدا به‌ نام‌ علی تبارم‌ همه غلام‌ علی‌ کلام‌‌ الله‌ است کلام‌ علی بعد‌ غدیر‌خم‌ فقط امامه علی زمین‌ آسمان‌ کهکشان‌ و‌ هر‌چه‌ در‌ این‌ ماسواست وجب‌ به‌ وجب‌ هر چه‌ هست تماماً‌ برا مجتبی‌ است خلاصه‌ که‌ کل‌جهان طُوفیلی‌ آل‌عبا آقای‌ کریمانه‌ وا‌کرده‌ کرده‌ کرم‌خانه مدحش‌ رو‌ خودم‌ قرآنم‌ حسن‌جانه به‌ نام خدا‌ به‌ نام‌حسن شبیه‌ علی‌ مرام‌ حسن جمل‌ دیدنی قیام‌ حسن شتر‌ سوار افتاده‌ به‌ گام‌ حسن ‌مرید راه‌ قنبرم‌ امیرحسین حضرتی

ما زیارت مخصوص وقتی میرسیم حرم امام رضا همین دم در حرم میرسیم اولین حرفی که میزنیم میگیم یا امام رضا محرم ما رو بساز ما از این حرم دلشوره محرم داریم یا امام رضا سپردی دست خادم ها سیاهی های پرچم را تمام حاجتم این است باشم این محرم را دم فواره ها از مشک سقا آب می نوشم لباس مشکی ماه عزا را با تو می پوشم همین که ناله یابن الشبیبت راه می افتاد تصور می کنم از روی مرکب شاه می افتاد نوک سر نیزه با دندان او برخورد خواهد کرد سم مرکب تمام پیکرش را خرد خواهد کرد حسین جان ما رو به محرم برسون یا رضا ما را به محرم برسان محمدحسین پویانفر

ای‌ امام‌ زمان‌ الامان ای‌جان‌ جهان‌،جهان‌ جان زتـلألـوء نـورظهــور خیزم‌ به‌ حضور ازدل‌گور تو سوار براق برسی‌ زعراق به‌دلم‌مده‌داغ فراق به‌ علی‌ ببین‌ صفاتش به‌ اباالفضل‌ کشیده‌ معجزاتش بکشاند‌ ابن‌خطاب‌ وقحافه‌ رابه‌ آتش عمه‌جان‌ امام‌ زمان قربان‌ سنه‌جان‌ رقيه‌جان آگلمزسنه‌ دنيا ده‌ تای آی‌ باشواد ولانیم‌ من‌ بای آغلارام‌ ای‌جان‌ آدووا قربان‌ دردیمه‌ درمان ای‌جان تو خودت‌ بگو‌ که‌ هستی نه‌ سه‌ساله‌ که‌ رقیه‌ ازاَلستی تو همان‌‌ غمِ‌ عظیمی‌ که‌ سر مرا شکستی بخرم‌ ببرم‌ به حرم ز کرم ای‌جانم‌‌ اذان گوی‌ حرم باید از همه‌ جزتو گذشت یاصاحبِ صبح‌ روز‌هشت به‌ فراق مدام دهم‌عرض‌ سلام به‌ زقاق‌ِ مقام و خدام به‌ غم‌ دلت‌ صبورم نبرم‌ زیرلحد‌ زمال‌ وزورم همه‌ زخم‌های‌ هشتم‌ببرم‌  میان‌گورم ای‌ امام‌ زمان‌ الامان احسان لطفی

چون‌ دم دیداره موقع‌ اقراره سگ‌ شهنشه‌ طوسم‌ نه‌ کلب‌ آواره ای رضا رضا رضا ای دل‌ سرگشته من‌ همه‌ اعدادم گروی‌ هشته دل‌ بیچاره صور اسرافیله‌ یازده‌ نقاره من سگ‌ گوهرشادم هرجا‌ بهره‌ای‌ دیدم‌ حسابشو دادم سنگای‌کف اسمال‌ طلا‌ شهادت‌ داد که‌ با هر بار دیدنت‌ به‌ سجده‌ افتادم چون‌ دم دیداره موقع‌ اقراره احسان لطفی

مجلس مامون نشسته امام رضا یهو اباصلت میگه دیدم آقا دست پاچه بلند خارج شد چند لحظه بعد برگشت بهش گفتم آقا کجا رفتی فرمود یه قولی به سلمونی نیشابور داده بودم رفتم بالاسرش موقع جون دادن پیکر آقا رو غریبونه داشتن میبردن تنها داشتن میبردن عروسی بود ظاهرا رسیدن زن های نوغان پرسیدن اینجاچه خبره این پیکر کیه اینقدر غریبونه میگفتن علی ابن موسی الرضا باریک الله به این زن ها آمدن پیش شوهراشون مهرمون حلال تا آخر عمرم کنیزی تون میکنم اجازه بدید بریم تشییع جنازه علی ابن موسی الرضا آقا را غریب نبرن آقا هرچی گل برا عروسی آورده بودن ریختن رو تابوت امام رضا تابوت زیر گل ها مدفون شد نمی دونم اینجا کدام طرفی برم یه دلم میگه به این مردم بگو یه پیکریم تو قتلگاه زیر سنگا مدفون شد آقا خودت فرمودی ان کنت باکین لشی فابک للحسین به هرچی خواستی گریه کنی رو پیکر شما گل ریختن رو پیکر جد شما سنگ ریختن آقا از گل تا سنگ شیخ مهدی حسن آبادی

قال مولانا الرضا مهیج الاحزان کربلا إنَّ یَومَ الحُسَینِ أقرَحَ جُفُونَنا أسبَلَ دُمُوعَنا ریان ابن شبیب تو کربلا پیچیده بود بوی سیب فاطمه می‌گفت حسین غریب ریان ابن شبیب افتاده بود گیر یه مشت نانجیب عمه‌ ی ما می‌خوند امن یجیب ریان ابن شبیب جد ما رو غریب گیر آوردن ریان ابن شبیب آب و واسه حبیب دیر آورردن تو شیب گودال سرازیر شد حسین پیر شد حسین پیر شد قال مولانا الرضا محمدرضا نوشه ور

روضه‌ دار امام‌ رضا روضه‌ خون‌ امام‌ رضا گریه‌ کن‌ باچشمای غرق‌خون‌ امام‌ رضا روضه‌ رو اینجوری‌ خوند واسمون‌ امام‌ رضا إنَّ‌يَومَ‌الحُسَين أقرَحَ‌جُفُونَنا أسبَلَ‌دُمُوعَنا وأذَلَّ‌عَزيزَنا بِأَرضِ‌کَربَلا ای‌وای ای‌وای ریان‌ ابن‌‌ شبیب کشتن‌ کشتن جدما رو غریب مظلوم‌ مظلوم بی‌یارو بی‌حبیب روضه‌ دار امام‌ رضا احسان لطفی

بچه ها تا حالا حرم امام رضا رفتین گاهی به امام هشتم بگو آقا من به چه دردی میخورم برا تو به چه دردی میخورم آیا این شغلی که دارم شما راضی هستی از این درسی که میخونم شما راضی هستی از این رفیقایی که دارم شما راضی هستی بچه ها تا حالا به امام هشتم گفتین آقا از من راضی هستی یا نه گاهی جوونا تو حرم جلو منو میگیرن میگن سید از آقا چی بخوایم میگم یه چیز آقا از من راضی هستی یانه شغلم اخلاقم رفتارم رفیقام راضی هستی یا نه ما باید تربیت بشیم بچه ها آقا من به چه دردی میخورم استاد دارستانی

امام رضا تو لحظه های آخر غصه پیراهن نداشتی آی امام رضا تو جوون قطعه قطعه ندیده بودی آی امام رضا تو بچت رو دست نگرفته بودی آی امام رضا کسی لحظه ی جان دادنت خنده نمیکرد ته گودال حسین زبونم لال حسین یه نفر گفت بهت باخنده کیف احوال حسین پدرت ساقی کوثرت بهت آب بده تشنه ایی بگو مادرت بیاد بهت آب بده نوشتن حسین هی زبان میگردان هی خاک وارد دهنش میشد یا اباعبدالله تا دلت بخواد نیزه هست حسین دیدی آخر دل خواهرت شکست تو بگو مظلوم حسین غریب گودال امین قدیم

یا امام رضا اومدم رزق محرم بگیرم برگردم اومدم یادم بدی چطور سیاهی بزنم برای جدت غریبت دلم شکسته و در سينه ام نوايي نيست به بي نوایی من هيچ بينوایی نيست تمام زندگي من تويی امام رضا اگه زندگیم نبودی نصف شب اینجا چیکار میکردم آقا از زار و زندگیم زدم فرسنگ ها راه اومدم زندگیمو ببینم امام رضا تمام زندگی من تویی امام رضا من عاشق توام در این ریایی نیست یکی به گوش دلم در میان صحنت گفت به با صفایی این آستانه جایی نیست اگر چه غرق گناهم ولی خبر دارم تو آبروی کسی را نمی بری آقا دامن آلوده و بار گناه آورده ام گر چه آهی در بساطم نیست آه آورده‌ ام هر چه بودم هر که هستم بر کسی مربوط نیست بر امام مهربان خود پناه آورده‌ ام پناه گناهکار مهدی لیثی

هو السلطان هو السبحان قرآنم رضاجانم هو الثامن هو الضامن به‌ ایمانم رضاجانم سگ کوی خراسانم که‌ انسانم رضاجانم یگانه شاه ایران شیر یزدانم رضاجانم جان‌ جهان کهف‌ امان از درمران رَب‌ُ الفَلَک کُفْوُ الْمَلَک صَلو عَلَیک یا ابوالحسن شاه‌ِ وطن رب‌ِ سخن هشتم‌ ولی وجه‌ِ جلی حق‌ یاعلی یا‌ انیس‌ النفوس ایها المرتضی اباالحسن‌ علی ابن‌ موسی‌ رضا هو السلطان احسان لطفی

رضای‌ او رضای‌ حق قضای‌ او قضای‌ حق دلش‌ از ما سوای‌ حق‌ گزیده‌ عزلت‌ عنقا تو در معموره‌ امکان، خداوندی‌ پس‌ از یزدان چو در رگ‌ خون، چو در تن‌جان  روان‌ حکم‌ تو دراشیا اگر لطف‌ تو ای‌ داور  نگردد خلق‌ را رهبر ز آه‌ خلق‌ در محشر قیامتها شود برپا ای‌ جان‌ وای‌ جانان‌ رضا هم‌ دردم‌ و درمان‌ رضا ما رعیت‌ و سلطان‌ رضا ای‌ ساقی‌ مستان‌ رضا جانیم‌ سنه‌ قوربان‌ رضا ای‌ رهبر ایران‌ رضا اذن‌ به‌ یک‌ لحظه‌ نگاهم‌ بده سوز و آهم‌ بده یه‌ بــرات‌ کــربــلا به‌ رو سیــاهم‌ بده و مران‌ از در و راهم‌ بده تو پناهم‌ بده تو محرم‌ یه‌ مقام‌ و خیمه‌گاهم‌ بده رضای‌ او رضای‌ حق احسان لطفی

میگه وارد حرم امام رضا شدم دیدم یکی داره وضو میگیره اما وضوش کاملا اشتباهه رفتم ایراد کردم وضوت اشتباهه دیدم اصلا به زبون ما صحبت نمیکنه گفت من امریکایی ام ساکن اینجا نیستم من خلبانم گفتم حرم امام رضا چیکار میکنی گفت من خانمم مریض بود دکترای عالم رو گردونده بودم به دردش علاج نمیشد یه روز میخواستم برم سمت کارم ما یه مدیر فرودگاهی داریم به نام عماد اومد بهم گفت خیلی پکری گفتم آره خانومم مریضه شیرازه زندگیم بهم ریخته اگه مادر خونه مریض بشه سکان دایره خونه بهم میریزه میگفت صحبت کردیم و رفتیم چند روز بعد عماد منو دید گفت فلانی برنامه پروازیتو نگاه میکردم تقریبا دم دمای صبح از آسیای شرقی میخوای عبور کنی هرجا دیدی از زمین دارن آسمون رو روشن میکنن بدون حرم امام رضای ماست حرف دلتو بهش بگو گفت زیاد اعتنا نکردم اما دل تو دلم نبود اون ساعتایی که عماد گفته بود دیدم آره دارن از زمین آسمون رو روشن میکنن سرمو انداختم پایین گفتم آی امام رضای عماد من خانومم مریضه اگه میشه به منم یه نگاهی بکن گفتم و رد شدم تا اینکه پروازم نشست دیدم تلفن پشت تلفن برداشتم دیدم خانممه صدای گریه میاد از پشت تلفن گفتم چیه چه خبره گفت نمیدونم کجای عالمی اما الان یه آقایی اومده بود خونمون بهم گفت به صاحبت بگو به عماد سلام برسونه اگه هرچی از این مشتریا داره بفرسته در خونه من نگاه میکنم آی امام رضای عماد منم اومدم حرف دلم رو بهت بزنم امام رضای عماد مهدی لیثی

امام رضا نگاه کرد خواهرم معصومه جوادم رو بگیر بچه دستاش رو طوری دور گردن من حلقه زدن اشک میریزن من از شما سوال می کنم جواد الائمه تشنه بود جواد الائمه گرسنه بود نه به قرآن نه نه نه جواد الائمه ترسیده بود نه نه نه همچین که از بغل امام رضا اومد عمه ها یا امام رضا دخترهای موسی ابن جعفر جواد رو دست به دست میدادن میبوسیدن قربون اون دختری برم که دید دستش رو گردن باباش کرد هم گرسنه بود هم تشنه بود یه کاری کرد بابا رو نشوند رو خاکا و جلس علی التراب نشست رو خاکا دستاشو گردن ابی عبداالله کرد دست بابا رو گرفت گفت بابا دستا تو بیار موهامو لمس کن ابی عبدالله بنا کرد موهاشو لمس کردن چه فایده ای لمس کردن این مو ها گفت بابا فردا این موها پریشانه بغل بابا محمد نوروزی

حالا که‌ مشهدم از همه‌ جز تو دل‌ کندم‌ و اومدم بوسه‌ بر خاک‌ باب‌ الجوادت‌ زدم تو قبولم‌ نما‌ گرچه‌ خوب‌ و بدم امیر مشهد یا رضا مولا طلایی‌ گنبد یا رضا مولا توی‌ گوهرشاد باب‌ القبله به‌ یادم‌ اومد یا رضا‌ مولا آب‌ و دونم‌ داد آی‌ خونت‌ آباد قلبمو گره‌ زدم‌ به‌ پنجره‌ فولاد هر طرف‌ هر سو غیر رویت‌ کو ضامن‌ سگت‌ شو ای‌‌ ضامن‌ آهو السطان امام رضا حالا که‌ مشهدم احسان لطفی

بده‌ ساقی یه‌ جلایی آخ‌ تو حسرت‌ تو مردم‌ چه‌ شبایی توی‌ مشهد بها گرفتم فکر‌ کنم‌ شدم‌ یه‌ پا‌ شیخ‌ بهایی همه‌ اینجا کربلایی‌ میشن ولی‌ من‌ تو کربلا بود که‌شدم‌‌ امام‌ رضایی یا امام‌ رضا امامه‌ رضا لاتِ‌ میدونم‌ میگه‌ چشامه‌ رضا همه‌ دولتا میان‌ و میرن اون‌ حکومتی‌ که‌ مستدامه‌ رضا رضا نمی‌میرد مرتضی‌ نمی‌میرد ز آب‌ سقاخانه‌ شفا نمی‌میرد نماز میت‌خواند به‌ خودشبِ‌ دفنش نوشته‌ است‌ به‌ قرآن‌ خدا نمی‌میرد بده‌ ساقی احسان لطفی

پاشو ببینم پاشو بیا اینجا بیا قربونت برم دست بابا رو گرفت گفت بابا دستاتو بیار موهامو لمس کن ابی عبدالله بنا کرد موهاشو لمس کردن گفت بابا چه فایده این لمس کردن این موها گفت بابا فردا این موها پریشانه دست هاشو که تو موهاش کرد گفت بابا یادته دختر مسلم رو بوسیدی میشه یه بوسه هم... همچین که لباشو گذاشت روی گونه هاش اون دختری که له له یه بوسه داشت صدا زد بابا صورتم سوخت لبت را بردار چقدر لبات داغه بابا بابا موهامو لمس کن محمد نوروزی

من آرامش دارم کنج صحن گوهرشاد تو از پنجره فولاد تو کربلامو گرفتم تو خیلی آقایی تو رئوف آل طاهایی عمری با تو توی تنهایی حرف دلم رو گفتم آقای من دنیای من ای مرهم دردای من سلطان علی موسی الرضا ... نماهنگ من آرامش دارم محمدرضا نوشه ور

امام‌ ثامن‌ ضامن حریمش‌ چون‌ حرم‌ آمن زمین‌ از حزم‌ او ساکن سپهراز عزم‌ او پویا خرد طفل‌ دبستانش قمرشمع‌ شبستانش به‌ مهرچهره‌ رخشانش ملک حیران‌ تر از حربا نظام‌ عالم‌ اکبر قوام‌ شرع‌ پیغمبر فروغ‌ دیدهٔ‌ حیدر سرور سینهٔ‌ زهرا یاحق‌ مدد یاهو مدد یا ضامن‌ آهو مدد ای‌ وجه‌ الله‌ و صمد یا ضامن‌ آهو مدد ای‌ بی‌حدو ای‌ بی‌عدد یا ضامن‌ آهو مدد آمدم‌ ای‌ شاه‌ پناهم‌ بده ره‌ نشانم‌ بده سگ‌ شاھنشھ‌ِطوسم‌ استخوانم‌ بده خط‌ امانی‌ ز گناهم‌بده آب‌ونانم‌ بده به‌ ســرای‌ مشهـدت‌جــا و مکانم‌ بده السطان اباالحسن السطان اباالحسن امام‌ ثامن‌ ضامن احسان لطفی

اَلا به قربون وفات وقت وفاتم چشم به رات خیلی دلم تنگه برات لنگه براتم به نگات جونم بند جونت بابا آی قربونت این اسمِ به محزونت رقیه رقیه رقیه علی‌اکبر خیلی میخوادش من هرجا دختربچه دیدم ذوقشو کردم افتادم یادش وعده داده بودم به دلم بیام پیشت واسه میلادت نشد دیگه، ولی هستم یادت اللهمّ الرزقنا مرقد رقیه حال خوش اباالفضل حالم بَده رقیه نوره اگه دمشقت آخر ببین از عشقت جون میدم یه روز تو روضه‌ الا به قربون وفات احسان لطفی

اگه خاطراتم‌ ز‌ یادم‌ رود اگر‌ آشنایی غریبه شود یقین‌ دارم‌ این‌ نام پایدار‌بود رقیه‌مدد... کسی چه‌میدونه بمیرم‌ امشب‌ شاید برای‌ دردونه کسی‌نمیدونه حرف‌ دلم‌ رو‌تنها‌ رقیه‌میدونه اگه‌مردی‌واسش‌نمیره‌نامرده رنگ‌سفید‍ِ‌گنبد‌دیوونم‌کرده هدف‌ِخلقت‌‌خلق‌لحظه‌ای‌بود‌که ابوفاضل‌‌دوره‌رقیه‌میگرده نماهنگ اگه خاطراتم ز یادم زود مرتضی خادمی

دعای زنده دلان صبح و شام یا حسن است که موی تیره و روی سپید با حسن است مبین ز نسل حسن هیچ کس امام نشد به حسن بینی اگر هر امام را حسن است آقای بقیع مه شبهای بقیع کاش تموم شه این سکوت شبهای بقیع تنهای بقیع شب یلدای بقیع کاشکی راه برم یه روز تو صحن های بقیع مولا مولا... سرم فدا حرمت آرزوی ما حرمت همه طلاهای مادرم برا حرمت میام تو مضیف بی بی شریفه میشه مثل صحن حضرت رضا دعای زنده دلان صبح و شام یا حسن احسان لطفی

من اگر بهر حسین بن علی سینه زنم گریه گر میکند این پیرهنم روی تنم به روی سینه ی من حک شده با خط درشت من حسینی شده ی دست امام حسنم شاهم حسن دلخواهم حسن ای قمر و ای ماهم حسن نوکرم و کرب و بلامو از تو میخواهم حسن حسن حسن یا مولا... با کرامات حسن مور سلیمان بشود آخرین شام خزان صبح بهاران بشود به ید حضرت قائم نگرم آخر سر اهل عالم عربستان حسنستان بشود تاج سرم ای بال و پرم سائلتم ای جان کرم آخر سر شیعه براتون آقا میسازه حرم حسن حسن یا مولا... حسینی شده دست امام حسنم احسان لطفی

پیمبر غریب در صحرای من امام حسین بچگیم آقای من بزار بهت بگم کیه دنیای من دنیا دنیا دنیا دنیای من رقیه ساداته دیروز و امروز و فردای من رقیه ساداته آبروی دل رسوای من رقیه ساداته دارم من سر تعظیم به نام رقیه نمیگنجه عقلی در مقام رقیه اباالفضل به هم میزد زمین و زمان را که دنیا فقط باشه به کام رقیه دنیای من رقیه ساداته احسان لطفی