صفر

فاطمه بودم و قنفذ به سراغم آمد آنقدر تند دویدم که نفس کم آمد زجر کم بود که یکدفعه سنان هم آمد به تو تا خیره شدم سیلی محکم‌ آمد دست سنگین کسی بر رخ من رد انداخت آنکه انداخت مرا روی شتر! بد انداخت فاطمه بودم حیدر خمسه سپرش تا به سرم خورد سرم درد گرفت زد به بازوی من و بال و پرم درد گرفت به پدر حرف بدی زد جگرم درد گرفت بشکند پاش الهی کمرم درد گرفت یاعلی گفتم‌ و با کینه به من سنگ زدند پیرزن ها همه بر پیرهنم چنگ زدند سر در طشت دلم‌ را گل آتش میکرد عمه از پشت ستون داشت نگاهش میکرد خیزران حال مرا سخت مشوش میکرد و رباب از غم این منظره هی غش میکرد حق بده خواهرم اینقدر حزین و زار است مست ها صحبتشان صحبت خدمتکار است فاطمه بودم حیدر خمسه

حال و روز من خبر داری ، نداری از من خبر در این سفر داری ، نداری اصلا خبر از این جگر داری ، نداری اصلا ببینم موی سر داری ، نداری هر چند مثل تو سرم آتش گرفته اما تنور خانه ی خولی نرفته دل شوره دارم رنگ و رویم را ببینی وضع لبان پاره ی من را ببینی این آهن دور گلویم را ببینی میترسم این اوضاع مویم را ببینی موی مرا خار مغیلان شانه کرد شمر و سنان بین بیابان شانه کرد اصلا گمان کن دخترت قامت کمان نیست اصلا گمان کن عمه جانم نیمه جان نیست اصلا درون قافله شمر و سنان نیست انگشترت در دست های ساربان نیست اصلا گمان کن دخترت تنها نبوده اصلا گمان کن حرمله با ما نبوده توی بازار برده فروشا حیدر خمسه این روز ها من از در و دیوار خوردم در کوچه خوردم آه در بازار خوردم از بام ها سنگ از سر آزار خوردم سیلی ز دست زجر چندین بار خوردم این زجر یک ذره مروت هم ندارد می خواست عمدا اشک من را دربیارد چشمت روشن بابا تو که رفتی ناموست رو بردن سر بازار بین یک عده لات بی غیرت اوردن اما ما رو به اجبار به خدا میترسم من از این طرز نگاه شامیا میترسم به خدا میترسم چونه میزنن سر ... عمو عباسم کو غیرتی ترین علمدار که میشناسم کو اونی که میتونه یه کاری بکنه واسمون پس کو توی بازار برده فروشا ما بودیم اما تو نبودی دندونای شیریمو شکستن پیر مردای مست یهودی بابا دست و پام میلرزه ما رو دارن میبرن جلو چشای... توی بازار برده فروشا حیدر خمسه

کشته کرببلا سن یارالی من یارالی خدا ببین کی برگشته همون که دنبالش بودم همون که خیلی گریونه روضه ی گودالش بودم بابا سلام عشق من ای همه زندگیم شکسته شدم اول بچگیم یه دختر فقط به بابا دلخوشه رگای بریدت منو میکشه برا لب خونی تو الهی من بمیرم دیدی که تو بزم شراب اسیرم نشد که خیزرونو از دست یزید بگیرم کشته ی کرببلا سن یارالی من یارالی رفتی رقیت تنها شد اسیر نا محرم ها شد روی کبودم مثل مادر بزرگم زهرا شد کشته کرببلا سن یارالی من یارالی خدا ببین کی برگشته همون که دنبالش بودم همون که خیلی گریونه روضه ی گودالش بودم بابا سلام عشق من ای همه زندگیم شکسته شدم اول بچگیم یه دختر فقط به بابا دلخوشه رگای بریدت منو میکشه برا لب خونی تو الهی من بمیرم دیدی که تو بزم شراب اسیرم نشد که خیزرونو از دست یزید بگیرم کشته ی کرببلا سن یارالی من یارالی رفتی رقیت تنها شد اسیر نا محرم ها شد روی کبودم مثل مادر بزرگم زهرا شد کشته ی کرببلا محمدحسین حدادیان

ای کاش ما هم زائر شش گوشه بودیم هر شب که مهدی زائر آن سر زمین است در چشم ما جاماندگان دنیا خرابه است تادختر جامانده ویرانه نشین است ما با رقیه عالمی داریم امسال در سینه ما آرزوی اربعین است آنچه که در مکتب ما کودک ویرانه نشین داشته صد پیر خرابات ندارد همه جا گشتم و دیدم کمی از معرفتش را همه عرض و سماوات ندارد چه کسی با چه خیالی به بلندای وجودش دم از انکار زده دختر خورشید که نیازی به اثبات ندارد فاتح شام شد آن گونه که تاریخ چنین فتح و فتوحات ندارد تازه ایم مومنه محض سلاحی به خدا غیر مناجات ندارد کاشف الکرب اباالفضل شدن کار رقیس عمویی که خودش کعبه حاجات جهان بوده گرفتار رقیس خود فاطمه در عرش خریدار رقیس بار ها در دل شب گوشه ویرانه به خود گفت فدای سر عمه که سرم زخم شده بال و پرم زخم شده یاد رباب و جگر سوخته اش کرد و به خود گفت غمی نیست که قدری جگرم زخم شده چه مبارک سحری هست و چه فرخنده شبی آمده بابا که نجاتم بدهد از دو لب پاره خود آب حیاتم بدهد تا که به دیدار عمو برگ براتم بدهد عمه حلالم کن حلالم کن اگر که یک شبی از غافله جاماندم جای من خسته تو کتک خوردی و پژمردم و پژمردی

این روزا خیلی قلبم به غم اسیره خاطرات خوشم توی اون مسیره اربعین باشه و کربلا نباشم فکر شو میکنم هی دلم میگیره منم و خاطره های کربلا منم و دوری از صحن و سرا دل من به اربعینت خوش بود فکر این جاشو نمیکردم آقا دارم حس میکنم آقا خیلی بهت وابستم سهمم دوری و کاری بر نمیاد از دستم لک لبیک امیری یا حسین امیری یاحسین آرزومه آقاجون تا که جوونم اربعین کربلا رو بدی نشونم تو قنوت نمازم با التماسی ربنا آتنا کربلا میخونم کار هر روز و شبم فقط دعاس درد من درد همه سینه زناس تو چشام یه آسمون غم دارم تو دلم یه اربعین روضه به پاس آشوبه تو دلم ای آرامش من کربلا خاطره های کربلا حسن عطایی

بابا ای بابا شبا رو خاک خرابه گریونم بابا ای بابا آخ تنم آخ سرم دندونم بابا ای بابا یه امشبو شدی مهمونم بابا ای بابا آخ تنم آخ سرم دندونم مهمونم تو شدی گریونم میخوام آروم پاشم ولی نمیتونم دلگیرم پی شده تقدیرم منو ببر بابا من دارم میمیرم نمونده ناز و ادا سید الشهدا خرابه سرده شبا قریب الغربا نمومنده ناز و ادا سیدالشهدا خرابه سرده شبا قریب الغربا بابا ای بابا به اشکای دخترای تو خندیدند بابا ای بابا عروسکامو شامیا دزدیدند بابا ای بابا لباسامو دختراشون پوشیدند بابا ای بابا عروسکامو شامیا دزدیدند حالا که روی موهات خاکه یه نگا کن حالم چقده غمناکه آشوبه دل من آشوبه میگه بخواب عمه میگه واست خوبه عمه گرفته عزا سیدالشهدا بابا ای بابا حسن عطایی

به قولت عمل کن دوباره منو بقل کن که داره کبوترت میمیره بهونتو میگیره به قولت عمل کن بزار بگم پاهام درد میکنه خب چشام در میکنه خوب از اون شب تو بیابون پهلوهام درد میکنه خوب بال و پرمو نگاه سوخته همه حرمو نگاه سوخته موی سرتو دیدم سوخته موی سرمو نگاه سوخته به قولت عمل کن دوباره منو بغل کن که داره کبوترت میمیره بهونتو میگیره به قولت عمل کن به قولت عمل کن بزار بگم پاهام درد میکنه چشام درد میکنه خب از اون شب تو بیابون پهلوهام درد میکنه خوب بال و پرمو نگاه سوخته همه حرمو نگاه سوخته موی سرتو دیدم سوخته موی سرمو نگاه سوخته ببین جای دسته که ردش چشمامو بسته تا زدش روی زمین افتادم همین که زد جون دادم من دلشکسته بزار بگم ندیدی اشکمو خب چشای تارمو خب رو گوش دختراشون میدیدم گوشواره هامو خوب رد پاهامو نگاه خونه اشک چشامو نگاه خونه موژه های تو هنوز سرخ لایه موهامو نگاه سوخته بزار بگم پاهام درد میکنه چشام درد میکنه خب از اون شب تو بیابون پهلوهام درد میکنه خوب بال و پرمو نگاه سوخته همه حرمو نگاه سوخته موی سرتو دیدم سوخته موی سرمو نگاه سوخته چقدر بی قرارم که میگن بابا ندارم من اصلا با دختراشون قهرم دل خسته از این شهرم چقدر بی قرارم بزار بگم دیدن جنگیدنم خوب به قولت عمل کن محمود کریمی

گفتند که غم داری و غمخوار نداری مثل پدرت بی کسی و یار نداری در خانه ی خود مَحرم اسرار نـداری آقا , تو نیازی به کس و کار نداری کافی ست که آقای ابالفضل و حسینی یعنی همه جا حضرت بین الحرمیـــنی . با بال و پر سوخته , پرپر مزن این قدر با این جگرِ سوخته , پرپر مزن این قدر ای شعله ورِ سوخته , پرپر مزن این قدر با یادِ در سوخته , پرپر مزن این قدر بالای سرت اینکه چنین زار نشـسته ست چشمی بگـشا, حضرت پهلویِ شکسته ست . این بسترِ افــتاده , خودش بستر روضه ست این طشت کنار تو , خودش منبر روضه ست با اینکه حسین بن علی یکـسره روضه ست گیسوی سپید تو , خودش آخر روضه ست این زهر که دور جگــرت گـرم طواف است همدست همان ضربه ی سنگین غلاف است غمخوار نداری حیدر خمسه

کفران نعمت کردم! ببخش آقا اگه اذیت کردم ببخش آقا با هرکسی غیر از تو زبونم لال اگه رفاقت کردم ببخش آقا قسم به مادرت نزار دلم شکسته بشه قسم به مادرت نذار که راه بسته بشه آقا به جان مادرت آن مادر غم پرورت میدونم که از دست تو برمیاد ترحم به این نوکر خونه زاد مگه من قراره چقدر عمر کنم؟ دلم روضه های محرم میخواد رو سینه ی پاکت رد پا چی بود بریدن سرت از قفا چی بود تو که تموم شد کارت زیر دشنه نعلای تازه دیگه برات چی بود؟ کشته ی بی سرو عریان نمیکنن به خدا کشته ی بی کسو رو خاک نمیکنن رها کفران نعمت کردم حسن عطایی

ماتم زده ام , محفــلِ آقاست بهشتم در ماتم این شاه چه زیباست بهشتم تــا خانه ی صدیقه ی کبراست بهشتم هرجا که بسوزند همانجاست بهشتم از عرش می آرند دَم “یا حســـنم” را خوب است که با اشک بشویم دهنم را ای حُسن خدا در نظر حیدر کرّار ای گوهر والا گُهر حیدر کرّار ای مظهر پا تا به سر حیدر کرّار ای روی تو قرص قمر حیدر کرّار هر چند بدم , رو سیَهَم , پَست و پَلَشتم من بنده ی سالار جوانانِ بهشتم گفتند که غم داری و غمخوار نداری مثل پدرت بی کسی و یار نداری در خانه ی خود مَحرم اسرار نـداری آقا , تو نیازی به کس و کار نداری کافی ست که آقای ابالفضل و حسینی یعنی همه جا حضرت بین الحرمیـــنی با بال و پر سوخته , پرپر مزن این قدر با این جگرِ سوخته , پرپر مزن این قدر ای شعله ورِ سوخته , پرپر مزن این قدر با یادِ در سوخته , پرپر مزن این قدر بالای سرت اینکه چنین زار نشـسته ست چشمی بگـشا, حضرت پهلویِ شکسته ست ماتم زده ام حیدر خمسه

دید قاسمش هی میاد رو سینش ابی عبدالله میومد جداش می کرد عمو عقب وایسا بگذار نفس بکشه زینب داره میبینه سر مادرشم هم یادش افتاد تا افتاد روی سینه مادر جداش کردند گفتند بزار نفس بکشه کربلا از رو تل داد میزد یقشو وا کن بگذار نفس بکشه رو سینش نرو بگذار نفس بکشه حیدر خمسه

این بستر افتاده خودش بستر روضه است این تشت کنار تو خودش منبر روضه است با این که حسین ابن علی محشر روضه است اما گیسوی سپید تو خودش آخر روضه است این زهر که دور جگرت گرم طواف است همدست همان ضربه سنگین غلاف است تقصیر تو نبود که مادر پرش شکست تقصیر تو نبود اگر زیورش شکست تقصیر تو زدند و به سرش شکست دیدم که دست تو سپر مادرت نشد تقصیر خودت نبود قدت یاورت نشد آخر روضه است حیدر خمسه

وقتی براش تو خرابه سرو آوردن شروع کرد شرح سفر دادن اول اینو گفت گفت اگه میگفت میدادم کشید از گوشم غروب همون روزی که تو رو زدن خیلی بلا دیدم من قاتلم اسب سوار است تازیانشو رها میکرد میخورد به این خانم میخورد زمین نزن از صبح هر کی اوده منو زده شرح قصه حیدر خمسه

الحمدلله آبرو داری کردند مردم امسال خیلیا جا زدن اما هیئتیا اگه یه شب شبی یه روضه میرفت از اذان به اینور سه چهار تا روضه میره چه خبره میگه روضه ها خالی نشه بار ور داشتی آقا بارتو ور میداره الکو گرفت خیلیا معلوم شدن همین که مارو نگه داشتی پزشو میدیم اما یه گله دارم من هر سال این موقع کارامم کردم چی کار کردی با ما من این هیئت اون هیئت دیدم هیئتیا دل و دماغ ندارن به هر کی میگم چته میگه ولم کن از اول محرم به این امید میومد خستگیاشو میبرد اربعین کربلا ما اومدیم اینوری مریض نشیم اینوری مریض شدیم

دست برد تو موهای بابا میگه بابا موهات سوخته موهای منم سوخته دندونات شکسته دندون منم شکسته دست کشید به صورت گفت بابا لبت پاره شده من لبم سالم باشه انقدر زد از لب خون راه افتاد منو با خودت ببر اگرچه رفتی از برم نمیروی ز خاطرم ببین چه کرده ای تو با من بی تو موجی بی‌ دریا منشبیه شمع روشنم ز گریه دل نمیکنم ببین چه کرده‌ ای تو با من بی ‌آرزو بی ‌رویا منمن بی ‌تو دلتنگم بی ‌تابم ویرانم من بی ‌تو دلتنگم بی ‌تابم ویرانم منو با خودت ببر محمود کریمی

حسین جان نالتونو برای کی گذاشتین هیچکی نیست تابوت این بچه رو از تو خرابه ور داره اماده شیم بریم دیگه بریم کمک امام سجاد نالتونو برای کی گذاشتین محرم که رفت چشم به هم بزنی صفرم میره گفتم یه جوری ناله بزن که گلوت بسوزه برای اون گلوی سوخته غروب عاشورا کربلا نرفته ها دیگه نرفتن داره جدی میشه هر کی اربعین کرلا می خواد یه ناله حسین آماده شویم بریم استاد دارستانی

به محبت شما دارم امید مادرت به نوکرات داده نوید هرکسی بمیره با حب حسن و یموت نحو من مات شهید حب تو ملاک ایمانه میدونیم نفس تو قرآنه قال صادقی که ما میگیم همه از صلح حسن جانه تقدیرم حسن تکبیرم حسن تو هر نفسم ذکر تو میگیرم حسن از واژه عشق تعبیرم حسن اونی که همیشه بوده دستگیرم حسن ای جانم حسن تو شما جمع وفای اهل بیت تکیه گاه شونه های اهل بیت تو یه جوره دیگه ای داری آقا بوی زهرا رو برای اهل بیت حسن ای دلیر هر عرصه لحظه لحظه صبر تو درسه از جلالتی که وهابی حتی از قبر تو میترسه دلبند حسن در بند حسن حب حسن حسن عطایی

به دعای خیر تو محتاجم و دلواپسم یعنی چی میشه میرسم حرم یا نه تو همین چشمای خیس دلشورمو آقا ببین موندم آخرش اربعین یا نه این بلا تکلیفی میکشه آدم رو از تو میخوام آقا رزق امسالم رو بیشتر از هر روزی بیشتر از هرسالی تشنه دیدارم با پریشون حالی کربلا میخوامت آقام آقام با دعای مادرت هر ساله به لطف شما این بیرق ماه عزا علم میشه تو شدی ارباب من چی بهتر از این ممکنه تو روضه دلم ساکنه حرم میشه من ازت ممنونم راه نشونم دادی من بدم اما تو پای من ایستادی دنیا دنیا عاشق زیر بیرق داری خیلی خیلی آقا گردنم حق داری کربلا میخوامت آقام آقام به خدا دنیا همش تکرار بی مقصده حال دلم آقا بده یه چند وقته حالا فهمیدم حسین دل کندن از روضه ها تعطیلی بزم عزا چقدر سخته هر بلایی باشه روضه ها داروشه اما بی درمونه دوری از شیش گوشه کربلا رویامه کربلا معراجم این بلاتکلیفی حسن عطایی

دلا دربون دربار حسن باش خدا یارت میشه یار حسن باش دو ماهه که عزادار حسینی یه امشب رو عزادار حسن باش *** با تو زیبام و بی تو غرق زشتی بگو امشب مدینه ام رو نوشتی الهی پیر بشیم با روضه ی تو ای آقای جوونای بهشتی! *** شما لب تر کنی ما سر میاریم برا یاری تو لشکر میاریم الهی یاحسن روزی بیاد که ما از غربت بقیع و در بیاریم *** دل عاشق که بی دلبر نمیشه گداییم و از این بهتر نمیشه چِشی که بر تو گریه کرده باشه دیگه کور وارد محشر نمیشه دربون دربار حسن حسن عطایی

اسم تو نمک سفره پدری ای کریم دو عالم سید ابن کریم بدی های منو ندیدی به حسین زائر و حرمت رو بخشیدی به حسین تو حتی خونه ات رو به مردم بخشیدی به هر قلبی آرامش میدی خلایق روزیشون رو میبردن خونه تو کوچه وقتی میخندیدی مدد ای نور ازل حسن به دستت ماه و زحل حسن شده ذکر حلقه کرم و صل الله علی الحسن به فدای تو یا حسن ابن علی یابن فاتح خیبر فاتح جملی هیبت ملکوت صبح کرب و بلا جلوه کرده حسن در سید الشهدا فراری شد دشمن به جونش می ارزه حسن یعنی حیدر با حمزه دوتایی میتازن دو تایی میجنگن زمین هم با اهلش میلرزه مدد سردار جمل حسن حسن شاگرد ابالحسن شده ذکر لب های حسین و صل الله علی الحسن **** به بهانه تو به عقیق یمن دوست دارم بنویسم قاسم ابن حسن بنویسم از اون جنم علوی حمله کرد و بهم ریخت لشکر اموی دو تا آقا زاده ات درخشیدن آقا ابالفضلی جنگیدن آقا بنازم این اولاد یل شامی افتاد تموم یل ها دیدن آقا دلاور مرد عمل حسن پسر هاتن بی بدل حسن اهالی کربلا میگن و صل الله علی الحسن   به فدای تو یا حسن ابن علی یابن فاتح خیبر فاتح جملی هیبت ملکوت صبح کرب و بلا جلوه کرده حسن در سید الشهدا فراری شد دشمن به جونش می ارزه حسن یعنی حیدر با حمزه دوتایی میتازن دو تایی میجنگن زمین هم با اهلش میلرزه مدد سردار جمل حسن حسن شاگرد ابالحسن شده ذکر لب های حسین و صل الله علی الحسن ای کریم دو عالم محمد اسداللهی  

عشق می کنم با صحن گوهرشادت عـشق می کنم با پنجره فولادت . گدای تو منم از همون قدیم منو ببر به روزای بچگیم تو رو می خوام تب و تاب زندگیم یا امام رضا . با کبوترای تو آقا خیلی ساله مانوسم تو رو که ندیدمت هیچ وقت عوضش ضریحو می بوسم . عشق می کنم کبوترم تو دامت عشـق می کنم با چوب پر خدامت . کجا داره سحرای صحنتو خدا بخواد می بینم بازم تو رو تو به کسی ندیدم بگی برو یا امام رضا . قصه ی من و چشمات یه کتاب معجزه ست آقا که نوشته تو هر صفحه ش فدای سلاله ی زهرا . عـشق می کنم با صحن گوهرشادت عشـق می کنم با پنجره فولادت . گدای تو منم از همون قدیم منو ببر به روزای بچگیم تو رو می خوام تب و تاب زندگیم یا امام رضا . با کبوترای تو آقا خیلی ساله مانوسم تو رو که ندیدمت هیچ وقت عوضش ضریحو می بوسم . عـشق می کنم تو لحظه ی دیدارت عـشق می کنم کنار این زوّارت . دیگه نذار که ازت جدا بشم صدا بزن منو تا رها بشم کبوتری واسه کربلا بشم یا امام رضا عشق می کنم امیر برومند

این تقاص کدوم گناهه می‌دونی چند وقته چشم به راهه این تقاصِ کدوم گناهه هم شبم سیاهه هم روزم سیاهه میگم کربلا میگن که راه ها بسته است میگم امام رضا میگن رواقا بسته است دربه درم جایی رو دیگه ندارم که برم دربه درم کسی نیست دست بکشه روی سرم دلت میاد نوکرت یه گوشه تنها بمونه دلت میاد که دوباره از حرم جا بمونه من که یادم نمیره هیچ وقت هوامو داشتی تو شرایط سخت پدری کن تو این یه بارم اگه کربلا نیام میشم سیاه بخت فقط راضی شو هر جوری باشه هستم من آماده ام کولمو حتی بسته ام در به درم مگه میشه اربعین نرم حرم دربه درم بعد کربلا مدینه ببرم امام حسین دل من تنگه برا امام حسن امام حسین مهر یا حسن روی دلم بزن این تقاص کدوم گناهه امیر برومند

هر نفس هر تپش به یاد تو زندگی می کنم توی خواب تو بیداری برای تو بندگی می کنم رقیه جان ای دلیل بارش باران رقیه تک ستاره توی کهکشان رقیه عمه جان صاحب الزمان رقیه عمه جان صاحب الزمان رقیه جان رقیه ای سلاله ی حضرت فاطمه یا رقیه قوت دل ساقی علقمه رقیه به خدا قسم می خورم پای روضت من هزار دفعم بمیرم کمه یا رقیه مدد شاه بانو مدد شاه بانو تا میگم رقیه جان تو روضه ها دلبری می کنم تا نفس تو سینمه در خونت نو کری می کنم رقیه جان ای امید مردم ایران رقیه ای امید مردم ایران رقیه اسم تو یعنی ختم قرآن رقیه ترکی میگم .. جان رقیه ای ترانه هر روز و هر شبم یا رقیه ای دلیل مستی و تاب و تبم یا رقیه از کوچیکیا یادمه بین مردم نوکر در خونته منصبم یا رقیه هر نفس هر تپش امیر برومند

سوختم چه آتشی نگاه تو دارد آخر دلم دل تو را به دست آرد بی تو کویر خشک و خالی ام مرا ببین چه حالی ام باران تو اگر نبارد جانا دلم ربوده ای فریبانه به انتظار تو غریبانه نشسته ام ببینم آن دو چشم مست و دلبرانه جانا به غم نشانده ای دل مارا بیا و دریاب منه تنها را که خسته ام از این زمانه فریاد مرا تو برده ای دگر از یاد شکسته ام من هرچه باداباد رها چو برگ خسته در باد جانم تویی چو زلف تو پریشانم خزان منم که غرق بارانم بیا دگر نمیتوانم جانا دلم ربوده ای فریبانه به انتظار تو غریبانه نشسته ام ببینم آن دو چشم مست و دلبرانه جانا به غم نشانده ای دل مارا بیا و دریاب منه تنها را که خسته ام از این زمانه جانا دلم ربوده ای فریبانه به انتظار تو غریبانه نشسته ام ببینم آن دو چشم مست و دلبرانه جانا به غم نشانده ای دل مارا بیا و دریاب منه تنها را که خسته ام از این زمانه آخرین سفر محمد اسداللهی

من از مشهد، من از تبریز، از شیراز و کرمانم من از ری، اصفهان، از رشت، از اهواز و تهرانم نمی دانم کجایی هستم، اما خوب میدانم هوایی هستم و آواره ای در مرز مهرانم اگر آواره ام، قلبم در ایوان تو جا مانده دلم با هر قدم با هر نفس اسم تو را خوانده غم عشقت بیابان پرورم کرد و میان راه یکی پرسید: تا کرب و بلا، چندتا ستون مانده؟ چه شیرین است با شوقت دویدن در بیابان ها به عشقت هم به دل جارو زدن هم در خیابان ها نه تنها در میان تربتت داری شفا، حتی به خاک زیر پای زائرت دادند، درمان ها یکی جارو به دست و دیگری گوشی به گوش آمد یکی بر شانه مشک و آن یکی پرچم به دوش آمد دراین موکب سخن ازکوفه، آن موکب سخن از شام یکی از هوش رفت اینجا، یکی آنجا به هوش آمد ستون یک هزار و چارصد، یعنی: سلام آقا سلام ای بی کفن ای تشنه لب ای مانده بر صحرا به سقای علمدارت قسم، ما پای پیمانیم به شوق یاریِ آرام جانت، مَهدی زهرا (س) شاعر : قاسم صرافان هلابیکم حسین طاهری