صفر

ای جانم شده حب الحسنم ایمانم شده نوکری تو عنوانم حسن ابن حیدر سلطانم تو امام سیدالشهدایی تو خداوند کرم به خدایی حرمت وقتی بنا میشه آقا مدینه میشه چه کرببلایی یا محسن به حق الحسن کاشکی بشه بقیع پره سینه زن ای جانم شده حب الحسنم ایمانم شده نوکری تو عنوانم حسن ابن حیدر سلطانم تو امام سیدالشهدایی تو خداوند کرم به خدایی حرمت وقتی بنا میشه آقا مدینه میشه چه کرببلایی یا محسن به حق الحسن کاشکی بشه بقیع پره سینه زن حب الحسنم ایمانم محمدحسین حدادیان

در بند مرام حسنم عمریه غلام حسنم من عاشق نام حسنم همه میدونن تو عشق منی به خدا دیوونتم علنی میمیرم برا تو آخرشم یه دوشنبه امام حسنی داره عمری روی سرم منت سید شباب اهل الجنه ای جانم حسن ای جان حسن حسن شاه والا مقام حسنه سبط خیر الانام حسنه عشق علیه السلام حسنه تو امام شاه بی کفنی تو امید هرچی سینه زنی میشه افتتاح حرمت یه دوشنبه امام حسنی بخشیدی تو به مومنین عزت سید شباب اهل الجنه ای جانم حسن حسن در بند مرام حسنم مهدی رعنایی

شاه بانو رقیه رقیه زیبا رو رقیه رقیه کردی تو قلبمو با عشقت زیر و رو رقیه رقیه تو مهجبینی بانو رقیه رقیه تو بهترینی بانو رقیه رقیه بین تموم بچه ها رقیه رقیه عزیز ترینی بانو شاه بانو رقیه رقیه زیبا رو رقیه رقیه کردی تو قلبمو با عشقت زیر و رو رقیه رقیه تو مهجبینی بانو رقیه رقیه تو بهترینی بانو رقیه رقیه بین تموم بچه ها رقیه رقیه عزیز ترینی بانو شاه بانو رقیه رقیه زیبا رو رقیه رقیه کردی تو قلبمو با عشقت زیر و رو رقیه رقیه تو مهجبینی بانو رقیه رقیه تو بهترینی بانو رقیه رقیه بین تموم بچه ها رقیه رقیه عزیز ترینی بانو شاه بانو مجید رضانژاد

یه دوستی دارم تو آشپز خونه حضرت کار میکنه بعضی وقت ها غذاشو میاره دم در بعضی موفع ها غذا از خونه اش میاره غذای خودش رو میاره دم در تقسیم میکنه بین اونایی که دم در وایمیستن می گفت تو آشپز خونه بودیم غذا گرفت گفت غذام امروز نذر پند تا از زائرا میرم دم در میدم به زائرا می گفت باهم دیگه اومدیم دم درو ظرف غذاشو با خودش آورد دم در گفت هر کدومشونو میدیم به یکی اومدیم دیدیم یک نفر دم در آشپزخونه نیست اینجا همیشه شلوغه مگه میشه همچین چیزی کسی نیست می گفت اومد دم در مهمانسرا رو کرد سمت صحن انقلاب و گنبد علی ابن موسی الرضا گفت آقا من دوست دارم غذامو بدم به یکی از زوار شما هیچکی دم در نیست اولین نفری که رد شد عذامو میدم بهش می گفت چند لحظه ای گذشت یه آقای خیلی متشخصی دست یک پسر بچه ای رو گرفته بود می گفت بچه گریه می کرد می گفت رفت جلو دوست ما غذاشو تعارف کرد گفت آقا شما مهمان حضرت رضا هستید میگفت تا غذا رو گرفت زد زیر گریه بلند بلند گریه کرد دوست من رفت جلو گفت آقا این غذا مال خودمه یه وقت خدایی نکرده بی احترامی نباشه غذای حضرته گفت نه آقا از شما ناراحت نیستم ممنون شمام ممنون حضرت رضام گفتم چرا ایجوری گریه می کنی گفت همین الان تو صحن انقلاب داشتم با بچم میومدم یه دفعه بچم خم شد یه چیزی از رو زمین گذاشت دهنش بهش گفتم چی برداشتی گفت یه دونه نخود گفتم چرا این کارو کردی گفت گرسنمه گفتم گرسنته به امام رضا بگو گرسنمه می گفت رو کرد سمت گنبد به امام رضا گفت .... حکایت غذای حضرتی صابر خراسانی

یه عالمه گریه به روضه بدهکارم تا خوب نشه زخمام دست بر نمیدارم کاشکه میشد مثل عقربه ها برگردم به کربلا هایی که قبلا سفر کردم کاشکه می شد ساعت همون لحظه وای میستاد تو اولین بار که چشام به گنبد افتاد ندیدن حرم بلای جون نوکره نکنه اربعین نیام نذاری آبروم بره این چه بلایی که اومده سرم منو دق نده بذار بیام حرم از حال خودم درمونده شدم عزیزم حسین عزیزم عزیزم عزیزم حسین کاشکه میشد مثل عقربه ها برگردم به کربلا هایی که قبلا سفر کردم کاشکه می شد ساعت همون لحظه وای میستاد تو اولین بار که چشام به گنبد افتاد ندیدن حرم بلای جون نوکره نکنه اربعین نیام نذاری آبروم بره این چه بلایی که اومده سرم منو دق نده بذار بیام حرم از حال خودم درمونده شدم عزیزم حسین عزیزم عزیزم عزیزم حسین حسرت کربلا حمید علیمی

چشامو میبندم دوباره وا میکنم تو گریه میخندم چشامو میبندم دوباره وا میکنم خواب نیست رویا نیست انگاری منم واقعا تو حرمم خواب نیست رویا نیست تو حرم آقام با مادرمم اگه خوابم چقدر زیباست اگه بیدارم این رویاست زیر پام آسمون پیداست چقدر گریه تو گلومه حرفام همیشه ناتمومه آقا میرم دوباره برمیگردم خداحافظی با تو حرومه میرم دوباره برمیگردم ***** چشامو میبندم دوباره وا میکنم تو گریه میخندم چشامو میبندم دوباره وا میکنم خواب نیست رویا نیست انگاری منم واقعا تو حرمم خواب نیست رویا نیست تو حرم آقام با مادرمم اگه خوابم چقدر زیباست اگه بیدارم این رویاست زیر پام آسمون پیداست چقدر گریه تو گلومه حرفام همیشه ناتمومه آقا میرم دوباره برمیگردم خداحافظی با تو حرومه میرم دوباره برمیگردم چشامو میبندم مهدی حسن آبادی

دلم خون ِ از ترس بزارید بگم این و هم پس یه روزم بلند شد به روی رقیه همین دست شب سرد تنهاست نه بابا نه عباس رسید زجر نامرد، باهاش حرف زد هر جور دلش خواست حرف بد میزد بابا، بابا، بابا با لگد میزد ، بابا، بابا، بابا زد بی هوا زد ای وای با پا زد تو راهم زد اما تو خوابم زد اما…. دلم خونه از ترس محمدحسین حدادیان

کشته کرببلا سن یارالی من یارالی خدا ببین کی برگشته همون که دنبالش بودم همون که خیلی گریونه روضه ی گودالش بودم بابا سلام عشق من ای همه زندگیم شکسته شدم اول بچگیم یه دختر فقط به بابا دلخوشه رگای بریدت منو میکشه برا لب خونی تو الهی من بمیرم دیدی که تو بزم شراب اسیرم نشد که خیزرونو از دست یزید بگیرم کشته ی کرببلا سن یارالی من یارالی رفتی رقیت تنها شد اسیر نا محرم ها شد روی کبودم مثل مادر بزرگم زهرا شد سن یارالی من یارالی محمدحسین حدادیان

محول الاحوالم غلام کوی تو اند آقا هزاران حاتم ای دلبر و دلدارم جونمو پات میزارم میزنه قلبم برات خیلی تو رو دوست دارم شدم ز روز ازل سائل و گدای حسن که مرده زنده کند چای روضه های حسن یقین کنید یه روزی به چشم خواهم دید پیاده میرویم آخر به کربلای حسن ذکر مستان حسن دردیمه درمان حسن روح ایمان حسن جان سنه قربان حسن تویی رحمان حسن جلوه یزدان حسن تیغ بران حسن خالق طوفان حسن جانم حسن جانم حسن محول الاحوالم پیام کیانی

یه گوشه خواب بودم خیلی آروم ولی پیچید تو گوشم صداشون نمیبردن اگه گشواره هامو خودم میبخشیدم به دختراشون (من که جدم علی به وقت نماز داد انگشتری به اهل نیاز مادر فاطمه سه لیل ونهار کرد افطار خویش را ایثار من خودم گوشواره میدادم دُر به آن نابکار میدادم پس بگو تازیانه کم بزنند دخترم دخترانه ام بزنند ...) نمیبردن اگه گوشواره هامو خودم میبخشیدم به دختراشون گذشت و گم شدم توی بیابون آخه از قافله جا مونده بودم یکی اومد برم گردوند بابا ولی کاشکی همونجا مونده بودم بابا بد اخلاقن چقدر مردای شامی به جای قلب سنگه تو دلاشون با این دستای سنگینی که دارند دلم میسوزه واسه بچه هاشون یه جوری زد چشام تاره هنوزم یه جوری زد قدم از درد خم موند جای دستش یکم بهتر شده اما جای انگشترش رو صورتم موند تو روی نیزه و من روی ناقه تو چشمات باز و من دستام بسته چقدر شکل همیم بابا نگاه کن منم مثل تو دندونم شکسته النگو هامو تو بازار فروختن دیگه فرقی به حال من نداره ولی ای کاش اینجوری نمونن آخه مال یتیم خوردن نداره ... به ماه آسمون میگفت،شمع شبستون منی یاد عمو بخیر که تو،مثل عمو جون منی راستی تو از تو آسمون،ببین بابای من کجاست بهش بگو که دخترت ساکن تو خرابه هاست بابا ... منو ببر ... من جا میمونم عمه ام و میزنن .... شیرین زبونیم تموم شد .... مال اون وقت بود که دندونام سالم بود .... بابا ..... ای حسین ..... شیرین زبونی محمود کریمی

خوابم نمی برد که  دست تو بالشم نیست بابا یتیم یعنی  دست نوازشم نیست باید بگیرم امشب  دیوار را نیفتم عمه حواس جمع است  اینجاست تا نیفتم حتی توانِ ماندن   از بالِ من نیاید گفتی به زجر دیگر  دنبالِ من نیاید من دوست دارم این را   این زخم را که اینجاست ردی که بر رُخَم هست  نقشِ عقیقِ باباست دیدم چقدر رویَت   تغییر کرده بابا دیدی چه با گلویم   زنجیر کرده بابا آنانکه روبرویت  شمشیر را کشیدند وقتی به گردنم بود  زنجیر را کشیدند بابا تمام کردند  وقتی غذایشان را انداختند پیشَم  نان خشکهایشان را کوچکتر از من اینجا  این دختران ندیدند دائم بلند کردند  بر من صدایشان را من رویِ خاک بودم  تو رویِ خاک بودی زحمت به خود ندادند  هر بار پایشان را... انگار می شود خوب  خون زخمهایِ زنجیر وقتی که عمه بوسید  آرام جایشان را من روسریِ خود را  محکم گرفته بودم خوابم نمی برد صابر خراسانی در مجلسی که دیدم   هر بی حیایشان را دندانِ تو که اُفتاد  لبهای من تَرَک خورد لبهای تو که خون شد   کردم هوایشان را بابا سرت زِ نیزه  هر جا که گشت اُفتاد آنقدر خیزران خورد  از رویِ طشت اُفتاد پیشِ لبان خُشکت  آن کَس که آب می ریخت دیدم کنارِ طشت است   وقتی شراب می ریخت ما بارِ شامیان را  بر دوش خسته بُردیم با ما عمو نبود و   چوبِ حراج خوردیم برخاست گرد و خاکی   تا نیزه خورد بر خاک دیدم عموی خود را  با نیزه خورد بر خاک این خارها بزرگ اند  رفتیم و بی هوا رفت از رویِ پا در آمد  خاری که زیر پا رفت سنگی بِسویم آمد  اما به زینبت خورد اُفتاد پیشِ پایم    سنگی که بر لبت خورد خاکسترِ تنوری  مویِ تو را گرفته این سنگ بی مُرُوَت   بوی تو را گرفته شاعر : حسن لطفی خوابم نمی برد صابر خراسانی

فخرم اینه تو دنیا كه دلم با رقیه است سبب خلقت من گفتن یا رقیه است دل دیوونه من جز تو طالب نداره بذا پات رو چشمام نگن صاحب نداره الهى در همه عمر، در خونت بمونم اسیر و دل سپرده فقط از تو بخونم اگه عشقت نباشه همه دنیا حقیره بمیره هر كى مى ‏خواد تو رو از من بگیره همه عالم بدونه بى رقیه حقیرم اسیر غصه و غم بى رقیه مى‏میرم شماها كه به دنیا مایلید و اَسیرید نمك زندگیمو دیگه از من نگیرید همه عالم بدونه بى ‏بى مشكل گشایى خدا نیستى تو اما كار خدایی داری بى بى مهربونم همه بود و نبودم بى‏بى تو رو مى ‏خوامت من با همه وجودم انا کلب الرقیه پیام کیانی

مدافعان زینبیم سینه زنان هرشبیم پارکاب حیدرو قاسم بن الحسنیم گردان 118 تو سپاه 315 سمت سوریه یک قدم جلو شور و مستیه رمز ۶۹ با اجازه از قاسم حسن یک قدم عقب یک قدم جلو من غلام زینبم دنیامه زینب دیدن ضریح تو رویامه زینب یازینب مدد یازینب شاه بانو رقیه رقیه زیبا رو رقیه رقیه کردی تو قلبمو با عشقت زیر و رو رقیه رقیه تو مهجبینی بانو رقیه رقیه تو بهترینی بانو رقیه رقیه بین تموم بچه ها رقیه رقیه عزیز ترینی بانو شاه بانو یا رقیه امیر برومند

میخونم دوباره با گریه و ناله ملیکه اعظم بی بی سه ساله گرفتارت هستم رقیه بدهکارت هستم رقیه میون بچه های ارباب طرفدارت هستم رقیه سرور رقیه برتر رقیه زور بازوان اکبر رقیه گوهر رقیه کوثر غلام تو هستم تا روز محشر میخونم دوباره با گریه و ناله ملیکه اعظم بی بی سه ساله گرفتارت هستم رقیه بدهکارت هستم رقیه میون بچه های ارباب طرفدارت هستم رقیه سرور رقیه برتر رقیه زور بازوان اکبر رقیه گوهر رقیه کوثر غلام تو هستم تا روز محشر میخونم دوباره پیام کیانی

عالیجنابم حسن سوال جوابم حسن رفیف من لارفیق له یا رفیق نابم حسن با یاد تو هر ثانیه دقیقه نگین انگشتر من عقیقه هک کرده هکاک به روش با سلیقه حسن حسن می سازیم یه صحن باصفا مثل امام رضا حسن حسن تا زهرا بگه باریک الله به ما سینه زن ها حسن حسن عالیجنابم حسن محمود عیدانیان

بگذریم خودت خوبی سرت خوبه گلوت خوبه میزد با طعنه هی بهم می گفت عموت خوبه راستی منو دیدی تو رو دیدم که جا خوردی بوی نون تازه ست بدون من غذا خوردی بگذریم خودت خوبی سرت خوبه گلوت خوبه میزد با طعنه هی بهم می گفت عموت خوبه راستی منو دیدی تو رو دیدم که جا خوردی بوی نون تازه ست بدون من غذا خوردی بگذریم خودت خوبی مجید رضانژاد

باید غبار صحن تو را طوطیا کنند « آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند» هو هوی باد نیست که پیچیده در رواق خیل ملائکند رضا یا رضا کنند بازار عاشقان تو از بس شلوغ شد ما شاعرت شدیم که مارا سوا کنند «هر گز نمیرد آنکه دلش» جلد مشهد است حتی اگر که بال و پرش را جدا کنند هر کس به مشهد آمد و حاجت گرفت و رفت او را به درد کرببلا مبتلا کنند دردی عظیم و سخت که آن درد را فقط با یک نگاه گوشه ی چشمت دوا کنند از آن حریم قدسی ات آقای مهربان «آیا شود که گوشه ی چشمی به ما کنند» غبار صحن تو صابر خراسانی

چه خواب خوشی میدیدم یهو زد و عمو از خواب پریدم عمو یه چیزایی شنیدم که سر تو این نامردا بریدن چقدر خوابای خوبی دیدم عمو خودم رو تو بغل تو دیدم چه روزگاری خوبی داشتیم عمو عجب بر و بیایی داشتیم تو که رفتی عمو سر بازار رفتیم عمو بین انزار رفتیم خواب خوشی میدیدم مجید رضانژاد

دست مرا دیگر نمیگیری حتی حال مرا دیگر نمپرسی حتی حسین لکنت گرفته دختر شیرین زبانت از سایه دست کسی ترسید حتی در خیمه دست از گریه بی اشک شسته تیر سه شعبه آمد و خندید حتی گهواره خالی تکان دادن ندارد بس کن رباب حسین دیدی چه آمد بر سر خواهر به نی دست کسی معجر ندیدم حسین من روی دستت نعل های تازه دیدم تو دست کم انگشت و انگشتر ندیدی حسین دیدم کمک می خواستی دست مرا دیگر نمیگیری صابر خراسانی

آخر یه روز شیعه برات حرم می سازه حرم برای تو شه کرم می سازه آخر یه روز مهدی برات ضریح می سازه مثل ضریح شش گوشه بهش می نازه به کوری وهابی و دشمن حیدر بقیع تو آباد میشه گل پیمبر خدا کنه حاجت ما یه روز روا شه بقیع خاکت هم مثه کرب و بلا شه آخر یه روز ضریحتو بغل می گیریم حسن حسن می گیم پای ضریح می میریم آخر برات یه گنبد طلا می سازیم شبیه گنبد امام رضا می سازیم پنجره فولاد می سازیم حاجت می گیریم دخیل می بندیم که پای دخیل بمیریم سقا خونه بپا کنیم با شور و احساس بالا سر ام البنین (س) مادر عباس کریم تر از تو به خدا کسی ندیده خدا کریم تر از تو رو نیافریده السلام علی الکریم مهدی رعنایی

آمده ام، آمدم ای شاه پناهم بده خط امانی ز گناهم بده ای حرمت ملجأ درماندگان دور مران از در و راهم بده ای گل بی خار گلستان عشق قرب مکانی چو گیاهم بده لایق وصل تو که من نیستم اِذن به یک لحظه نگاهم بده ای که حَریمت به مَثَل کهرباست شوق وسبک خیزی کاهم بده تاکه ز عشق تو گدازم چو شمع گرمی جان سوز به آهم بده لشکرشیطان به کمین من است بی کسم ای، شاه پناهم بده از صف مژگان نگهی کن به من با نظری، یار و سپاهم بده در شب اول که به قبرم نهند نور بدان شام سیاهم بده ای که عطا بخش همه عالمی جمله ی حاجات مرا هم بده اسارت صابر خراسانی

راست می گوینــد کـه در احتضـــار افــتاده ای مادرت یکـــبار  تـو پنجــــاه بـــــار افتـــــاد ه ای روضــــه خــــوان دست زهـرای ز کار افتاده ای روی خاک حــــجره هم چشم انتظار افتاده ای این نشستن ها و این برخاستن ها یک طـرف بی جــــواد افتـــــادنت اقـــــای تــنها یک طرف راست می گوینــد کـه در احتضـــار افــتاده ای مادرت یکـــبار  تـو پنجــــاه بـــــار افتـــــاد ه ای روضــــه خــــوان دست زهـرای ز کار افتاده ای روی خاک حــــجره هم چشم انتظار افتاده ای این نشستن ها و این برخاستن ها یک طـرف بی جــــواد افتـــــادنت اقـــــای تــنها یک طرف عبا به سر صابر خراسانی

در حریم قدسی‌‌ات بال مناجاتی بده گنبدت دل می‌‌برد، وقت ملاقاتی بده دست‌هایم خالی از پیش است، سوغاتی بده من، فقیرم، تکه‌نانی بهر خیراتی بده از کنار تو گدا با دست خالی رد نشد نیست عاقل هر کسی دیوانه مشهد نشد از دم گرمت مسیحا صاحب دم می‌شود بی‌ تو باشم حضرت خورشید، سردم می‌‌شود نان برای خوردن و بردن فراهم می‌شود من زیادی‌ام فقط؟ از سفره‌ات کم می‌‌شود؟ ما لبِ تشنه، لب ِدریایمان پیش شماست هرکجا باشیم هم یک پایمان پیش شماست این حرم را چشم‌های تار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار می‌خواهد چه‌کار؟ دل به تو بسته طنابِ دار می‌خواهد چه‌کار؟ خب جوابش را بده اصرار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار را آورده است تو جوابش را بده، دکتر جوابش کرده است من که زائر بوده‌ام یک مرتبه در این حرم وقت مرگ و در فشار قبر و روز محشرم تو خودت گفتی که منت می‌گذاری بر سرم قول دادی ور نه نام مادرت را می‌‌برم سوختم در عشق تو خورشید، خاموشم نکن مرگ من در وقت تنهایی فراموشم نکن در حریم قدسی ات صابر خراسانی

سر به سر من نزارید که غلام رقیم افتخارمه یه عمره مست جام رقیم آی اهل عالم بدونید کلب رام رقیم دلبرو دلدارمه افضل الاذکارمه مرحم دل زارمه رقیه دین و آیین منه یار دیرینه منه عشق شیرین منه رقیه سر به سر من نزارید که کوه رنج و دردم تا نفس دارم تو سینم دورت میگردم دیوونه زنجیریم زنجیرو پاره کردم غلام رقیم روح الله رحیمیان

عزیزی حسن محاله که آبروی منو بریزی حسن عزیزی حسن نمی ارزه بی تو دنیای من پشیزی حسن امامم حسن اذان منه علی و تویی اقامم حسن امامم حسن به این دلخوشم که میگم برات غلامم حسن حبیبی حسن یا نعم الطبیبی حسن ندارم باهات احساس غریبی حسن حسن یا حسن کریمی حسن تو آرامش دل زارم از قدیمی حسن کریمی حسن یه جور دیگه دلم با توئه صمیمی حسن عزیزی حسن مهدی رعنایی