صفر

تموم زندگیم فدای رقیه من هرچی دارم از دعای رقیه ایشالله یه روزی جلوی ضریحش میمیرم جون میدم به پای رقیه سرم نذر سر بی بی تا جون دارم میگم عالم بدونه که دوسش دارم سایه روی سرمه خیلی محترمه رقیه ماه زیبای حرمه اوج باورمه رقیه ذکر لب مادرمه رقیه یه عمره که میگم مدیح رقیه دم معجزه مسیحه رقیه انشا الله میشه قسمت روضه بگیریم یه روزی جلوی ضریح رقیه منم بنده این بانو سر دارم میگم عالم بدونه که دوسش دارم چقدر مثل علیه رقیه دل خوشی هر دلیه نور منجلیه رقیه رقیه هم جان و جانانه رقیه مثل کل اهل حرم   ابوفاظلیه اونی که به دلم پناهه عباسه تموم حاجتم نگاه عباسه هر آن کس نوکر رقیه میبینه تو محشر که توی سپاه عباسه مرید کوی عباس عباس علمدارم میگم عالم بدونه که دوسش دارم همه تاب و تب من ذکر رو لب من عباس نوکریشه منصب من خواب هر شب من عباسه راه و رسم اون بخدا شده مذهب من عباس تموم زندگیم فدای رقیه کربلایی محمدرضا ناصری

میون صحن تو خیل زائرا رو دیدم انگاری که حس و حال کربلا رو دیدم اومدن زائرا  همه از هر کجا روی لب این نوا علی موسی الرضا زیر بارون ینفر صحنتو جارو میزد زائری نعره یا ضامن آهو میزد سوئلا اومدن به شما رو زدن بشن حاجت روا علی موسی الرضا میون صحن تو محمد رضا ناصری

در جنگ جمل افتاده گره پیروز نبرد لبخند علیست این شیر جوان  فرزند علیست حسن ابن علی    سردار با جگر پدرش مرتضی است   جانم به این پسر وإِذَا زُلْزِلَتِ طوفان به پا شده شتر عایشه   افتاده در خطر عجل میرسد وقت عمل میرسد یل صف شکن فرزند یل میرسد زن فتنه افتاد از شتر بر زمین حسن فاتح جنگ جمل میرسد لشکر آمده کربلایی محمدرضا ناصری لشکر آمده محمدرضا ناصری

ای بدن تو غرق خون وی سر و روت لاله گون با چه خضاب کرده ای خون که حنا نمی شود کرب و بلا و کوفه شد سخت به عترتت ولی هیچ کجا به سختی شام بلا نمی شود چوب به دست قاتلت سوخت و گفت این سخن جای سر بریده در طشت طلا نمی شود سوز درون "میثمت" بوده شراری از غمت ورنه زشعرش این همه شور به پا نمی شود چنان سیلی خورد سعید حدادیان

ای فروغ دیدگانم ناز کم کن سخنی گو مو پریشان میهمانم دیده بگشا بر رخ من گر چه بابا خسته هستی کن نگاهی بر رخ من از چه بابا دیده بستی بابا چهل منزل آواره سر تو بودم بابا بابا چهل منزل منتظرت بودم بابا بابا بیا ببین صبر دخترت سراب شد تموم شد بابا ببین دخترتو کجا آوردن خرابه حسین هوشیار

یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن نفسم یا امام حسن محمدحسین حدادیان

برا دستام طناب آورد جلو رباب رفت آب آورد بازم حیا نکرد کنار سرت شراب آورد سه ساله اومد کنار نیزه ای که سر عموش روش بود من نمیدونم پارچه سوخته بود که از خیمه ها اضافه اومده بوده اینا بسته بودند نمیدونم چادر بود معجر سوخته بود نمیدونم هر چی بود زد کنار گفت ببین با صورتم چی کار کردند نوشتن قمر بنی هاشم روشو از نیزه بر گردوند چشماشو بست وای که اگه عباس بود صورت نیلی نبود وای که اگه عباس بود ضربه سیلی نبود برا دستام طناب آورد مهدی رعنایی

از عطر سیب غرق و نگاهش پر از اثر دارد نمک به چهره و کامش پر از شکر پا بر زمین اگر بزند می شود طلا رخ گر به روی شب بکشد میشود سحر مریم کنیز ملتمس خانواده اش موسی خمیده در بر او گشته تا کمر با این همه مقام کسی یاریش نکرد در شهر شام و کوفه او بود خون جگر درد دل بریده خود را بریده جان یک شب برای راس پدر گفت مختصر دارد نمک به چهره مجتبی صمدی

آرزومه تا آخر دنیا یا رقیه بگم تو شلوغی محشر کبری یا رقیه بگم فارغ از غم و درد و گزندم دل به عشق رقیه می بندم چونکه نوکرم آبرومندم یا رقیه مدد روز و شبه منه هزار ساله که نغمه ی لب منه رقیه دین و مذهب منه ریحانه الحسین رقیه جان رقیه جان مدد من به شوق زیارت بی بی زندگی می کنم من خدا رو به عشق رقیه بندگی می کنم فخرم اینه که خادمشم من ناز نوکراشم می کشم من کاش می شد سگ بی بی بشم من یا رقیه مدد ملیکه ی دلم در خونه ی تو یه عمره سائلم اسیرتم منو نکن ولم نکن ولم نکن ولم ریحانه الحسین رقیه جان رقیه جان مدد منکرین وجود رقیه جاهلند به خدا اهل حق نمی دونمشون چون باطلن به خدا دشمناش همه هیزم نارن پست و رذلن و مایه ی عارن چون نشونه ی پاکی ندارن یا رقیه مدد شبیه فاطمه زینت شونه های شاه علقمه دوستت دارم تو یه عالمه یه عالمه یه عالمه ریحانه الحسین رقیه جان رقیه جان مدد یا رقیه بگم مهدی رعنایی

هر اومدنی یه رفتنی داره هر شروعی آخرش یه پایان هست سال پیش اگه زمین نخوردم چون روی سر من سایه سلطان هست تو زندگی هر جا که کم آوردم ذکر یا رضا ورد زبونم بود تو سختی و مشکلاتو تنهایی دستش همیشه به روی شونم بود هم دم شبای غربت علی موسی الرضا بانی شبای هیئت علی موسی الرضا صحن کهنه تو جنت علی موسی الرضا یا رئوف آل طاها علی موسی الرضا ای کرامت تو دریا علی موسی الرضا ای به درد من مداوا علی موسی الرضا علی موسی الرضا کرمت بی نهایته امیدم از شما شفاعت تو قیامته شده دنیای من صحن گوهر شاد شما میگیرم حاجت از پنجره فولاد شما مولا مولا مددی سلطان یا ابالحسن سایه سلطان مهدی رعنایی

شب جمعه میخوام به حضرت زهرا بگم اینو میگم میگم مادربزرگ رقیه الهی دستش بشکنه الهی خیر نبینه اونی که بی هوا زد اما حرفت چیه حاج فریدون میگم مادر بزرگ رقیه وقتی خوردی زمین هر جوری بود یه آقا زاده به نام امام حسن از کوچه بردت تا به این دختره رسید چنان بی هوا زد هی میخورد زمین موهاشو میکند چنان بی هوا زد فریدون کریم پور

به مردم گفتم هیچ وقت جلوی یتیم بچتو بغل نکنی تا یتیمو دیدی بچتو ول کن برو اون بچه یتیم رو بغل کن آخه بچه یتیمه تا میبینه یه دختر با باباش میره خیلی غصه میخوره هی این ور اونور عمه بابام کی میاد عمه من بابامو میخوام اینا همه منو با دست نشون میدن میگن این دختر یتیمه میگه باشه شماهایی که باباتونو به من نشون میدید بابای منم میاد بهتون نشون میدم بابام منو بغل میکنه بچه یتیم فریدون کریم پور

باباجون خسته‌ی راهم که اعصابم بهم ریخته چیزی نیست حال من خوبه یه‌کم خوابم بهم ریخته خوابم بهم ریخته ، اعصابم بهم ریخته پاهامم آبله دارن ، نمی‌تونم بخوابم پس حالم پریشونه ، آخه ویرونه ویرونه اشکمو هی درآوردن ، باهام بازی نکرد هیچ‌کس چشماتو نبند تا چشمامو نبندم تو گریه نکن قول میدم که بخندم «مَنِ الَّذیٖ اَیْتَمَنیٖ بابا بابا بابا بابا» حالا که اومدی پیشم بذا خلوت کنم با تو بذا تعریف کنم بعدش ببین من پیر شدم یا تو من پیر شدم یا تو ، بذا خلوت کنم با تو نگی من بی‌ادب بودم ، نگی این دختر عاشق نیست گریه شده کارم ، اگه من دست به دیوارم نمی‌تونم پاشم از جام ، پاهام پاهای سابق نیست موهای تو سوخته ، موهای منم سوخت تو آتیش خیمه ، کلّ بدنم سوخت (چشماتو نبند تا چشمامو نبندم تو گریه نکن قول میدم که بخندم) «مَنِ الَّذیٖ اَیْتَمَنیٖ بابا بابا بابا بابا» اون شب از روی اون ناقه توی راه بین اون صحرا بازی می‌کردم افتادم اینقد غصه نخور بابا غصه نخور بابا ، توی راه بین اون صحرا یکی دستش تو تاریکی به گونه‌م خورده چیزی نیست هیچ‌کس نمیدونه ، بپرس از عمه میدونه یکی از من یه گوشواره امانت برده چیزی نیست دندون تو افتاد ، تو تشت طلا- من... دندونای شیریم ، باز در میان حتما اصلا تو نگفتی ، من خسته و تنهام تو اوج مصیبت ، بابایی‌مو میخوام «مَنِ الَّذیٖ اَیْتَمَنیٖ بابا بابا بابا بابا» بابا جون خسته راهم محمد کریمی

سلام بابا دردت به جونم ببین کبوده آسمونم ای مهربونم ای همزبونم آروم جونم میخوام بدونم چرا کفن نداری سر به بدن نداری هر جا نشستی این دستاتو به نیت رقیه بالا بیار سلام بابا دردت به جونم ببین کبوده آسمونم ای مهربونم ای همزبونم آروم جونم میخوام بدونم چرا کفن نداری سر به بدن نداری هر جا نشستی این دستاتو به نیت رقیه بالا بیار سلام بابا امیر حسینی

تلخ شد کام من، شراب شدم نفَسم سوخت، آفتاب شدم آبرو روبرو نشد با عشق ساختم با خودم…، خراب شدم! بی هوا موج زد، جنون، گل کرد دل به دریا زدم، گلاب شدم وسط شعرم اشک، جاری شد وسط گریه، انتخاب شدم روضه ی شاه تشنه تا خواندم ساقی صحن انقلاب شدم او پسندید اشک چشمم را من هم از مَحرمان حساب شدم او پسندید سجده‌های مرا بنده ی آل بوتراب شدم از کرامات روضه، آب شدم شاعر روضه ی رباب شدم مادرانه، رباب کاری کرد نوکر کودکش خطاب شدم مستی ام جز به روضه خوانی نیست راهی «مجلس شراب» شدم نام دوزخ به پیش من مبرید من که با خیزران، عذاب شدم… هیچ کس، اینقدَر، پلید نشد خیزران، خسته شد… یزید نشد! رندها درک می‌کنند آری، مُهر ردّ و قبولمان «روضه» ست وسط گریه‌ها حرم برویم! ما که اذن دخولمان «روضه» ست هرچه حُسن است، هرچه خوبی، از کرم شاه کربلا دیدم وسط گریه، معجزه رخ داد حرم شاه طوس را دیدم! چشم نقاش، طرح مشهد زد پلک ما را کشید جارویش وام کردم توسلی، گفتم: ضامن ماست چشم آهویش! از جنون، گاه، سیر می‌گِریم گاه، از دست عقل، می‌خندم دم باب الجواد، موجی زد دل به سیل کرامت افکندم هوَسم بود بی‌هوا، در صحن، نفسم خرج آفتاب شود همه در شادی اش شریک شوند هر دعایی که مستجاب شود! پنج نوبت، «رضا رضا» گفتم گفت: توفیق باادب ز خداست پای گلدسته، سر نهاده اذان، پرچم او چراغ سبز خداست! خضر، عمری، به شُکر آب حیات، روبروی ضریح می‌گرید در مقام رضا، خلیل الله، دم در، با مسیح می‌گرید بین زوّار تو عزیز تر است هرکه رو کرده، اشک و زاری را پابرهنه، کلیم، با‌هارون، بوسه زد دست کفشداری را… گنبد او طلاتر از خورشید، سبزتر از بهار، پرچم اوست من که بدنام عالمم…، چه کنم؟ سند دل، به اسم اعظم اوست دست و پا می‌زنم به شوق حرم من غریقم تو ساحلم هستی گِله از دوری تو می‌کردم یادم آمد تو در دلم هستی چشم‌هایم ستاره باران شد آسمانی پر از شهاب شدم دم باب الرضا درستم کن هر دری را زدم، خراب شدم! تلخ شد کام من احمد بابایی

نیمه شب تو بیابون سرش رو دامن مادرش زهرا تازه آروم گرفته بود کاروان معطل شده بود اومدن گفتن آقا یا زین العابدین نیزه ای که سر بابا تون بهشه داخل زمین رفته در نمیاد گفت برید ببینید کجا رو داره نگاه میکنه گفتن آخر بیابونا رو داره نگاه میکنه گفت حتما یه نفر جا مونده اینا معطل شدن عصبانی شدن بد اخلاق رو فرستادن تا رسید به این خانوم یه لگد زد به این بچه بلند شو همه رو معطل خودت کردی بچه رو کشون کشون آورد نفسم گرفته عمو امیر حسینی

دو تا ماشین شدن رفتن گردش تو جنگل ها موقع برگشتنه فکر میکردن دختر تو ماشین جلوییه ماشین جلویی فکر میکرد تو ماشین عقبیه رسیدن گفت دخترمون کجاست گفت سوار ماشین ما نشده بود زد تو سرش گفت بد بخت شدیم بچه رو جا گذاشتیم تو جنگل سریع برگشتن خوردن به تاریکی همون جا دیدن دختر بچه از ترس یه درخت رو بغل کرده از ترس جون داده  مرده مادرش مرد باباشم دیوونه شد اصلا رقیه نه تو بگو ددختر خودت اصلا رقیه نه امیر حسینی

خیلی از شما زائرین بچه هاتونو با خودتون آوردین دختر سه ساله تو سفر بهونه میگیره طولانی بودن راه سختی راه هی پدر و مادر نازش رو میخرن قربون صدقش میرن یکم طاقت بیار الان می رسیم الهی برات بمیرم از کربلا تا شام هر جا گفت بابامو میخوام نامردا اومدن جواب بد دادن از کربلا تا شام امیر حسینی

بابا جان از ره دور تو را بوسیدم دل رقیه برات لک زده بود روی نیزه دیدمت خوابید از ره دور تو را بوسیدم اما یه شب دلش طاقت نیاورد بلند شد آهسته آهسته با پنجه پا اومد جلود کسی بیدار نشه رسید جلو نیزه بابا میخواست فقط خلوت خودش و باباش باشه هیچ کس نفهمه آروم صدا میزد بابا یه جوری که کسی دیگه بیدار نشه انقدر گفت بابا بابا یه وقت دید این نیزه خم شد سر باباش اومد پایین سرو بغل گرفت اون صورت کبودشو گذاشت رو صورت خونی بابا بابا جان امیر حسینی

شاه لم یزل جنگیدن تو بی بدل آقا شگرد رزم تو  توی عرب شده مثل رو سر جمل افتاده سایه حسن دادی نشون مردونگیو تو عمل چیه شیرین تر از همین علی بیا خودت ببین علی گرفته دم حسن پسر ارشدم حسن دست توئه علم حسن شاه لم یزل جنگیدن تو بی بدل آقا شگرد رزم تو  توی عرب شده مثل رو سر جمل افتاده سایه حسن دادی نشون مردونگیو تو عمل چیه شیرین تر از همین علی بیا خودت ببین علی گرفته دم حسن پسر ارشدم حسن دست توئه علم حسن شاه لم یزل جنگیدن تو بی بدل آقا شگرد رزم تو  توی عرب شده مثل رو سر جمل افتاده سایه حسن دادی نشون مردونگیو تو عمل چیه شیرین تر از همین علی بیا خودت ببین علی گرفته دم حسن پسر ارشدم حسن دست توئه علم حسن شاه لم یزل جنگیدن تو بی بدل آقا شگرد رزم تو  توی عرب شده مثل رو سر جمل افتاده سایه حسن دادی نشون مردونگیو تو عمل چیه شیرین تر از همین علی بیا خودت ببین علی گرفته دم حسن پسر ارشدم حسن دست توئه علم حسن رو سر جمل حسین ستوده

وره میبینی که شر و با صفایُم       بچه محله امام رضایُم کار و بارُم ریدیفه با خدایُم            بچه محله امام رضا یُم به موبگو بیا به قله قاف           اصلا مو ره بیزر همونجه علاف! قرار مرار هر چی بیگی مو پایم    بچه محله امام رضایم تو نخشه او گنبد طلایم      بچه محله امام رضایم مویم که قانع و بی ادعایم             بچه محله امام رضایم کفتر کهنه ی ایوون طلایم     بچه ی محله ی امام رضایم یا معین الضعفاء یار غریبون   ای گل فاطمه قلبُمه نسوزون وقتی تابوت مو آمد تو حریمت     جان هر کی دوست دری  یا امام رضا رو برنگردون مو  فقط با کوچه تو آشنایُم         بچه ی محله ی امام رضاییم کفتر کهنه ایوون طلایم احمد واعظی

با تو قهرم ! پدر کجا بودی؟ بی من و خواهرت کجا رفتی!؟ دلخورم از تو ؛عصر عاشورا بی خداحافظی چرا رفتی؟ سر عباس تا سر نی رفت خیمه ها گر گرفت ، بلوا شد تا که دیدند بی علمداریم سر یک گوشواره دعوا شد من غرورم جریحه دار شده شاکی از دست ساربان هستم کعبه نی ها مدام می گویند دست و پا گیر کاروان هستم سر بازاردیدنی بودیم دید زلفت که ما پریشانیم عمه ام داد می زد ای مردم به پیمبر قسم مسلمانیم معجرم را سر کسی دیدم چادرم را سر یکی دیگر با عبایت نماز می خواند مشرکی پشت مشرکی دیگر دختر حرمله چه مغرور است بر سر بام دف تکان می داد او خبر داشت که یتیم شدم پدرش را به من نشان می داد کاش قرآن پدر نمی خواندی! خیزران از لب تو ، دلخور شد اولین ضربه را که زد ؛ دیدم چوب خط صبوریم پر شد عمه با من نبود ، می مردم پای طشت طلا نجاتم داد نه فقط شام ، کربلا ، کوفه خواهرت بارها نجاتم داد بالهای شکسته ای دارم پر زدن با تو کاش راهی داشت شام ویران به جای ویرانه گاش گودال قتلگاهی داشت علقمه ، مشک ، ساقی و اصغر شده سر مشق گریه هام پدر بردن من به نفع زینب توست درد سر را ببر زشام پدر شاعر: وحید قاسمی با تو قهرم پدر محسن صائمی

به خدا بابا تو بیابونا واسه خنده زدنم لااوبالیا من دیدم یه وقت سر تو چه سخت بسته بودن بابا رو شاخه درخت دستمون طناب تو دلا عذاب با چه وضعی اومدی مجلس شراب اون یزید پست کبه نی به دست زد و دندونای ثنایای تو رو شکست یادت بیاد بابای من برای تو بودم عزیز تو فقط بهم بگو چی میشه معنی کنیز بال و پرم سوخت گل سرم سوخت به زیر تازیانه جسم لاغرم سوخت دور و برم سوخت سراسرم سوخت نمیدونم خبر داری که معجرم سوخت منو بد زدن با لگد زدن واسه خنده زدنم محسن صائمی

یکی با نیزه اش از پشت میزد یکی با چکمه و با مشت میزد خودم دیدم سنان دائِمُ الخَمر حسینم را به قصد کشت میزد هنوزم نعل ها یادم نرفته صدای طبل ها یادم نرفته ز داغت گریه و باران و رودم شدم دلتنگِ تو ای تار و پودم درست یک اربعین پیشَت نبودم نگاهم کن ببین سرخ و کبودم ز دستِ کعب نی با تازیانه به زیر ِ جامه ام دارم نشانه خدا را شکر پس دادند سرت را ببین آورده ام انگشترت را ببخش ای شاهِ بی سر خواهرت را نیاوردم سه ساله دخترت را امانتدار ِ خوبی من نبودم برایت یار ِ خوبی من نبودم تو رفتی و دگر غرق ِ مَحَن شد میان شعله گرم سوختن شد ز غُصه دختر ِ تو پیر ِ زن شد شبیه تو رقیه بی کفن شد شب آخر به پیش من رسید و مرا یک گوشه ای تنها کشید و کمی پایِ دلِ خونش نشستم در ِ گوشی غمش گفت و شکستم به من گفت عمه خیلی گشنه هستم دگر از دردِ پهلو خسته هستم سرت را او گرفت و کرد بوسش نشد آخر کنم او را عروسش در این چهل روز خیلی درد دیدم نگاهِ هرزه ی نامرد دیدم بساطِ عیش و تختِ نرد دیدم سرت را بین طشت آورد… دیدم… به یک دستِ پلیدش چوب بود و به دستِ دیگرش مشروب بود و بمیرم من به پیش ِ دخترانت گهی پا میگذاشت بر دهانت گهی با چوب میزد بر لبانت چقدر با خیزرانش کرد اِهانت امان از بزم و از حرف کنیزی به دنبال حرم چشمان هیزی… رضا قربانی روی بدن بابا صابر خراسانی