دانلود گلچین مداحی شهادت امام رضا علیه السلام

خواهند اگر ببخشند از مجرمی گناهی اول وی را نوازند با سوز و اشک و آهی دریای عفو جوشد از اشک دردمندی اوراق جرم سوزد از آه صبح گاهی اینجا گناه بخشند کوهی به کاه بخشند بیچاره من که با خود ناورده پر کاهی با اینکه روسیاهم با این همه گناهم مشتاق یک نگاهم مولای من نگاهی از من بود گنه زشت از توست عفو زیبا ای عفو از تو زیبا العفو یا الهی عمری گناه کردم دل را سیاه کردم من اشتباه کردم یا رب چه اشتباهی ! دامن آلوده و روی سیاه آورده ام گرچه آهی در بساطم نیست آه آورده ام هرکه هستم هرکه بودم به کسی مربوط نیست چون امام مهربانی چون رضا آورده ام مطرب سیدحسین مومنی

مرحوم آیت الله آقای شیخ حسن علی مقدادی اصفهانی معروف به نخودکی فرموده بود من به شما ها بگم اگر کسی در همه مدت عمر تنها یک بار به زیارت علی ابن موسی الرضا مشرف بشه قیامت سگ و خوک وارد محشر نمیشه انسان وارد محشر میشه حالا ببین زیارت با زائر چیکار میکنه جای همتون خالی چند سال پیش حدودا ده سال پیش شب زیارتی مخصوصه حضرت رضا تو ایوان مقصوره حضرت تو صحن گوهر شاد از منبر اومدم پایین جناب حاج آقای موید تشریف آوردند گفتند فلانی من نشستم بزار یه خاطره برات بگم میگفت چند شب پیش داشتم تو حرم میخوندم دیدم یه زن و شوهر جوون دارن زار زار گریه میکنن گریشون یه جوری بود که نظر همه رو جلب کرده بود حواسای همه به اینا جمع شده بود بعد خوندنم رفتم سراغشون گفتم چتونه چرا اینجوری گریه میکنید عروس خانومم که نمیتونست حرف بزنه آقاداماد شروع کرد به صحبت کردن اونم شکسته بسته حرف میزد چون راه نفسش با بغض بسته شده بود گفت چند شب پیش تو تهرون ازدواج کردیم فردای عروسی به خانومم گفتم ماه عسل بریم مشهد گفت بریم گفت حرفی نیست اما من اهل زیارت نیستم مشهدم بیام پامو تو حرم امام رضا نمیزارم

سلام ای سلطان خراسان ، نگاهی کن سوی گدایان حریمت قبله گاه ایران ، رضا جان بهشت ما صحن و سرایت ، فدای ایوان طلایت تو آقایی و ما گدایت ، رضا جان یا سلطان ، علمدار زهرا تو در ایرانی تو مشگل گشای گرفتارانی ، ز بس مهربانی دخیلک یا مولا ابالجواد روزی ما را زهرا دست تو داد چه منتی بر ایرانیاین نهاد یابن الزهرا سلطان ابالحسن ** میان راه خود مکرر ، زمین میخوردی مثل مادر لبانت خاکی گشته آخر ، رضا جان مکش روی خاک این عبایت ، گرفته خون راه صدایت چرا می‌لرزد دست و پایت ، رضا جان واویلا ، شده صورتت همچون زهرا کشیدی به روی زمین پایت را تو داری تماشا میان حجره کم دست و پا بزن چکیده خون ها از گوشه ی دهن کمی بگو از دیوار و در سخن یابن الزهرا سلطان ابالحسن ** میان حجره پا کشیدی ، در اوج غربت که خمیدی به سینه یک چکمه ندیدی ، رضا جان لگد به پهلویت نخورده ، کف پا بر رویت نخورده دگر پنجه مویت نخورده ، رضا جان کربلا ، تنی با نوک نیزه زیر و رو شد یکی نیزه اش در دهان فرو شد ، پر از خون گلو شد به روی پیکر با خنده پا گذاشت پاشنه ی پا بر آن سینه جا گذاشت سر بریده بر نیزه‌ها گذاشت یابن الزهرا سلطان ابالحسن سلطان خراسان علی پورکاوه

از دستم رفت اون دلی پاکی که بود مثل چشمه صاف و ساده خاطره هایی که گوشه صحن گوهر شاده منم همونی که با یه نگاهت شد دلداده سهمم از دریا شدن یک قطره شد از فیض تو بی بهره شد ای دل برات یه ذره شد ای روح و ریحانم جانم رضا جانم

بازم از هر دیاری ، زائر این هفته داری کربلای گداتو ، تویه دستش میزاری یکی میگه مهربون ، بخدا تو محشری داره یکی می خونه ، با زبون آذری جانِ جانان امام رضا سنه قربان امام رضا (4) . یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی میگه مهربون ، چه حرم و گنبدی داره یه نفر میگه ، با زبون مشهدی یَک وَق آقا نگی برو بَدُم اما دوست دارُم (2) آقام آقام امام رضا (4) . به فدات خونوادم ، پدرم داده یادم برای عرض حاجت ، دمه باب الجوادم یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن (4) جان جانان امام رضا محمدحسین حدادیان

عشق می کنم با صحن گوهرشادت عـشق می کنم با پنجره فولادت . گدای تو منم از همون قدیم منو ببر به روزای بچگیم تو رو می خوام تب و تاب زندگیم یا امام رضا . با کبوترای تو آقا خیلی ساله مانوسم تو رو که ندیدمت هیچ وقت عوضش ضریحو می بوسم . عشق می کنم کبوترم تو دامت عشـق می کنم با چوب پر خدامت . کجا داره سحرای صحنتو خدا بخواد می بینم بازم تو رو تو به کسی ندیدم بگی برو یا امام رضا . قصه ی من و چشمات یه کتاب معجزه ست آقا که نوشته تو هر صفحه ش فدای سلاله ی زهرا . عـشق می کنم با صحن گوهرشادت عشـق می کنم با پنجره فولادت . گدای تو منم از همون قدیم منو ببر به روزای بچگیم تو رو می خوام تب و تاب زندگیم یا امام رضا . با کبوترای تو آقا خیلی ساله مانوسم تو رو که ندیدمت هیچ وقت عوضش ضریحو می بوسم . عـشق می کنم تو لحظه ی دیدارت عـشق می کنم کنار این زوّارت . دیگه نذار که ازت جدا بشم صدا بزن منو تا رها بشم کبوتری واسه کربلا بشم یا امام رضا عشق می کنم امیر برومند

این تقاص کدوم گناهه می‌دونی چند وقته چشم به راهه این تقاصِ کدوم گناهه هم شبم سیاهه هم روزم سیاهه میگم کربلا میگن که راه ها بسته است میگم امام رضا میگن رواقا بسته است دربه درم جایی رو دیگه ندارم که برم دربه درم کسی نیست دست بکشه روی سرم دلت میاد نوکرت یه گوشه تنها بمونه دلت میاد که دوباره از حرم جا بمونه من که یادم نمیره هیچ وقت هوامو داشتی تو شرایط سخت پدری کن تو این یه بارم اگه کربلا نیام میشم سیاه بخت فقط راضی شو هر جوری باشه هستم من آماده ام کولمو حتی بسته ام در به درم مگه میشه اربعین نرم حرم دربه درم بعد کربلا مدینه ببرم امام حسین دل من تنگه برا امام حسن امام حسین مهر یا حسن روی دلم بزن این تقاص کدوم گناهه امیر برومند

یه دوستی دارم تو آشپز خونه حضرت کار میکنه بعضی وقت ها غذاشو میاره دم در بعضی موفع ها غذا از خونه اش میاره غذای خودش رو میاره دم در تقسیم میکنه بین اونایی که دم در وایمیستن می گفت تو آشپز خونه بودیم غذا گرفت گفت غذام امروز نذر پند تا از زائرا میرم دم در میدم به زائرا می گفت باهم دیگه اومدیم دم درو ظرف غذاشو با خودش آورد دم در گفت هر کدومشونو میدیم به یکی اومدیم دیدیم یک نفر دم در آشپزخونه نیست اینجا همیشه شلوغه مگه میشه همچین چیزی کسی نیست می گفت اومد دم در مهمانسرا رو کرد سمت صحن انقلاب و گنبد علی ابن موسی الرضا گفت آقا من دوست دارم غذامو بدم به یکی از زوار شما هیچکی دم در نیست اولین نفری که رد شد عذامو میدم بهش می گفت چند لحظه ای گذشت یه آقای خیلی متشخصی دست یک پسر بچه ای رو گرفته بود می گفت بچه گریه می کرد می گفت رفت جلو دوست ما غذاشو تعارف کرد گفت آقا شما مهمان حضرت رضا هستید میگفت تا غذا رو گرفت زد زیر گریه بلند بلند گریه کرد دوست من رفت جلو گفت آقا این غذا مال خودمه یه وقت خدایی نکرده بی احترامی نباشه غذای حضرته گفت نه آقا از شما ناراحت نیستم ممنون شمام ممنون حضرت رضام گفتم چرا ایجوری گریه می کنی گفت همین الان تو صحن انقلاب داشتم با بچم میومدم یه دفعه بچم خم شد یه چیزی از رو زمین گذاشت دهنش بهش گفتم چی برداشتی گفت یه دونه نخود گفتم چرا این کارو کردی گفت گرسنمه گفتم گرسنته به امام رضا بگو گرسنمه می گفت رو کرد سمت گنبد به امام رضا گفت .... حکایت غذای حضرتی صابر خراسانی

باید غبار صحن تو را طوطیا کنند « آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند» هو هوی باد نیست که پیچیده در رواق خیل ملائکند رضا یا رضا کنند بازار عاشقان تو از بس شلوغ شد ما شاعرت شدیم که مارا سوا کنند «هر گز نمیرد آنکه دلش» جلد مشهد است حتی اگر که بال و پرش را جدا کنند هر کس به مشهد آمد و حاجت گرفت و رفت او را به درد کرببلا مبتلا کنند دردی عظیم و سخت که آن درد را فقط با یک نگاه گوشه ی چشمت دوا کنند از آن حریم قدسی ات آقای مهربان «آیا شود که گوشه ی چشمی به ما کنند» غبار صحن تو صابر خراسانی

آمده ام، آمدم ای شاه پناهم بده خط امانی ز گناهم بده ای حرمت ملجأ درماندگان دور مران از در و راهم بده ای گل بی خار گلستان عشق قرب مکانی چو گیاهم بده لایق وصل تو که من نیستم اِذن به یک لحظه نگاهم بده ای که حَریمت به مَثَل کهرباست شوق وسبک خیزی کاهم بده تاکه ز عشق تو گدازم چو شمع گرمی جان سوز به آهم بده لشکرشیطان به کمین من است بی کسم ای، شاه پناهم بده از صف مژگان نگهی کن به من با نظری، یار و سپاهم بده در شب اول که به قبرم نهند نور بدان شام سیاهم بده ای که عطا بخش همه عالمی جمله ی حاجات مرا هم بده اسارت صابر خراسانی

راست می گوینــد کـه در احتضـــار افــتاده ای مادرت یکـــبار  تـو پنجــــاه بـــــار افتـــــاد ه ای روضــــه خــــوان دست زهـرای ز کار افتاده ای روی خاک حــــجره هم چشم انتظار افتاده ای این نشستن ها و این برخاستن ها یک طـرف بی جــــواد افتـــــادنت اقـــــای تــنها یک طرف راست می گوینــد کـه در احتضـــار افــتاده ای مادرت یکـــبار  تـو پنجــــاه بـــــار افتـــــاد ه ای روضــــه خــــوان دست زهـرای ز کار افتاده ای روی خاک حــــجره هم چشم انتظار افتاده ای این نشستن ها و این برخاستن ها یک طـرف بی جــــواد افتـــــادنت اقـــــای تــنها یک طرف عبا به سر صابر خراسانی

در حریم قدسی‌‌ات بال مناجاتی بده گنبدت دل می‌‌برد، وقت ملاقاتی بده دست‌هایم خالی از پیش است، سوغاتی بده من، فقیرم، تکه‌نانی بهر خیراتی بده از کنار تو گدا با دست خالی رد نشد نیست عاقل هر کسی دیوانه مشهد نشد از دم گرمت مسیحا صاحب دم می‌شود بی‌ تو باشم حضرت خورشید، سردم می‌‌شود نان برای خوردن و بردن فراهم می‌شود من زیادی‌ام فقط؟ از سفره‌ات کم می‌‌شود؟ ما لبِ تشنه، لب ِدریایمان پیش شماست هرکجا باشیم هم یک پایمان پیش شماست این حرم را چشم‌های تار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار می‌خواهد چه‌کار؟ دل به تو بسته طنابِ دار می‌خواهد چه‌کار؟ خب جوابش را بده اصرار می‌خواهد چه‌کار؟ پنجره فولاد تو بیمار را آورده است تو جوابش را بده، دکتر جوابش کرده است من که زائر بوده‌ام یک مرتبه در این حرم وقت مرگ و در فشار قبر و روز محشرم تو خودت گفتی که منت می‌گذاری بر سرم قول دادی ور نه نام مادرت را می‌‌برم سوختم در عشق تو خورشید، خاموشم نکن مرگ من در وقت تنهایی فراموشم نکن در حریم قدسی ات صابر خراسانی

سلطان قلبم یاد حرم هواییم میکنه هرروز هفته خدا امام رضاییم میکنه سلطان قلبم یاد حرم هواییم میکنه هرروز هفته خدا امام رضاییم میکنه عطر ضریحت دوباره کربلاییم میکنه هواتو کرم چی میشه خوب کنی حال منو شکسته بالم میشه شفا بدی بال منو امدم اقا که بدی روزی سال منو سلطان قلبم یاد حرم هواییم میکنه هرروز هفته خدا امام رضاییم میکنه سلطان قلبم یاد حرم هواییم میکنه هرروز هفته خدا امام رضاییم میکنه عطر ضریحت دوباره کربلاییم میکنه هواتو کرم چی میشه خوب کنی حال منو شکسته بالم میشه شفا بدی بال منو امدم اقا که بدی روزی سال منو سلطان قلبم محسن عراقی

امام رضا قربون كبوترات يه نگاهي هم بكن به زير پات من اومدم پيش تو زانو زدم خودمم خوب ميدونم چقدر بدم خبر دارم از همه دل ميبري دل هاي شكسترو خوب ميخري قرارمي صاحب اختيارمي واسه من همين بسه كنارمي ميخام بگم ك تويي پناه من كرمت بيشتره از گناه من بذار تايه دل سير نگاهت كنم اومدم از ته دل صدات كنم امام رضا قربون كبوترات يه نگاهي هم بكن به زير پات من اومدم پيش تو زانو زدم خودمم خوب ميدونم چقدر بدم خبر دارم از همه دل ميبري دل هاي شكسترو خوب ميخري اجازه هست تا بيوفتم روي پات بخونم روضه براي زائرات بذار بري به كنار بستري اين روزا كه بي قراره مادري اتيش گرفت همه ي بال و پرش بميرم جلو چشاي دخترش يه جور زدن كه روي زمين نشست به خدا كه قلي اسمون شكست دلش شكست دل دخترش شكست گوشواره ميان كوچه ها شكست قربون کبوترات محمدحسین پویانفر

گرچه از دور از آن فاصله‌ها زد بد زد آتش انگار که بر کرببلا زد بد زد چقدر هست مگر بچه سه جایش بِرَود وایِ من بر سه هدف او به سه جا زد بد زد اصلا اینبار کماندار چه با زور کشید به سه‌شعبه همه‌یِ حَنجره را زد بد زد دست و پا داشت که می‌زد پدر انداخت عبا آخرین بار نَفَس زیرِ عبا زد بد زد اولین بار که چشمش به ربابش اُفتاد اندکی حرف نزد بعد صدا زد بد زد بُرد در بینِ عبا تا که نبیند چه شده مادرش گفت بگو تیر کجا زد بد زد؟ گرچه بر چشمِ ابالفضل همین تیر نشست بدتر از چشمِ عمو بود که تا زد بد زد پشتِ خیمه به سرِ قبر , حرامی آمد نیزه برداشت و مانندِ عصا زد  بد زد طفل را از وسطِ خاک کشیدند به نِی بچه را باز نوکِ نیزه که جا زد بد زد نیزه دارَش زِ سر نیزه سرش را انداخت سَر که اُفتاد زمین ضربه‌یِ پا زد بد زد رهگذرهای دَمِ کوچه به هم می‌گفتند حرمله تیر به این بچه چرا زد بد زد سالها بود همین جمله فقط کارِ رباب نانجیب آنهمه لبخند به ما زد….بد زد درب بسته صابر خراسانی

قد یه دنیا غم تو سینم دارم به کی میتونم من بگم حرفامو گه نبودش پنجره فولادت کجا میونستم بگم دردامو رو به زنم جز تو به کی من آخه منی که هر چی دارم از تو دارم ضامن آهو ضامن من هم باش اگه نگیری دستمو بیچارم منو نکن ویرونم من به تو و ایوون طلا وابستم برا شما بد میشه اگه دراز شه به پیش مردم دستم یا امام رضا مدد مدد ضامن آهو محمود عیدانیان

افتادی از بلندی و آقا سرت شکست ته مانده های زخمی بال وپرت شکست وقتی عمود آمد وشقّ القمر که شد تیر کمان میان دو چشم ترت شکست با نیزه های لشگریان زیر و رو شدی در زیر نیزه ها به خدا پیکرت شکست در لحظه ای که تا شدی و دست وپا زدی سقا کنار خیمه قد خواهرت شکست بر روی پای فاطمه گفتی بیا اخا بنگر به نیزه ای کمر لشگرت شکست یک یا حسین گفتی و زینب دلش گرفت آن لحظه عاقبت نفس آخرت شکست آزادی زندانی صابر خراسانی

گرچه از دور از آن فاصله‌ها زد بد زد آتش انگار که بر کرببلا زد بد زد چقدر هست مگر بچه سه جایش بِرَود وایِ من بر سه هدف او به سه جا زد بد زد اصلا اینبار کماندار چه با زور کشید به سه‌شعبه همه‌یِ حَنجره را زد بد زد دست و پا داشت که می‌زد پدر انداخت عبا آخرین بار نَفَس زیرِ عبا زد بد زد اولین بار که چشمش به ربابش اُفتاد اندکی حرف نزد بعد صدا زد بد زد بُرد در بینِ عبا تا که نبیند چه شده مادرش گفت بگو تیر کجا زد بد زد؟ گرچه بر چشمِ ابالفضل همین تیر نشست بدتر از چشمِ عمو بود که تا زد بد زد پشتِ خیمه به سرِ قبر , حرامی آمد نیزه برداشت و مانندِ عصا زد  بد زد طفل را از وسطِ خاک کشیدند به نِی بچه را باز نوکِ نیزه که جا زد بد زد نیزه دارَش زِ سر نیزه سرش را انداخت سَر که اُفتاد زمین ضربه‌یِ پا زد بد زد رهگذرهای دَمِ کوچه به هم می‌گفتند حرمله تیر به این بچه چرا زد بد زد سالها بود همین جمله فقط کارِ رباب نانجیب آنهمه لبخند به ما زد….بد زد گرچه از دور زد صابر خراسانی

متن مداحی : کبوترم هوایی شدم ببین عجب گدایی شدم دعای مادرم بوده که منم امام رضایی شدم کبوترم هوایی شدم ببین عجب گدایی شدم دعای مادرم بوده که منم امام رضایی شدم پنجره فولاد تو دوای هر چی درده کسی ندیدم اینجا که نا امید برگرده … چجوری از تو دست بکشم بدون تو نفس بکشم تویی که تنها آقا دل سوز منی آرزومه دوباره بیام تو حرمت بدم یه سلام بهونه ی اشکای هر روز منی.. بی تو می میرم آقام یه فقیرم آقام که تو حج ِ فقرایی ای کس و کارم آقاجون تورو دارم غم ندارم منو دستای گدایی ای سلطان کرم سایه ات روی سرم باز آقا بطلب که بیام به حرم … شور و حال منی پر و بال منی تو خیال منی دادی تو منو راه به گدا یه نگاه که تو ماه منی چجوری از تو دست بکشم بدون تو نفس بکشم تویی که تنها آقا دل سوز منی آرزومه دوباره بیام تو حرمت بدم یه سلام بهونه ی اشکای هر روز منی.. کبوترم هوایی شدم عبدالرضا هلالی

هر چند ناتوان شدی اما ز پا نیفت ای هشتمین عزیز! عزیز خدا نیفت می ترسم آن که دست بریزد به پهلویت باشد ز پا بیفت ولی بی هوا نیفت کوچه به آل فاطمه خیری نداشته دیوار را بگیر و در این کوچه ها نیفت مردم میان شهر تماشات می کنند این بار را به خاطر زهرا بیا نیفت دامان هیچ کس به سرت سر نمی زند حالا که نیست خواهر تو پس ز پا نیفت تکّه حصیر خویش از این حجره جمع کن اما به یاد نیمه شب بوریا نیفت ای وای اگر به کرببلا بوریا نبود! راهی برای دفن شه کربلا نبود ای هشتمین عزیز ابوالفضل بختیاری

ای که چون من هزارها داری آسمانی پُر از دعا داری دست هایم دخیلتان هستند بس که دستِ گره گشا داری از گدا هم کریم می سازی بس که اعجاز کیمیا داری من هوای تو را به سر دارم تو هوای دلِ مرا داری هر چه بیمار هم بیاید باز تو برایِ همه دوا داری هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر دل شکسته کسی به من می گفت : خوش به حالت امام رضا داری درِ این خانه را زدم عشق است کفتر جلدِ مشهدم عشق است ما ندیدیم بام از این بهتر هیچ جا احترام از این بهتر آهوی دامِ آهویت هستم نیست صیاد و دام از این بهتر از تهِ دل سلام همسایه ای سلام اَلْسلام از این بهتر با جُذامی ، غلام ، هم سفره من ندیدم مرام از این بهتر برتر از حاکمی ، سلیمانی ست تو بگو که کدام از این بهتر نوکر خانه ی تو باشم من که نباشد مقام از این بهتر غیر نوکر شدن چه می خواهم ؟ جز کبوتر شدن چه می خواهم ؟ هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر باز دارم به سر هوای ضریح دل من تنگ شد برای ضریح دوست دارم رها شوم از خود در میان سر و صدای ضریح دست هایِ پر از تمنایی می خورد رویِ حلقه های ضریح می شود خوب تر خدا را دید در همان یا رضا رضای ضریح واجب است به هر عاشق سجده ی شکر پیش پای ضریح حرم ثامن الحجج رفتم میلیون مرتبه به حج رفتم اشک با من سرود غم با تو نوحه ی گریه دار و دَم با تو گفتن شعرِ روضه ها با من جلوه دادن به محتشم با تو ناله از دل زدن بُوَد با من کربلا کردن دلم با تو گذری کن شبی به روضه ی ما چشم با این گدا ، قدم با تو دست با من ، به سر زدن با من زدنِ خیمه و علم با تو روضه خواندن برای تو با من گریه های مُحَرمم با تو روضه خواندی تو ای امام غریب جَدِّ ما تشنه بود یَابنَ شبیب جَدِّ ما را سوارها کشتند بین گودال بارها کشتند جَدِّ ما یک نفر ولی او را لشگری از هزارها کشتند نعل ها گرد و خاک می کردند جَدِّ ما را غبارها کشتند خواهرش را پس از بریدن سر خنده ی نیزه دارها کشتند وای از عصرِ روزِ دهم وای از ضربه ی دوازدهم هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر

اومدم باهات یه‌کم حرف بزنم سبک بشم با زبون مناجات حرف بزنم سبک بشم آخه کی شبیه تو به حرف من گوش میکنه؟ کی گذشته‌های تلخم و فراموش میکنه؟ آره یادم نمیر عهدی که با تو بستم‌و آره یادم نمیره قولایی که شکستم‌و آره یادم نمیره من‌و توو خلوت میدیدی چشاتو بستی و پرده رو گناهام کشیدی بندگیم برا تو نیست، ولی تو اونم میخری خیلی شرمنده‌ت میشم آبروم‌و نمیبری تو خودت گفتی توو این ماه رو بَدیت خط میکشم به خودت قسم ازت خیلی خجالت میکشم من خودم خوب می‌دونم دلم پُر از قساوته تو هم این و می‌دونی دلم پُر از جهالته ***** نوبتی‌ام که باشه شب امام رضا شده شب امّید دل همه گنهکارا شده آقایی که قول داده سه جا به دادم میرسه تو سرازیری قبرم یه نگاه کنه بسه یا امام رضا دلم یه دنیا تنگ شده برات کاشکی دعوتم می‌کردی دوباره پایین پات دستای خالیِ من منتظر عنایته نگاه کبوتراتم برا من غنیمته قربون کبوترای حرمت امام رضا قربون این همه لطف و کرمت امام رضا کی دعا کرده منو که این جوری می‌کشونیم؟ کی سفارش کرده بین عاشقا می‌نشونیم؟ من و این بار گناه، کجا برم که رام بدن من و این روی سیاه، کجا برم که رام بدن اومدم باهات یکم حرف بزنم حسن عطایی