حبیبم مهدی رعنایی

حبیبم، تو دنیایی که هستم آقا غریبم

رفیقم، تو تنهام نذاشتی قدِ یک‌ دقیقه‌م

حسین جان

بمونه، دو خط شعر نوشتم ‌رقیه‌ت بخونه‌

نوشتم، من هر وقت بهت فکر کنم تو بهشتم

حسین جان

این همه سینه‌زن داری رفیق نه

حدودی با توایم ولی دقیق نه

رفاقتِ با تو تهش جنونه

معمولی شاید باشیم و شفیق نه

«حسینِ من‌ حسین عزیز زهرا»

عزیزم، میخوام باز دو قطره برات اشک بریزم

امیدم، به هرچی که میخواستم اینجا رسیدم

حسین جان

نَمُردم، دیدی مادرم رو زیارت آوردم

تو دیدی، خودم رو به آقام اباالفضل سپردم

حسین جان

درسته گاهی آبروتو بردم

چوب گناهامو همیشه خوردم

حال خرابم‌و خودت درست کن

من همه‌چی‌مو به خودت سپردم

«حسینِ من حسین عزیز زهرا»

خرابم، نمازم قضا شد ولی من تو خوابم

میترسم، چی میشه قیامت حساب و کتابم؟

حسین جان

گداتم، شبِ اول قبر کی میده نجاتم؟

پناهم، به جون رقیه آقا چشم به راهم

حسین جان

هی به دلم میگم ‌خدا رو داری

قول آقات امام رضا رو داری

دوست دارم آقا صبح روز محشر

بگی غمت نباشه ما رو داری

«حسینِ من حسین عزیز زهرا»

حبیبم مهدی رعنایی