کربلایی نریمان پناهی

یه عالمه گریه به روضه بدهکارم تا خوب نشه زخمام..... کاشکه میشد مثل عقربه ها برگردم به کربلا هایی که قبلا سفر کردم کاشکه می شد ساعت همون لحظه وای میستاد تو اولین بار که چشام به گنبد افتاد ندیدن حرم بلای جون نوکره نکنه اربعین نیام نذاری آبروم بره این چه بلایی که اومده سرم منو دق نده بذار بیام حرم از حال خودم درمونده شدم عزیزم حسین عزیزم عزیزم عزیزم حسین

اگر کشتن چرا آبت ندادن چرا زان در نایابت ندادن اگر کشتن چرا خاکت نکردن کفن بر جسم صد چاک نکردن اگر کشتن چرا مویت کشیدن چو گرگان پنجه بر رویت کشیدن برادر جان سلیمان زمانی چرا انگشت و انگشتر نداری چرا بر تن برادر سر نداری بمیرم من مگر مادر نداری خودم دیدم حیسن را سربریدن خودم دیدم که در خونش کشیدن خودم دیدم گلوی اصغرم را خودم در برکشیدم اکبرم را وای حسین – وای حسین تموم زندگی مال حسینه دلم همواره دنبال حسینه مگه هر کی بد شد دل نداره مگه عشقت برام حاصل نداره سلیمان زمانی نریمان پناهی

بابایی حسین بابایی بابایی حسین منی که از ناقه رو خاکا افتادم فاطمه زهرا رسید به فریادم رسیده بودم از تاریکی صحرا صدا میکردم من فقط تو رو بابا چه طور بگم که چی به سر دخترت اومد شبی که زجر اومد من به قصد کشت میزد وای اومد و موی سر منو گرفت با لگد بال و پر منو گرفت بابا به خدا مردم زیر پا بابایی حسین بابایی بابایی حسین بابایی حسین بابایی بابایی حسین نذار بگم که چی سر من آوردن اون معجری رو که خریده بودی بردن دلخوشی نمونده دیگه برای من تو دست شامی هاست گوشواره های من تموم دخترا منو با دست نشون میدن یکی یه دونه تو رو به هم میخندیدن بابا وای کف پام شده پر از آبله بابایی منم از سنان دارم گله این خولی پست دستامونو بست بابایی حسین بابایی بابایی حسین بابایی حسین بابایی بابایی حسین بابایی حسین بابایی بابایی حسین بابایی حسین نریمان پناهی

ای امون ای ساربون با دست خالی نرفت آخرش این شمر دون با دست خالی نرفت و شر به پا کرد سر تو رو پیش زینبت جدا کرد دم غروب جلو چشم رقیه تن پر از نیزه تو رو یا حسین یا حسین زدنت روی تنت یه جای سالم نبود بی کفن یه جای سالم نبود حتی روی پیروهنت یه جای سالم نبود روی صورت تو زینب بمیره برای غربت تو روی نیزه ای و چشات به سمت خیمس برگشتی از حج واجب رفتی سوی دیر راهب وای حسین وای حسین پنجه رو رمل صحرا زدی تشنه دل و به دریا زدی پیش زینب دست و پا زدی وای حسین وای حسین حجکم مقبول سعیکم مشکور میزدن با سنگا به سرت از دور با دست خالی نرفت نریمان پناهی

حسین جان بلند شو ببین خواهرت بین دشمن اسیره بلند شو دعا کن که زینب کنارت بمیره یا مظلوم حسین جان غروب شد دارن میرسن واسه تشییع جنازه میان ده سواره میان گودال با نعل های تازه چی شد با تن تو واویلا ای بی کس تنت له شد از کینه اینجا ای بی کس با دستای بسته ماها رو میبردن رها کردنت بین صحرا حسین جان حسین جان بلند شو ببین خواهرت بین دشمن اسیره بلند شو دعا کن که زینب کنارت بمیره یا مظلوم حسین جان غروب شد دارن میرسن واسه تشییع جنازه میان ده سواره میان گودال با نعل های تازه چی شد با تن تو واویلا ای بی کس تنت له شد از کینه اینجا ای بی کس با دستای بسته ماها رو میبردن رها کردنت بین صحرا حسین جان حسین جان بلند شو ببین خواهرت بین دشمن اسیره بلند شو دعا کن که زینب کنارت بمیره یا مظلوم حسین جان غروب شد دارن میرسن واسه تشییع جنازه میان ده سواره میان گودال با نعل های تازه چی شد با تن تو واویلا ای بی کس

زود راحتش کنید رو تنش پا نذارید کمتر اذیتش کنید پیراهنش رو نه میدونید کیه میخواید هتک حرمتش کنید آی نا مسلمونا باید اول بکُشید بعدا غارتش کنید خنجر نمیبُره هیچکسی قربونی رو تشنه سر نمیبُره هی ضربه میزنه هیچکسی اینجوری سر از پیکر نمیبُره انصافتون کجاست هیچکی انگشتو واسه انگشتر نیمبُره آتیش به ما نزن اینقده پنجه روی خاک کربلا نزن رو سینه اومدن زیر دست و پاهاشون اینقدر دست و پا نزن دق میکنم حسین دست و پا هم میزنی زهرا رو صدا نزن ای شاه کم سپاه پناه عالمیان زینب مونده بی پناه از روی نی ببین که دارن حرومیا میرن سمت خیمه گاه گوشواره میکِشن به کجا فرار کنن دختر های بی گناه زود راحتش کنید نریمان پناهی

خنده بر پاره گریبانی مان می کردند خنده بر بی سر و سامانی مان می کردند . پشت دروازه ی ساعات معطل بودیم خوب آماده ی مهمانی مان می کردند . از سر کوچه ی بی عاطفه تا ویرانه سنگ را راهی پیشانی مان می کردند . هر چه ما آیه و قرآن و دعا می خواندیم بیشتر شک به مسلمانی مان می کردند . شرم دارم که بگویم به چه شکلی آن جا وارد بزم طرب خوانی مان می کردند . بدترین خاطره آن بود که در آن مدت مردم روم نگهبانی مان می کردند . هیچ جا امن تر از نیزه ی عباس نبود تا نظر بر دل حیرانی مان می کردند پشت دروازه ساعات نریمان پناهی

برگشتی از حج واجبو رفتی سوی دیر راهبو دق دادی ام المصائبو وای حسین وای حسین پنجه رو رمل صحرا زدی تشنه دلو به دریا زدی پیش زینب دست و پا زدی وای حسین وای حسین حجکم مقبول سعیکم مشکور میزدن با سنگا به سرت از دور رخت احرامت خاک این صحراست حاجی زینب رو سر تو دعواست ای حسین جانم ای حسین جانم قتلگاه دریای خون شده پیکرت نیزه بارون شده مو های تو پریشون شده وای حسین وای حسین عطر تنت از صحرا میاد دشمنت سمت زن ها میاد صدای آه زهرا میاد وای حسین وای حسین چی سرت اومد همه هستم جلوی چشمانم رفتی از دستم صحبت نعله تازه میکردن پیرهن کهنه تو  اندازه میکردن ای حسین جانم ای حسین جانم برگشتی از حج واجبو نریمان پناهی

ای عزیز دلم ای حسین شهیدم ای عزیز دلم به خدا که بریدم ای عزیز دلم ناله هاتو شنیدم ای عزیز دلم ، ای عزیز دلم تو حسین منی سخته با تن زخمی دست و پا بزنی تن زخمیتو به سرنیزه ها بزنی پیش نهر فرات آبو صدا بزنی سخته بگی تشنمه با نیزه جواب بدن حتی نخواستن به یه شیرخواره هم آب بدن فقط میخوان خواهرتو بیشتر عذاب بدن اَلسلام علی شَیبِ الخضیب اَلسلام علی خَدِّ التریب سرنوشتو ببین چی سر حرم اومد ماه نیزه نشین همه هستیِ زینب مونده روی زمین خون حنجرتو بردن به عرش برین سرنوشتو ببین ، سرنوشتو ببین تو حسین منی سرنوشت تو این بود تشنه جون بکَنی ای برادر من زخمی ترین بدنی نَه عقیق یمن مونده نَه پیرهنی سخته بخوان بعد تو به خیمه ها آب بدن آب خنک به حرمت پیش رباب بدن فقط میخوان خواهرتو بیشتر عذاب بدن اَلسلام علی شَیبِ الخضیب اَلسلام علی خَدِّ التریب ای غریبم حسین ای حسین شهیدم نریمان پناهی اَلسلامُ علی شَیبِ الخضیبم حسین نور دیده ی من ، خَدِّ التریبم حسین رفتی و غمت آخر شد نصیبم حسین ای غریبم حسین ، ای غریبم حسین تو حسین منی تو همونی که مادر گفته بی کفنی وای من که عزیزم پاره پاره تنی ای امون من از این صبر حسنی بگو که پیغاممو به ابوتراب بدن این سرو میبرن به مجلس شراب بدن طناب آوردن که منو بیشتر عذاب بدن اَلسلام علی شَیبِ الخضیب اَلسلام علی خَدِّ التریب ای حسین شهیدم نریمان پناهی

انگار اومد بر قلب من فرود خنجری که سرت رو از پیکرت ربود اونی که سر از تنت برید فکری به حال دل زینب نکرده بود گلوتو می بوسم رگاتو می بوسم، تو رو خدا دست و پا نزن نذار که ببینه، اینقده مادرو صدا نزن… غریب مادر.. — خواهر تو شد نصفه جون تو میرسه بر مشامم بوی خون تو چیزی نمونده از تنت ولی رو به قبله میگذارم استخون تو مرکبا رسیدن، هند جگرخوارِ اومده دوباره به یادم، خاطره ی مسمار اومده غریب مادر… — قلبمو از جا داره می کنه انگاری چکمه هاش روی سینه ی منه سر از قفا می برید ولی کسی نبود بگه چه طرز بریدنه کدوم بی مروت، سر تو رو رو نیزه زده لال بشه اونی که، حرفی ز نعل تازه زده غریب مادر — پشت آن در مادر افتاده به روی او یه در افتاده مادر افتاده پسر افتاده ته گودال پیکر افتاده پیکری که بی سر افتاده پسر افتاده خواهر افتاده پدر افتاده مادر افتاده خنجر افتاده حنجر افتاده از روی نیزه یه سر افتاده اصغر افتاده اکبر افتاده از روی ناقه دختر افتاده عمه افتاده گلوتو می بوسم نریمان پناهی

ای نور عینم مظلوم حسینم چی اومد سر تو سر پیکر تو تو رو زد به زمین غم اکبر تو چی اومد سر تو سر حنجر تو خودمو میزنم پیش پیکر تو اللهم تقبل منا هذا القلیل چیزی نمونده از تنت نیزه به نیزه زدنت بین دو نهر آب حسین با لب تشنه کشتنت یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی ای نور عینم عریان حسینم چرا شمر لعین داره کینه تو چرا پا نمیشه از رو سینه تو چرا این همه تیر جا شده تو تنت خاک کرب و بلا شده پیروهنت اللهم تقبل منا هذا القلیل داره میمره خواهرت دست روی قلب من نذار چقدر بهت گفتم حسین انگشترتو در بیار یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی یارالی ای نور عینم نریمان پناهی

یه عالمه گریه به روضه بدهکارم تا خوب نشه زخمات دست بر نمی دارم بزار حالا حالا نوکر شما باشم لحظه مرگم تو خاک کربلا باشم کاشکه میشد مثل عقربه ها برگردم به کربلا هایی که قبلا سفر کردم کاشکه می شد ساعت همون لحظه وای میستاد تو اولین بار که چشام به گنبد افتاد ندیدنه حرم بلای جون نوکره نکنه اربعین نیام نذاری آبروم بره این چه بلایی که اومده سرم منو دق نده بذار بیام حرم از حال خودم درمونده شدم عزیزم حسین عزیزم عزیزم عزیزم حسین یه عالمه گریه به روضه بدهکارم تا خوب نشه زخمات دست بر نمیدارم بذار صد و بیست سال نوکر شما باشم لحظه مرگم تو خاک کربلا باشم بده که پیش تو موی سرم سپید نشه بده که نوکرت بمیره و شهید نشه من اصلا اومدم برات مریض بشم تا تو قلب مادرت عزیز بشم به روضه بدهکارم نریمان پناهی

از طعنه و ازار از مردم بی عار از مجلس اغیار به هم می ریزم من از دمه دروازه از نگاه مردم از کوچه و بازار به هم می ریزم من من به جای سر تو سنگ خردم لابه لای سر تو سنگ خردم دنبالت کوچه به کوچه داداش پا به پای سر تو سنگ خردم وای من وای من ای حسین وقتی می بینم که رقیه رو داره می دوه روی خار به هم می ریزم من وقتی که جمع می شن دور و بر زینب اراذل و اشرار به هم می ریزم من شده از غصه ی تو زینب پیر شده بسته دست من با زنجیر می دیدم از روی تل که داداش شده با حنجرت خنجر در گیر وای من وای من ای حسین وقتی می ریزه سنگ به سر ما داداش از درو از دیوار به هم می ریزم من به خاطر تفریح می زنه نیزه دار نیزه به تو هر بار به هم می ریزم من خنده های شمر نمی ره یادم ماجرای شمر نمی ره یادم قربونه صورته خاکیه تو جای پای شمر نمی ره یادم وای من وای من ای حسین از طعنه و آزار نریمان پناهی

تا تو شدی کشته ما بی سر و سامان شدیم یکسره سرگشته ی کوه و بیابان شدیم خیمه و خرگاه ما رفت به باد فنا به لجه ی غم اسیر دچار طوفان شدیم از فلک عزّ و جاه به روی خاک سیاه به چاه غم سرنگون چو ماه کنعان شدیم زکعبه ی کوی تو به حسرت روی تو به حلقه ی فرقه ای زبت پرستان شدیم ای سر تو بر سنان شمع ره کاروان به مهر روی تو ما شهره ی دوران شدیم زجور خونخوارگان تو سر بلندی و ما زدست نظّارگان سر به گریبان شدیم پرده گیان تو را حجاب عزّت درید تا که تماشاگه پرده نشینان شدیم گاه به زندان غم حلقه ی ماتم زده به کنج ویرانه گاه چو گنج شایان شدیم چو ساربان عزا نواخت بانگ رحیل سر تو شد روی نی گمشدگان را دلیل یا اباعبدالله الحسین نریمان پناهی جلوه ی روی تو بود طور مناجات ما کعبه ی کو ی تو بود قبله ی حاجات ما شربت دیدار تو آب حیات همه صحبت این ناکسان مرگ مفاجات ما خرمن عمر عزیز رفت به باد ستیز زآتش بیداد سوخت حاصل اوقات ما از تو نگشتیم جدا در همه جا وز قضا تا به قیامت فتاد دید و ملاقات ما بی تو اگر می روم چاره ندارم ولی این همه دوری نبود شرط مکافات ما وعده ی ما و تو در بزم یزید پلید تا کنی از طشت زر جلوه به میقات ما راه درازی به پیش همسفران کینه کش همتی از پیش بیش بهر مهمٌات ما شمع صفت می روم سوخته و اشک ریز ای سر نورانی ات شاهد حالات ما بی تو نشاید که ما بار به منزل بریم یا که به سختی مگر بار غم دل بریم یا اباعبدالله الحسین نریمان پناهی

دختر فاطمه ، بازار ، خدارحم کند چادر پاره و انظار خدا رحم کند ما که از کوچه فقط خاطره بد داریم شود این حادثه تکرار خدارحم کند یک و زن و قافله و خنده نامحرم ها بر اسیران گرفتار خدا رحم کند یک شبه پیر شدی یا زتنور آمده ای یک سر و این همه آزار خدا رحم کند نیزه داران همه مستند نیفتی پایین حنجرت خوب نگه دار خدا رحم کند گیسویت کم شده و این جگرم میسوزد بر من و زلف خم یار خدا رحم کند ظرفِ خاکستر یک عده هنوز آتش داشت شعله افتاد به گلزار خدا رحم کند دست انداخت یکی پرده محمل را کَند جلویِ چشم علمدار خدا رحم کند راهمان از گذرِ برده فروشان افتاد این همه چشمِ خریدار خدا رحم کند زنی از بام صدا زد که کدام است حسین نوبت من شده این بار خدارحم کند یک نفر گفت اگر بغض علی را داری سنگ با حوصله بردار خدا رحم کند دختر فاطمه و بازار نریمان پناهی

شرم دارم که بگویم به چه شکلی ما را وارد بزم طرب خوانی مان می کردند بدترین خاطره آن بود که در آن مدت مردم روم نگهبانی مان می کردند هیچ جا امن تر از نیزه ی عباس نبود تا نظر بر دل حیرانی مان می کردند شرم دارم که بگویم به چه شکلی ما را وارد بزم طرب خوانی مان می کردند بدترین خاطره آن بود که در آن مدت مردم روم نگهبانی مان می کردند هیچ جا امن تر از نیزه ی عباس نبود تا نظر بر دل حیرانی مان می کردند بدترین خاطره نریمان پناهی

حسین جان بلند شو ببین خواهرت بین دشمن اسیره بلند شو دعا کن که زینب کنارت بمیره یا مظلوم حسین جان غروب شد دارن میرسن واسه تشییع جنازه میان ده سواره میان گودال با نعل های تازه چی شد با تن تو واویلا ای بی کس تنت له شد از کینه اینجا ای بی کس با دستای بسته ماها رو میبردن رها کردنت بین صحرا حسین جان حسین جان نریمان پناهی

نه مهلت که پیراهن تو ببویم نه فرصت که در ماتم تو بگریم حسین من خدا حافظ ای جوانی زینب سلام ای قد کمانی زینب خدا را از این غم چه چاره کنم برادر جان بی تو در دل صحرا شده تنها خواهرت  گل زهرا حسین من تنت بی سر مانده در دل صحرا سرت گشته روی نیزه اعدا حسین من خدا حافظ ای جوانی زینب سلام ای قد کمانی زینب خدا را از این غم چه چاره کنم خداحافظ جوانی زینب نریمان پناهی

با مادرم، ایشالا اربعین میام حرم سلام بدم، به محضر شما قدم قدم صدات زدم، با دست خالی اینجا اومدم حسین آقام، همه میرن تو میمونی برام به این امید، شاید آقا منِ بَدم خرید ولم نکن، بَدَم نگا به این دلم نکن یه خواهشی، دارم ازت که ضامنم بشی حسین آقام، همه میرن تو میمونی برام یه عمریه، شده پناه من حسینیه ای آشنا، منِ حقیر کجا شما کجا شه وفا، گره به کارمه گره‌گشا حسین آقام، همه میرن تو میمونی برام با ناله‌هام، میگم که من فداییِ شمام با گریه‌هام، میگم که من فقط تورو میخوام با نوحه‌هام، میگم که من گدای کربلام حسین آقام، همه میرن تو میمونی برام حسین آقام نریمان پناهی

به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من عزیز خواهر   غریب مادر عزیز خواهر   غریب مادر عزیز خواهر   غریب مادر به سمت گودال نریمان پناهی

سپردمت به خدا و به ریگهای بیابان سپردمت به غبار به خارهای مغیلان سپردمت به وحوش،به شیرهای درنده به مردمان دهات و به آهوان پریشان به باد گفتم اگر شد مرتبت بکند که تا خمیده نگردد دوباره مادر جانبه گوش خاک سپردم تنت بپوشاند بدست اینکه ببیند کسی تو را عریان سپردمت به هر آنکس که بود ، اما تو سپردیم به که رفتی!؟ به دلقکان به کنیزان؟! سپردیم به دو صد چشم پست نامحرم؟ به شمر و خولی و اخنس به حرمله به سنان؟ سپردمت به خدا نریمان پناهی

برادر جان سلیمان زمانی چرا انگشت و انگشتر نداری چرا بر تن برادر سر نداری بمیرم من مگر مادر نداری خودم دیدم حیسن را سربریدن خودم دیدم که در خونش کشیدن خودم دیدم گلوی اصغرم را خودم در برکشیدم اکبرم را وای حسین – وای حسین تموم زندگی مال حسینه دلم همواره دنبال حسینه مگه هر کی بد شد دل نداره مگه عشقت برام حاصل نداره برادر جان نریمان پناهی

خواب دیدم تو حرمت مقبل با محتشمت میخونم شعر غمت {یا ایها الرسول یا ایها الرسول} این بی سر حسین توست زخمی تن حسین توست بی لشکر حسین توست {یا ایها الرسول یا ایها الرسول} ♪♪♪ ای کشته گرسنه و تشنه ابی عبدالله حلقومتو سپردی به دشنه ابی عبدالله هر دفعه صدا زدی مادر ابی عبدالله خنجر زدن سیاهی لشکر ابی عبدالله سید مظلوم حسین جانم حسین جانم حسین جانم ♪♪♪ غرق خون قتلگاه رو خاک و داد یه شاه زهرا میکنه نگاه {زینب به سر زنان} میلرزه عرش بری تنها و تشنه تری با صورت روی زمین {زینب به سر زنان} ای ابروی عالم بالا ابی عبدالله ای کشته حسادت دنیا خواب دیدم تو حرمت نریمان پناهی

دلم بی تابه واسه ی محرمت دلم بی تابه با خیال حرمت دلم بی تابه بمیرم برا غمت دلم بیتابه دلم میگیره همه شب برای تو دلم میگیره واسه کربلای تو دلم میگیره توی روضه های تو دلم می گیره دل نگرون شب اولم نذار بیفته اسمم از قلم تموم سالو مثل اربعین با خواهرت کنار مقتلم السلام علی سید الشهدا دلم بی تابه  نریمان پناهی

ریان ابن شبیب جدمونو غریب گیر اوردن ریان ابن شبیب آب و واسه حبیب دیر آوردن تو شیب گودال سرازیر شد حسین پیر شد آخ ته گودال زمین گیر شد حسین پیر شد سر و بریدن ولی دیر شد حسین پیر شد **** ریان ابن شبیب ذکر امن یجیب می گفت زینب ریان ابن شبیب رفتش شیب الخضیب زیر مرکب بلا سر زینب آوردن سر و بردن بچه یتیما کتک خوردن سر و بردن زنای توی بی کسی مردن سر و بردن **** ریان ابن شبیب می اومد بوی سیب از تو صحرا ریان ابن شبیب یک عده نا نجیب کردن بلوا به عمه زینب جسارت شد جنایت شد چادرا وقتی که غارت شد جنایت شد قسمت زنها اسارت شد جنایت شد **** ریان ابن شبیب جسم خد التریب رو زمینِ ریان ابن شبیب با چکمه نا نجیب رفت رو سینه تشنه سرش رو جدا کردن چه ها کردن ده تا سوار و صدا کردن چه ها کردن پیکر و بی سر رها کردن چه ها کردن **** ریان ابن شبیب سقا شد غم نصیب تو علقمه ریان ابن شبیب میگفت عباس عجیب یا فاطمه ولوله توی حرم افتاد علم افتاد رو خاکا دست قلم افتاد علم افتاد مسیر دنیا به غم افتاد علم افتاد