بضعه منی من آذاها فقد آذانی اش
بر کسی از امت احمد مگر پوشیده است
کس نمی‌داند که پشت در چه بر زهرا گذشت
ماجرا حتی بر آن دیوار و در پوشیده است
آنقدر دانم که باغ زندگی بی برگ شد
دختر پیغمبر ما آرزویش مرگ شد
مرتضی در مسجد از این ماجرا شد با خبر
باورش سخت است باور کن نمی‌شد باورش
آنکه با هشتاد زخمش در احد بر پای بود
آنکه زانویش نشد خم وقت فتح خیبرش
زانویش لرزید افتاد و سپس از هوش رفت
چیست این داغی که گشته این چنین ویرانگرش
بر در این خانه اندوها دریغا آتش است
آنکه از زهرا ندارد هیچ پروا آتش است
هر کسی بعد از پدر سهمی نصیبش می‌شود
ای مدینه پس چگونه سهم زهرا آتش است
مردم از اجر به قرآن خوانده‌اند
آنچه برپا می‌کنند امروز اما آتش است
روزگاری از تنور خانه‌ای نان خورده‌اند
بر در آن خانه مسکین بود و حالا آتش است
پهلویی از میخ در خسته سراسر زخمی است
سینه ای رنجور از هیزم سراپا آتش است
ناگهان فریاد زد فضه بیا اما چه سانی
فضه اش یاری کند وقتی که آنجا آتش است
جبرئیل این خانه را در میزده با احترام
که حالا رفته از دیوار بالا آتش است