بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند رحمتگر مهربان
لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿۱﴾
سوگند به اين شهر
وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿۲﴾
و حال آنكه تو در اين شهر جاى دارى
وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿۳﴾
سوگند به پدرى چنان و آن كسى را كه به وجود آورد
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ ﴿۴﴾
براستى كه انسان را در رنج آفريده‏ ايم
أَيَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ﴿۵﴾
آيا پندارد كه هيچ كس هرگز بر او دست نتواند يافت
يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُبَدًا ﴿۶﴾
گويد مال فراوانى تباه كردم
أَيَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ ﴿۷﴾
آيا پندارد كه هيچ كس او را نديده است
أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ ﴿۸﴾
آيا دو چشمش نداده‏ ايم
وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ ﴿۹﴾
و زبانى و دو لب