کربلایی سید امیر حسینی

بابا جان از ره دور تو را بوسیدم دل رقیه برات لک زده بود روی نیزه دیدمت خوابید از ره دور تو را بوسیدم اما یه شب دلش طاقت نیاورد بلند شد آهسته آهسته با پنجه پا اومد جلود کسی بیدار نشه رسید جلو نیزه بابا میخواست فقط خلوت خودش و باباش باشه هیچ کس نفهمه آروم صدا میزد بابا یه جوری که کسی دیگه بیدار نشه انقدر گفت بابا بابا یه وقت دید این نیزه خم شد سر باباش اومد پایین سرو بغل گرفت اون صورت کبودشو گذاشت رو صورت خونی بابا بابا جان امیر حسینی

برام تعریف میکردن تو این حرم یه موقع کنار حرم دیدن سرو صدا بلند شد شلوغ شد دیدن یه خادمی داره یه زائری رو دعوا میکنه گفت برو از حرم بیرون چه کاری بود کردی گفت ما جمع شدیم اومدیم جلو گفتیم که زائرو بیرون نمیندازن این چه کاری بود کردی گفت شما نمیدونید حرف نزنید جان من بگو چی کار کردی زد زیر گریه گفت خجالت میکشم بگم خجالتم نمیکشه اومده کنار ضریح بچشو شیر میده باباش دلش میسوزه امیر حسینی

این طفل که در بر رباب است با نغمه حوریان به خواب است قندغقه او دو بال جبریل گهواره اش از طلای ناب است بیهوده نگو که خواب رفته در مهد به فکر انقلاب است این گل پسر امیر دلها این گوهر بهترین صدف این مطلع نا تمام هستی تو قیمت عمر را شکستی شش ماهه به قرب حق رسیدی گل پسر امیر دلها امیر حسینی